‌از سکانس‌های تکراری زمین خسته ام !
دریا را تا می‌کنم
می‌گذارم زیر سرم
زل می‌زنم به
مقوای سیاه چسبیده به آسمان
و با نوار جیرجیرک به خواب می‌روم

گروس عبدالملکیان / شـــعر پارسی

‌بو مي‌کنم زيباترين گلِ زرد جهان را
و لبخند می‌زنم !
انسان غاری است که
ارواح هزار موجود را
بر شياره‌های کهنه‌ی روح خود
آويزان کرده است ...

حسين پناهی / شـــعر پارسی

خيز تا بر كلك آن نقاش جان اَفشان كنيم
كاين همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

حافظ / شـــعر پارسی

صيد مجنون‌طينتان بی دام الفت مشکل‌است
هر که بيمار محبت گشت سر تا پا دل است

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نیست بوی آشنا را تاب غربت بیش ازین
از نسیم صبح بوی یار می باید کشید

َصائب تبریزی / شـــعر پارسی

نور دو دیده منی دور مشو ز چشم من
شعله سینه منی کم مکن از شرار من

مـولانـا / شـــعر پارسی

با تو باشم وسعت دل بگذرد از عرش هم
بی‌تو باشم هر دو عالم یک قفس باشد مرا

فیض کاشانی / شـــعر پارسی

سوژه‌ای نیست برای غزل اینجا ای کاش
باد و طوفان شود و ربط به معشوق دهم

حسین مرادی / شـــعر پارسی

وقت است کز فراق تو و سوز اندرون
آتش در افکنم به همه رخت و پخت خویش

حافظ / شـــعر پارسی

آنچه از لشکر تاتار ندیدست کسی
من ز یک تار از آن زلف پریشان دیدم

کلیم کاشانی / شـــعر پارسی

نیست ممکن که دل ما ز وفا برگردد
ما همانیم اگر یار همان است که بود

صائب تبريزی / شـــعر پارسی

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

غبار صبح تماشاست! هرچه بادا باد!
تو هم بخند، جهانِ خراب می‌خندد..!

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

نشان عاشق آن باشد که شب با روز پیوندد
تو را گر خواب می‌گیرد، نه صاحب درد عشّاقی!

سعدی / شـــعر پارسی

چه قدر حرف برای تو دارم و هر بار
در آب و تاب تماشا توان گفتن نیست

مهدی فرجی / شـــعر پارسی

در جستجوی یارِ دل آزار کَس نبود
این رَسم تازه را به جهان ما گذاشتیم!

رهی معیری / شـــعر پارسی

قشلاق كرده‌ام به تو از دستِ زندگی
چندی ست پايتختِ جهانم اتاقِ توست!

علیرضا بدیع / شـــعر پارسی

سخنی که با تو دارم به نسیم صبح گفتم
دگری نمی‌شناسم تو ببر که آشنایی!

سعدی / شـــعر پارسی

ای عَجب خوب دو دیوانه به هم ساخته‌اند؛
زلف آشفته‌ی تو، با دِل سودایی ما

سنایی / شـــعر پارسی

زِ شرم او نگاهم دست و پا گم کرد چون طفلی
که چشمش وقت گل چیدن به چشم باغبان اُفتد

صائب تبریزی / شـــعر پارسی