ز نعره کف به لب آورده رود دیوانه
هراز ــ اشتر مست هزار کوهانه ــ

نسیم خیس زدریا وزیده، گاهی نرم
زند به کاکل سبز درخت‌ها، شانه

و گاه در نی سحر آورش ــ به چوپانی ـ
دمان، فتاده پی گله‌های پروانه

هوای درّه‌ی «یوش است»، این که می‌آید
ربوده عطر گل از باغ‌های «افسانه»

مسیر من همه دالان سبز و می‌گذرم،
خموش و می‌کندم این سوال، دیوانه

کزین بهار که من میکنم گذر آیا
به ناگزیر ، خزان می کند گذر یا نه؟
                 

مرا هوای غزل گفتن است و در سفتن
به گوشواری ات ای نازنین دردانه!

ببین که تا دهدم سر به دشت‌و جنگل‌و کوه
مرا ، هوای تــو، بیرون کشیده از خانه
                 

سفر، گریختنی در مه است، سوی امید؟
ویا گریختن از خویش، ناامیدانه؟

زخود چگونه گریزم که بار خویشتنم
امانتی است هم از سرنوشت بر شانه

حسین منزوی / شـــعر پارسی

خـاکی که به زیر پای هر نادانی است
کفّ صـنـمیّ و چــهرهٔ جانـانــی است

هــر خشت که بر کنـگرهٔ ایوانـی است
انگــشت وزیــر یا سر سلطانـی است

خيام / شـــعر پارسی

به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد
صبح را با تمام وجود
نفس خواهم کشید.
خستگی ام را در
رختخواب رخوت خواهم پیچید.
کفش هایم را به صبح های
تازه آشنا خواهم کرد.

من هم صدا با همه پرنده ها
به خوشبختی لبخند خواهم زد.
آغوشم را از آرامش
صبح پر می‌کنم
تا آغاز شوم مانند روزهای آفتابی
من به صبح ، نزدیک تر از
همه آفتاب ها هستم ...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

بَسَم از هوا گرفتن که پری نماند و بالی
به کجا روم ز دستت که نمی‌دهی مَجالی

سعدی / شـــعر پارسی

حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست
سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست

مولانا / شـــعر پارسی

چـــــه کرده ای تو با دلـــ♡ـــم
‌که نـــــــاز تـــــــو نیـــــــاز مـــاست

مولانا / شـــعر پارسی

تا به کجا از دلِ خود غافلم؟
تابِ فراق تو ندارد دلم

در پیِ اثبات حقیقت مباش
من که به حق بودن تو قائلم

آه که تو باغ پر از میوه‌ای!
آه که من سروم و بی‌حاصلم!

معنی سربسته گیسوی تو
پاسخِ پیچیده‌ترین مشکلم

فاصله‌ای بین من و مرگ نیست
آتشِ افروخته در ساحلم

علی‌ مقیمی / شـــعر پارسی

برای ندیدن بار دهشتناک زمان
که شانه‌هایتان را می‌شکاند و به‌سوی خاکتان می‌کشاند؛
باید مدام مست بود!
از چه؟
شراب، شعر یا پرهیزگاری...‌
هرطور دلتان می‌خواهد

-شارل بودلر

با لب او چه خوش بود گفت و شنید و ماجرا...

مولانا / شـــعر پارسی

دلیل راحت ملک عدم همین کافی است
که طفل گریه کنان آید از عدم بیرون!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

بس که دلخون گشتم از نیرنگ یارانِ دورنگ
دوست دارم هر که را در دشمنی یکرنگ بود

فرخی‌یزدی / شـــعر پارسی

چیزی گم است در من، از آرزو فراتر...

محمدعلی بهمنی / شـــعر پارسی