من زنده بودم اما انگار مرده بودم
از بس که روزها را با شب شمرده بودم

ده سال دور و تنها، تنها به جرم این که
او سرسپرده می خواست، من دل سپرده بودم

ده سال می شد آری، در ذره ای بگنجم
از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد
گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شد، وقتی غروب می شد
کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم.

محمدعلی بهمنی / شـــعر پارسی

حُسْنَت بِه اِتِّفاقِ مَلاحَت جهان گرفت؛
آری، بِه اِتِّفاق، جهان می‌توان گرفت

حافظ / شـــعر پارسی

طریق دلربایی یک جهان نیرنگ می‌خواهد
به حسن محض نتوان پیش بردن نازنینی‌ها

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

‌اینک او در من است
و مرگ را می‌بینم که می‌جوشد
مانند جوی باریکی آرام
راهش را می‌پیماید
و شرم‌زده از زیر سنگ‌واره‌ی
استخوان‌هایم دزدانه می‌گریزد
به مرغی می‌مانم که در
ته آسمان ناگهان بال‌هایش بریزد
و در میان ستارگان
آویخته به تاریکی حیران بماند
دیگر نمی‌دانم ؟؟؟
دستواره در دست کیست ؟
امّا می‌بینم که هر چه فروتر می‌رود
به جایی گیر نمی‌کند
ژرفای آب پایان ندارد
می‌خواهم چیزی بپرسم نمی‌توانم
راهنمایِ روزگاردیده فکرِ مرا می‌خواند
و جواب‌هایش را مثلِ سرمای
بی‌زبانِ زمستان در من می‌دمد
پیش از آن‌که بگویم چه می‌کنی مَرد
مرا کجا می‌بری ؟
او فهمانده است که
«آب می بَرد نه من»

شاهرخ مسکوب / شـــعر پارسی