پیکرِ عریانِ تو
پیکرِ لخت و عورت
طلوعِ طلاییِ صبح را
بر دلِ شب کوبیده است؛
چونان مجسمه‌یی از جنسِ نور

جسمِ برهنه‌ات را
با غنچه و صدا و آواز می‌پوشانم.

نه هرگز نباید هیچ روشناییِ دیگری
نوری که از پیکرت می‌تراود را خموش کند

و عشق...
پُلی بلندتر از سکوت
میانِ خداوندگار و آدمی
افراشته می‌کند؛
و عشق...
دره‌ی بی‌انتهای میانِ این دو را
با گل‌سرخ پُر می‌کند.

چشمان‌ام را فرو می‌بندم
من در عشق می‌زیم، در عشق نفس می‌کشم
تاری در اندام‌ات کشیده شده است
سازی در جسمِ توست،
هشیار است و بیدار
و پاسخ می‌دهد
موسیقی زمین و آسمان را
هربار ...

-یانیس ریتسوس

گرم است هر دو روی این بالش
دومین شمع رو به زوال است
در گوش من فریاد بی‌پایان کلاغ‌های سیاه،
تمام شب چشم‌های بازِ بی‌خواب
و حالا دیگر بسیار دیر است برای حتی به خواب فکر کردن
و مرا تاب سپیدی این پرده نیست
صبح بخیر...
صبح

-آنا آخماتوا

و گمان می‌کردم
از افسون دروغ‌هایت
نجات یافته‌ام
تا اینکه عصای جادویی دیدارت
چون پتکی بر سرم
فرود آمد
و دانستم که از
چاه و طوفان‌ات
از سوختن و دیوانگی‌ات
از حلاوت سروده‌های دروغین‌ات
مرا نجاتی نیست
پس ای شاعر دروغ‌های زیبا
اراده کن
تا مرا در آب‌های زلال و غبارآلوده‌ات
هزاران سال نوری فرو ببری
شاید دوباره زاده شوم
زایشی واقعی
میان دروغ‌های روشنی
به نام عشق تو.

-غادة السمان

چشم اگر باز کنیم،
چیزی خواهیم دید که تا حالا ندیده‌ایم.
گوش اگر فرا دهیم،
چیزی خواهیم شنید که تا حالا نشنیده‌ایم.
راه اگر برویم،
راهی خواهیم رفت که تا حالا نرفته‌ایم.
رنگی نو، حرفی نو، راهی نو.

نمایشنامه «چیزی شبیه زندگی»

حسین پناهی / شـــعر پارسی

من از بیگانگان دیگر ننالم
که با من هرچه کرد آن آشنا کرد

حافظ / شـــعر پارسی

عشق یعنی در لحظه‌ای که به تو فکر می‌کنم، جهان متوقف شود. یعنی در حضور تو، تمام رنج‌های جهان رنگ ببازند. یعنی وقتی تو هستی، دیگر نیازی به هیچ‌چیز نیست.

«خانه‌ی ادریسی‌ها»

-غزاله علیزاده

مولانا شرف‌الدین را در آخر عمر قولنجی عارض شد. اطبا خون گرفتند. فرمودند مفید نیامد. شراب دادند، فایده نداد. حُقنه کردند، در نزاع افتاد.

یکی پرسید که حال چیست؟
گفت: حال آن‌که من بعد از هشتاد و پنج سال، مست و کون‌دریده به حضرت رب خواهم رفت!

-عبید زاکانی

ای جنسِ هنر، چون تو متاعی به جهان نیست
عیب تو همین است که از کشور مایی

طالب آملی / شـــعر پارسی