‏زهی صبحی! که او آید، نشیند بر سر بالین
تو چشم از خواب بگشایی ببینی شاه شاهانی!

مولانا‌ / شـــعر پارسی

تو را گم می‌کنم هر روز و پیدا می‌کنم هر شب
بدین سان خواب‌ها را با تو زیبا می‌کنم هر شب

محمدعلی بهمنی / شـــعر پارسی

من درد ترا ز دست آسان ندهم
دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست به یادگار دردی دارم
کان درد به صد هزار درمان ندهم

مولانا / شـــعر پارسی

امروز كه محتاج توام جای تو خاليست
فردا كه می‌آيی به سراغم نفسی نيست!

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

ترسم كه سر كوی تو را سيل بگيرد
ای بی خبر از گريه مستانه‌ام امشب

فروغی بسطامی / شـــعر پارسی

حلقه‌ی در از درون خانه باشد بی‌خبر
مطلب دل را زبان تقریر نتوانست کرد

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

تو از هر در که بازآیی بدین خوبی و زیبایی
دری باشد که از رحمت به رویِ خلق بگشایی

سعدی / شـــعر پارسی

یک مصرعِ بلند که ناخن زند به دل
انصاف‌ اگر بوَد به دو دیوان برابر است

سالک قزوینی / شـــعر پارسی

ز نام و نشان و گمان برتر است
نگارنده‌ی بر شده گوهر است

فردوسی / شـــعر پارسی

به خموشی نشود راز محبت مستور
چه زنی مهر بر آن نامه که مضمون پیداست

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

ای دل چو زمانه می‌کند غمناکت
ناگه برود ز تن روانِ پاکت

بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند
زان پیش که سبزه بردمد از خاکت

خیام / شـــعر پارسی

دریای شورانگیز چشمانت چه زیباست
آنجا که باید دل به دریا زد همینجاست

حسین منزوی / شـــعر پارسی

حال گرچه هیچ نذری عهده‌دار وصل نیست
یک زمان پیشامدی بودم که امکان داشتم

کاظم بهمنی / شـــعر پارسی

به چه مشغول كنم ديده و دل را كه مدام
دل تو را می‌طلبد ديده تو را می‌جويد

صائب تبريزی / شـــعر پارسی

ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺧﺒﺮﯼ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﻏﻢ؟
ﻧـﺎﺯﻧﯿـﻨﺎ ﺗـﻮ ﭼـﺮﺍ ﺑﯽﺧــﺒﺮ ﺍﺯ ﻣـﺎ ﺷـﺪﻩﺍﯼ؟

ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ / شـــعر پارسی

اگر روزم پریشان شد، فدای تاری از زلفش
که هر شب با خیالش خواب‌های دیگری دارم

اخوان ثالث / شـــعر پارسی

بشارتی به من از كاروان بيار ای عشق
هميشه رفتن و رفتن، ز آمدن چه خبر؟

حسين منزوی / شـــعر پارسی

مرا بازمی‌دارند از تو
و پروا ندارند
از ستاره‌ی سرگردان بی‌مدار
که نظم آسمان را برآشوبد آخر...

حرام است عشق
و حلال است دروغ
شگفتا!

منوچهر آتشی / شـــعر پارسی

باران هم
اسمِ مستعارِ ایام آدمی‌ست
نیمی کوه و نیمی کلمه…
نام مرا بر سپیده‌دمِ صخره‌ها
نوشته‌اند.

سیدعلی صالحی / شـــعر پارسی

در میخانه ببستند، خدایا مپسند
که در خانه تزویر و ریا بگشایند

حافظ / شـــعر پارسی