‌شب شد
ماه را بوسیده‌ام
خیال پریشانم را شانه زده‌ام
گلدان‌های شمعدانی را به نوازشی آرام
خوابانده‌ام
منتظرت می‌مانم
تا...
چون هر شب با صدای
«شبت بخیر ماه من»
رویای تو را به آغوش بگیرم...

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

‌عشقا تو در آتش نهادی ما را
درهای بلا همه گشادی ما را

صبرا به تو در گریختم تا چه کنی
تو نیز به دست هجر دادی ما را

سنایی / شـــعر پارسی

عمارت کن مرا آخر
که ویرانم به جان تو...!

مولانا / شـــعر پارسی

‌‌در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور
مثل خواب دم صبح
و چنان بی‌تابم که دلم می‌خواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه.
دورها آوایی است، که مرا می‌خواند.

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

‌تو دمساز رقیبانی، چنین معلوم می‌گردد
که چون خوانی مرا، نام رقیبت بر زبان آید...!

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

‌هر کسی را سِرّ چیزی‌ و تمنای کسی است
ما به غیرِ تو نداریم تمنای دِگر

سعدی / شـــعر پارسی

‌زِ عشقت بند بندِ این دل دیوانه می‌لرزد
خرابم می کنی اما ...!
خرابی با تو می‌ارزد ...!

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

‌ميزی برای كار
كاری برای تخت
تختی برای خواب
خوابی برای جان
جانی برای مرگ
مرگی برای ياد
يادی برای سنگ
اين بود زندگی؟!

حسين پناهی / شـــعر پارسی

‌باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

حافظ / شـــعر پارسی

من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری
كه هر دو باورمان ز آغاز به يكدگر نرسيدن بود

حسین منزوی / شـــعر پارسی

کجاست بالش امنی که با تو سر بنهم
که حسرت سر و سامان که گفته‌اند این است

حسین منزوی / شـــعر پارسی

‌
تا تو باشی نشوم خیره به لب‌هایِ کسی

مولانا / شـــعر پارسی

ای مهر تو در دل‌ها وی مهر تو بر لب‌ها
وی شور تو در سرها وی سر تو در جان‌ها

تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم
بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان‌ها

سعدی / شـــعر پارسی

کس را به خلوتِ دل من
جز تو راه نیست
این در به روی غیر تو
پیوسته بسته باد...

سعدی / شـــعر پارسی

تا توانی در جهان یک رنگ باش
قالی از صد رنگ بودن زیرِ پا افتاده است

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

دوست دارمش
مثل دانه‌ای که نور را
مثل مزرعی که باد را
مثل زورقی که موج‌ را
یا پرنده‌ای که اوج را
دوست دارمش ...!

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

‌چه چیز داری با خویشتن که دیدارت
چو قله‌های مه‌آلود محو و رویایی است
‌
حسین منزوی / شـــعر پارسی

بدانگاه یاد آیدت راستی
که ویران شود کشور از کاستی

فردوسی / شـــعر پارسی

‌دیده را فایده آن است که دلبر بیند
ور نبیند چه بود فایده بینایی را

عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست
یا غم دوست خورد یا غم رسوایی را

سعدی / شـــعر پارسی

ای غم اگر زر شوی ور همه شکر شوی
بندم لب گویمت خواجه شکر خوار نیست

مولانا / شـــعر پارسی