بدانگاه یاد آیدت راستی
که ویران شود کشور از کاستی

فردوسی / شـــعر پارسی

‌دیده را فایده آن است که دلبر بیند
ور نبیند چه بود فایده بینایی را

عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست
یا غم دوست خورد یا غم رسوایی را

سعدی / شـــعر پارسی

ای غم اگر زر شوی ور همه شکر شوی
بندم لب گویمت خواجه شکر خوار نیست

مولانا / شـــعر پارسی

هر چه دادم به او حلالش باد
غير از آن دل كه مفت بخشيدم

دل من كودكي سبكسر بود
خود ندانم چگونه رامش كرد

او كه ميگفت دوستت دارم
پس چرا زهر غم به جامش كرد

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

کوتاه می‌شود همه شمعی ز سوختن
شمعی که سر به عرش رسانیده، آهِ ماست

کلیم کاشانی / شـــعر پارسی

‌‏شرحِ غم دل‌سوختگان، کار سخن نيست...

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

اﯼ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎنم
ﺗﻮ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎنی
ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯِ ﺟﺎﻥِ ﺟﺎﻥ ﭼﯿﺴﺖ؟
ﺁﻧﯽ ﻭ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﯽ...

عطار / شـــعر پارسی

‌دیگران، چون بروند از نظر، از دل بروند
تو چنان، در دل من رفته، که جان در بدنی

سعدی / شـــعر پارسی

هم گلستانِ خیالم ز تو پر نقش و نگار
هم مشام دلم از زلف سمن‌سایِ تو خوش

حافظ / شـــعر پارسی

‌
من زندگی را دوست دارم
ولی از زندگی دوباره می‌ترسم!
دين را دوست دارم
ولی از كشيش ها می‌ترسم!
قانون را دوست دارم
ولی از پاسبان ها می‌ترسم!
عشق را دوست دارم
ولی از زن ها می‌ترسم!
كودكان را دوست دارم
ولی از آينه می‌ترسم!
سلام را دوست دارم
ولی از زبانم می‌ترسم!
من می ترسم ، پس هستم
اين چنين می گذرد روز و روزگار من
من روز را دوست دارم
ولی از روزگار می‌ترسم!

حسین پناهی / شـــعر پارسی

گفته بودی که چرا محو تماشای منی؟
آنچنان مات كه یک دم مژه بر هم نزنی..
مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود،
ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی!

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم
اندوه بزرگیست چه باشی ... چه نباشی ...

علیرضا بدیع / شـــعر پارسی

آوارۀ هوایِ تو دائم غریب بود
چون باد در قلمرویِ گیتی وطن نداشت

طالب آملی / شـــعر پارسی

افتادن و برخاستن باده‌پرستان
در مذهب رندان خرابات نماز است

غنی کشمیری / شـــعر پارسی

‌ای دل غم دیده، حالت به شود، دل بد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

حافظ / شـــعر پارسی

‌آن کس که تو را نقش کند او تنها
تنها نگذاردت میان سودا

در خانه تصویر تو یعنی دل تو
بر رویاند دو صد حریف زیبا

مولانا / شـــعر پارسی

تا به چشمش نگرم دیده شود ساغر مِی
چون برم نامِ لبش‌ گل ز لب آید بیرون

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

می‌کند بادِ مخالف، شورِ دریا را زیاد
کِی نصیحت می‌دهد تسکین، دلِ آزرده را؟

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

روز شادی همه کس یاد کند از یاران
یاری آنست که ما را شب غم یاد کنید

خواجوی کرمانی / شـــعر پارسی

این سفیدی‌های مو را حاصل پیری مدان
دردها پنهان شده در هر کدام از تارها

علی صاحب‌کار / شـــعر پارسی