تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد

گر چشمه زمزمی و گر آب حیات
آخر به دل خاک فرو خواهی شد

خیام / شـــعر پارسی

هر کسی را همدم غم‌ها و تنهایی مدان
سایه همپای تو می‌آید ولی همراه نیست

رضا خادمه مولوی / شـــعر پارسی

چندان بنشینم که برآید نفس صبح
کان وقت به دل می‌رسد از دوست پیامی

سعدی / شـــعر پارسی

داغ یارانم به جان تازد که یاران را چه شد
گل به درد ارد دلم کان گلعذاران را چه شد

یادگاران بود و از یاران دیرین یادها
یادها چون درگذشت و یادگاران را چه شد

شهریار / شـــعر پارسی

امشب زغمت میان خون خواهم خفت
وز بستر عافیت برون خواهم خفت

باور نکنی خیال خود را بفرست
تا در نگرد که بی تو چون خواهم خفت

حافظ / شـــعر پارسی

چون بسی ابلیسِ آدم‌روی هست
پس به هر دستی نشاید داد دست

مولانا / شـــعر پارسی

قاصدک هان! چه خبر آوردی؟
از كجا وز كه خبر آوردی؟
خوش خبر باشی اما، اما،
گرد بام و در من بی‌ثمر می‌گردی ...

اخوان ثالث / شـــعر پارسی

گفتی که اختیار کنم ترک یاد او
خوش گفته‌ای
ولیک بگو اختیار کو؟

سیمین بهبهانی / شـــعر پارسی

با آنکه ز ما هيچ زمان ياد نکردی
ای آنکه نرفتی دمی از ياد، کجایی؟

حزين لاهيجی / شـــعر پارسی

چقدر این
دوست‌داشتن‌های بی‌دلیل
خوب است
مثل همین بارانِ بی‌سوال
که هی می‌بارد
که هی اتفاقاً
آرام و
شمرده
شمرده
می‌بارد ...

سیدعلی صالحی / شـــعر پارسی

به کمال عجز گفتم: که به لب رسید جانم
به غرور و ناز گفتی: تو مگر هنوز هستی؟!

فروغی / شـــعر پارسی

واعظی بر منبر می‌گفت: هر که نام آدم و حوّا نوشته در خانه آویزد شیطان بدان خانه در نیاید.

طلخک از پای منبر برخاست و گفت: مولانا شیطان در بهشت در جوار خدا به نزد ایشان رفت و بفریفت. چگونه می‌شود که در خانه‌ی ما از اسم ایشان بپرهیزد؟!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

ای کینِ تو چون سُرینِ سیمینِ تو سخت
و ای عهدِ تو همچو بندِ شلوارِ تو سُست

مجد شیرازی / شـــعر پارسی

ای دل آنجا رو که با تو روشن‌اند
وز بلاها مر تو را چون جوشن‌اند

مولانا / شـــعر پارسی

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام فردا چرا؟

شهریار / شـــعر پارسی

او را که از خود پر است
صدهزار پیغامبر
نتوانند تهی کردن

شمس تبریزی / شـــعر پارسی

چو ناکس به ده کدخدایی کند
کشاورز باید گدایی کند

فردوسی / شـــعر پارسی

به هر چه خوب‌تر اندر جهان نظر كردم
كه گويمش به تو ماند! تو خوب‌تر ز آنی

سعدی / شـــعر پارسی

تو خوبی و این همه‌ی اعتراف‌هاست!
من راست گفته‌ام و گریسته‌ام و
این‌بار راست می‌گویم تا بخندم...
زیرا آخرین اشک من
نخستین لبخندم بود...

احمد شاملو / شـــعر پارسی

همچو فرهاد بود کوه‌کنی پیشهٔ ما
کوهِ ما سینه‌ٔ ما ناخن ما تیشهٔ ما

ادیب نیشابوری / شـــعر پارسی