ای عشق ببخشای تو بر حال ضعیفان
کز خاک همان رست که در خاک دمیدی

مولانا / شـــعر پارسی

خیرها را جلوهٔ شر می‌دهد چرخِ دو رنگ
پشت کاغذ در نظر چپ می‌نماید نقشِ راست!

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

جان بده تا محرمِ خلوتگهِ جانان شوی
تا نميرد کی به جنت ره دهند ادريس را

خواجوی کرمانی / شـــعر پارسی

گر محتسب شکست خمِ می فروش را
دستِ دعای باده‌پرستان شکسته نیست

صائب تبريزی / شـــعر پارسی

‌
روز مرگم، هر که شیون کند از دور و برم دور کنید
همه را مست و خراب از می انگور کنید

مزد غـسال مرا سیر شرابش بدهید
مست مست از همه جا حال خرابش بدهید

بر مزارم مگذارید بیاید واعظ
پـیر میخانه بخواند غــزلی از حافظ

جای تلقین به بالای سرم دف بزنید
شاهدی رقص کند جمله شما کف بزنید

روز مرگم وسط سینه من چاک زنید
اندرون دل من یک قلمه تاک زنـید

روی قبرم بنویسید وفادار برفت
آن جگر سوخته خسته از این دار برفت

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

چو شد تختِ ایران ز شاهان تهی
ندیدند کس روزگارِ بهی

فردوسی / شـــعر پارسی

‌من از عهد آدم تو را دوست دارم
از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شبها من و آسمان تا دم صبح
سرودیم نم نم: تو را دوست دارم

نه خطی، نه خالی! نه خواب و خیالی!
من ای حس مبهم تو را دوست دارم

سلامی صمیمی تر از غم ندیدم
به اندازه غم تو را دوست دارم

بیا تا صدا از دل سنگ خیزد
بگوییم با هم : تو را دوست دارم

جهان شد یک دهان هماواز با ما:
تو را دوست دارم، تو را دوست دارم

قیصر امین‌پور / شـــعر پارسی

‌تو چه دانى
كه پس هر نگه ساده‌ى من
چه جنونى...چه نيازى...
چه غمى‌ست؟
تا جنون فاصله‌اى نيست
از اينجا كه منم...

مهدی اخوان‌ثالث / شـــعر پارسی

باز در خواب شب دوش تو را می‌دیدم
وای بر من که توام خواب شب دوش شدی

شهریار / شـــعر پارسی

فریدون مشیری علت سرودن این شعر را این‌گونه شرح می‌دهد:

عزیزی را برای خاکسپاری برده بودیم جماعتی ایستاده بودند تا کارِ کندن زمین به پایان برسد. آنجا که ما ایستاده بودیم زمین از خاکی بسیار نرم پوشیده شده بود. شخصی با کفش‌های بسیار تمیز و واکس زده آن‌گونه قدم بر می‌داشت که ذره‌ای خاک بر کفش او ننشیند.
نگاه من به کفش او و حالت او و نگاه من به گودالی که تا چند لحظه دیگر وجودی را می‌بلعید، موجب شد جرقه‌ای در ذهن من، دریافت و برداشتی را در چند ثانیه ثبت کند.

بر خاک چه نرم می‌خرامی ای مرد
آن گونه که بر کفش تو ننشیند گرد

فردا که جهان کنیم بدرود به درد
آه آن همه خاک را چه می‌خواهد کرد

فریدون مشیری / شـــعر پارسی

نادرشاه افشار خطاب به سلطان عثمانی:

چو خورشیدِ سعادت نمایان شود
ستاره ز پیشش گریزان شود

عقابِ شکاری نترسد ز بوم
دو مردِ خراسان، دو صد مردِ روم

اگر دستِ یزدان دهد رونقم
به اسکندریه زنم بیرقم

نادرشاه افشار / شـــعر پارسی

کدام قله کدام اوج؟
مرا پناه دهید ای چراغ‌های مشوش
ای خانه‌های روشن شکاک
که جامه‌های شسته در آغوش دودهای معطر
بر بام‌های آفتابیتان تاب می‌خورند

مرا پناه دهید ای زنان سادهٔ کامل
که از ورایِ پوست، سرانگشت‌های نازکتان
مسیر جنبش کیف‌آور جنینی را
دنبال می‌کند
و در شکاف گریبانتان همیشه هوا
به بویِ شیرِ تازه می‌آمیزد

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

مگسی گفت عنکبوتی را
کاین چه ساقست و ساعد باریک

گفت اگر در کمند من افتی
پیش چشمت جهان کنم تاریک

سعدی / شـــعر پارسی

قزوینی با کمانِ بی‌تیر به جنگ می‌رفت که تیر از جانب دشمن آید، بردارد.
گفتند: «شاید نیاید.»
گفت: «آن وقت جنگ نباشد!»

رساله دلگشا-عبید زاکانی / شـــعر پارسی

تو و چشمی که ز دل‌ها گذرد مژگانش
من و دزدیده نگاهی که به مژگان نرسد

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

مى و معشوق و عشق و روز نوروز
زِ توبه توبه بايد كرد امروز

عطار / شـــعر پارسی

ابرِ بهار اين‌ همه بخشندگى نداشت
شد آشناىِ چشمِ من و وام از او گرفت

سيمين بهبهانى / شـــعر پارسی

نیک باشی و بدت گوید خلق
بِه که بد باشی و نیکت دانند!

سعدی / شـــعر پارسی

زود مستم می‌کند چشمت برایم خوب نیست
دیدن تو کمتر از نوشیدن مشروب نیست

تا نگاهم میکنی سرگیجه می گیرد مرا
پیش چشمانت، شراب کهنه هم مرغوب نیست

توی آغوشت عجب آرامشی خوابیده است
من در آغوشت که می‌گیرم دلم آشوب نیست

می پلنگی،حال صیدت را دگرگون میکنی
توی چنگت، هیچ آهو بره ای محجوب نیست

چنگ و دندانی بزن بر نرمگاه گردنم
لج نکن صیاد! امشب، حالم اصلا خوب نیست

بهاره ظریف / شـــعر پارسی

به هوش باش دلى را به سهو نخراشى
به ناخنى كه توانى گره‌گشايى كرد

صائب تبريزى / شـــعر پارسی