چون می‌روی بی‌من مرو، ای جانِ جان بی‌تن مرو
وز چشمِ من بیرون مشو، ای شعله‌ی تابان من

مولانا / شـــعر پارسی

اسبی در مسابقه پیشی گرفت. مردی از شادی بانگ برداشت و به خودستایی پرداخت. کسی که در کنارش بود گفت: مگر این اسب از آن توست؟

گفت: نه! لیکن لگامش از من است!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم
ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم

قیصر امین‌پور / شـــعر پارسی

بگفتا عشق شیرین بر تو چون است
بگفت از جان شیرینم فزون است

نظامی / شـــعر پارسی

‌
وه، چه شیرین است.
رنج بردن با فشردن؛
در ره یک آرزو مردانه مردن!
و اندر امید بزرگ خویش
با سرو زندگی‌ بر لب
جان سپردن!
آه؛ اگر باید
زندگانی را بخون خویش رنگ آرزو بخشید
و بخون خویش نقش صورت دلخواه زد بر پرده امید؟

هوشنگ ابتهاج / شـــعر پارسی

بی‌کمالی‌های انسان از سخن پیدا شود
پسته‌ٔ بی‌مغز چون لب وا کند، رسوا شود

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

دیگر دلم هوای سرودن نمی‌کند
تنها بهانه‌ی دل ما در گلو شکست

قیصر امین‌پور / شـــعر پارسی

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند

حافظ / شـــعر پارسی

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی
چه کنم که هست اینها گل باغ آشنایی

عراقی / شـــعر پارسی

بـه آمــوختن چون فــروتن شـــوی
سخن‌هــای دانندگــان بشنوی

مگوی آن سخن، کاندر آن سود نیست
کز آن آتشت بهره جز دود نیست

فردوسی / شـــعر پارسی

بر شعله‌ی خویش سوختن

گزیده‌خوانی در کانال #پی‌سپار

از لحظاتت اینجا لذت ببر.


@peyseparr

‌از شبنم عشق خاک آدم گل شد
صد فتنه و شور در جهان حاصل شد

صد نشتر عشق بر رگ روح زدند
یک قطره از آن چکید و نامش دل شد

مولانا / شـــعر پارسی

‌کوتاه می‌شود همه شمعی ز سوختن
شمعی که سر به عرش رسانیده، آهِ ماست

کلیم کاشانی / شـــعر پارسی

‌فردا اگر ز راه نمی‌آمد
من تا ابد کنار تو می‌ماندم
من تا ابد ترانهٔ عشقم را
در آفتابِ عشق تو می‌خواندم ...

فروغ فرخزاد / شـــعر پارسی

میوه پخته محال است نیفتد بر خاک
هر که دل بسته به این دار فَنا نیم رس است!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

‌زندگی خالی نیست
مهربانی هست
سیب هست
ایمان هست
آری..
تا شقایق هست
زندگی باید کرد...

سهراب سپهری / شـــعر پارسی

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

حافظ / شـــعر پارسی

چه کنم؟ دل به که بندم؟ به کجا روی کنم؟
بازگو، ای به کنارِ دگری خفته من!

سیمین بهبهانی / شـــعر پارسی

خواجه‌ای شیخی را به مهمانی برد و بر سر نهالی نشاند. دیناری چند در زیر نهالی بود. شیخ دست کرد و بدزدید. خواجه زر طلب می‌کرد، نیافت.

شیخ گفت: از حاضران به هر کس که گمان می‌بری بگو تا از او طلب داریم.

خواجه گفت: ای شیخ! من به حاضران گمان می‌برم و به تو یقین!

عبید زاکانی / شـــعر پارسی

گر در همه شهر یک سرِ نیشتر است
در پای کسی رود که درویش تر است

با این همه راستی که میزان دارد
میلش طرفی بُوَد که آن بیشتر است

سعدی / شـــعر پارسی