.

روزگارِ سپری شده‌ی
مردم برخاسته بودیم ما!
از شهریور تا دِی
به نام خداوند رنگین کمان
ریخته‌ایم ناممان را
روی دیوارها نام کسانمان را
می‌نویسیم
و هر بار
من می‌نویسم
روی دیوارهای تهران تا برلین
روی دیوارهای گیلان تا تبریز
برای ایران:
زن زندگی آزادی
برای بچه‌های شهریور
انگورها رسیده‌اند!
مست شده‌اند از آزادی
رقصیدند در خیابان
تا روسری‌هایشان را باد با خود ببرد


به هر کجا که خواست!
این شعر سیاسی نیست
حدیث مردمِ بی‌قیام است
ما برخاستیم از
موی ژینا
از ابروی نیکا
از صدای سارینا
از طناب کیان!
از به مامان چیزی نگو کرمی...
بوی قلب مادرهایمان
صبح را آغشته می‌کند
آنگاه
سرودی می‌خوانیم از جان!
با صدای قلب بچه‌های ایران...
صدا می‌کنیم مادرها را
صدای می‌کنیم زن را!
رها می‌کنیم
به نویدِ زندگی سیاهی را!
به خیابان می‌آیید دست‌های ما پیوسته
به یکدیگر
خَم شب روی ابرویمان
خیمه زده اما
صدا می‌خواند کوچه:
آزادی
آزادی
آزادی
آزادی..

پشت بام خانه‌ها می‌خوانند:
آزادی..
آزادی...
آزادی...
دختری می‌گوید
پسری می‌گوید
بلاچاو نه! خدافظ ای زیبا نه!
پا کوبان نوا می‌آید:
سلام ای زیبا...
هلهله می‌گیرد زبان‌ها تا گوش‌ها:
آزادی
آزادی...
آزادی...
#هوداد

🚫@Silence_Forbidden