رسول الله ﷺمیفرماید

@THEHADIIS

از عمر بن خطاب رضی الله عنه روایت است که می گوید: از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که می فرماید: «لاَ تُطْرُونِي كَمَا أَطْرَتِ النَّصَارَى ابْنَ مَرْيَمَ، إِنَّمَا أَنَا عَبْدُهُ، فَقُولُوا: عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ»: «در مدح و ستايش من افراط نكنيد چنانكه نصاری درباره ی عيسی بن مريم افراط كردند. من فقط بنده ای [از بندگان الله] هستم. پس بگوييد: بنده ی الله و فرستاده ی او». [صحیح است] [به روایت بخاری]

------

رسول الله صلی الله علیه وسلم در حمایت از توحید و به علت ترس و نگرانی که از شرک در مورد امتش داشت، همان شرکی که امت های پیشین گرفتار آن شدند، آنها را از غلو و افراط در مورد ایشان و مدح و ستایش بیش از حد ایشان بر حذر می دارد که از مصادیق آن توصیف نمودن رسول الله صلی الله علیه وسلم با صفات الهی و افعال خاص او می باشد. چنانکه نصاری در مورد مسیح غلو کرده و او را با صفات الوهیت توصیف نموده و وی را پسر الله دانستند و اینگونه مرتکب شرک شدند. الله متعال می فرماید: «لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ وَقَالَ الْمَسِيحُ يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَمَأْوَاهُ النَّارُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصَارٍ»: «کسانی که گفتند: الله همان مسیح پسر مریم است، یقیناً کافر شدند؛ درحالی که [خودِ] مسیح گفت: ای بنی اسرائیل، الله را عبادت کنید که پروردگار من و پروردگار شماست. بی تردید، هرکس به الله شرک آورَد، الله بهشت را بر او حرام کرده است و جایگاهش دوزخ است؛ و ستمکاران هیچ یاوری ندارند».
سپس فرمود: من فقط بنده ای [از بندگان الله] هستم؛ پس بگویید: بنده ی الله و رسول او؛ یعنی مرا به بندگی و رسالت توصیف کنید چنانکه الله متعال مرا چنین توصیف نموده است؛ و مرا از حد و حدود بندگی فراتر نبرید و مقام الوهیت یا ربوبیت برای من قائل نشوید و عمل و رفتاری چون نصاری نداشته باشید؛ بندگی و رسالت حقِ پیامبران و الوهیت تنها حق الله است و بس.
با اینکه رسول الله صلی الله علیه وسلم در این زمینه هشدار داده و امتش را از آن بر حذر داشته، اما برخی از مردم مرتکب آن شده و به دام آن گرفتار می شوند؛ لذا باید مراقب بود تا به این دام شیطان نیفتاد.

@THEHADIIS

از جابر رضی الله عنه روایت است که از رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد نشره (علاج سحر با سحر و افسون) سوال شد که فرمود: «هِيَ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَانِ»: «علاج و درمان سحر با سحر و افسون از اعمال شیطان است». [صحیح است] [به روایت ابوداوود]

------

رسول الله صلی الله علیه وسلم در مورد روشی که در جاهلیت برای درمان مسحور (فردی که سحر شده) مرسوم بود، سوال شد؛ مانند ابطال سحر با سحر؛ و از حکم آن پرسیده شد که در پاسخ فرمود: این کار از اعمال شیطان است یا به واسطه ی او انجام می پذیرد؛ چون با انواع سحر و یاری گرفتن از شیاطین همراه است، لذا شرک و حرام می باشد.
اما نشره ی جایز عبارت است از ابطال سحر با رقیه شرعی یا پیدا کردن آن و باز کردنش با دست همراه قرائت قرآن یا داروهای مباح.

@THEHADIIS

رسول الله ﷺمیفرماید

@THEHADIIS

باب (8): نماز جمعه در روستاها و شهرها


494- «عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ (رض) يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (ص) يَقُولُ:«كُلُّكُمْ رَاعٍ وَكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، الإِمَامُ رَاعٍ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي أَهْلِهِ وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالْمَرْأَةُ رَاعِيَةٌ فِي بَيْتِ زَوْجِهَا وَمَسْئُولَةٌ عَنْ رَعِيَّتِهَا، وَالْخَادِمُ رَاعٍ فِي مَالِ سَيِّدِهِ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ». قَالَ: وَحَسِبْتُ أَنْ قَدْ قَالَ: «وَالرَّجُلُ رَاعٍ فِي مَالِ أَبِيهِ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَكُلُّكُمْ رَاعٍ وَمَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ»». (بخارى:893)


ترجمه: «عبدالله بن عمر (رض) می‌گوید: رسول الله (ص) فرمود: «هر كدام از شما مسئول است، و از هریک از شما، درمورد زیر دستانش سؤال خواهد شد. رهبر جامعه، مسئول رعیت می‌باشد. مرد، مسئول خانواده و زیر دستانش می‌باشد. زن در خانه شوهر، مسئول زیر دستان خود است. خدمتگذار، مسئول است و از او در مورد اموال صاحبش و مسئولیت‌های دیگرش، سئوال خواهد شد». راوی می‌گوید: به گمانم آنحضرت (ص) این جمله را نیز افزود كه «مرد هم مسئول مال پدر خود می‌باشد. و همه شما مسئول هستید و از شما در مورد مسئولیت تان، سئوال خواهد شد»».
ارسال از طریق برنامه موبایل صحیح مسلم به زبان فارسی

@THEHADIIS

باب (3): فضيلت روز جمعه


487- «عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ (رض) أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (ص) قَالَ: «مَنِ اغْتَسَلَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ غُسْلَ الْجَنَابَةِ ثُمَّ رَاحَ فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ بَدَنَةً، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الثَّانِيَةِ فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ بَقَرَةً، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الثَّالِثَةِ فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ كَبْشًا أَقْرَنَ، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الرَّابِعَةِ فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ دَجَاجَةً، وَمَنْ رَاحَ فِي السَّاعَةِ الْخَامِسَةِ فَكَأَنَّمَا قَرَّبَ بَيْضَةً، فَإِذَا خَرَجَ الإِمَامُ حَضَرَتِ الْمَلائِكَةُ يَسْتَمِعُونَ الذِّكْرَ»».


ترجمه: «ابو هریره (رض) روایت می‌كند كه رسول الله (ص) فرمود: «هركس، روز جمعه مانند غسل جنابت، غسل نماید و اول وقت برای نماز جمعه برود، گویا شتری صدقه نموده است. و هر كس، بعد از آن، برود، گویا گاوی صدقه نموده است. و هر كس، بعد از آن، برود، گویا قوچی صدقه نموده است. و هر كس، بعد ازآن، برود، گویا یک مرغ صدقه نموده است. و هر كس، بعد از آن، برود، گویا یک تخم‏مرغ صدقه نموده است. ولی زمانی كه امام برای ایراد خطبه برخیزد، فرشتگان (قلم و كاغذ خود را جمع كرده) به خطبه گوش می‌دهند»».
ارسال از طریق برنامه موبایل صحیح مسلم به زبان فارسی

@THEHADIIS

رسول الله صلی الله علیه واله وسلم میفرمایند:

بخیل کسی است که در نزدش نام من برده شود ولی برمن صلوات نمی فرستد.


@THEHADIIS

از عبدالله بن مسعود رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِنَّ مِنْ شِرَارِ النَّاسِ مَنْ تُدْرِكُهُمُ السَّاعَةُ وَهُمْ أَحْيَاءٌ، وَالَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْقُبُورَ مَسَاجِدَ»:

«کسانی که هنگام برپا شدن قيامت زنده اند و کسانی که قبرها را به مسجد تبدیل می کنند، از بدترين انسان ها هستند».

[حسن است] [به روایت احمد]

------

رسول الله صلی الله علیه وسلم خبر می دهد: کسانی که به هنگام برپایی قیامت زنده اند، بدترین مردم هستند؛ و از بدترین مردم کسانی هستند که نزد قبور و به سوی آنها نماز می خوانند و بر روی قبور قبه و بارگاه می سازند؛ و این هشداری است به امتش که مبادا چنین رفتاری با قبور پیامبران و صالحان شان داشته باشند و راه و روش بدترین مردمان را در پیش بگیرند.

@THEHADIIS

از عبدالله بن عمر رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «يَطْوِي اللهُ السَّمَاوَاتِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، ثُمَّ يَأْخُذُهُنَّ بِيَدِهِ الْيُمْنَى، ثُمَّ يَقُولُ: أَنَا الْمَلِكُ، أَيْنَ الْجَبَّارُونَ؟ أَيْنَ الْمُتَكَبِّرُونَ؟ ثُمَّ يَطْوِي الْأَرَضِينَ السبع، ثُمَّ يَأْخُذُهُنَّ بِشِمَالِهِ، ثُمَّ يَقُولُ: أَنَا الْمَلِكُ، أَيْنَ الْجَبَّارُونَ؟ أَيْنَ الْمُتَكَبِّرُونَ؟»:

«روز قيامت الله متعال آسمان ها را در هم می پيچد و به دست راستش می گيرد و سپس می فرمايد: من پادشاه هستم؛ جباران و متکبران کجا هستند؟ همچنين زمين های هفتگانه را در هم می پيچد و به دست چپش می گيرد و می فرمايد: من پادشاه هستم؛ جباران و متکبران کجا هستند؟».

[صحیح است] [به روایت مسلم]

------

ابن عمر رضی الله عنهما خبر می دهد که رسول الله صلی الله علیه وسلم به ایشان خبر داده: الله عزوجل در روز قیامت آسمان های هفتگانه را در هم پیچیده و به دست راستش می گیرد و زمین های هفتگانه را در هم پیچیده و به دست چپش می گیرد؛ و هر بار که یکی از آنها را در هم می پیچد، جباران و متکبران را صدا می زند و اینگونه جایگاه آنها را پایین آورده و کوچک و ناچیز نشان می دهد و اعلان می کند که پادشاهی حقیقی و کامل از آن اوست که ضعیف نمی شود و از بین نمی رود؛ و هر پادشاه و مملوک و عادل و ظالمی، نزد الله از بین رفتنی و در برابر او ذلیل و خوار می باشد. او کسی است که به خاطر آنچه می کند بازخواست نمی شود؛ ولی آنان [در برابر رفتارشان] مسئولند.

@THEHADIIS

رسول الله ﷺمیفرماید...

@THEHADIIS

از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «إِنَّهُ لَيأتِي الرَّجُلُ السَّمِينُ العْظِيمُ يَوْمَ الْقِيامةِ لا يزنُ عِنْد اللَّه جنَاحَ بعُوضَةٍ»: «روز قيامت مردی بزرگ و فربه می آيد که نزد الله به اندازه ی بال پشه ای وزن و ارزش ندارد». [صحیح است] [متفق علیه]

------

در روز قیامت مردی تنومند می آید که در دنیا خود را برتر و بزرگ تر از دیگران می دیده و تکبر و فخرفروشی در گفتار و کردار از صفات وی بوده است؛ اما به اندازه ی بال پشه ای ارزش نداشته و هیچ جایگاه و منزلتی ندارد.

@THEHADIIS

از عايشه رضی الله عنها روایت است که می گويد: رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «مَا أظُنُّ فُلاناً وفُلاناً يَعْرِفانِ مِنْ دِينِنَا شَيْئاً»: «گمان نمی کنم فلانی و فلانی از دين ما چيزی بدانند».
ليث بن سعد، يکی از راويان اين حديث می گويد: اين دو مرد از منافقان بودند. [صحیح است] [به روایت بخاری]

------

ام المومنین عایشه رضی الله عنها روایت می کند که رسول الله صلی الله علیه وسلم به ایشان در مورد دو مردی خبر داده که چیزی از دین اسلام نمی دانند چون اظهار اسلام می کنند و کفر را در باطن پنهان کرده اند. و اینکه رسول الله صلی الله علیه وسلم در غیبت آنها از آنان سخن گفته، از مصادیق غیبتی نیست که از آن نهی شده است؛ بلکه از اموری است که لازم به یادآوری می باشند؛ تا اینکه دیگران ندانسته فریب ظاهر آنها را نخورند.
و اینکه می فرماید: «مَا أظُنُّ» "الظن" در اینجا به معنای یقین است. چون رسول الله صلی الله علیه وسلم منافقان را می شناخت و الله متعال در سوره ی براءة، منافقان را به ایشان معرفی کرده بود. ابن عباس رضی الله عنهما می گوید: ما سوره ی براءة را «الفاضحة» به معنای رسوا کننده نامیده بودیم. ابن عباس رضی الله عنهما می گوید: اين سوره همچنان نازل می شد و یکی یکی صفات منافقان را ذکر می کرد.

@THEHADIIS

رسول الله ﷺمیفرماید

@THEHADIIS

از ابومسعود عقبة بن عمرو انصاری بدری رضی الله عنه روایت است که می گويد: هنگامی که آيه ی صدقه نازل شد، ما بر دوش خود بار می کشيديم و مُزد آن را صدقه می داديم. مردی آمد و مال زيادی صدقه داد؛ منافقان گفتند: رياکار است. شخصِ ديگری آمد و يک صاع (يک پيمانه خرما) صدقه داد. گفتند: الله از صدقه ی اندک اين مرد بی نياز است. آنگاه اين آيه نازل شد: «الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لَا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ»: «[منافقان] كسانى [هستند] كه از مؤمنانى عیبجویی می کنند كه به خواستِ خویش صدقات [بسیار] می دهند و [همچنین فقرا و] افرادی را كه بیش از توان مالی خویش چیزی [برای صدقه] نمی یابند مسخره می کنند»

. [صحیح است] [متفق علیه]



ابومسعود رضی الله عنه می گوید: زمانی که آیه ی صدقه نازل شد؛ مراد آیه ای است که در آن به صدقه دادن تشویق شده است؛ حافظ می گوید: گویا به این آیه اشاره می کند: «خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِم بِهَا»: «از اموال آنان صدقه بگیر تا به این بوسیله، آنان را [از گناه] پاک گردانی و درجات شان را بالا ببری». با نزول این آیه، صحابه رضی الله عنهم به رقابت در صدقه دادن به رسول الله صلی الله علیه وسلم روی آوردند؛ و هریک آنچه در توان داشت به ایشان صدقه می داد. در این میان مردی با صدقه ی زیاد آمد و مردی هم با صدقه ی اندکی در حد وسع خود حاضر شد؛ منافقان با دیدن مردی که صدقه ی زیادی آورد گفتند: این فرد ریاکار است و قصد وی جلب رضایت الله نیست. و چون مردی آمد که صدقه ی اندکی داشت، گفتند: الله از آن بی نیاز است. و چون مردی با یک پیمانه خرما آمد، گفتند: الله از این یک پیمانه تو بی نیاز است. لذا الله متعال این آیه را نازل کرد: «الَّذِينَ يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقَاتِ وَالَّذِينَ لَا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ»: «[منافقان] كسانى [هستند] كه از مؤمنانى عیبجویی می کنند كه به خواستِ خویش صدقات [بسیار] می دهند و [همچنین فقرا و] افرادی را كه بیش از توان مالی خویش چیزی [برای صدقه] نمی یابند مسخره می کنند». یعنی همه ی اینها را مسخره می کنند. «فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ»: «الله آنان را به تمسخر می گیرد و برای شان عذابى دردناک [در پیش] خواهد بود». پناه بر الله.

@THEHADIIS

از ابن عمر رضی الله عنهما روایت است که می گويد: از رسول الله صلى الله عليه وسلم شنيدم که فرمود: «يُدْنَى المُؤْمِنُ يَومَ القِيَامَةِ مِنُ رَبِّهِ حتَّى يَضَعَ كَنَفَهُ عَلَيه، فَيُقَرِّرَهُ بِذُنُوبِه، فيقولُ: أَتَعرفُ ذنبَ كَذا؟ أَتَعرفُ ذَنبَ كَذَا؟ فيقول: رَبِّ أَعْرِف، قال: فَإِنِّي قَد سَتَرتُهَا عَلَيكَ في الدُّنيَا، وَأَنَا أَغْفِرُهَا لَكَ اليَوم، فَيُعطَى صَحِيفَةَ حسَنَاته»: «روز قيامت مؤمن به پروردگارش نزديک می شود تا آنجا که الله متعال پرده ی رحمت و پوشش خود را بر روی او می نهد و از او درباره ی گناهانش اعتراف می گيرد و می فرمايد: آيا فلان گناه را به خاطر داری؟ آيا فلان گناه را به ياد داری؟ و بنده پاسخ می دهد: پروردگارا به همه ی اینها اعتراف دارم؛ و الله می فرمايد: من در دنيا گناهانت را پوشاندم و امروز نيز (آنها را می پوشانم و) تو را می آمرزم. سپس بنده کارنامه ی نيکی هايش را دريافت می کند».

[صحیح است] [متفق علیه]



در روز قیامت الله متعال بنده ی مومن را به خود نزدیک می گرداند و او را از دیگران پنهان داشته و در مورد گناهانش از او اعتراف می گیرد که آیا فلان گناه را به خاطر داری؟ فلان گناه را به یاد داری؟ و او را به خود نزدیک می کند و می فرماید: من آنها را در دنیا پوشاندم و تو را در بین خلایق رسوا نکردم و امروز گناهانت را از آنان پنهان می دارم و می بخشم.

@THEHADIIS

رسول الله ﷺمیفرماید

@THEHADIIS

از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که می گويد: از رسول الله صلى الله عليه وسلم شنيدم که فرمودند: «جَعَلَ اللَّهُ الرَّحْمَةَ مائَةَ جُزْءٍ، فَأَمْسَكَ عِنْدَهُ تِسْعَةً وتِسْعِين، وَأَنْزَلَ في الأَرْضِ جُزْءًا واحِدًا، فَمِنْ ذَلِكَ الجُزْءِ يَتَراحمُ الخَلائِقُ، حَتَّى تَرْفَعَ الدَّابَّةُ حَافِرَهَا عَنْ ولَدِهَا خَشْيَةَ أَنْ تُصِيبَهُ»: «الله رحمت را به صد قسمت تقسيم کرده است؛ نود و نُه بخش آن را نزد خود نگه داشته و يک بخش را به زمين فرستاده است و به خاطر همين يک بخش است که مخلوقات با يکديگر مهربان هستند (به هم رحم می کنند)؛ به گونه ای که جانور، سُم خود را بالا می گيرد تا مبادا به بچه اش آسيبی برسد».
و در روايتی آمده است: «إِنَّ للَّهِ تَعَالى مائَةَ رَحْمَةٍ، أَنْزَلَ مِنْهَا رَحْمَةً وَاحِدَةً بَيْنَ الجِنِّ والإِنْسِ وَالبَهَائمِ وَالهَوام، فَبهَا يَتَعاطَفُون، وبها يَتَراحَمُون، وَبها تَعْطِفُ الوَحْشُ عَلى وَلَدهَا، وَأَخَّرَ اللَّهُ تَعالى تِسْعاً وتِسْعِينَ رَحْمَةً يَرْحَمُ بِهَا عِبَادهُ يَوْمَ القِيَامَةِ»: «الله متعال صد رحمت دارد که يک رحمتِ آن را ميان انسان ها، جن ها، جانوران و حشرات، نازل کرده است و با اين يک رحمت است که آفريده های الهی با يکديگر مهربان بوده و به هم رحم می کنند و به همين خاطر است که جانوران وحشی به فرزندان خود رحم می نمايند. و الله متعال نود و نُه بخش رحمت را نگه داشته است و روز قيامت بر مبنای آن بر بندگان خود رحم می فرمايد».
و از سلمان فارسی رضی الله عنه روايت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «إِنَّ للَّهِ تَعَالَى مِئَةُ رَحْمَةٍ فَمِنْها رَحْمَةٌ يَتَراحَمُ بها الخَلْقُ بَيْنَهُمْ، وَتِسْعٌ وَتِسْعُونَ لِيَوْم القِيامَةِ»: «الله متعال صد رحمت دارد؛ از این میان تنها یک رحمت است که باعث می شود مخلوقات به يکديگر رحم کنند؛ و نود و نه رحمت برای روز قيامت است».
و در روايتی آمده است: «إِنَّ اللَّه تعالى خَلَقَ يَومَ خَلَقَ السَّمَواتِ والأَرْضَ مِئَةَ رَحْمَةٍ كُلُّ رَحْمَةٍ طِبَاقَ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إِلى الأَرْضِ، فَجَعَلَ مِنها في الأَرْضِ رَحْمَةً فَبِها تَعْطِفُ الوَالِدَةُ عَلَى وَلَدِهَا، وَالْوحْشُ وَالطَّيْرُ بَعْضُها عَلَى بَعْضٍ، فَإِذا كانَ يَوْمُ القِيامَةِ أَكْمَلَها بهِذِهِ الرَّحْمَةِ»: «الله متعال در روزِ آفرينش آسمان ها و زمين، صد رحمت آفريد؛ هر رحمتی به بزرگیِ فاصله ی ميان آسمان تا زمين است. يک بخش از اين رحمت ها را در زمين قرار داده است و همين يک رحمت، باعث می شود مادر به فرزند خود مهر بورزد و جانوران وحشی و پرندگان به يکديگر رحم کنند و چون روز قيامت فرارسد، با اين يک رحمت، ساير بخش های رحمت را کامل می گرداند». [صحیح است] [به روایت مسلم]

------

الله تبارك وتعالى رحمت را صد بخش قرار داده است؛ و تنها یک رحمت به زمین نازل کرده است و نود و نه بخش آن را برای روز قیامت نزد خود نگه داشته است. به سبب همین یک رحمت است که مخلوقات از انسان ها و جنیان گرفته تا چهارپایان و حشرات به هم رحم می کنند؛ حتی اسبی که معروف به تیزروی و جابجایی سریع می باشد مراقب است به کره اش آسیبی وارد نشود و سمش را بالا می گیرد تا ضرری متوجه کره اش نشود. و به خاطر همین یک رحمت است که حیوانات وحشی به فرزندان خود رحم می کنند.
و الله متعال نود و نه رحمت را برای روز قیامت به تاخیر انداخته است تا بر مبنای آنها به بندگانش رحم کند.
حدیث دوم: روزی که الله متعال آسمان ها و زمین را خلق نمود، صد رحمت نیز آفرید؛ چنانکه هر رحمتی ما بین آسمان و زمین را پر می کند. و تنها یک رحمت را در دنیا قرار داده است که بر مبنای آن مادر نسبت به فرزندش مهربان است و حیوانات و پرندگان به هم رحم می کنند؛ و در روز قیامت الله متعال با نود و نه رحمت آن را کامل می کند؛ وقتی در این دنیای سراسر رنج و سختی تنها به سبب یک رحمت، الله متعال نعمت های فراوانی را در اختیار انسان قرار داده است، باید چه گمانی داشت در مورد صد رحمت در سرای آخرت، سرای امنیت و آرامش و پاداش.

@THEHADIIS

از مقداد بن اسود رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «تُدْني الشَّمْسُ يَومَ القِيَامَةِ مِنَ الخَلْقِ حتَّى تَكُونَ مِنْهُمْ كَمِقْدَارِ مِيل»: «روز قيامت خورشيد به اندازه ای به مردم نزديک می شود که فقط يک ميل با آنان فاصله دارد». سُلَيم بن عامر که از مقداد روايت می کند، می گويد: به الله سوگند نمی دانم منظورش از يک ميل چيست؟ آيا همان مسافت مشخص در زمين است يا ميلِ سرمه که با آن چشم را سرمه می کشند؟ فرمود: «فَيَكُونُ النَّاسُ عَلَى قَدْرِ أَعْمالِهمْ في العَرَق، فَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلى كعْبَيْه، وَمِنْهُمْ مَنْ يَكُونُ إِلى رُكْبَتَيْه، ومِنْهُمْ منْ يَكون إِلى حِقْوَيْهِ، ومِنْهُمْ مَنْ يُلْجِمُهُ العَرَقُ إِلجاماً»: «مردم بر حسب اعمال خود در عرق فرو می روند؛ عرقِ برخی از آنان تا دو قوزک پاهای شان می رسد و عرق عده ای به زانوهای شان؛ عرق برخی هم به پهلوی شان می رسد و عده ای در عرق خود فرو می روند». و رسول الله - صلى الله عليه وسلم - با دست مبارک به دهانش اشاره فرمود. (يعنی عرق شان به دهان شان می رسد.)
از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند: «يَعْرَقُ النَّاسُ يَوْمَ القِيامَةِ حَتَّى يذْهَب عَرَقُهُمْ في الأَرْضِ سَبْعِينَ ذِراعًا، ويُلْجِمُهُمْ حَتَّى يَبْلُغَ آذَانَهُمْ»: «روز قيامت مردم عرق می کنند؛ به گونه ای که عرق شان به اندازه ی هفتاد ذراع در زمين فرو می رود و عرق به گوش های شان می رسد». [صحیح است] [به روایت مسلم]

------

در روز قیامت الله متعال خورشید را چنان به مخلوقات نزدیک می گرداند که مسافت بین خورشید و آنها به اندازه ی چهارهزار ذراع می شود؛ و مردم هریک بر حسب اعمال شان در عرق فرو می روند؛ و میزان عرقی که در آن فرو می روند متناسب با عمل نیک و بدی است که انجام داده و مرتکب شده اند؛ چنانکه عرق برخی از آنها تا قوزک پاهایش و عرق برخی تا زانوهایش و عرق برخی تا پهلوهایش و عرق برخی تا دهان و گوش های شان می باشد و عرق شان آنان را دربرمی گیرد و این از شدت سختی روز قیامت و ترس و وحشت حاکم بر آن است.

@THEHADIIS

رسول الله ﷺمیفرماید

@THEHADIIS

از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که می گوید: از رسول الله صلى الله عليه وسلم شنیدم که فرمودند: «مَا مِنْ بَنِي آدَمَ مَوْلُودٌ إِلَّا يَمَسُّهُ الشَّيْطَانُ حِينَ يُولَدُ، فَيَسْتَهِلُّ صَارِخًا مِنْ مَسِّ الشَّيْطَانِ، غَيْرَ مَرْيَمَ وَابْنِهَا»: «هیچ فرزندی از فرزندان آدم علیه السلام جز مریم و پسرش متولد نشده مگر اینکه شیطان به هنگام تولدش او را لمس کرده است که در اثر لمس آن با فریاد گریه می کند». سپس ابوهریره رضی الله عنه می گوید: «وإنِّي أُعِيذُها بك وذُرِّيَّتَها من الشَّيطان الرَّجِيمِ» [آل عمران: 36] «او و فرزندانش را از [شرِ] شیطانِ رانده شده، در پناه تو قرار مى‏ دهم». [صحیح است] [متفق علیه]

------

هر نوزادی که متولد می شود، به محض تولد شیطان ضربه ای به پهلویش وارد می کند که در اثر آن با فریاد گریه می کند؛ اما مریم و پسرش علیهما السلام از این مساله استثنا هستند و الله متعال به هنگام ولادت شان، آنان را از این مورد مصون داشته است. و دلیل آن دعای مادر مریم می باشد که گفت: «وإنِّي أُعِيذُها بك وذُرِّيَّتَها من الشَّيطان الرَّجِيمِ»: «او و فرزندانش را از [شرِ] شیطانِ رانده شده، در پناه تو قرار مى ‏دهم». و الله متعال دعای مادر مریم را قبول نمود و مریم و پسرش عیسی را از ضربه زدن شیطانِ - مطرود از رحمت الله - به پهلوی آنها حفظ نمود. مریم فرزندی جز عیسی علیه السلام نداشت. و این لمس و ضربه ی شیطان حقیقی است و بنابر دیدگاه برخی از معتزلیان، معنای آن طمع شیطان در فریب انسان نیست. بلکه ایمان به حقیقی بودن آن واجب است، چنانکه مذهب اهل سنت و جماعت همین است.

@THEHADIIS