آسیبشناسی کنشگری در نظام استبدادی؛
موهبت شجاعت و تلهی نمایشی شدن
پیام همراهان
کنشگری در یک نظام استبدادی، پیش از هر چیز تجلیِ شجاعت اخلاقی است. فرد کنشگر در برابر بیعدالتی سکوت نمیکند و با وجود هزینههای احتمالی، مسئولیت اجتماعی خود را میپذیرد. این ایستادن، به زندگی معنا میدهد، حس کرامت و عاملیت را تقویت میکند و شبکههایی از همبستگی و اعتماد میسازد. کنشگری میتواند رشد اخلاقی، خودکارآمدی و امید جمعی را افزایش دهد؛ زیرا فرد درمییابد که حتی در محدودترین فضاها نیز امکان انتخاب و اثرگذاری وجود دارد.
با این حال، همین مسیرِ ارزشمند، خالی از تله نیست. فشار امنیتی، اضطراب مزمن، فرسودگی عاطفی، خشم انباشته و آسیب به روابط شخصی از مخاطرات جدیاند. گاهی هویت فرد چنان با نقش کنشگر گره میخورد که دیگر ابعاد زندگیاش به حاشیه میرود و تعادل روانی مختل میشود. مواجهه مداوم با اخبار سرکوب نیز میتواند به بیحسی عاطفی یا ناامیدی عمیق بینجامد.
یکی از مهمترین تلهها، «نمایشی شدن» کنشگری است. در فضای شبکههای اجتماعی، دیدهشدن، لایک گرفتن و تحسین عمومی، پاداش فوری و اعتیادآوری ایجاد میکند. در این وضعیت، تمرکز از «مسئله» به «تصویر فرد از خود» جابهجا میشود. کنشگری به ابزاری برای جبران نیازهای ارضانشدهی تأیید، تعلق یا اهمیت بدل میشود و اثرگذاری واقعی در اولویت دوم قرار میگیرد.
برای رهایی از این تله، بازبینی مستمر نیتها ضروری است: این اقدام چه تغییری ایجاد میکند؟ اگر هیچکس آن را نبیند، باز هم انجامش میدهم؟ همچنین باید شاخص اثرگذاری را از محبوبیت جدا کرد، کار جمعی را بر فردمحوری ترجیح داد و مراقبت از سلامت روان و تعادل زندگی را جدی گرفت. کنشگری آگاهانه زمانی پایدار میماند که میان شجاعت و خرد، آرمان و خودمراقبتی، و حضور اجتماعی و فروتنی تعادل برقرار شود.
#کنشگری #مبارزه_مدنی #همکاری
@Tavaana_TavaanaTech
آسیبشناسی کنشگری در نظام استبدادی؛
موهبت شجاعت و تلهی نمایشی شدن
پیام همراهان
کنشگری در یک نظام استبدادی، پیش از هر چیز تجلیِ شجاعت اخلاقی است. فرد کنشگر در برابر بیعدالتی سکوت نمیکند و با وجود هزینههای احتمالی، مسئولیت اجتماعی خود را میپذیرد. این ایستادن، به زندگی معنا میدهد، حس کرامت و عاملیت را تقویت میکند و شبکههایی از همبستگی و اعتماد میسازد. کنشگری میتواند رشد اخلاقی، خودکارآمدی و امید جمعی را افزایش دهد؛ زیرا فرد درمییابد که حتی در محدودترین فضاها نیز امکان انتخاب و اثرگذاری وجود دارد.
با این حال، همین مسیرِ ارزشمند، خالی از تله نیست. فشار امنیتی، اضطراب مزمن، فرسودگی عاطفی، خشم انباشته و آسیب به روابط شخصی از مخاطرات جدیاند. گاهی هویت فرد چنان با نقش کنشگر گره میخورد که دیگر ابعاد زندگیاش به حاشیه میرود و تعادل روانی مختل میشود. مواجهه مداوم با اخبار سرکوب نیز میتواند به بیحسی عاطفی یا ناامیدی عمیق بینجامد.
یکی از مهمترین تلهها، «نمایشی شدن» کنشگری است. در فضای شبکههای اجتماعی، دیدهشدن، لایک گرفتن و تحسین عمومی، پاداش فوری و اعتیادآوری ایجاد میکند. در این وضعیت، تمرکز از «مسئله» به «تصویر فرد از خود» جابهجا میشود. کنشگری به ابزاری برای جبران نیازهای ارضانشدهی تأیید، تعلق یا اهمیت بدل میشود و اثرگذاری واقعی در اولویت دوم قرار میگیرد.
برای رهایی از این تله، بازبینی مستمر نیتها ضروری است: این اقدام چه تغییری ایجاد میکند؟ اگر هیچکس آن را نبیند، باز هم انجامش میدهم؟ همچنین باید شاخص اثرگذاری را از محبوبیت جدا کرد، کار جمعی را بر فردمحوری ترجیح داد و مراقبت از سلامت روان و تعادل زندگی را جدی گرفت. کنشگری آگاهانه زمانی پایدار میماند که میان شجاعت و خرد، آرمان و خودمراقبتی، و حضور اجتماعی و فروتنی تعادل برقرار شود.
#کنشگری #مبارزه_مدنی #همکاری
@Tavaana_TavaanaTech
❤8🕊1