‌
سلاخ‌خانه‌ی ۱۸ دی؛ من روایتگرِ خاموشِ یک «انقراض» هستم

چشم‌هایم دیگر متعلق به من نیستند؛ آن‌ها انبارِ تصاویری‌اند که لرزه بر تنِ کلمات می‌اندازند. صحنه‌هایی که جراتِ پخش‌شان را نداشتم، اما با جزئیاتِ یک کالبدشکاف نگاه‌شان کردم. ۱۸ دی، تهران، بیمارستان الغدیر. آنجا دیگر بیمارستان نبود، جبهه‌ی جنگ بود با یک دشمنِ واحد: «جمهوریِ اسلامیِ آدمکش».
ما میانِ یک سلاخیِ دسته‌جمعی هستیم. چهل روز است که مرگ، هر روز با چهره‌ای تازه طلوع می‌کند و هیچ عکسی تکراری نمی‌شود. در هجومِ این همه خبرِ سرخ، من دیگر نمی‌نویسم؛ من قلمِ قلبم را به رگبار بسته‌ام.
تمامِ جرمِ ما، تمنایِ یک زندگیِ پیش‌پاافتاده بود:
سهمِ ما از جهان، همان «بابا آب دادِ» دبستان بود.
آشپزیِ مادر و امنیتِ دیوارهایی که فرو ریختند.
نوری ملایم و آبی در پستو و گربه‌ای که خرخر می‌کرد...
اما در این بن‌بستِ خونین، چه می‌دانی چند عاشق قبل از رسیدن، به ضربِ گلوله تکه‌تکه شدند؟ ما زندگی می‌خواستیم، آن‌ها مرگ را به رگ‌هایمان تزریق کردند.
ما نه با بیگانه، که با «هیولایِ خودی» در جنگیم. این روایتِ من است؛ روایتِ کسی که در پستویِ خانه‌اش، به جای عشق، بویِ خون و باروت استنشاق می‌کند.🥀🖤💔
امضا؛سارا ساسان‌نیا🗣️⁩

از صفحه اینستاگرام نویسنده

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهورى_اسلامى


@Tavaana_TavaanaTech