روایت یک شاهد از جنگ؛ وقتی مردم میان بمباران هم «همراهی با روایت حکومت» را نپذیرفتند

آرمیتا پاویر، زندانی سیاسی سابق، در رشته‌توییتی با روایت مشاهدات میدانی خود از روزهای جنگ، از شکاف میان تبلیغات رسمی و واقعیت جامعه می‌گوید؛ جایی که به گفته او، حتی زیر فشار بمباران و بحران معیشتی، بسیاری از مردم از همراهی با روایت حکومتی سر باز زدند.

متن نوشته خانم پاویر به شرح زیر است:

آنچه در جنگ بر ایرانیان گذشت، از کف جامعه و از زبان مردمی است که دلشان همواره سفید بوده و سیم‌کارتشان سیاه و ارتباطی با دنیای بیرون نداشتند.
این متن فقط مشاهدات من است از دیده‌ها و شنیده‌هایم در طول جنگ و نه صرفاً عقاید شخصی.

باز هم صبح پا شدیم، دیدیم اینترنت قطع شده و تهران را زده‌اند...
کم‌کم صدای انفجار در اکثر شهرها شروع شد و این‌بار صدای جنگنده‌ها هم به آن اضافه شد. هر چه جلوتر می‌رفتیم، انگار آسمان دست آمریکا و اسرائیل بود؛ جنگنده‌ها هر موقع از شبانه‌روز که اراده می‌کردند می‌آمدند، بمب می‌انداختند و می‌رفتند. بعد از رفتنشان صدای پدافند می‌آمد...

کم‌کم تجمعات خیابانی و ثبت‌نام «جانفداها» شروع شد؛ همان حسی که ما در دی‌ماه به قشر خاکستری داشتیم، این‌ها هم داشتند. به هر کسی که همراهی نمی‌کرد، با خشم در تلویزیون می‌گفتند: هر کسی الان «مرگ بر آمریکا و اسرائیل» نگوید و شب‌ها در تجمعات حکومتی شرکت نکند، پیاده‌نظام دشمن و خائن به وطن است.

از آسمان بمب می‌بارید و از زمین فلاکت و تورم و گرانی و بیکاری و وحشت از صدای مداوم انفجار. هنوز از شوک هولناک دی‌ماه عبور نکرده بودیم که شوک جنگ به آن اضافه شد؛ آن هم با چاشنی تلخ صدای گوش‌خراش بلندگوها تا پاسی از شب و سرودهای عربی و شعارهای حامیان جمهوری اسلامی و تجمعات شبانه‌شان.
به‌ شخصه فکر می‌کردم ده‌ها میلیون نفر از مردم، حتی اگر طرفدار جمهوری اسلامی نباشند، به‌خاطر وضعیت بد معیشتی و به‌هم‌ریختن زندگی‌شان در تجمعات شرکت کنند و بخواهند جنگ تمام شود، یا حداقل از رانت و کوپن‌های شرکت‌کنندگان برای گذران زندگی استفاده کنند.

در دلم به مردم حق می‌دادم؛ شرایط به‌طرز وصف‌ناپذیری سخت بود. هر شب که موج انفجارها سهمگین‌تر می‌شد، فکر می‌کردم فردا که بیرون بروم، قرار است روی شیشه همه ماشین‌ها عکس رهبر و پرچم جمهوری اسلامی را ببینم. اما باز هم این مردم نازنین و شریف، دی‌ماه و آبان و مهر و تمام ماه‌های خونین را فراموش نکرده بودند.

تعدادشان از تمام تحلیل‌ها و تصوراتی که داشتم کمتر بود؛ خیلی کمتر. حتی در محروم‌ترین مناطق. اینترنت قطع بود و مجبور بودم برای صحت‌سنجی تصاویر تلویزیون، خودم بیرون بروم. تمام مناطق تبریز را می‌گشتم و گاهی تعداد ماشین‌های عکس‌دار را می‌شمردم.

از کم بودن تعدادشان نسبت به جمعیت منطقه شگفت‌زده می‌شدم. البته روزهایی که فراخوان برای یک منطقه خاص بود، از همه نقاط شهر جمع می‌شدند و جمعیت زیاد به نظر می‌رسید، اما در تجمعات محله‌محور، با آن حجم تبلیغات، تعدادشان بسیار کم بود.

خیلی عجیب بود که در منطقه‌ای با بیش از ده هزار نفر جمعیت، حتی با کوپن و غذا، تعداد شرکت‌کنندگان به صد نفر هم نمی‌رسید. راننده‌ها می‌گفتند تجمعات را طوری طراحی می‌کنند که افراد در میان جمعیت محصور شوند تا تعداد بیشتر به نظر برسد.

سعی می‌کردم فقط از دید خودم نگاه نکنم و آن‌قدر شجاعت داشته باشم که بگویم شاید اشتباه می‌کنم و مردم واقعاً این نظام را می‌خواهند. اما نه؛ هموطنان من شریف‌تر از تصوراتم بودند. همه در یک چیز مشترک بودند:
یادمان نمی‌رود چه بر ما گذشت.

یکی می‌گفت شیشه‌های خانه‌ام شکسته، اما حاضرم بمب وسط خانه‌ام بخورد ولی این‌ها بروند. یکی می‌گفت نکند باز هم راهی پیدا کنند و بمانند؟ دیگری می‌گفت چوب خدا صدا ندارد؛ با جنازه بهترین جوانان این خاک معامله کردند و حالا حتی یک تشییع‌جنازه معمولی برایشان به رؤیا تبدیل شده.

یکی می‌گفت حاضرم بمیرم ولی نسل بعد به آزادی برسد. یکی دیگر می‌گفت آن‌ها به فکر خودشان هستند و قرار نیست آزادی بیاورند و خودمان باید کاری کنیم؛ اما وقتی می‌پرسیدی راهکار چیست، می‌گفتند بعد از اتفاقات دی، کاری از دست ما برنمی‌آید مقابل یک سیستم مسلح.

آن شبی که گفتند یا توافق می‌کنند یا زیرساخت‌ها را می‌زنند، حال همه عجیب بود؛ ترکیبی از ناراحتی و عذاب وجدان. برخی نمی‌خواستند جنگ بدون تغییر پایان یابد. یکی می‌گفت اگر آمریکا هم نتواند، دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند.

عده‌ای هم در تاریک‌ترین روزها از امید به ایران آزاد می‌گفتند و معتقد بودند باید صبر کرد و هزینه داد. بسیاری هم باور داشتند هیچ چیز بدتر از ادامه این وضعیت نیست، حتی جنگ.

ادامه را در لینک زیر بخوانید:
https://tinyurl.com/2v3ktvjz

@Tavaana_TavaanaTech

تصاویر و روایت‌های منتشرشده از بیمارستان الغدیر، بخشی از حافظه جمعی مردمی‌اند که در دی‌ماه ۱۴۰۴، میان گلوله، ترس، بی‌خبری و قطع اینترنت، عزیزانشان را از دست دادند.

گزارشی که با پیگیری و هماهنگی فرنوش فرجی، خبرنگار ایران‌اینترنشنال تهیه شده، تلاش می‌کند نام و روایت بخشی از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه را از فراموشی نجات دهد؛ انسان‌هایی با زندگی، رویا، خانواده و آینده‌ای که در سرکوب جمهوری اسلامی خاموش شد.

روایت امیرحسین امام‌جمعه

امیرحسین امام‌جمعه، ۳۹ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در منطقه هفت‌حوض نارمک تهران هدف شلیک گلوله جنگی قرار گرفت و جان خود را از دست داد.

او همراه همسرش در اعتراضات حضور داشت و بنا بر روایت‌های منتشرشده، در آغوش همسرش جان باخت. به گفته شاهدان عینی، تیراندازی از پشت‌بام یک مسجد انجام شده و گلوله‌ای که به صورت امیرحسین اصابت کرد، مرگ او را رقم زد.

شدت جراحت به حدی بود که امکان خارج کردن گلوله از سر او فراهم نشد و خانواده‌اش او را با همان گلوله در صورت به خاک سپردند.

@Tavaana_TavaanaTech