Forwarded from گفتوشنود
جلیل دوستخواه، پژوهشگر برجسته فرهنگ ایران، درگذشت
جلیل دوستخواه، ایرانشناس، پژوهشگر، نویسنده و مترجم برجسته ایرانی، سوم فروردین ۱۴۰۵ در شهر بریزبن از ایالت کوئینزلند استرالیا در ۹۳ سالگی و پس از تحمل یک دوره بیماری درگذشت.
دکتر دوستخواه از چهرههای شاخص در حوزه فرهنگ و اندیشه ایران بود که عمر خود را وقف حفظ، تفسیر و انتقال میراث فکری و فرهنگی ایران کرد. آثار او پلی میان خرد باستانی و فهم معاصر بهشمار میرفت و از تعهدی عمیق به زبان فارسی، اسطورهشناسی و حافظه فرهنگی ایران سرچشمه میگرفت.
او بهویژه بهواسطه پژوهشهای ارزشمند خود درباره شاهنامه اثر ابوالقاسم فردوسی شناخته میشد؛ آثاری که به درک ژرفتر این متن بنیادین و هویت ایرانی برای نسلهای جدید کمک کرد. از دیگر دستاوردهای مهم او، ترجمه اوستا به فارسی امروزین بود؛ تلاشی سترگ که یکی از کهنترین متون مقدس ایران را با زبانی روشن و دقیق در اختیار مخاطبان معاصر قرار داد.
نوشتههای او درباره اسطورهها، نمادها و زبان ایران، فراتر از پژوهشهای صرف علمی، بازتابی از عشقی عمیق و آگاهانه به فرهنگ ایران بود.
دکتر دوستخواه در سالهای پایانی عمر در آنچه خود «تبعید خودخواسته» مینامید، در استرالیا زندگی میکرد، اما این فاصله جغرافیایی هرگز پیوند عاطفی او با ایران را کمرنگ نکرد. نزدیکانش میگویند او همواره با احساسی عمیق از ایران یاد میکرد.
این دلبستگی عمیق مورد توجه بزرگان ادب نیز قرار گرفته بود؛ از جمله مهدی اخوان ثالث که شعر مشهور «تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم» را به او تقدیم کرد؛ شعری که به نمادی از پیوند او با سرزمین، زبان و فرهنگ ایران بدل شد.
دکتر جلیل دوستخواه علاوه بر آثار ماندگار علمی، میراثی از صداقت، ژرفاندیشی و مسئولیت فرهنگی بر جای گذاشت. او از ایران برخاست، با ایران زیست و در نهایت، چهرهای ایرانی با جایگاهی جهانی باقی ماند.
#ایرانشناسی #جلیل_دوستخواه #اوستا #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جلیل دوستخواه، ایرانشناس، پژوهشگر، نویسنده و مترجم برجسته ایرانی، سوم فروردین ۱۴۰۵ در شهر بریزبن از ایالت کوئینزلند استرالیا در ۹۳ سالگی و پس از تحمل یک دوره بیماری درگذشت.
دکتر دوستخواه از چهرههای شاخص در حوزه فرهنگ و اندیشه ایران بود که عمر خود را وقف حفظ، تفسیر و انتقال میراث فکری و فرهنگی ایران کرد. آثار او پلی میان خرد باستانی و فهم معاصر بهشمار میرفت و از تعهدی عمیق به زبان فارسی، اسطورهشناسی و حافظه فرهنگی ایران سرچشمه میگرفت.
او بهویژه بهواسطه پژوهشهای ارزشمند خود درباره شاهنامه اثر ابوالقاسم فردوسی شناخته میشد؛ آثاری که به درک ژرفتر این متن بنیادین و هویت ایرانی برای نسلهای جدید کمک کرد. از دیگر دستاوردهای مهم او، ترجمه اوستا به فارسی امروزین بود؛ تلاشی سترگ که یکی از کهنترین متون مقدس ایران را با زبانی روشن و دقیق در اختیار مخاطبان معاصر قرار داد.
نوشتههای او درباره اسطورهها، نمادها و زبان ایران، فراتر از پژوهشهای صرف علمی، بازتابی از عشقی عمیق و آگاهانه به فرهنگ ایران بود.
دکتر دوستخواه در سالهای پایانی عمر در آنچه خود «تبعید خودخواسته» مینامید، در استرالیا زندگی میکرد، اما این فاصله جغرافیایی هرگز پیوند عاطفی او با ایران را کمرنگ نکرد. نزدیکانش میگویند او همواره با احساسی عمیق از ایران یاد میکرد.
این دلبستگی عمیق مورد توجه بزرگان ادب نیز قرار گرفته بود؛ از جمله مهدی اخوان ثالث که شعر مشهور «تو را ای کهن بوم و بر دوست دارم» را به او تقدیم کرد؛ شعری که به نمادی از پیوند او با سرزمین، زبان و فرهنگ ایران بدل شد.
دکتر جلیل دوستخواه علاوه بر آثار ماندگار علمی، میراثی از صداقت، ژرفاندیشی و مسئولیت فرهنگی بر جای گذاشت. او از ایران برخاست، با ایران زیست و در نهایت، چهرهای ایرانی با جایگاهی جهانی باقی ماند.
#ایرانشناسی #جلیل_دوستخواه #اوستا #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
❤5🕊4