آموزشکده توانا

"نصرت رحمانی"
شاعر شعر سیاه و شورشی

نصرت یکی از شاعران نوگرای معاصر است. «کوچ»، اولین کتاب او، در محافل روشنفکری شاعران و نویسندگان، مورد اقبال قرار گرفت. غیر از مقدمه نیما بر این کتاب، جسارت شاعر و مایه‌های اعتراض به اخلاقیات اشرافی از دلایل موفقیت این کتاب بودند.
نصرت که خود را وامدار اندیشه هدایت می‌داند، مانند او به اشرافیت پوسیده‌ای که نوک دماغ شاعران و نویسندگان را گرفته بود، اعتراض می‌کند.

او با کنایه به فضای اشراف‌زادگی حاکم بر آن دوره، در زندگی‌نامه‌اش می‌نویسد: «پدر قهرمانی نداشته‌ام تا لقب‌اش را با زنجیر به کت‌های خسته‌ام ببندم و در سنگلاخ‌ها بدوم، تا هر جا سخن بر سر نام رود، با تمام نیروی‌ام فریاد بکشم که پسر فلان‌الدوله هستم. ولی اگر لازم باشد می‌گویم نام پدرم اسدالله بود.»
نصرت شاعر عصیان‌گری است. سیاهی و عصیان‌گری اشعار او ناشی از انهدام آمال فکری‌اش است. او سخنگو و سمبل انسانی شکست‌خورده است که جسارت اعتراض دارد؛ البته گاهی چنان در ابراز این جسارت افراط می‌کند که شعرش بیش‌تر به کفرنامه شبیه می‌شود:
«خدایا تو بوسیده‌ای هیچ‌گاه / لبِ سرخ‌فامِ زنی مست را؟»
یا
«امشب صدای باد می‌آید / شاید زنی کنار خدا خفته است».
او خود را صدای نسلی می‌داند که یأس و شکست و دربه‌دری را تجربه کرده و در شعر بیش‌تر گرایش به نوعی آنارشیسم دارد؛ یعنی شورش علیه هر چیز مستقر، علیه نظم موجود.

نصرت صریح و عریان، احساس و درک باطنی خود را در قالب شعر ریخته است؛ او طراح ماهری است و در شعر کار نقاشی انجام می‌دهد. تصویر و تصور در شعر نصرت نقش پررنگی دارد. به همین دلیل او را «نقاش پلشتی‌های جامعه» نامیده‌اند. او درباره رابطه‌اش با شعر می‌گوید: «بعضی‌ها در حاشیه زندگی شعر هم می‌گویند، من در حاشیه شعر زندگی هم می‌کنم.»

بیشتر بخوانید:
https://bit.ly/2ta1BIa

لینک مطلب در سایت توانا:
bit.ly/2M0Hdkx
#نصرت_رحمانی

@Tavaana_TavaanaTech

Telegraph

نصرت رحمانی؛ شاعر شعر سیاه و شورشی

نصرت رحمانی سال ۱۳۰۸ در تهران به دنیا آمد. بعد از پایان تحصیلات‌اش در دبیرستان، وارد مدرسه پست و تلگراف و تلفن شد. پس از آن در رادیو استخدام شد و مدتی نیز مسئول صفحات شعر مجله «زن روز» بود. نصرت یکی از شاعران نوگرای معاصر است. «کوچ»، اولین کتاب او، در محافل…

16.4K views20:08