آنها هم برای آزادی ایران ایستادند
بامداد امروز، قائم حسینی، جوان افغانستانی و از متهمان پرونده «میدان علیخانی»، اعدام شد. پیش از او گلمحمد محمدی، جوان افغانستانی دیگری از متهمان همین پرونده، اعدام شده بود.
اما قصه جوانان افغانستانی که در کنار مردم ایران برای آزادی ایستادند، فقط قصه این دو نفر نیست.
در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، بسیاری از جوانان افغانستانی نیز به خیابان آمدند؛ جوانانی که شاید روی شناسنامهشان نام افغانستان نوشته شده بود، اما بسیاریشان در همین ایران به دنیا آمده بودند، در همین کوچهها بزرگ شده بودند، به مدرسه رفته بودند، کار کرده بودند، عاشق شده بودند، رنج کشیده بودند و آیندهشان را با آینده مردم ایران گرهخورده میدیدند.
وقتی مردم برای آزادی به خیابان آمدند، آنها نپرسیدند این آزادی سهم چه کسی است.
ایستادند.
کنار همان مردمی که سالها همسایهشان بودند، همکارشان بودند، همکلاسیشان بودند و با آنان یک زندگی مشترک را تجربه کرده بودند.
و تعدادی از آنها با گلوله نیروهای جمهوری اسلامی کشته شدند.
بسیاریشان از خانوادههای فقیر بودند؛ از حاشیه شهرها، از خانههایی که شاید هیچ خبرنگاری درِ آنها را نزد و هیچ دوربینی سراغشان نرفت. نام بعضیهایشان هرگز به فهرستها راه پیدا نکرد. تصویری از آنها فراگیر نشد. هشتگی برایشان ساخته نشد. خانوادههایشان، شاید از ترس، شاید از بیپناهی و شاید به دلیل همان رنج همیشگی مهاجر بودن، سکوت کردند.
و این شاید یکی از تلخترین شکلهای مرگ باشد:
اینکه انسانی برای آزادی جان بدهد و حتی نامش نیز گم شود.
این قصه البته از دیماه آغاز نشده بود.
در اعتراضات ۱۴۰۱ نیز ستاره تاجیک، دختر ۱۷ ساله افغانستانی، کشته شد. نوجوانی که میتوانست سالهای بسیاری پیش رو داشته باشد، اما نام او نیز مانند بسیاری دیگر از جانباختگان افغانستانی کمتر شنیده شد.
جوانان افغانستانی ساکن ایران سالهاست بار سنگین تبعیض، فقر، بیحقوقی و مهاجر بودن را بر دوش میکشند. با این همه، وقتی پای آزادی به میان آمد، برخی از آنان سرنوشت خود را جدا از مردم ایران ندیدند.
شاید آزادی دقیقاً همینجا معنای عمیقتری پیدا میکند:
آنجا که دیگر نمیپرسی دیگری کجا به دنیا آمده، چه گذرنامهای دارد یا نام کدام کشور در مدارکش نوشته شده است؛ میبینی انسانی کنار تو ایستاده، همان ترس را تجربه میکند، همان گلوله را به جان میخرد و همان رؤیای رهایی را در سر دارد.
قائم حسینی امروز دیگر نیست.
گلمحمد محمدی دیگر نیست.
ستاره تاجیک دیگر نیست.
و چه بسیار جوانان افغانستانی دیگری که در خیابانهای ایران جان باختند و ما هنوز حتی نامشان را نمیدانیم.
اما گمنام ماندن، از ارزش ایستادنشان کم نمیکند.
تاریخ آزادی ایران فقط با نامهای مشهور نوشته نخواهد شد. بخشی از آن متعلق به انسانهایی است که بینام و بیتصویر، در حاشیه شهرها و حاشیه روایتها زندگی کردند، اما در لحظهای که باید انتخاب میکردند، در حاشیه نایستادند.
آنها کنار مردم ایران ایستادند.
برای رؤیایی که مرز نمیشناسد.
برای آزادی.
یاد قائم حسینی، گلمحمد محمدی، ستاره تاجیک و همه آن جوانان افغانستانی که نامشان را نمیدانیم اما در کنار مردم ایران برای آزادی ایستادند، گرامی باد.
نام بعضیهایشان را از ما گرفتهاند؛
اما سهمشان از رؤیای آزادی را نمیتوانند پاک کنند.
#قائم_حسینی #گل_محمد_محمدی #ستاره_تاجیک
@Tavaana_TavaanaTech
بامداد امروز، قائم حسینی، جوان افغانستانی و از متهمان پرونده «میدان علیخانی»، اعدام شد. پیش از او گلمحمد محمدی، جوان افغانستانی دیگری از متهمان همین پرونده، اعدام شده بود.
اما قصه جوانان افغانستانی که در کنار مردم ایران برای آزادی ایستادند، فقط قصه این دو نفر نیست.
در اعتراضات دیماه ۱۴۰۴، بسیاری از جوانان افغانستانی نیز به خیابان آمدند؛ جوانانی که شاید روی شناسنامهشان نام افغانستان نوشته شده بود، اما بسیاریشان در همین ایران به دنیا آمده بودند، در همین کوچهها بزرگ شده بودند، به مدرسه رفته بودند، کار کرده بودند، عاشق شده بودند، رنج کشیده بودند و آیندهشان را با آینده مردم ایران گرهخورده میدیدند.
وقتی مردم برای آزادی به خیابان آمدند، آنها نپرسیدند این آزادی سهم چه کسی است.
ایستادند.
کنار همان مردمی که سالها همسایهشان بودند، همکارشان بودند، همکلاسیشان بودند و با آنان یک زندگی مشترک را تجربه کرده بودند.
و تعدادی از آنها با گلوله نیروهای جمهوری اسلامی کشته شدند.
بسیاریشان از خانوادههای فقیر بودند؛ از حاشیه شهرها، از خانههایی که شاید هیچ خبرنگاری درِ آنها را نزد و هیچ دوربینی سراغشان نرفت. نام بعضیهایشان هرگز به فهرستها راه پیدا نکرد. تصویری از آنها فراگیر نشد. هشتگی برایشان ساخته نشد. خانوادههایشان، شاید از ترس، شاید از بیپناهی و شاید به دلیل همان رنج همیشگی مهاجر بودن، سکوت کردند.
و این شاید یکی از تلخترین شکلهای مرگ باشد:
اینکه انسانی برای آزادی جان بدهد و حتی نامش نیز گم شود.
این قصه البته از دیماه آغاز نشده بود.
در اعتراضات ۱۴۰۱ نیز ستاره تاجیک، دختر ۱۷ ساله افغانستانی، کشته شد. نوجوانی که میتوانست سالهای بسیاری پیش رو داشته باشد، اما نام او نیز مانند بسیاری دیگر از جانباختگان افغانستانی کمتر شنیده شد.
جوانان افغانستانی ساکن ایران سالهاست بار سنگین تبعیض، فقر، بیحقوقی و مهاجر بودن را بر دوش میکشند. با این همه، وقتی پای آزادی به میان آمد، برخی از آنان سرنوشت خود را جدا از مردم ایران ندیدند.
شاید آزادی دقیقاً همینجا معنای عمیقتری پیدا میکند:
آنجا که دیگر نمیپرسی دیگری کجا به دنیا آمده، چه گذرنامهای دارد یا نام کدام کشور در مدارکش نوشته شده است؛ میبینی انسانی کنار تو ایستاده، همان ترس را تجربه میکند، همان گلوله را به جان میخرد و همان رؤیای رهایی را در سر دارد.
قائم حسینی امروز دیگر نیست.
گلمحمد محمدی دیگر نیست.
ستاره تاجیک دیگر نیست.
و چه بسیار جوانان افغانستانی دیگری که در خیابانهای ایران جان باختند و ما هنوز حتی نامشان را نمیدانیم.
اما گمنام ماندن، از ارزش ایستادنشان کم نمیکند.
تاریخ آزادی ایران فقط با نامهای مشهور نوشته نخواهد شد. بخشی از آن متعلق به انسانهایی است که بینام و بیتصویر، در حاشیه شهرها و حاشیه روایتها زندگی کردند، اما در لحظهای که باید انتخاب میکردند، در حاشیه نایستادند.
آنها کنار مردم ایران ایستادند.
برای رؤیایی که مرز نمیشناسد.
برای آزادی.
یاد قائم حسینی، گلمحمد محمدی، ستاره تاجیک و همه آن جوانان افغانستانی که نامشان را نمیدانیم اما در کنار مردم ایران برای آزادی ایستادند، گرامی باد.
نام بعضیهایشان را از ما گرفتهاند؛
اما سهمشان از رؤیای آزادی را نمیتوانند پاک کنند.
#قائم_حسینی #گل_محمد_محمدی #ستاره_تاجیک
@Tavaana_TavaanaTech
❤40🕊9💔9