آموزشکده توانا

هفدهمین سالگرد زخمی که هرگز التیام نیافت، روایت دو سال نبرد علیرضا صبوری با یک گلوله ، نامی که نباید فراموش بشود.

فرزند ایران و جان فدای میهن:
جاویدنام ، علیرضا صبوری.💔

هفده سال از آن روز تلخ می‌گذرد؛ از روزی که در اعتراضات ۲۵ خرداد ۱۳۸۸، گلوله‌ای جنگی و بی‌رحم از پایگاه بسیج مقداد بر سر جوانی ۲۲ ساله فرود آمد؛ جوانی که جز آرزوی آزادی و روشنایی برای سرزمینش در دل نداشت.

آن گلوله تنها جمجمه علیرضا صبوری را نشکافت؛
رویاهایش را در هم کوبید، جوانی‌اش را ربود،
و زندگی‌اش را به مسیری از درد، رنج و تنهایی کشاند.

علیرضا آن روز کشته نشد؛
او محکوم شد که دو سال تمام با مرگ زندگی کند.
دو سال با تکه‌ای از همان گلوله در مغزش،
دو سال با دردهایی که هیچ واژه‌ای توان توصیفشان را ندارد،
دو سال با زخم‌هایی که هرگز التیام نیافتند.

او ایستاد. تحمل کرد. جنگید.
اما هر روز، بخشی از جانش زیر سایه همان گلوله خاموش می‌شد.

از بیمارستان‌های تهران تا روزهای تلخ آوارگی و غربت،
از ترکیه تا آمریکا،هیچ پزشکی نتوانست آن زخم عمیق را درمان کند.
گلوله در سرش باقی ماند؛همان گلوله‌ای که آرام‌آرام زندگی را از او گرفت.

سرانجام در ۲۶ آبان ۱۳۹۰، علیرضا در غربت، دور از وطن و دور از بسیاری از عزیزانش، چشم بر جهان بست. نه بر اثر یک حادثه،بلکه بر اثر زخمی که دو سال پیشش بر او تحمیل شد؛ زخمی که هر روز جانش را ذره‌ذره می‌فرسود. پیکر علیرضا صبوری مسیر دشوار دیگری را پیمود تا سرانجام در ۳۰ دی ۱۳۹۰ در گورستان ویلمرزدورف برلین، در آغوش خاکی آرام بگیرد.

در هفدهمین سالگرد آن شلیک شوم، نام علیرضا صبوری را با احترام و اندوه به یاد می‌آوریم. جوانی که گلوله نتوانست آرمانش را بکشد، جوانی که رنج را تاب آورد اما تسلیم نشد و جوانی که اگرچه جسمش خاموش شد، اما یادش همچنان در حافظه تاریخ زنده است.

هفده سال گذشته است،
اما هنوز می‌توان صدای آن گلوله را شنید؛
گلوله‌ای که زندگی یک انسان را تاریک کرد،
خانواده‌ای را داغدار کرد،
و زخمی بر وجدان یک ملت گذاشت.

یاد جاویدنام علیرضا صبوری گرامی و جاودان باد.
نامش زنده، راهش روشن و خاطره‌اش فراموش‌نشدنی است.

برگرفته از صفحه مسعود علیزاده.

#علیرضا_صبوری

@Tavaana_TavaanaTech

💔37🕊4❤3

1.58K views09:29