💧💧💧آب از مهمترین سرمایههای ملی کشورها بوده و نقش اساسی در توسعه هر کشوری دارد. کارشناسان آب پیشبینی میکنند که در آینده تنشها و مناقشات بینالمللی بر سر آب بیشتر خواهد شد و آب نقش مهمتری در بحرانهای بینالمللی خواهد داشت. مسئله کمبود آب در آینده در مناطق گرم و خشک به طور مسلم حادتر خواهد شد💧💧💧
⚠️در رابطه با بحران آب در ایران، آمارهای سازمان خوار و بار ملل متحد(FAO) حکایت از آن دارد که در حدود 50 سال پیش سرانه آب در دسترس حدود 7000 مترمکعب در سال بوده است و امروزه این سرانه به 1700 مترمکعب در سال کاهش یافته است. این در حالی است که 50 سال پیش، جمعیت ایران 25 میلیون نفر بوده و امروزه در حدود 80 میلیون نفر می باشد.⚠️
🇮🇷🇮🇷🇮🇷ایران در یکی از خشکترین مناطق جهان قرار گرفته است و کمبود آب در آن مهمترین تنگنای توسعه کشاورزی به شمار میآید، به گونهایکه بر اساس شاخص سازمان ملل و همچنین مؤسسه بینالمللی مدیریت آب ، ایران در وضعیت بحران شدید آبی قرار دارد. بدیهی است از حدود 37 میلیون هکتار از اراضی مستعد کشاورزی به دلیل محدودیت منابع آب فقط 8،7 میلیون هکتار از اراضی تحت کشت آبی است که 90 درصد از تولیدات غذایی کشور را تأمین میکند. از طرف دیگر، در ایران 92% منابع آب کشور در بخش کشاورزی مصرف میشود که از متوسط سهم مصرف جهانی آب(70%) بالاتر است. لذا نگرش فراگیر و همهجانبه به بهبود مدیریت مصرف آب میتواند بهگونه چشمگیری بهرهوری و راندمان مصرف آب را در کشور افزایش دهد🇮🇷🇮🇷🇮🇷
ایران از نظر منابع آبی، کشوری خشک . دارای معدود رودخانه های دائمی است. نبود تعادل در نسبت بارش ها در مناطق، کمبود آب را برای برخی حوضه های آبریز بیشتر کرده است. با کاهش بارندگی ها در طول یک دوره، شاهد کاهش شدید منابع و جریانها در چند دریاچه مشهور چندین رودخانه بزرگ به خصوص در مناطق شرقی و جنوب کشور بوده ایم. بدین لحاظ استحصال آب زیرزمینی افزایش و به تبع آن، سطح سفره های زیرزمینی بسیاری از مناطق به شدت کاهش یافته است. برداشت های بی رویه موجب شور شدن سفره ها و در نهایت، تخریب خاک زمین های کشاورزی شده است.
رشد سریع جمعیت و نیاز رو به رشد بخش کشاورزی و بخش های شرب و صنعت به آب سالم و مطمئن در کشور، ما را به بسط نظام های تخصیص و بهبود الگوهای مصرف جهت صرفه جویی بیشتر آب در سه بخش فوق ناگزیر می سازد. توجه به این مهم، در آینده نزدیک با کاهش منابع قابل استحصال، بیشتر احساس خواهد شد. لذا استقرار یک نظام محوری که بتواند بسیاری از این مسائل را حل کند، ضرورت می یابد. در این زمینه و در راستای حل چالش ها و اعمال سیاست های اصلاحی، سه چاره اصلی مطرح شده است:
