شاعرﮤ معاصر به‌مثاﺑﮥ دارکوب ملامتگر:
تجرﺑﮥ کانون نویسندگان
ااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
روشنگری در غرب فقط کتاب و مقاله نبود، کتاب و مقاله بازتاب فهم جدید انسان نو از زندگی و طبیعت بود، فهمی که در تجارت و صنعت و معماری و کشاورزی هم جریان داشت. در راهرو قطار عازم شمال‌شرق مختاری هر قدر بخواهی رو به جنوب‌غرب قدم بزنی. آدمی مانند برتراند راسل کمک می‌کند گوشی دستمان باشد هگل و کانت و امثال آنها سکاندار و پشت فرمان نبودند. سفینه با نیروی باد و بخار و پارو و جریان آب به طرفی می‌رفت، آنها هم روی عرشه حرفهایی می‌زدند که ممکن بود منطبق بر سیر تحولات جامعه باشد یا نباشد.
کانون نویسندگان میان حداقل شرایط، یعنی داشتن دو کتاب، و اعتبار حرفه‌ای در تعلیق است هرچند همچنان نامی معتبر به حساب می‌آید و احکام حبس ماراتن را مانند چماق تهدید بالای سر اعضای آن نگه می‌دارند.
امروز ده کتاب هم به‌خودی‌خود معنی خاصی ندارد. تعداد ناشرهای رانتی هفت‌هشت‌ده برابر کتابفروشی‌های سراسر مملکت است. جلو دانشگاه تهران یا در مغازه‌های فتوکپی چندین جلد کتاب در زمینهٔ انواع رِزین و شیمی صنعتی، سیری در عمق و عظمت افکار مولانا، مدرنیته در ایران و خیانت روشنفکران، ترجمه‌ای مثلاً جدید از رمان بارها ترجمه‌شدهٔ جوان‌پسند، راه‌حل خشکسالی و یکی‌دو دفتر شعر نو سفارش بدهید و مبلغ مورد توافق را بپردازید. تألیف انواع و اقسام متون، به‌اصطلاح اهل کوچه‌بازار، ’کُننده‘ دارد (رفته‌رفته تخم‌جنّی درون کامپیوتر به نام هوشواره) و دستپخت مؤلفان و مترجمان بی‌نام‌ونشان برای مصارف پایان‌نامه و ترفیع دانشگاهی، یا صرفاً برای اهدا به این و آن، حاضر و آماده است. در دستگاه ریسوگراف می‌گذارند و پیک موتوری کتابهایی با جلد گالینگور زرکوب، و پیشوند ’دکتر‘ جلو اسمتان در صورت درخواست، در (یا درب) منزل تحویل می‌دهد. نه چک زدیم نه چونه/عروس اومد تو خونه.
وقتی چیزی می‌نویسی که در جهت جریان اصلی نباشد، یقه‌ات را می‌گیرند و شدت عواقب بستگی دارد به تأثیر نوشته‌ات. کلمه و کلام و خصوصاً متن منظوم در فرهنگ زبان فارسی و در جامعهٔ ایران اهمیتی فوق‌العاده و حتی می‌توان گفت غیرعادی دارد (به گفتهٔ مدرّس آمریکایی ادبیات فارسی، در حد ورزشکارها در کشور او). شاعر قدمایی ِ جزو مفاخر ملّی به معنی آدمی نیست که کلمه ردیف می‌کرد صنار کاسب می‌شد؛ اَبَرانسانی بود دانای راز، و اگر اسرار ازل و حکمت ابدی نمی‌دانست به گور پدرش خندید شعر گفت. الباقی در:
Poetess as Scolding Woodpecker
https://mghaed.com/post/poetess_as_scolding_woodpecker/
a chapter of
Past Perfect Interruptus: A Conversational Memoir
to be published
in
https://mghaed.com
cartoon by Andrew Toos
تجرﺑﮥ کانون نویسندگان
ااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
روشنگری در غرب فقط کتاب و مقاله نبود، کتاب و مقاله بازتاب فهم جدید انسان نو از زندگی و طبیعت بود، فهمی که در تجارت و صنعت و معماری و کشاورزی هم جریان داشت. در راهرو قطار عازم شمال‌شرق مختاری هر قدر بخواهی رو به جنوب‌غرب قدم بزنی. آدمی مانند برتراند راسل کمک می‌کند گوشی دستمان باشد هگل و کانت و امثال آنها سکاندار و پشت فرمان نبودند. سفینه با نیروی باد و بخار و پارو و جریان آب به طرفی می‌رفت، آنها هم روی عرشه حرفهایی می‌زدند که ممکن بود منطبق بر سیر تحولات جامعه باشد یا نباشد.
کانون نویسندگان میان حداقل شرایط، یعنی داشتن دو کتاب، و اعتبار حرفه‌ای در تعلیق است هرچند همچنان نامی معتبر به حساب می‌آید و احکام حبس ماراتن را مانند چماق تهدید بالای سر اعضای آن نگه می‌دارند.
امروز ده کتاب هم به‌خودی‌خود معنی خاصی ندارد. تعداد ناشرهای رانتی هفت‌هشت‌ده برابر کتابفروشی‌های سراسر مملکت است. جلو دانشگاه تهران یا در مغازه‌های فتوکپی چندین جلد کتاب در زمینهٔ انواع رِزین و شیمی صنعتی، سیری در عمق و عظمت افکار مولانا، مدرنیته در ایران و خیانت روشنفکران، ترجمه‌ای مثلاً جدید از رمان بارها ترجمه‌شدهٔ جوان‌پسند، راه‌حل خشکسالی و یکی‌دو دفتر شعر نو سفارش بدهید و مبلغ مورد توافق را بپردازید. تألیف انواع و اقسام متون، به‌اصطلاح اهل کوچه‌بازار، ’کُننده‘ دارد (رفته‌رفته تخم‌جنّی درون کامپیوتر به نام هوشواره) و دستپخت مؤلفان و مترجمان بی‌نام‌ونشان برای مصارف پایان‌نامه و ترفیع دانشگاهی، یا صرفاً برای اهدا به این و آن، حاضر و آماده است. در دستگاه ریسوگراف می‌گذارند و پیک موتوری کتابهایی با جلد گالینگور زرکوب، و پیشوند ’دکتر‘ جلو اسمتان در صورت درخواست، در (یا درب) منزل تحویل می‌دهد. نه چک زدیم نه چونه/عروس اومد تو خونه.
وقتی چیزی می‌نویسی که در جهت جریان اصلی نباشد، یقه‌ات را می‌گیرند و شدت عواقب بستگی دارد به تأثیر نوشته‌ات. کلمه و کلام و خصوصاً متن منظوم در فرهنگ زبان فارسی و در جامعهٔ ایران اهمیتی فوق‌العاده و حتی می‌توان گفت غیرعادی دارد (به گفتهٔ مدرّس آمریکایی ادبیات فارسی، در حد ورزشکارها در کشور او). شاعر قدمایی ِ جزو مفاخر ملّی به معنی آدمی نیست که کلمه ردیف می‌کرد صنار کاسب می‌شد؛ اَبَرانسانی بود دانای راز، و اگر اسرار ازل و حکمت ابدی نمی‌دانست به گور پدرش خندید شعر گفت. الباقی در:
Poetess as Scolding Woodpecker
https://mghaed.com/post/poetess_as_scolding_woodpecker/
a chapter of
Past Perfect Interruptus: A Conversational Memoir
to be published
in
https://mghaed.com
cartoon by Andrew Toos
سایت محمد قائد
شاعرهٔ معاصر به‌مثاﺑﮥ دارکوبِ ملامتگر: تجرﺑﮥ کانون نویسندگان
عضویت در کانون نویسندگان و هیئت دبیرانش در مجموع برایم تجربهٔ بسیار باارزشی بود. امیدوارم دوستانی که مرا به عضویت فراخواندند پشیمان نشده باشند. از آنها و همهٔ کسانی که به من رأی دادند صمیمانه سپاسگزارم و به لطف و اعتمادشان افتخار می‌کنم.
❤11👍6
تنها صفحه رسمی محمد قائد about_ghaed
هفت قدم تا ابدیت https://mghaed.com/essays/snaps/93/ambulance_chasing.htm
هفت قدم تا ابدیت
آیا مرگ جزو احوال شخصیه است؟ بلی، از این نظر که فرد باید شخصاً بمیرد. نه، دست‌کم به این سبب که جسد متوفی مسئلهٔ سایرین است نه خود فرد میرنده یا میرا یا میرشگر.
از عجایب مردن در ایران معاصر یکی این است که علاقه به موضوع چنان از حیطهٔ خرده‌فرهنگ مذهب به همه سرایت کرده که انگار کمتر کسی زمانی به جنبهٔ خصوصی مرگ کمترین اعتقادی داشته است. این را باید موفقیتی برای دیانت به حساب آورد که توانسته جماعت را مرگ‌اندیش‌تر کند؟
نویسندگان بسیاری یادداشت‌ها پیرامون خاکسپاری سیمین بهبهانی انگار مسابقه گذاشته‌اند تا کمترین جنبهٔ خصوصی و شخصی و خانوادگی برای ویزا شدن پاسپورت اشخاص باقی نماند: بر سر سخنرانی تدفین، بر سر کف‌زدن یا تکرار جملاتی عربی هنگام تشویق جنازه، بر سر مکان خاکسپاری، بر سر عضویت متوفی در کانون نویسندگان و چند موضوع دیگر.
زمانی در آمریکا می‌گفتند افرادی تا چشمشان به آمبولانس می‌افتد به تعقیب آن می‌پردازند تا وکالتنامه‌ای به امضای مصدوم یا محتضر برسانند و طبق آن از کسی، جایی، چیزی شکایت کنند: هرچه ماسید نصف من نصف تو. سالهاست تعقیب آمبولانس از سوی کانون وکلا و سایر انجمنهای قضایی جهان و در قوانین مدنی تخلف و جرم شناخته می‌شود.
امید که در ایران هم توجه بیش از حد به آمبولانس تقبیح شود. فرهنگ عامه به منظور ایجاد حس همدلی و تألیف قلوب می‌گوید هفت قدم رفتن پشت جنازه ثواب دارد. آنچه در اینترنت شاهدیم بیشتر تضعیف قلوب است.
در این‌جا به دو نکته بسنده کنم. نزاع بر سر مکان خاکسپاری افراد بحثی است بغایت مبتذل و مهمل، خصوصاً از سوی کسانی که مکان قبر را در آمرزش متوفی دخیل نمی‌دانند یا اساساً اعتقادی به رستگاری و غیره ندارند.
اینکه کسی میل داشته باشد در جوار مقدسین به خاک سپرده شود قابل درک است. اینکه بگوییم "در سینه‌های مردم عارف مزار ماست" و بعد بر سر مقبرهٔ خصوصی به‌عنوان لژ خانوادگی ِ دور از قبرستان عوام‌الناس بحث کنیم از مبتذل هم مبتذل‌تر است. وقتی خانوادهٔ متوفی می‌گوید قبول دارد، بحث اضافی، به گفتهٔ ادبا، حشو قبیح است.
و دربارهٔ عضویت سیمین بهبهانی در کانون نویسندگان، سال ٨٠ قرار بود ما فقط یک سال هیئت دبیران کانون باشیم اما به سبب ممنوعیت برگزاری انتخابات جدید به سه سال کشید. آخرین بار سال ٨٣ او را دیدم. گمان ندارم و باور نمی‌کنم بعداً از کانون خارج شده باشد.
مرارت سروکله‌زدن با ایشان و تحمل پرخاشهای نالازمش و مشاهداتم در کانون را شاید زمانی قلمی کنم. عنوانش را انتخاب کرده‌ام: «شاعرهٔ معاصر به‌مثابهٔ دارکوب.» می‌ماند نوشتنش که فعلاً نه وقت دارم و نه علاقه‌ای به دخالت (یا "ورود پیدا کردن") در این قشقرق.
۳ شهریور۹۳
آیا مرگ جزو احوال شخصیه است؟ بلی، از این نظر که فرد باید شخصاً بمیرد. نه، دست‌کم به این سبب که جسد متوفی مسئلهٔ سایرین است نه خود فرد میرنده یا میرا یا میرشگر.
از عجایب مردن در ایران معاصر یکی این است که علاقه به موضوع چنان از حیطهٔ خرده‌فرهنگ مذهب به همه سرایت کرده که انگار کمتر کسی زمانی به جنبهٔ خصوصی مرگ کمترین اعتقادی داشته است. این را باید موفقیتی برای دیانت به حساب آورد که توانسته جماعت را مرگ‌اندیش‌تر کند؟
نویسندگان بسیاری یادداشت‌ها پیرامون خاکسپاری سیمین بهبهانی انگار مسابقه گذاشته‌اند تا کمترین جنبهٔ خصوصی و شخصی و خانوادگی برای ویزا شدن پاسپورت اشخاص باقی نماند: بر سر سخنرانی تدفین، بر سر کف‌زدن یا تکرار جملاتی عربی هنگام تشویق جنازه، بر سر مکان خاکسپاری، بر سر عضویت متوفی در کانون نویسندگان و چند موضوع دیگر.
زمانی در آمریکا می‌گفتند افرادی تا چشمشان به آمبولانس می‌افتد به تعقیب آن می‌پردازند تا وکالتنامه‌ای به امضای مصدوم یا محتضر برسانند و طبق آن از کسی، جایی، چیزی شکایت کنند: هرچه ماسید نصف من نصف تو. سالهاست تعقیب آمبولانس از سوی کانون وکلا و سایر انجمنهای قضایی جهان و در قوانین مدنی تخلف و جرم شناخته می‌شود.
امید که در ایران هم توجه بیش از حد به آمبولانس تقبیح شود. فرهنگ عامه به منظور ایجاد حس همدلی و تألیف قلوب می‌گوید هفت قدم رفتن پشت جنازه ثواب دارد. آنچه در اینترنت شاهدیم بیشتر تضعیف قلوب است.
در این‌جا به دو نکته بسنده کنم. نزاع بر سر مکان خاکسپاری افراد بحثی است بغایت مبتذل و مهمل، خصوصاً از سوی کسانی که مکان قبر را در آمرزش متوفی دخیل نمی‌دانند یا اساساً اعتقادی به رستگاری و غیره ندارند.
اینکه کسی میل داشته باشد در جوار مقدسین به خاک سپرده شود قابل درک است. اینکه بگوییم "در سینه‌های مردم عارف مزار ماست" و بعد بر سر مقبرهٔ خصوصی به‌عنوان لژ خانوادگی ِ دور از قبرستان عوام‌الناس بحث کنیم از مبتذل هم مبتذل‌تر است. وقتی خانوادهٔ متوفی می‌گوید قبول دارد، بحث اضافی، به گفتهٔ ادبا، حشو قبیح است.
و دربارهٔ عضویت سیمین بهبهانی در کانون نویسندگان، سال ٨٠ قرار بود ما فقط یک سال هیئت دبیران کانون باشیم اما به سبب ممنوعیت برگزاری انتخابات جدید به سه سال کشید. آخرین بار سال ٨٣ او را دیدم. گمان ندارم و باور نمی‌کنم بعداً از کانون خارج شده باشد.
مرارت سروکله‌زدن با ایشان و تحمل پرخاشهای نالازمش و مشاهداتم در کانون را شاید زمانی قلمی کنم. عنوانش را انتخاب کرده‌ام: «شاعرهٔ معاصر به‌مثابهٔ دارکوب.» می‌ماند نوشتنش که فعلاً نه وقت دارم و نه علاقه‌ای به دخالت (یا "ورود پیدا کردن") در این قشقرق.
۳ شهریور۹۳
❤19👍3