باج و خراج
کمبود نفر برطرف نشد. آئین‌نامه را تغییر دادند تا سر و ته قضیه را به هم بیاورند.
داستان از این قرار بود که تا ماهها پس از تشکیل دورهٔ جاری مجلس (یازدهم) برای کمیسیون قضایی و حقوقی‌اش داوطلب به تعداد کافی پیدا نشد هرچند پنجاه نفر از آن اشخاص پیشتر هنگام عبور از قیف صلاحیت اعلام کرده بودند حقوقدان هستند ــــ بگذریم از اینکه به‌اصطلاح مدرک تحصیلی‌شان تا چه حد اصالت و اعتبار دارد و تا چه حد سهمیه‌ای و حوزوی است. سرانجام آئین‌نامهٔ داخلی را تغییر دادند تا کمیسیون با نفراتی کمتر از شمار مقرر تشکیل شود.
سبب کمبود نفر از خود تعویق عبرت‌آموزتر است. یکی از آنها علت بی‌علاقگی را در این می‌داند که کمیسیون قضایی و حقوقی، برخلاف کمیسیون اقتصادی، از وام بانکی و تسهیلات بخش صنعتی برخوردار نیست. پرطرفدارترین کمیسیون مجلس اسلام امنیت ملی و سیاست خارجی است که سفر خارحی دارد و برای خرج سفر دلار می‌دهند.
منظور از پرداختن به آن خبر ِ علی‌السّویه طرح دلخوری خودم است. در رسید خرید قابلمهٔ برقی می‌بینم هم مالیات پیاده شده‌ام و هم عوارض. از کالا هنگام ورود به کشور گمرکی می‌گیرند و فروشنده مالیات کسب می‌پردازد. رقمی هم بابت مالیات بر ارزش افزوده از خریدار می‌گیرند. پس داستان عوارض چیست؟
به فروشندهٔ اندکی پوزشخواه می‌گویم این بدترین تیغ‌زدنی نیست که تا حالا دیده‌ام، و ماجرای "مالیات بر ارزش افزوده بیمهٔ حادثه" را تعریف می‌کنم. چند سال پیش، از شرکت بیمه پرسیدم در موقعیتی فرضی که شاید هیچ گاه پیش نیاید مالیات بر چه ارزشی و چه افزوده‌ای. گفتند دولت می‌گوید بگیرید. مطلبی در سایت و در فیسبوک هوا کردم و از اهل بخیه نظر خواستم. اجماع آرا این بود که پول زور می‌گیرند.
خدمتی که شرکت بیمه ممکن است زمانی در وقت اضطرار بدهد از نوع کالای مصرفی خواهد بود؟ مثلا گچ‌گرفتن یا جرّاحی امری است دلبخواهی و تجمّلی که علاوه بر هزینهٔ مدتها پیش پرداخت‌شده و منطقاً برخوردار از بهره، مبلغی هم (هرچند دست‌کم تا پارسال کـُشنده نبود) به ادارهٔ دارایی و خزانهٔ دولت بسلفی؟
سال ٨۲ برای عوارض نوسازی شهرداری ١٨٠٠ تومان پرداختم و سال ٩١ برای همان ملک ١٨٠٠٠٠ تومان. صد برابر افزایش طی ده سال. نه بهای زمین، نه قیمت طلا و نه نرخ ارز طی آن مدت صد برابر نشد. سبب افزایش باج و خراج، یورش متوالی دو باند به بلدیهٔ تهران بود و دولـُپی بلعیدن بر سر ”سفرهٔ انقلاب“، بار گذاشتن دیگهای پلو از مرز عراق تا عتبات، تأسیس هزارها امامزاده و پولشویی با انواع ترفند.
رفسنجانی در یکی از خطبه‌های تاریخی‌اش به بسربچه‌هایی که از شهرهای دیگر برای بزن‌بزن به تهران حمل شده بودند اندرز داد به ولایتشان برگردند و کار و کاسبی مناسب خودشان راه بیندازند چون زندگی در تهران پرخرج‌تر از آن است که جیره و مواجب بسیج کفاف بدهد. و به همه هشدار داد هزینهٔ زندگی در این شهر ناگزیر بیشتر هم خواهد شد، و بیتی خواند: ”هر که گریزد ز خراجات شهر/ بارکش غول بیابان شود“ (اندکی دستکاری‌شدهٔ بیتی از مولوی).
در حالی که به جای بنگاهها و بنیادهای غول‌آسای معاف از مالیات، شهروند بی‌دفاع باید وجوهات اِخ کند تا هزینهٔ نگهداری نیروهای مخاطب اکبر تأمین شود، غول بیابانی بر شهر سایه‌ای سنگین‌تر از همیشه انداخته است. اگر به لقاء‌الله اعزام نشده بود باید شعری می‌خواند در وصف سر به صحرا و بیابان گذاشتن برای خلاصی از شرّ بختکی که با پول نفت فربه شده و حالا با خشکیدن عایدات نفت از قابلمه هم حق‌و‌حساب می‌خواهد.
در مطلب دیگری افسوس خوردم "چنانچه حقوقدانی در مجلس سراغ داشتم و/یا به کسی رأی داده بودم موضوع را مفصلاً برایش می‌نوشتم و جوابش را انتشار می‌دادم."
این هم جلوهٔ دیگری از بحث شیرین سفر خارجی و جاذبهٔ مقاومت‌ناپذیر دلار و یوروی مفت که سبب شده جماعتی که خودشان را حق‌طلب و حقوقدان بالفطره می‌دانند داوطلب کمیسیون بی‌رونق قضایی و حقوقی مجلس مقدس اسلام نشوند.
۵ آبان ٩٩
کمبود نفر برطرف نشد. آئین‌نامه را تغییر دادند تا سر و ته قضیه را به هم بیاورند.
داستان از این قرار بود که تا ماهها پس از تشکیل دورهٔ جاری مجلس (یازدهم) برای کمیسیون قضایی و حقوقی‌اش داوطلب به تعداد کافی پیدا نشد هرچند پنجاه نفر از آن اشخاص پیشتر هنگام عبور از قیف صلاحیت اعلام کرده بودند حقوقدان هستند ــــ بگذریم از اینکه به‌اصطلاح مدرک تحصیلی‌شان تا چه حد اصالت و اعتبار دارد و تا چه حد سهمیه‌ای و حوزوی است. سرانجام آئین‌نامهٔ داخلی را تغییر دادند تا کمیسیون با نفراتی کمتر از شمار مقرر تشکیل شود.
سبب کمبود نفر از خود تعویق عبرت‌آموزتر است. یکی از آنها علت بی‌علاقگی را در این می‌داند که کمیسیون قضایی و حقوقی، برخلاف کمیسیون اقتصادی، از وام بانکی و تسهیلات بخش صنعتی برخوردار نیست. پرطرفدارترین کمیسیون مجلس اسلام امنیت ملی و سیاست خارجی است که سفر خارحی دارد و برای خرج سفر دلار می‌دهند.
منظور از پرداختن به آن خبر ِ علی‌السّویه طرح دلخوری خودم است. در رسید خرید قابلمهٔ برقی می‌بینم هم مالیات پیاده شده‌ام و هم عوارض. از کالا هنگام ورود به کشور گمرکی می‌گیرند و فروشنده مالیات کسب می‌پردازد. رقمی هم بابت مالیات بر ارزش افزوده از خریدار می‌گیرند. پس داستان عوارض چیست؟
به فروشندهٔ اندکی پوزشخواه می‌گویم این بدترین تیغ‌زدنی نیست که تا حالا دیده‌ام، و ماجرای "مالیات بر ارزش افزوده بیمهٔ حادثه" را تعریف می‌کنم. چند سال پیش، از شرکت بیمه پرسیدم در موقعیتی فرضی که شاید هیچ گاه پیش نیاید مالیات بر چه ارزشی و چه افزوده‌ای. گفتند دولت می‌گوید بگیرید. مطلبی در سایت و در فیسبوک هوا کردم و از اهل بخیه نظر خواستم. اجماع آرا این بود که پول زور می‌گیرند.
خدمتی که شرکت بیمه ممکن است زمانی در وقت اضطرار بدهد از نوع کالای مصرفی خواهد بود؟ مثلا گچ‌گرفتن یا جرّاحی امری است دلبخواهی و تجمّلی که علاوه بر هزینهٔ مدتها پیش پرداخت‌شده و منطقاً برخوردار از بهره، مبلغی هم (هرچند دست‌کم تا پارسال کـُشنده نبود) به ادارهٔ دارایی و خزانهٔ دولت بسلفی؟
سال ٨۲ برای عوارض نوسازی شهرداری ١٨٠٠ تومان پرداختم و سال ٩١ برای همان ملک ١٨٠٠٠٠ تومان. صد برابر افزایش طی ده سال. نه بهای زمین، نه قیمت طلا و نه نرخ ارز طی آن مدت صد برابر نشد. سبب افزایش باج و خراج، یورش متوالی دو باند به بلدیهٔ تهران بود و دولـُپی بلعیدن بر سر ”سفرهٔ انقلاب“، بار گذاشتن دیگهای پلو از مرز عراق تا عتبات، تأسیس هزارها امامزاده و پولشویی با انواع ترفند.
رفسنجانی در یکی از خطبه‌های تاریخی‌اش به بسربچه‌هایی که از شهرهای دیگر برای بزن‌بزن به تهران حمل شده بودند اندرز داد به ولایتشان برگردند و کار و کاسبی مناسب خودشان راه بیندازند چون زندگی در تهران پرخرج‌تر از آن است که جیره و مواجب بسیج کفاف بدهد. و به همه هشدار داد هزینهٔ زندگی در این شهر ناگزیر بیشتر هم خواهد شد، و بیتی خواند: ”هر که گریزد ز خراجات شهر/ بارکش غول بیابان شود“ (اندکی دستکاری‌شدهٔ بیتی از مولوی).
در حالی که به جای بنگاهها و بنیادهای غول‌آسای معاف از مالیات، شهروند بی‌دفاع باید وجوهات اِخ کند تا هزینهٔ نگهداری نیروهای مخاطب اکبر تأمین شود، غول بیابانی بر شهر سایه‌ای سنگین‌تر از همیشه انداخته است. اگر به لقاء‌الله اعزام نشده بود باید شعری می‌خواند در وصف سر به صحرا و بیابان گذاشتن برای خلاصی از شرّ بختکی که با پول نفت فربه شده و حالا با خشکیدن عایدات نفت از قابلمه هم حق‌و‌حساب می‌خواهد.
در مطلب دیگری افسوس خوردم "چنانچه حقوقدانی در مجلس سراغ داشتم و/یا به کسی رأی داده بودم موضوع را مفصلاً برایش می‌نوشتم و جوابش را انتشار می‌دادم."
این هم جلوهٔ دیگری از بحث شیرین سفر خارجی و جاذبهٔ مقاومت‌ناپذیر دلار و یوروی مفت که سبب شده جماعتی که خودشان را حق‌طلب و حقوقدان بالفطره می‌دانند داوطلب کمیسیون بی‌رونق قضایی و حقوقی مجلس مقدس اسلام نشوند.
۵ آبان ٩٩
❤1
سیم آخر و کلمات نامربوط
جستجو برای شنیدن جملات مردی که در مشهد در آخرین لحظات زندگی‌اش به میلهٔ آهنی بسته شده بود به جایی نرسید. دوستان کلیپ‌کاو هم می‌گویند حرفهای فرد اسیر مفهوم نیست.
اما یک نکته مفهوم است، گرچه نه کاملا و دقیقاً. تماشاگران از حرفهای او خوششان می‌آید و از رجز خواندنش با خنده استقبال می‌کنند. در مطبوعات وطنی و در شبکه‌های اینترنتی جماعت را سرزنش کرده‌اند که در برابر درد و رنج همسایهٔ اسیر نه تنها بی‌تفاوت می‌مانند که حتی سرگرم می‌شوند.
سوءتعبیر اگر در همین حد می‌ماند زیاد مهم نبود. اما یک برداشت غلط رفته‌رفته به نتیجه‌گیری‌های بزرگ منجر می‌شود و به صدور رأی، نظریه‌پردازی و یافتن مصادیقی دیگر برای برداشت احتمالاً نادرست.
مانند برداشتها پس از آبان ٩٨ که کسانی گفتند معترضان به افزایش قیمت بنزین از حاشیه به شهر یورش آوردند. مرور گزارشهای نرخ اجاره خانه در مطبوعات طی چند تابستان که فصل اثاث‌کشی است می‌تواند نشان دهد رانده‌شدگان سالهای اخیر از شهر با ضربهٔ جهش هزینهٔ مسکن شاید نقشی پررنگ‌تر در اعتراضهای خونین داشتند تا کسانی که پیشتر هم در حاشیه بوده‌اند. و در تحلیل جریانهای اقتصادی و اجتماعی بین او دو بـُردار تفاوت بسیار است.
نزدیک‌ترین روایت از رجزخواندن بدعاقبت مرد مشهدی توضیح یک مقام قضایی شهر است: "رفتار پليس به خاطر استفادهٔ متهم از كلمات نامربوط بوده است وگرنه او كاملا توسط مامور مهار شده بود و اين رفتار توجيه ديگري ندارد."
نامربوط به چه؟ لابد به موقعیت وخیمش که بیشتر اقتضای پوزشخواهی داشت تا گردنکشی. و حتی بدتر: نه تنها محارم آن درجه‌دار یا افسر پلیس، که متعلقات بیوت صدر تا ذیل مملکت را زیر غلتک انداخت و باران ناسزای تندوتیز به هیکل مسئولین محترم باراند.
شاید این بود سبب خشنودی شاهدان سرکشی ِ مردی آشکارا بی‌غذایی‌کشیده و مضطرّ و بدحال اما جسور و زبان‌دراز که مانند خرس به تله افتاده است. و به استناد روایت مقام قضایی، همین بود سبب تلاش مأمور فلفل‌افشان برای ساکت‌کردن آدمی که به سیم آخر زده.
شیراز مرد مست نیمه‌شب سر گذر عربده می‌کشید و مخالفان شاه را به رگبار ناسزاهای ناموسی بسته بود. پاسبان گشت به او نزدیک شد و نصیحتش کرد بهتر است مانند بقیهٔ مردم به خانه برود و استراحت کند، و اطمینان داد اعلیحضرت همایونی دشمن و مخالف ندارد. مرد پاتیل بـُراق شد: ندارد؟ خود من یکی.
٦ آبان ٩٩
جستجو برای شنیدن جملات مردی که در مشهد در آخرین لحظات زندگی‌اش به میلهٔ آهنی بسته شده بود به جایی نرسید. دوستان کلیپ‌کاو هم می‌گویند حرفهای فرد اسیر مفهوم نیست.
اما یک نکته مفهوم است، گرچه نه کاملا و دقیقاً. تماشاگران از حرفهای او خوششان می‌آید و از رجز خواندنش با خنده استقبال می‌کنند. در مطبوعات وطنی و در شبکه‌های اینترنتی جماعت را سرزنش کرده‌اند که در برابر درد و رنج همسایهٔ اسیر نه تنها بی‌تفاوت می‌مانند که حتی سرگرم می‌شوند.
سوءتعبیر اگر در همین حد می‌ماند زیاد مهم نبود. اما یک برداشت غلط رفته‌رفته به نتیجه‌گیری‌های بزرگ منجر می‌شود و به صدور رأی، نظریه‌پردازی و یافتن مصادیقی دیگر برای برداشت احتمالاً نادرست.
مانند برداشتها پس از آبان ٩٨ که کسانی گفتند معترضان به افزایش قیمت بنزین از حاشیه به شهر یورش آوردند. مرور گزارشهای نرخ اجاره خانه در مطبوعات طی چند تابستان که فصل اثاث‌کشی است می‌تواند نشان دهد رانده‌شدگان سالهای اخیر از شهر با ضربهٔ جهش هزینهٔ مسکن شاید نقشی پررنگ‌تر در اعتراضهای خونین داشتند تا کسانی که پیشتر هم در حاشیه بوده‌اند. و در تحلیل جریانهای اقتصادی و اجتماعی بین او دو بـُردار تفاوت بسیار است.
نزدیک‌ترین روایت از رجزخواندن بدعاقبت مرد مشهدی توضیح یک مقام قضایی شهر است: "رفتار پليس به خاطر استفادهٔ متهم از كلمات نامربوط بوده است وگرنه او كاملا توسط مامور مهار شده بود و اين رفتار توجيه ديگري ندارد."
نامربوط به چه؟ لابد به موقعیت وخیمش که بیشتر اقتضای پوزشخواهی داشت تا گردنکشی. و حتی بدتر: نه تنها محارم آن درجه‌دار یا افسر پلیس، که متعلقات بیوت صدر تا ذیل مملکت را زیر غلتک انداخت و باران ناسزای تندوتیز به هیکل مسئولین محترم باراند.
شاید این بود سبب خشنودی شاهدان سرکشی ِ مردی آشکارا بی‌غذایی‌کشیده و مضطرّ و بدحال اما جسور و زبان‌دراز که مانند خرس به تله افتاده است. و به استناد روایت مقام قضایی، همین بود سبب تلاش مأمور فلفل‌افشان برای ساکت‌کردن آدمی که به سیم آخر زده.
شیراز مرد مست نیمه‌شب سر گذر عربده می‌کشید و مخالفان شاه را به رگبار ناسزاهای ناموسی بسته بود. پاسبان گشت به او نزدیک شد و نصیحتش کرد بهتر است مانند بقیهٔ مردم به خانه برود و استراحت کند، و اطمینان داد اعلیحضرت همایونی دشمن و مخالف ندارد. مرد پاتیل بـُراق شد: ندارد؟ خود من یکی.
٦ آبان ٩٩
تنها صفحه رسمی محمد قائد about_ghaed
ایرانی بودن عارضه است.pdf
نسخه تصحیح شده 'ایرانی بودن عارضه است؟ ' به لطف آقای علی صدر
تجدید چاپ کتاب 'مبارزه علیه وضع موجود' بدون کم و کاستی
درباره مقاله یانکی و حاج آقا
http://www.mghaed.com/essays/observation/yankee_and_hadj_agha-1.htm
در اینستاگرام و فیسبوک بخوانید
http://www.mghaed.com/essays/observation/yankee_and_hadj_agha-1.htm
در اینستاگرام و فیسبوک بخوانید
Mghaed
یانکی و حاج‌آقا ـ1
مرور پیشینه و چشم‌انداز روابط ایران و آمریکا
معرفی مجموعه کتاب های محمد قائد و گفتگوها
توسط علی صدر عزیز که زحمت ویکی پدیا محمد قائد را هم به عهده دارند
توسط علی صدر عزیز که زحمت ویکی پدیا محمد قائد را هم به عهده دارند
چه کسی مرغها را از پرنده‌آزاری در امان خواهد داشت
هرگاه در فرودگاه عربستان یک ایرانی مشکوک را دقیقاً ــــ یعنی تا فیها خالدون ــــ تفتیش می‌کنند در داخل هیاهو به پا می‌شود که وا ناموسا. واقعیت این است که عربها نه تنها از موشک بالیستیک آل‌علی، که از مواد "انباری"اش هم می‌ترسند.
حجاج ایرانی را معمولاً تدارکاتچی‌هایی همراهی می‌کنند که آنها را می‌توان نوعی کولبر (گرچه با قدری تغییر املایی) دانست.
پس از زلزلهٔ دی ٨۲ بم، گفته می‌شد آدمهایی اکراه دارند حتی برای خاکسپاری مردگانشان یک ساعت از ویرانهٔ خانهٔ خود دور شوند. می‌دانستند که رقیبان خبر دارند کجاها گنجینهٔ تریاک و دلار و تفنگ نهفته است.

نوبتی هم باشد نوبت ماکیانهاست: به مرغها افیون می‌خورانند.
فکرش را بکنید: مصرف‌کنند‌گان گوشت مرغ وارداتی از ایران ناگهان متوجه شوند چرا پس از خوردن جوجهٔ پارسی چنان میل شدیدی به افقی‌شدن دارند. طبیعی است از این پس منافذ مسافران ایرانی را با لیزر بکاوند.
۲٦ آبان ٩٩
هرگاه در فرودگاه عربستان یک ایرانی مشکوک را دقیقاً ــــ یعنی تا فیها خالدون ــــ تفتیش می‌کنند در داخل هیاهو به پا می‌شود که وا ناموسا. واقعیت این است که عربها نه تنها از موشک بالیستیک آل‌علی، که از مواد "انباری"اش هم می‌ترسند.
حجاج ایرانی را معمولاً تدارکاتچی‌هایی همراهی می‌کنند که آنها را می‌توان نوعی کولبر (گرچه با قدری تغییر املایی) دانست.
پس از زلزلهٔ دی ٨۲ بم، گفته می‌شد آدمهایی اکراه دارند حتی برای خاکسپاری مردگانشان یک ساعت از ویرانهٔ خانهٔ خود دور شوند. می‌دانستند که رقیبان خبر دارند کجاها گنجینهٔ تریاک و دلار و تفنگ نهفته است.

نوبتی هم باشد نوبت ماکیانهاست: به مرغها افیون می‌خورانند.
فکرش را بکنید: مصرف‌کنند‌گان گوشت مرغ وارداتی از ایران ناگهان متوجه شوند چرا پس از خوردن جوجهٔ پارسی چنان میل شدیدی به افقی‌شدن دارند. طبیعی است از این پس منافذ مسافران ایرانی را با لیزر بکاوند.
۲٦ آبان ٩٩
درباره ترجمه رمان های فارسی دری نویسنده افغانستانی از انگلیسی به فارسی ایرانی