مسلمین دیگر بار به آندلس دست نیافتند و آن گونه سرکوبی را در سرزمین‌های خودشان اِعمال می‌کنند. امروز در ایران خودکشی، انتحار، استشهاد یا هاراکیری دسته‌جمعی و اعلام‌شده در شیوه‌ای جدید سر برمی‌آورد: زنان و مردانی از خود گذشته و خط‌شکن، بسیاری‌شان غیرمشهور، با سر در شکم نظام ولایی می‌روند و به بانگ رسا خواهان برچیدن بساط موجود می‌شوند. جای تردید نیست، به گفتهٔ شاعر، "آنان به مرگ خود آگاهانند" و نامحتمل نیست معترضانی در سیاهچال زجرکُش شوند و پایان کار را نبینند. محکومتیهای فوق‌سنگین قرار است خیال قهرمان‌شدن را از سرها به در کند و جماعت را سر جایشان بنشاند. مصداق ارهاب و ترهبون. برعکس، حیرت عمومی که قدری فرو بنشیند احکام باورنکردنی شاید برانگیزانندهٔ گروههایی تازه از آدمهای جسور شود.
در مقابل، عقلاً و شرعاً و عرفاً و اخلاقاً سرکردگان رژبم مقدس مشکل بتوانند از پسربچه‌های گوشت دم‌توپ باز هم توقع فداکاری داشته باشند. آن تودهٔ ارزان ِ بی‌شکل به اندازهٔ کافی به اسپانسرها سرویس داد. در جنگ با عراق، جمهوری اسلامی از پسربچه‌های یکبارمصرف برای صف‌شکنی و عبور موج انسانی از میدان مین استفاده می‌کرد. در فاز کنونی نبرد اسلام و ایران که در گستره‌ای مدنی شامل خانه و کارخانه، و نه تنها دانشگاه و خیابان، جریان دارد گسیل چماق‌به‌دست کفایت نمی‌کند. با این همه، مشهورترین روحانی ژوراسیک توصیه می‌کند از جوانها استفاده شود ـــــ دوبله به لـُری: باز هم مقداری بزن‌بهادر ازمکتب‌گریخته به میدان بفرستیم بزنند شل‌وپـَل کنند.
اما نوبت چمباتمه‌زنندگان و جاخوش‌کردگان بر "سر سفرهٔ انقلاب و نظام" است که پس از رساندن پولهای مسروقه و خانم و بچه‌ها به جایی امن در بهشت خارجه، دست‌کم تک‌وتوک سامورایی‌وار دست به هاراکیری بزنند تا همگان ببینند بارقه‌ای از حیا و شرف باقی مانده است و جای مهر بر پیشانی تنها برای فریب خلق نیست.
پیشنهاد اخیر را مزاح تلقی کنید. خودکشی با هر اسمی گناه کبیره است و مانع دخول فرد در جنّت.
6 شهریور 98
محمد قائد
Forwarded from مهدی فاتحی
پرفروش‌های آن روزها
محمد قائد
بخشی از مقاله‌ای از کتاب در دست انتشار داستان آیندگان
فروردين ٥٨ در صفحهٔ فرهنگ روزهاى چهارشنبهٔ آيندگان ستونى جديد راه افتاد: كتابهاى زير چاپ، تازه و پرفروش هفته. در ايران مقايسهٔ فروش كتابها آسان نيست. منطقاً قرار است بر مبناى عدد و رقم باشد، اما ارقام از كجا بايد به دست آيد؟ تشخيص مطرح يا مهم‌بودن كتاب بنا به ارزيابى خوانندگانى خاص آسان‌تر است اما پاسخى به اين پرسش نمى‌دهد كه در مدت زمانى معين چند نسخهٔ آن را خريده‌اند. نقد و بررسى در نشرياتى پرخواننده و بگومگويى احتمالى بر سر محتواى اثر ممكن است آن را سر زبان بيندازد اما لزوماً مشخص‌كنندهٔ فروش نيست. رمانهاى به‌اصطلاح بازارى به مراتب بيش از كتاب پرسروصدا خريدار و خواننده دارند و داستانهاى عشقى و پرماجراى عامه‌پسند به تيراژهايى بسيار بالاتر از متنهاى نظرى و جدلى دست مى‌يابند. از اين رو، بيشتر احتمال دارد منتقد به كتابهاى خواص‌پسند، و نشريه به آثار مورد توجه ويراستارانش توجه كند تا صرف ارقام. دفعات چاپ هم در تمام موارد گويا نيست. اين را بايد ناشر اعلام كند اما اگر او نخواهد واقعيت را بگويد، زيرا معيار تعيين حق‌وحقوق مؤلف يا مترجم و نيز مبناى ماليات خواهد شد، چه؟ در سناريويى كه در دهه‌هاى اخير رايج شده، برخى عنوانها را چنان پياپى و با عجله تجديد چاپ مى‌كنند كه گويى جماعتى عظيم در صفى پايان‌ناپذير براى خريدن آنها هجوم آورده‌اند. اما ناظران بازار كتاب، با توجه به كيفيت نازل متن ظاهراً پرفروش و فقدان بازتاب آن در جامعه، در مواردى حتى در فروش رفتن تمام نسخه‌هاى چاپ اول ترديد دارند...
ادامه را در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d9%be%d8%b1%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%86-%d8%b1%d9%88%d8%b2%d9%87%d8%a7/
محمد قائد
بخشی از مقاله‌ای از کتاب در دست انتشار داستان آیندگان
فروردين ٥٨ در صفحهٔ فرهنگ روزهاى چهارشنبهٔ آيندگان ستونى جديد راه افتاد: كتابهاى زير چاپ، تازه و پرفروش هفته. در ايران مقايسهٔ فروش كتابها آسان نيست. منطقاً قرار است بر مبناى عدد و رقم باشد، اما ارقام از كجا بايد به دست آيد؟ تشخيص مطرح يا مهم‌بودن كتاب بنا به ارزيابى خوانندگانى خاص آسان‌تر است اما پاسخى به اين پرسش نمى‌دهد كه در مدت زمانى معين چند نسخهٔ آن را خريده‌اند. نقد و بررسى در نشرياتى پرخواننده و بگومگويى احتمالى بر سر محتواى اثر ممكن است آن را سر زبان بيندازد اما لزوماً مشخص‌كنندهٔ فروش نيست. رمانهاى به‌اصطلاح بازارى به مراتب بيش از كتاب پرسروصدا خريدار و خواننده دارند و داستانهاى عشقى و پرماجراى عامه‌پسند به تيراژهايى بسيار بالاتر از متنهاى نظرى و جدلى دست مى‌يابند. از اين رو، بيشتر احتمال دارد منتقد به كتابهاى خواص‌پسند، و نشريه به آثار مورد توجه ويراستارانش توجه كند تا صرف ارقام. دفعات چاپ هم در تمام موارد گويا نيست. اين را بايد ناشر اعلام كند اما اگر او نخواهد واقعيت را بگويد، زيرا معيار تعيين حق‌وحقوق مؤلف يا مترجم و نيز مبناى ماليات خواهد شد، چه؟ در سناريويى كه در دهه‌هاى اخير رايج شده، برخى عنوانها را چنان پياپى و با عجله تجديد چاپ مى‌كنند كه گويى جماعتى عظيم در صفى پايان‌ناپذير براى خريدن آنها هجوم آورده‌اند. اما ناظران بازار كتاب، با توجه به كيفيت نازل متن ظاهراً پرفروش و فقدان بازتاب آن در جامعه، در مواردى حتى در فروش رفتن تمام نسخه‌هاى چاپ اول ترديد دارند...
ادامه را در سایت زنو بخوانید
https://zenoaward.com/%d9%be%d8%b1%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%86-%d8%b1%d9%88%d8%b2%d9%87%d8%a7/
Wikipedia
محمد قائد
روزنامه‌نگار و نویسنده ایرانی
تقلب مدار و آبرومحور
اصل داستان شاید در این دنیای شلوغ چندان قابل توجه نباشد: جوانی انگلیسی اعلام می‌كند كامپیوتری دستی برای فروش دارد. كسی 375 پوند برای او می‌فرستد اما پس از مدتها تأخیر كامپیوتری دریافت می‌كند كه خراب است. و قربانی كمر به انتقام می‌بندد: كامپیوتر را تعمیر می‌كند، اعماق آن را می‌كاود و بخشی از عكسها و مطالبی را كه موفق به استخراج آنها شده است روی سایت می‌گذارد. حیثیت فروشندۀ كامپیوتر (و یحتمل خانواده‌اش) سخت لطمه می‌بیند و شاید مسیر زندگی او در نتیجۀ این نادرستی عوض شده باشد.
ماجرا دست كم سه عنصر اساسی دارد: 1) تقلب در دادوستد در جامعه‌ای كه راستگویی اصل به حساب می‌آید و دروغ نه تنها گناه است بلكه می‌تواند جرم هم باشد؛ 2) بخش پنهانی ِ ذهن كامپیوتر؛ 3) ایرانی تباربودن ِ فروشندۀ مسئولیت‌نشناس. شاید اگر به سبب نكتۀ سوم نمی‌بود موضوع دعوای حقوقی كوچكی میان دو نفر چنان اهمیتی نمی‌یافت كه آن را بر سر كوچه بازارهای اینترنتی در پنج قارۀ عالم جار بزنند.
متن کامل را در سایت بخوانید
http://mghaed.com/safar/Safar09.htm
اصل داستان شاید در این دنیای شلوغ چندان قابل توجه نباشد: جوانی انگلیسی اعلام می‌كند كامپیوتری دستی برای فروش دارد. كسی 375 پوند برای او می‌فرستد اما پس از مدتها تأخیر كامپیوتری دریافت می‌كند كه خراب است. و قربانی كمر به انتقام می‌بندد: كامپیوتر را تعمیر می‌كند، اعماق آن را می‌كاود و بخشی از عكسها و مطالبی را كه موفق به استخراج آنها شده است روی سایت می‌گذارد. حیثیت فروشندۀ كامپیوتر (و یحتمل خانواده‌اش) سخت لطمه می‌بیند و شاید مسیر زندگی او در نتیجۀ این نادرستی عوض شده باشد.
ماجرا دست كم سه عنصر اساسی دارد: 1) تقلب در دادوستد در جامعه‌ای كه راستگویی اصل به حساب می‌آید و دروغ نه تنها گناه است بلكه می‌تواند جرم هم باشد؛ 2) بخش پنهانی ِ ذهن كامپیوتر؛ 3) ایرانی تباربودن ِ فروشندۀ مسئولیت‌نشناس. شاید اگر به سبب نكتۀ سوم نمی‌بود موضوع دعوای حقوقی كوچكی میان دو نفر چنان اهمیتی نمی‌یافت كه آن را بر سر كوچه بازارهای اینترنتی در پنج قارۀ عالم جار بزنند.
متن کامل را در سایت بخوانید
http://mghaed.com/safar/Safar09.htm
تکنیک ِ تقــّه و خوراندن
برای بازکردن سر قوطی، یا یک پیچ، گاه به آن ضربه می‌زنیم اما چنانچه ضربه از حدی شدیدتر باشد باز نمی‌شود و تبدیل به گره کور خواهد شد. در مهندسی مکانیک و سازه، هنگام سوارکردن قطعات یک سیستم حد فشار لازم باید رعایت شود. مثلاً فشار آچار برای بستن قطعات متحرک موتور اتومبیل باید طبق جدول باشد وگرنه (مانند برخی انواع خودرو که در ایران می‌سازند) تا مدتی خوب کار نمی‌کند و بعد لق می‌شود و به روغن‌سوزی می‌افتد زیرا قطعات ِ بیش از حد تحت فشارْ همدیگر را می‌سایند و خراب می‌کنند.
در ایران گاه قطعه‌ای ناهمخوان با یک سیستم را روی آن نصب می‌کنند، وسیله‌ای یدکی را که برای موتور دیگری طراحی شده است روی خودرویی متفاوت می‌بندند، جلوپنجرهٔ یک اتومبیل را روی مدلی کوچک‌تر می‌نشانند. مکانیکها و صافکارها به چنین ابتکاری خوراندن می‌گویند (صرف فعل: ’می‌خورونیمش‘، ’خوروندیمش‘ و الی آخر).
به سبب طراحی و مشخصات فنی قطعهٔ ناهمخوان، مثلاً تعداد و زاویهٔ شیار پیچها و تفاوت آن با مختصات جایی که قطعه به آن خورانده می‌شود، برای انجام چنین کاری قدری زور و فشار لازم است. از این رو استفاده از ابزاری که به طور استاندارد برای چنین تعویض قطعه‌ای کاربرد ندارد لازم می‌آید. مثلاً آن را با انبر قفلی می‌چرخانند و همزمان به ضرب چکش در محل مورد نظر می‌نشانند. به این طرز کار، تقــّه‌زدن می‌گویند و بخشی از تکنیک خوراندن است.
البته پیامدهایی دارد. وقتی دلکوی رامبلر را با ضرب چکش به دوج بخورانیم ممکن است دستهٔ سیمهای آن که نه عمودی بلکه از کنار استوانه خارج شده گرفتار اصطکاکی دائمی و خطرساز با بدنهٔ داغ سیلندرها شود. این هم چاره دارد: تکه‌ای مقوای کهنه از داخل جوی آب برمی‌داریم (چنین تعمیراتی معمولاً کنار خیابان انجام می‌گیرد)، بین کابل برق و آهن ِ معمولاً داغ می‌گذاریم و روی آن چسب نواری می‌کشیم.
ادامه متن را در سایت بخوانید
http://www.mghaed.com/essays/observation/improvisational_social_engineering.htm
برای بازکردن سر قوطی، یا یک پیچ، گاه به آن ضربه می‌زنیم اما چنانچه ضربه از حدی شدیدتر باشد باز نمی‌شود و تبدیل به گره کور خواهد شد. در مهندسی مکانیک و سازه، هنگام سوارکردن قطعات یک سیستم حد فشار لازم باید رعایت شود. مثلاً فشار آچار برای بستن قطعات متحرک موتور اتومبیل باید طبق جدول باشد وگرنه (مانند برخی انواع خودرو که در ایران می‌سازند) تا مدتی خوب کار نمی‌کند و بعد لق می‌شود و به روغن‌سوزی می‌افتد زیرا قطعات ِ بیش از حد تحت فشارْ همدیگر را می‌سایند و خراب می‌کنند.
در ایران گاه قطعه‌ای ناهمخوان با یک سیستم را روی آن نصب می‌کنند، وسیله‌ای یدکی را که برای موتور دیگری طراحی شده است روی خودرویی متفاوت می‌بندند، جلوپنجرهٔ یک اتومبیل را روی مدلی کوچک‌تر می‌نشانند. مکانیکها و صافکارها به چنین ابتکاری خوراندن می‌گویند (صرف فعل: ’می‌خورونیمش‘، ’خوروندیمش‘ و الی آخر).
به سبب طراحی و مشخصات فنی قطعهٔ ناهمخوان، مثلاً تعداد و زاویهٔ شیار پیچها و تفاوت آن با مختصات جایی که قطعه به آن خورانده می‌شود، برای انجام چنین کاری قدری زور و فشار لازم است. از این رو استفاده از ابزاری که به طور استاندارد برای چنین تعویض قطعه‌ای کاربرد ندارد لازم می‌آید. مثلاً آن را با انبر قفلی می‌چرخانند و همزمان به ضرب چکش در محل مورد نظر می‌نشانند. به این طرز کار، تقــّه‌زدن می‌گویند و بخشی از تکنیک خوراندن است.
البته پیامدهایی دارد. وقتی دلکوی رامبلر را با ضرب چکش به دوج بخورانیم ممکن است دستهٔ سیمهای آن که نه عمودی بلکه از کنار استوانه خارج شده گرفتار اصطکاکی دائمی و خطرساز با بدنهٔ داغ سیلندرها شود. این هم چاره دارد: تکه‌ای مقوای کهنه از داخل جوی آب برمی‌داریم (چنین تعمیراتی معمولاً کنار خیابان انجام می‌گیرد)، بین کابل برق و آهن ِ معمولاً داغ می‌گذاریم و روی آن چسب نواری می‌کشیم.
ادامه متن را در سایت بخوانید
http://www.mghaed.com/essays/observation/improvisational_social_engineering.htm
👍1
معنی واقعه، پایداری خاطره، دستکاری تاریخ
مقاله به عنوان ژانر ادبي
http://www.mghaed.com/interviews/essay_as_genre.htm
http://www.mghaed.com/interviews/essay_as_genre.htm
مقاله به‌عنوان ژانر ادبی
سام فرزانه : اساساً چه تعريفى براى مقاله داريد؟
در كلاس دبيرستان، دبير طبيعى ما توضيح داد مخمّر آبجو مادّهاى است كه در فرآورىِ مواد غذایی به كار مىرود. زنگ بعد بچه‌ها از دبير تعليمات دينى پرسيدند مخمّر آبجو حرام است يا حلال. بيدرنگ گفت حرام است. وقتى بچه‌ها توضيح دادند اين ماده الكل ندارد، دبير دينى گفت پس حرام نيست اما چه لزومى دارد آدم چيزى را كه چنين اسم ناجورى دارد بخورد. حالا در زمينهٔ قالبهاى نوشتن، گاه اسم چيزى قيافه آن را كجوكوله جلوه مىدهد. وقتى مى‌گوييم ”مقاله“، همانطور كه در مقدمهٔ كتاب توضيح دادهام، يعنى مطلبى كه نه رپرتاژ آگهى باشد، نه مصاحبه، نه خبر، نه گزارش و نه هيچ شكل تعريفشدهٔ ديگرى از نوشته. نشريات پر است از مقالههايى كه به سرعت نوشته و خوانده مىشود، و معمولاً به همان سرعتى كه نوشته و خوانده شده فراموش مىشود. در بحثى كه اينجا مىكنيم شايد بهتر مىبود بگوييم مقالۀ شخصى، مقاله‌ـ رساله يا رساله‌ـ مقاله. اما اينها عنوانهايىاند دور از ذهن كه احتمال دارد خواننده را گمراه كند. درهرحال، نويسندۀ اين نوع مقاله موضوعى را از همه جهات زير و بالا مىكند، در برابر نور مىگيرد، آراى متفاوت و گاه ضد و نقيض ديگران را مىآورد، دست به برخوردى تحليلى به قصد شناخت دوبارهٔ موضوع مىزند، و احساسات و افكار و تلقيات خودش را هم در نوشتهاش مىگنجاند. اهميت مقاله‌ـ رساله در عظمت موضوع آن نيست، در كيفيت تأملات و مشاهداتى است كه بحث را غنى مىكند و به آن چندين لايه و جنبه مىدهد. در مغربزمين، اين نوع نوشتار چند صد سال پيش پا گرفت و براى خودش ژانرى ادبى است.
اما در ايران ردهبندى كردن مقاله به‌عنوان ژانر ادبى جا نيفتاده است.
خيلى چيزها هنوز جا نيفتاده. نوشتن خاطرات و زندگينامه هم هنوز به‌عنوان ژانر ادبى جا نيفتاده و كمتر پيش مىآيد چنين متونى كه معمولاً در سطح مقالههاى روزنامه است ارزش ادبى هم داشته باشد. نثر ما تازه رفتهرفته پوستهٔ سنتهاى رمانتيك قرن نوزدهم فرانسه را مىتركاند و رشد مىكند. هنوز در مطبوعات ما وقتى مىخواهند چيزى شورانگيز بنويسند، مثلاً درباره باريدن اولين باران در تهران يا درباره فردى كه درگذشته است، از همان كليشههاى فرسودهٔ قطعات ادبى لامارتين و هوگو به ترجمه يوسف اعتصامالملك و شجاعالدين شفا استفاده مى‌كنند، چون سطح سليقۀ غالب ما هنوز از انشاى مدرسه بالاتر نرفته است، و انشاى مدرسه عمدتاً يعنى قطعهٔ ادبىِ رمانتيكِ باحال و تهنشينشده در فضاى مدرسه. اما در ايران هم نثر رفتهرفته از قيد رمانتيسمِ سخنپردازانهٔ فرانسوى ـ آلمانى خلاص مىشود و به جانب نثر دقيق و خونسرد بريتانيايى‌ـ آمريكايى گرايش پيدا مىكند.
كتاب دفترچۀ خاطرات و فراموشى از چهار بخش تشكيل شده و مقالات آنها ظاهراً ارتباطى به هم ندارند.
اين مقالهها طى سالها نوشته شدهاند و تأملاتىاند به هم پيوسته از ديد روانشناسى اجتماعى بر برخى موضوعها كه برايم جالب بودهاند و همه به موقعيتهايى برمىگردد كه به فكر آدم شكل مىبخشد. اعتقاد دارم عقل و عواطف عميقاً بر يكديگر تأثير مى‌گذارند و عواطف آدمها دستهجمعى است. طرفدار اين نظر هم هستم كه انسان در موقعيتى قرار مىگيرد و فكرى متناسب آن موقعيت در سرش رشد مىكند. اكثر ما در اكثر مواقع و بيشتر موارد آن طور كه فكر كردهايم عمل نمىكنيم، بلكه آن طورى فكر مىكنيم كه متناسب با شرايط بيرونى باشد و عمل ما را توجيه كند. و چون در موقعيتهايى متفاوت قرار مىگيريم و ناچار از اعمالى مصلحتى هستيم كه از يك اصل واحد پيروى نمىكنند، فكرهايى متناقض در ذهن ما وجود دارد. در بخش «تأمل در چند مفهوم و تعريف»، به چند مورد از اينها پرداختهام: نوستالژى و ياد و دريغ براى گذشتهاى كه فقط در ذهن ماست و به آن مطابق طرز فكر امروزمان شكل مىدهيم. به ادبيات منظوم قديم بسيار بها مىدهيم و معتقديم شاعرهاى قديم بيش از ما مىدانستهاند و هرچه گفتهاند در مورد شرايط موجود ما هم مصداق دارد، و چون دلايل بسيارى وجود دارد كه ناقض اين برداشت است (از جمله، درسى كه در دانشگاه مىخوانيم)، پس بناچار مى‌گوييم عرفانيات براى تحسين و حالكردن است و از شمول نقد و تحليل مستثناست. در بازار هنر، هر اثرى گران‌تر باشد لزوماً با ارزشتر هم تلقى مىشود و قيمت و ارزش و كيفيت زيبایی‌شناسانه در ذهن فرد چنان مخلوط مىشوند كه قابل تفكيك نيستند. در نهايت، فرد آن طورى فكر مىكند كه از او انتظار مىرود و عمل (شامل شرايط و اجبارها) مقدم بر برداشت فرد است، نه برعكس.
👍2
چطور خواننده را مجاب مىكنيد همهٔ اين موضوعها به او مربوط است؟
موضوعهاى متنوع اين كتاب براى من مطرح بودهاند و احتمالاً همه يا بعضى از آنها براى افراد ديگرى هم مطرحاند. بحثهاى اين مقالات، شرح برخورد نگارنده به آن موضوعها يا گذر از آنهاست. نوع تعمق يا گذر افراد ديگرى البته متفاوت است. اين برمىگردد به انتخاب فرد از ميان هزارها عنوان كتابى كه در برابر دارد و سطح توقع و تجربهٔ زيبایی‌شناسى هم در همه خوانندهها يكسان نيست. اگر مطلبى حاوى اطلاعات و مشاهدات جديد و داراى نثرى بديع و سبكى گيرا باشد، موضوع آن برايم در درجهٔ اول اهميت نيست چون موضوعها و مضامين در دو دسته كماهميت و پراهميت جا نمىگيرند. كتابى دربارۀ يك جنگ لزوماً باارزشتر از رمانى درباره يك ماهيگير ردهبندى نمىشود. به نظر من درجهبندى نوشتهها بر اساس نوع ديد و پرداخت است. كسى كتابى زركوب مىنويسد در اين باره كه چون خدا هست، پس خیر هم هست و شر هم هست. سطر اول همين را مىگويد و سطر آخر همين را. ديگرى مطلبى مىنويسد در اين باره كه دوچرخه پيشترها نبود، مدتى زياد بود و حالا كم است، و بحث مىكند چرا و چگونه. مطلب اول را نمىخوانم، چون در مدارى بسته مىچرخد و در آن معمولاً نشانى از تجربۀ شخصى و مشاهده وجود ندارد. نويسندۀ آن همان چيزى را تكرار مىكند كه عادتش دادهاند بگويد. مطلب دوم كه حاوى مشاهده و تأملات بديع است، فراز و فرود و مضامين اصلى و فرعى دارد و تصويرش از زندگى و جامعه و طرز فكرهاى مردم به نگاه خواننده جهت مىدهد، اگر محكم و زيبا نوشته شده باشد براى من هم جالب است و آن را حتماً مىخوانم. شخصاً نوشته آدمهايى را كه خيال مى‌كنند يا وانمود مى‌كنند دارند درباره موضوعى بسيار مهم مىنويسند و سعى مى‌كنند خواننده را مقهور و مبهوت كنند، يا صِرفاً براى رضايت او مىنويسند، جدى نمىگيرم. مهم كيفيت نوشته است.
فكر مىكنيد اين طرز نوشتن براى خوانندههاى بسيارى جالب است؟
خوانندۀ عام معمولاً از كتابى كه در آن دربارۀ موضوعهايى متفاوت بحث شده باشد استقبال نمىكند، مگر اينكه از نوع زبان و از طرز بحث خوشش بيايد. مقالۀ شخصى و حاوى تجربه در زيباشناسىِ زبانى در همه جاى دنيا كارى است دانشگاهىپسند و كمتيراژ اما ماندنى كه به نظر معدود كسانى باارزش مىرسد. آدمهايى كه به موضوعهاى مطرحشده در اين كتاب فكر كردهاند احتمالاً با خواندن آن ساعاتى سرگرم خواهند شد. از ميان هزارها عنوان كتابى كه هر سال منتشر مىشود، اگر يكصدم از یک میلیون و هفتصدهزار دانشجوى كشور چنين كتابى را بخوانند مىشود هفده هزار نفر. چنين استقبالى طى ده سال از چنين كتابى بدك نيست.
يك مقاله از نوعى كه مورد نظر شماست چگونه شكل مىگيرد؟
طى زمان و ذرهذره. براى نمونه، سالها پيش متوجه شدم واژههايى از قبيل ''كلبىمسلك" يا ''اسنوب" را بارها در ترجمهها به كار مىبرند اما در جايى تعبير و تفسير نشدهاند. به اين نتيجه رسيدم كه جوهر كلمۀ اول، همان رندى است و بايد در حيطه ادبيات عرفانى به دنبال آن گشت. طى اين كندوكاو متوجه شدم انگار آدمها افكار عرفانىشان را در كشوى جداگانهاى از ذهنشان مى‌گذارند و اجازه نمىدهند با ساير افكارشان مخلوط شود و محك بخورد. و نتيجه گرفتم بحث عرفان در جامعه ما، از نظر سبك، رمانتيك و از نظر روش، مربوط به روانشناسی اجتماعى است، نه معرفتشناسى. يعنى مثل قطار نيست كه از جايى به جايى برود؛ مثل چرخ فلكى است كه فرد را ميان هوا و زمين دور خودش مىچرخاند و سر جاى اولش پياده مىكند اما اين احساس سرگيجهآور را به او مىدهد كه به كرهٔ ماه سفر كرده است. براى چاپ مقالۀ «مفهوم آينده» كه دهۀ ۶۰ در اين زمينه نوشتم مشكل داشتم چون سردبيرهاى مجلات روشنفكرى مىگفتند دگرانديشى هم حدى دارد و آدم كه نبايد هرچه را به ذهنش مىرسد روى كاغذ بياورد. مطلب مفصل ديگرى پيرامون اسنوبيسم را هم طى چندين سال نوشتم و رفتهرفته آن را هَرَس كردم.
يك مضمون ساده را در نظر بگيريم: شما اولين بار كِى صداى راديو را شنيديد؛ از كِى در خانهتان راديو داشتيد؛ منحنى تلقى شما از راديو (علاقه، بيعلاقگى، علاقه) به‌عنوان سرگرمى چگونه بود؛ از جنبه اعتبار، در چه سن و شرايطى راديو را جدى مىگرفتيد و از چه زمانى احساس كرديد حوصلهتان را سر مىبرد؛ چه جور آدمهايى صداى راديو را فقط مىشنوند و چه آدمهايى گوش هم مى‌كنند. در چنين مبحثى گوشهكنارهاى ذهنتان را مىكاويد، واقعيتهاى مسلم را در كنار حدسوگمانهاى اثباتنشده يا اثباتناپذير مىآوريد و به افكار عمومى يا آنچه شما فكر مىكنيد افكار عمومى است و به آراى محققانى كه به اين موضوع توجه كردهاند نگاه مىكنيد. پيوند دهندۀ تمام اين نكات ِ ظاهراً پراكنده كه سالها در خاطره و در يادداشت‌هاى شما جمع شده، نثرى است
كه لحن و سبك آن بايد با دقت انتخاب شده و صيقل خورده باشد تا خواننده، بحثتان را جدى بگيرد. ساختار بحث و زيبايى زبانى در چنين مقالهاى حياتى است، اما تأكيد بر زيبايى به اين معنى نيست كه به فرماليسم و انتزاع زبانى درغلتيدهايد. برعكس، زبان زنده و محكم به معنى تعهد انسانى و اجتماعى هم هست. يك مقاله‌ـ رساله چيزى است مثل نوشتن سفرنامهاى از سير در انفـُس، و حاصل تأملاتى در تطوّر عقايد و افكار.
به نظر مىرسد يك مقاله‌ـ رساله احتياج به زمينهاى گسترده دارد.
و علاقه به موضوعهايى متعدد در عين فاصله‌گرفتن از تكتك آنها و ديدن هر بحث در زمينه و همراه با حاشيهها. نويسندهاى احساساتى و رمانتيك مشرب كه در موضوع غرق شود و خيال كند اين مهمترين بحث دنياست از عهدۀ essayنويسى بر نمىآيد. تجربۀ بهترين نويسندههاى غرب در اين رشته اين نكته را به خوبى نشان مىدهد. يك مقاله‌ـ رساله از نوع مورد نظر، حاوى بينش و بصيرتى چندجانبه است، يعنى ديدن خود و ديگران در حال نگاه كردن به موضوع. و نويسنده بايد بتواند بين رشتهها ارتباط برقرار كند، مثلاً معادلى در علم فيزيك به دست دهد از نكتهاى مربوط به روانشناسی. اين البته كارى است دشوار و بايد محتاط بود. برخى مشاهدات هم مثل كاتاليزور عمل مى‌كنند و به خواننده فرصت مىدهند دوباره فكر كند. مثلاً بارها نوشتهاند كه روميان و بعدها عربها در اسكندريه هفتصد هزار جلد كتاب سوزاندند. به نظر من چنين ارقامى بیربط و مطلقاً باورنكردنى است. در دنياى قديم، مقدار دانش بسيار محدود و شمار كتابها بسيار كمتر از اين حرفها بود و علامۀ دهر شدن شايد با خواندن بيست سي كتاب ميسر مىشد. اما نكتۀ اصلى در باستانشناسی نیست، اينجاست: وقتى احتمال وجود صدها هزارها جلد كتاب پيش از اختراع چاپ را منكر مىشويد، تلويحاً داريد مىگوييد آدمهايى در ردهٔ ابن سينا و مولوى در تمام عمرشان بيش از مثلاً چند دوجين كتاب اصيل (نه رونويسى) در اختيار نداشتهاند. اين بحث پرمخاطرهاى است كه شما را وارد جدل با مدعيانى حرّاف مىكند. مثلاً هرگز نبايد وارد دعوا با آدمى بشوید مثل استاد محمد محيط طباطبايى فقيد كه مثل شصتتير هزارتا اسم قطار مىكند. بايد مثل كاراتهكارها ضربه را قاطع و دقيق وارد بياوريد و از موضوع فاصله بگيريد، نه اينكه كـُشتى بگيريد و بگذاريد فتيلهپيچتان كنند. شمار مريدان چنان اساتيد و معتقدان به چنان افسانههايى هزار برابر علاقهمندان مقالهٔ شماست، و بهتر است به همان تعداد آدمى كه لطف مى‌كنند به بحث شما توجه نشان مىدهند قانع باشيد. درهرحال، تعداد تخمينى ِ كتابهايى كه كارل ماركس توانست در كتابخانهٔ موزهٔ بريتانيا بخواند مىتواند خطكش خوبى باشد براى توان مطالعۀ يك آدم پُرخوان. به يادداشت‌هاى اعتمادالسلطنه دربارهٔ حجم كتابخانهٔ اندرونى ناصرالدينشاه هم مىتوان توجه كرد، و صد البته نظر ويل دورانت كه مىگويد اندازۀ كتابخانۀ اسكندريه معلوم نيست. از نظر روششناسى، در چنين بحثى يحتمل نخواهيد توانست چيزى را اثبات كنيد، اما به خواننده مجال مىدهيد زير آوار نفسگير ِ خرافاتى كه با نام دادههاى مسلّم پذيرفته شده است تكانى بخورد، و همين هم كلّى كار است.
چرا بيشتر به رفتگان پرداختهايد؟ از آنهايى كه صحبت مىكنيد نمونههاى زنده هم وجود دارد.
براى تشريح فكرها و پديدههاى ذهنى لزوماً نيازى به زجردادن زندگان نيست؛ از اجساد هم مىتوان استفاده كرد. در نقد ادبى، به كسى مىگویید اگر اين طور ننويسى و آن طور كه من پيشنهاد مىكنم بنويسى نتيجۀ كار شما بهتر خواهد بود. در بررسى سير فكرها و مسير حركتهاى فكرى، منظور خود شخص نيست. افراد هر طور دلشان مىخواسته نوشتهاند و هرچه دلشان مىخواسته گفتهاند. مخاطب بحث، بخصوص خوانندۀ جوان و دانشجوست. در بسيارى بحثها حضور زندگان هم احساس مىشود، اما با آنها مستقيماً كارى نداريم و قرار نيست طرز فكر اشخاصى را كه سالها به روش خودشان نوشتهاند عوض كنيم. هر آدمى قاعدتاً تمام سعىاش را مىكند و نمىتوان به كسى گفت چرا جور ديگرى نمىنويسى يا چرا مطابق ميل من حرف نمىزنى. بحث بر سر تأثير نظرها و جاى فكرها در جريان كلى است. بسيارى از مباحث اين كتاب سير تأملات نگارنده در متونى است كه نويسندگان بعضى از آنها حضور دارند و بعضى نه. در برابر وقت و نيرويى كه صرف خواندن آن نوشتهها شده (و در مواردى براى اين كار تلف شده)، خود افراد اهميت چندانى ندارند. فقط تجربۀ شخصىام را از جدىگرفتن افراد و عقايدى كه اگر در نوجوانى مربيان بهترى مىداشتم مىتوانستم كمتر جدىشان گرفته باشم براى خواننده بازگو مىكنم.
به نظر مىرسد يك مقاله‌ـ رساله احتياج به زمينهاى گسترده دارد.
و علاقه به موضوعهايى متعدد در عين فاصله‌گرفتن از تكتك آنها و ديدن هر بحث در زمينه و همراه با حاشيهها. نويسندهاى احساساتى و رمانتيك مشرب كه در موضوع غرق شود و خيال كند اين مهمترين بحث دنياست از عهدۀ essayنويسى بر نمىآيد. تجربۀ بهترين نويسندههاى غرب در اين رشته اين نكته را به خوبى نشان مىدهد. يك مقاله‌ـ رساله از نوع مورد نظر، حاوى بينش و بصيرتى چندجانبه است، يعنى ديدن خود و ديگران در حال نگاه كردن به موضوع. و نويسنده بايد بتواند بين رشتهها ارتباط برقرار كند، مثلاً معادلى در علم فيزيك به دست دهد از نكتهاى مربوط به روانشناسی. اين البته كارى است دشوار و بايد محتاط بود. برخى مشاهدات هم مثل كاتاليزور عمل مى‌كنند و به خواننده فرصت مىدهند دوباره فكر كند. مثلاً بارها نوشتهاند كه روميان و بعدها عربها در اسكندريه هفتصد هزار جلد كتاب سوزاندند. به نظر من چنين ارقامى بیربط و مطلقاً باورنكردنى است. در دنياى قديم، مقدار دانش بسيار محدود و شمار كتابها بسيار كمتر از اين حرفها بود و علامۀ دهر شدن شايد با خواندن بيست سي كتاب ميسر مىشد. اما نكتۀ اصلى در باستانشناسی نیست، اينجاست: وقتى احتمال وجود صدها هزارها جلد كتاب پيش از اختراع چاپ را منكر مىشويد، تلويحاً داريد مىگوييد آدمهايى در ردهٔ ابن سينا و مولوى در تمام عمرشان بيش از مثلاً چند دوجين كتاب اصيل (نه رونويسى) در اختيار نداشتهاند. اين بحث پرمخاطرهاى است كه شما را وارد جدل با مدعيانى حرّاف مىكند. مثلاً هرگز نبايد وارد دعوا با آدمى بشوید مثل استاد محمد محيط طباطبايى فقيد كه مثل شصتتير هزارتا اسم قطار مىكند. بايد مثل كاراتهكارها ضربه را قاطع و دقيق وارد بياوريد و از موضوع فاصله بگيريد، نه اينكه كـُشتى بگيريد و بگذاريد فتيلهپيچتان كنند. شمار مريدان چنان اساتيد و معتقدان به چنان افسانههايى هزار برابر علاقهمندان مقالهٔ شماست، و بهتر است به همان تعداد آدمى كه لطف مى‌كنند به بحث شما توجه نشان مىدهند قانع باشيد. درهرحال، تعداد تخمينى ِ كتابهايى كه كارل ماركس توانست در كتابخانهٔ موزهٔ بريتانيا بخواند مىتواند خطكش خوبى باشد براى توان مطالعۀ يك آدم پُرخوان. به يادداشت‌هاى اعتمادالسلطنه دربارهٔ حجم كتابخانهٔ اندرونى ناصرالدينشاه هم مىتوان توجه كرد، و صد البته نظر ويل دورانت كه مىگويد اندازۀ كتابخانۀ اسكندريه معلوم نيست. از نظر روششناسى، در چنين بحثى يحتمل نخواهيد توانست چيزى را اثبات كنيد، اما به خواننده مجال مىدهيد زير آوار نفسگير ِ خرافاتى كه با نام دادههاى مسلّم پذيرفته شده است تكانى بخورد، و همين هم كلّى كار است.
چرا بيشتر به رفتگان پرداختهايد؟ از آنهايى كه صحبت مىكنيد نمونههاى زنده هم وجود دارد.
براى تشريح فكرها و پديدههاى ذهنى لزوماً نيازى به زجردادن زندگان نيست؛ از اجساد هم مىتوان استفاده كرد. در نقد ادبى، به كسى مىگویید اگر اين طور ننويسى و آن طور كه من پيشنهاد مىكنم بنويسى نتيجۀ كار شما بهتر خواهد بود. در بررسى سير فكرها و مسير حركتهاى فكرى، منظور خود شخص نيست. افراد هر طور دلشان مىخواسته نوشتهاند و هرچه دلشان مىخواسته گفتهاند. مخاطب بحث، بخصوص خوانندۀ جوان و دانشجوست. در بسيارى بحثها حضور زندگان هم احساس مىشود، اما با آنها مستقيماً كارى نداريم و قرار نيست طرز فكر اشخاصى را كه سالها به روش خودشان نوشتهاند عوض كنيم. هر آدمى قاعدتاً تمام سعىاش را مىكند و نمىتوان به كسى گفت چرا جور ديگرى نمىنويسى يا چرا مطابق ميل من حرف نمىزنى. بحث بر سر تأثير نظرها و جاى فكرها در جريان كلى است. بسيارى از مباحث اين كتاب سير تأملات نگارنده در متونى است كه نويسندگان بعضى از آنها حضور دارند و بعضى نه. در برابر وقت و نيرويى كه صرف خواندن آن نوشتهها شده (و در مواردى براى اين كار تلف شده)، خود افراد اهميت چندانى ندارند. فقط تجربۀ شخصىام را از جدىگرفتن افراد و عقايدى كه اگر در نوجوانى مربيان بهترى مىداشتم مىتوانستم كمتر جدىشان گرفته باشم براى خواننده بازگو مىكنم.
احساسى كه از خواندن كتاب شما دست مىدهد اين است كه آدمى به جنگ با بتهای جامعهاش رفته است.
خوددارتر و رواقىتر از آنم كه تا اين حد دونكيشوتوار پـُتك به دست بگيرم. درهرحال، بتها هم زاد و ولد مى‌كنند و هميشه بتها و قالبهايى بتوارهساز وجود دارد. مقالات اين كتاب شرح آشنا و بيگانهشدن با تعدادى از آنهاست. وقتى بچه بوديم، مدام حرف از شوپنهاور (كه به سكون واو تلفظش كردند) و موريس مترلينگ و آلكسيس كارِل و آندره موروآ بود. بزرگتر كه شديم، عصر سارتر و كامو بود و تا از چنين افرادى، چه بجا و چه بىمناسبت، نقلقولهايى نمىپرانديد مقالهتان در نشريهٔ جدى چاپ نمىشد. مدتى هم هايدگر و كاستانِدا مُد بود. حالا دور، دور فوكو و دريداست، و همان بهبه و چهچهها و تصديق‌هاى بلاتصور. در دانشگاه، غالب استادانمان مىگفتند حرفهاى يونگ مندرآوردى است و اسكينر از نظر علمى درست مىگويد. حالا اسكينر تقريباً فراموش شده و دوباره ميدان تا حدى به دست يونگ و حرفهاى ”مندرآوردى“اش افتاده. بتهاى فكرى و آرتيستهاى سينما همواره خواهند بود چون ظاهراً به وجودشان احتياج است و آنها هم بالاخره نان بتبودنشان را مىخورند. شايد هم بتها و افسانهها چاشنى زندگىاند. نكته اين است كه پاى هر بتى عدهاى بتتراش و متولـّى ايستادهاند كه با آنها طرفيد، وگرنه خود بت بيچاره عمرش را مىكند و مىرود پى كارش، و شايد به خاطرش خطور هم نكند روزى مجسمهاش را وسط حوض و فوّاره بگذارند.
مثلاً مقالۀ «فرزانگان و بقالها» پرداختى است بسط‌‌يافته از مضمون قديمى ِ «علم بهتر است يا ثروت»، و تلويحاً نشان مىدهد فكرهاى رسمى در آموزش اجتماعى ما تا چه حد دروغ، سطحى، پوچ و نامربوط است. مقالۀ «آيا شهرت ويتامين روح است؟» عقايدى كليشهاى دربارهٔ مكروه بودن شهرت را زير سؤال مىبرد. به گمانم كمتر كسى بحث آن مقالات را از اساس رد مىكند، اما نبايد انتظار داشت عدهٔ زيادى علناً تن به تأييد چنان نظراتى بدهند؛ چنين تأييدى يعنى بخش اعظم آنچه تاكنون گفتهاند و نوشتهاند كشك بوده. همه خواستار چنين مطالبى نيستند چون آرامش و اعتماد بهنفسشان را به هم مىزند، اما چنين مباحثى را جوانترهايى كه مىخوانند شايد هرگز فراموش نكنند. نه صرفاً براى دل خودم مىنويسم و نه مشتاقم كه به هر ترتيبى شده مخالف جريان آب شنا كنم. برعكس، قوياً معتقدم در جهت جريان حركت مىكنم و فاصله‌گرفتن از ديد رمانتيك و افسانهزدايى، جهت آينده است. تقريباً تمام مشاهداتى را كه در اين كتاب مىخوانيد بارها با كسانى در ميان گذاشتهام و آنها تحسين يا حداقل تأييد كردهاند. اما قابل درك است كه بعضى از همان آدمها بگويند اين حرفها را نبايد نوشت يا يكجا چاپ كرد.
چرا با اينكه تنها چهل صفحه از كتابتان دربارهٔ شاملوست عكس او روى جلد است؟
انتخاب اوليه، كارى بود از پيت موندريان، طراح هلندى، و در شناسنامه كتاب اسم او ذكر شده. پيش از چاپ جلد، آقاى پايا، مدير مؤسسه ناشر، پيشنهاد كرد عكسى از نيمرخ شاملو، با چاپ تكرنگ، با عنوان كتاب همخوانتر است. از آنجا كه در متن كتاب آزادى عمل كامل و بلكه مطلق داشتم و چون متهم هستم كه روى جلد مجلۀ لوح مصرّانه طرحهايى سرد و خشك مىگذارم، ديدم بهتر است با فكرى كه ممكن است جالبتر از پيشنهاد من باشد مخالفت نكنم.
فكر مىكنيد شعرهاى شاملو در تاريخ ادبيات ايران باقى مىماند؟
سال ١٣۰۰ وقتى قرار شد مجسمۀ سعدى را بسازند و در مدخل شمالى شهر شيراز در فلكهاى به نام دروازۀ اصفهان بگذارند، مطالبى در مطبوعات چاپ شد كه نشان مىدهد در اين باره در محافل ادباى كشور بحثى پرحرارت درگرفته بوده است: سعدى كوتاهقد بود يا ميانهبالا، توپُر بود يا تكيده، محاسنى مختصر داشت يا انبوه؟ حتى در دهۀ ٣۰ كسانى از قبيل على دشتى طورى دربارۀ سعدى خطابه مىخواندند كه گويا شيخ مصلحالدين زبان فارسى را شخصاً اختراع كرد. دهۀ ٧۰ اگر چنين بحثهايى مطرح مىشد بسيارى از درسخواندهها يا پوزخند مىزدند، يا اخم مىكردند يا هر دو كار را با هم انجام مىدادند. در پاسخ شما، بايد گفت شاملو حتماً در تاريخ ادبيات مىمانَد، اما نكته، تلقى آيندگان از شعر بهطور كلى است. شعر نو رسالت عظيمش، يعنى مخالفت با وضع موجود، را در يك دورهٔ معيّن به انجام رساند و پائيز ٥۶ در تجمع باغ سفارت آلمان در تهران، در اوجى تاريخساز و فوقالعاده تأثيرگذار بود. از آن به بعد، كار به موميايىكردن و رجزدن كشيد و ناگهان از رونق افتاد. اسم شاملو در صفحات مربوط به چندين دهه از ادبيات و فرهنگ ايران تكرار خواهد شد، اما اينكه آيندگان دربارهٔ سير تفكر و ادبيات آن دوره چه قضاوتى بكنند و اساساً تا چه حد به شعر اهميت بدهند تصميمى است كه مىماند براى نسلهاى بعد. در تاريخ تطوّر فكر، آينده مفهومى است جديد و
به‌عنوان سير تغيير و تحول، غافلگيركننده است. وگرنه ادامۀ وضع موجود يعنى زندگى در شكلى يكنواخت و ابدى. جمع اضداد است كه اميد به پيشرفت داشته باشيم اما از تغيير بترسيم.
* ضميمۀ روزنامۀ همشهرى، ٣١ مرداد و ٧ شهريور ۸۰
* ضميمۀ روزنامۀ همشهرى، ٣١ مرداد و ٧ شهريور ۸۰
ترور یعنی خشن‌ترین و زودبازده‌ترین نوع اقدام سیاسی و، نهایتاً به تعبیری، ضرب شست و قدرت. مصدق در حصر خانگی هم که ژاندارم اطراف خانه‌اش کشیک می‌داد جرئت نداشت بگوید طبق گزارش مستقیم و محرمانهٔ رئیس شهربانی به او چه کسانی روی زنهای بی‌حجاب اسید می‌پاشیدند. در "خاطرات و تألمات" می‌نویسد حزب توده اسید می‌پاشید تا دولت تظاهرات سیاسی را ممنوع کند ــــ حرفی که امروز از امثال پاچهٔ‌ورمالیدهٔ خداجو انتظار می‌رود.
سنگرگرفتن او زیر پتوی چهارخانه و درِِ ورودی آهنی ِ اتاق خواب/کارش هم از ترس فدائیان اسلام بود. تا آن زمان دو تا نخست وزیر کشته بودند. بعد تیراندازی به حسین علا و کشتن حسنعلی منصور. خلخالی هم که تیر به سر هویدا زد افتخار می کرد عضو فدائیان اسلام است. پنج نخست وزیر طی چهار دهه. پیشتر هم نواب صفوی رولور خریده بود تا احمد کسروی را بزند اما بلد نبود تیراندازی کند و درجه‌دار ارتش اجیر کردند کسروی و منشی‌اش را در دادگستری بکشد.
چه زمان بروجردی و چه امروز در دیدارهای عمومی علما طلبه‌های شهریه‌بگیر و مقلدین می‌آیند سلام می‌کنند می‌نشینند گوش می‌دهند. نواب صفوی در حدی نبود که مجتهد تراز اول با او خصوصی ملاقات کند خصوصاً که بدزبانی می‌کرد و بروجردی از او می‌ترسید.
محمدرضا پهلوی اکثریت بزرگ جامعهٔ آخوندی را تقویت می‌کرد با این فکر که جریانهای حاشیه‌ای به همان اندازه مخالف او هستند که دشمن جریان اصلی حوزه. توجه داشته باشیم در زمان شاه بین مخالفان سرسخت و موافقان دوآتشهٔ او منطقهٔ حائل نسبتاً بزرگی وجود داشت که در رژیم اسلامی از بین رفت.
http://www.mghaed.com/essays/snaps/98/no_buffer_zone_in_a_civil_war.htm
آخوند آتشین‌کلام شیرازی روی منبر در رژیم گذشته از جمله می‌گفت "وزرای دزد ما". وقتی سال ۵٨ گفت این مأمورهای کمیته کیستند و از کجا آمده‌اند، گوشش را کشیدند و تا آخر عمر ساکت شد.
سنگرگرفتن او زیر پتوی چهارخانه و درِِ ورودی آهنی ِ اتاق خواب/کارش هم از ترس فدائیان اسلام بود. تا آن زمان دو تا نخست وزیر کشته بودند. بعد تیراندازی به حسین علا و کشتن حسنعلی منصور. خلخالی هم که تیر به سر هویدا زد افتخار می کرد عضو فدائیان اسلام است. پنج نخست وزیر طی چهار دهه. پیشتر هم نواب صفوی رولور خریده بود تا احمد کسروی را بزند اما بلد نبود تیراندازی کند و درجه‌دار ارتش اجیر کردند کسروی و منشی‌اش را در دادگستری بکشد.
چه زمان بروجردی و چه امروز در دیدارهای عمومی علما طلبه‌های شهریه‌بگیر و مقلدین می‌آیند سلام می‌کنند می‌نشینند گوش می‌دهند. نواب صفوی در حدی نبود که مجتهد تراز اول با او خصوصی ملاقات کند خصوصاً که بدزبانی می‌کرد و بروجردی از او می‌ترسید.
محمدرضا پهلوی اکثریت بزرگ جامعهٔ آخوندی را تقویت می‌کرد با این فکر که جریانهای حاشیه‌ای به همان اندازه مخالف او هستند که دشمن جریان اصلی حوزه. توجه داشته باشیم در زمان شاه بین مخالفان سرسخت و موافقان دوآتشهٔ او منطقهٔ حائل نسبتاً بزرگی وجود داشت که در رژیم اسلامی از بین رفت.
http://www.mghaed.com/essays/snaps/98/no_buffer_zone_in_a_civil_war.htm
آخوند آتشین‌کلام شیرازی روی منبر در رژیم گذشته از جمله می‌گفت "وزرای دزد ما". وقتی سال ۵٨ گفت این مأمورهای کمیته کیستند و از کجا آمده‌اند، گوشش را کشیدند و تا آخر عمر ساکت شد.
👍1
منطقهٔ حائل؟
دوستی در صفحهٔ خودش در فیسبوک پرسیده است: "یعنی یک آدم درست و درمون تو تمام این تشکیلات جمهوری اسلامی پیدا نمی‌شه که اقلا به اعتراض، استعفا کنه؟ اعتراض به افزایش قیمت بنزین یا دور زدن مجلس نه ها، اعتراض به سرکوبی مردم."
عرض نمودم:
در نبردی که نوار حائل بین طرفین مدام کوچک‌تر می‌شود و جایی برای خط سوم وجود ندارد کنار کشیدن از دعوا عملا یعنی پیوستن به طرف مقابل. یا با اونایی یا با اینا.
هاشم صباغیان می‌گوید سال ۵٨ آیت‌الله خمینی به او در مقام معاون نخست‌وزیر دستور داد حقوق پرداختی به وکلای مجلس شورای ملی از خرداد ۴۲ را پس بگیرند. پدر جد صباغیان هم جرئت نداشت به ایشان بگوید لطفا امرتان را کتبا مرقوم بفرمایید. چه با دستور کتبی یا بدون آن، وکلای مجالس بیست‌ویکم به بعد را دادگاههای انقلاب حسابی پیاده کردند. در چنین موردی قضیه دو خمسه و بلکه چند خمسه می‌شود: هم تحصیل مال نامشروع بدون پرداخت رد مظالم به یک دامت افاضاتهٔ صاحب دشکچه و فتوا، هم ندادن خمس و هم سود یا بهرهٔ حاصل از خمس معوقه. (مستمری بازنشستگی بسیاری آدمها از قبیل فریدون آدمیت، از وزارت خارجهٔ علی‌اکبر ولایتی، و محمدعلی مجتهدی، از وزارت آموزش‌وپرورش محمدعلی رجائی، را هم قطع کردند هرچند چنین وجوهی از محل سود حاصل از سپردهٔ حین خدمت خود شخص در صندوق تأمین اجتماعی است نه از خزانهٔ دولت.)
چنان اقدام خلاف شرع و فقه و عرف حق و حقوق و اخلاق و قانونی حاوی منطق "والحق لمن غلب" و شرارهٔ انتقام بود و عطف به ماسبق شدن دوستی و دشمنی: آن موقع مرا ندیده گرفتی و با من دوست نبودی پس دشمن بودی لذا همچنان دشمنی و حق دارم پدرت را دربیاورم. پس‌گیرندهٔ آن حقوقها سال ۴۲ تازه مرجع تقلید معرفی شده بود. درهرحال، فرد مؤمن حق داشت از اکثریت قریب به تمامی فقها و مراجع پیروی کند که می‌گفتند تا ظهور امام زمان، دولت مستقر غاصب نیست و وضع موجود اگر هم تصدی عدول مؤمنین بر امور نباشد در حد بضاعت و ممکنات جامعه است (رجائی و باهنر و بهشتی و بسیاری دیگر هم از آموزش و پرورش و خیلی جاها استعفا نکرده بودند). اگر هم مؤمن و اهل تقلید نباشد سالبه به انتفاء موضوع.
نکته این است که در عهد رژیم سابق در کل جامعه نوار حائل و منطقهٔ بیطرف وجود داشت و افراد مورد بحث اگر از وکالت و ریاست و وزارت استعفا می‌کردند بعید بود کسی با آنها کاری داشته باشد. فقط حذف ابدی می‌شدند، مثل عبدالله انتظام که حرف اضافی زد و گفت سرکوبی دسته‌جمعی و تیراندازی در خیابان کار غلطی است ــــ و از شرکت نفت و همه جا مرخص. حتی حسین فردوست وقتی سال ۵٧ با پانزده خردادیون همراه شد ظاهراً تنها کاری که شاه کرد نبردن اسمش در آن چند سال باقیمانده بود: برو گم شو بروتوس.
اما اینک که نوار حائل و منطقهٔ ثالثی وجود ندارد و طرفین رو در رو ایستاده‌اند، کار از طرد و حذف گذشته. وخامت وضع شخص متجاسر امروزی با آخر و عاقبت وزیروکیلی که سال ۴۲ کنار می‌کشید و می‌رفت خانه‌اش می‌نشست قابل مقایسه نیست. امروز تمام آنچه را فرد طی چهل سال گذشته از طریق غنایم ۵٧، چپوهای بعدی یا از هر راهی حتی بیزنس قانونی صاحب شده از او می‌گیرند و هر اتهام ساختگی یا واقعی و هر پروندهٔ معوقه‌ای داشته باشد به جریان می‌اندازند به نحوی که دل سنگ به حالش کباب شود.
در ایران کنونی مشکل بتوان گفت چیزی از نوار حائل فرضی باقی مانده باشد. منطقهٔ حائلی برای اعراض و اعتراض و تک‌روی وجود ندارد. در ادامهٔ نبرد فرسایشی، اسلام و ایران شاخ به شاخند. یا با اونایی یا با اینا.
۱٨ آذر ٩٨
دوستی در صفحهٔ خودش در فیسبوک پرسیده است: "یعنی یک آدم درست و درمون تو تمام این تشکیلات جمهوری اسلامی پیدا نمی‌شه که اقلا به اعتراض، استعفا کنه؟ اعتراض به افزایش قیمت بنزین یا دور زدن مجلس نه ها، اعتراض به سرکوبی مردم."
عرض نمودم:
در نبردی که نوار حائل بین طرفین مدام کوچک‌تر می‌شود و جایی برای خط سوم وجود ندارد کنار کشیدن از دعوا عملا یعنی پیوستن به طرف مقابل. یا با اونایی یا با اینا.
هاشم صباغیان می‌گوید سال ۵٨ آیت‌الله خمینی به او در مقام معاون نخست‌وزیر دستور داد حقوق پرداختی به وکلای مجلس شورای ملی از خرداد ۴۲ را پس بگیرند. پدر جد صباغیان هم جرئت نداشت به ایشان بگوید لطفا امرتان را کتبا مرقوم بفرمایید. چه با دستور کتبی یا بدون آن، وکلای مجالس بیست‌ویکم به بعد را دادگاههای انقلاب حسابی پیاده کردند. در چنین موردی قضیه دو خمسه و بلکه چند خمسه می‌شود: هم تحصیل مال نامشروع بدون پرداخت رد مظالم به یک دامت افاضاتهٔ صاحب دشکچه و فتوا، هم ندادن خمس و هم سود یا بهرهٔ حاصل از خمس معوقه. (مستمری بازنشستگی بسیاری آدمها از قبیل فریدون آدمیت، از وزارت خارجهٔ علی‌اکبر ولایتی، و محمدعلی مجتهدی، از وزارت آموزش‌وپرورش محمدعلی رجائی، را هم قطع کردند هرچند چنین وجوهی از محل سود حاصل از سپردهٔ حین خدمت خود شخص در صندوق تأمین اجتماعی است نه از خزانهٔ دولت.)
چنان اقدام خلاف شرع و فقه و عرف حق و حقوق و اخلاق و قانونی حاوی منطق "والحق لمن غلب" و شرارهٔ انتقام بود و عطف به ماسبق شدن دوستی و دشمنی: آن موقع مرا ندیده گرفتی و با من دوست نبودی پس دشمن بودی لذا همچنان دشمنی و حق دارم پدرت را دربیاورم. پس‌گیرندهٔ آن حقوقها سال ۴۲ تازه مرجع تقلید معرفی شده بود. درهرحال، فرد مؤمن حق داشت از اکثریت قریب به تمامی فقها و مراجع پیروی کند که می‌گفتند تا ظهور امام زمان، دولت مستقر غاصب نیست و وضع موجود اگر هم تصدی عدول مؤمنین بر امور نباشد در حد بضاعت و ممکنات جامعه است (رجائی و باهنر و بهشتی و بسیاری دیگر هم از آموزش و پرورش و خیلی جاها استعفا نکرده بودند). اگر هم مؤمن و اهل تقلید نباشد سالبه به انتفاء موضوع.
نکته این است که در عهد رژیم سابق در کل جامعه نوار حائل و منطقهٔ بیطرف وجود داشت و افراد مورد بحث اگر از وکالت و ریاست و وزارت استعفا می‌کردند بعید بود کسی با آنها کاری داشته باشد. فقط حذف ابدی می‌شدند، مثل عبدالله انتظام که حرف اضافی زد و گفت سرکوبی دسته‌جمعی و تیراندازی در خیابان کار غلطی است ــــ و از شرکت نفت و همه جا مرخص. حتی حسین فردوست وقتی سال ۵٧ با پانزده خردادیون همراه شد ظاهراً تنها کاری که شاه کرد نبردن اسمش در آن چند سال باقیمانده بود: برو گم شو بروتوس.
اما اینک که نوار حائل و منطقهٔ ثالثی وجود ندارد و طرفین رو در رو ایستاده‌اند، کار از طرد و حذف گذشته. وخامت وضع شخص متجاسر امروزی با آخر و عاقبت وزیروکیلی که سال ۴۲ کنار می‌کشید و می‌رفت خانه‌اش می‌نشست قابل مقایسه نیست. امروز تمام آنچه را فرد طی چهل سال گذشته از طریق غنایم ۵٧، چپوهای بعدی یا از هر راهی حتی بیزنس قانونی صاحب شده از او می‌گیرند و هر اتهام ساختگی یا واقعی و هر پروندهٔ معوقه‌ای داشته باشد به جریان می‌اندازند به نحوی که دل سنگ به حالش کباب شود.
در ایران کنونی مشکل بتوان گفت چیزی از نوار حائل فرضی باقی مانده باشد. منطقهٔ حائلی برای اعراض و اعتراض و تک‌روی وجود ندارد. در ادامهٔ نبرد فرسایشی، اسلام و ایران شاخ به شاخند. یا با اونایی یا با اینا.
۱٨ آذر ٩٨
در بازار دادوستد و شلیک کلمات
دارندهٔ این کیبورد دست‌کم دو جا بحث کرده که اقتدارگرا برابر دقیق و درستی برای authoritarian نیست. واژهٔ انگلیسی بار منفی دارد اما واژهٔ فارسی نهایتاً مثبت است. رانندهٔ اتوبوس، ناخدای کشتی و خلبان هواپیما اگر اقتدار نداشته باشند چرخاندن فرمان و سکان کفایت نمی‌کند. مربی مهد کودک باید با حدی از اقتدار بتواند امر و نهی کند وگرنه کودکان برای خودشان و دیگران دردسر درست می‌کنند. و حتی رهبر ارکستر که قرار است لطیف‌طبع و ظریف‌رفتار باشد. هربرت فون کارایان فقید رهبر ارکستر فیلارمونیک برلن هنگامی که تصمیم گرفت دختری پانزده‌ساله را تکنواز ویولن کند با مخالفت سنتگرایان در جمع نوازندگان و بیرون آن مواجه شد. محکم ایستاد و امروز آن‌ـ سوفی موتر پیشگام زنانی است که در سراسر جهان به مرتبهٔ تکنوازی رسیده‌اند.
به نظرم باید گفت آمر. یعنی یک یا چند نفر امر می‌کنند، بقیه فرمان می‌برند و این دو قطب از زمین تا آسمان دور از هم و مطلقاً جدا از یکدیگرند.
به تصویر خیابانهای دنیا و ایران که نگاه می‌کنم به یاد مفاهیم آمر و اقتدارگرا می‌افتم. جایی مانند ایتالیا که به‌اصطلاح سربازهای وظیفهٔ خودمان "کویت" است و جماعت وقتی می‌خواهند پیک‌نیک بروند اگر باران گرفته باشد با عصبانیت داد می‌زنند "دولت دزد!"، از دستور همان دولت در باب خانه ماندن اطاعت می‌کنند. در ایران که حکومت به اقتدارگرایی شهرت دارد، جماعت در حالی که فریاد می‌زنند یا نجوا می‌کنند "دولت دزد!" هر کاری دلشان بخواهد انجام می‌دهند و فرمان اعتکاف کورونایی را در ِ (یا درب ِ) کوزه می‌گذارند. حکومت آمر هم هرکس را دلش بخواهد به زندان می‌اندازد.
مثال برای اختلاف نظر در وجوه حقیقی و مجازی و معانی کلمات بسیار است. اکبر رفسنجانی گفت
"غربیها مثل گاو تحلیل می‌کنند." استراتژیست جنگ با عراق دلخور بود که ناظرانی در دنیا می‌کوشند حدس بزنند تاکتیک بعدی جمهوری اسلامی چه خواهد بود. اعلام می‌کرد ما پیش‌بینی‌ناپذیر خواهیم ماند و این از خریّت و گاویـّت غربیهاست که خیال می‌کنند می‌توان دست ما را خواند.
غربی تصور می‌کند رفتار انسان خردناک باید دست‌کم همان اندازه پیش‌بینی‌پذیر باشد که کردار غریزی گاو. اختلاف بین اکبر و آنها شاید نهایتاً در تعبیر و تفسیر خر ِ دورزی و خر ِ نزدیک‌زی بود.

و باز در باب معانی کلمات و تعابیر از آنها: احسان طبری فقید هنگامی که به راه راست هدایت شد و به حقانیت اصول فکری و فلسفی "پرُفسور ماتاهاری" ایمان آورد، جماعت را به "خیمه و خرگاه نظام اسلامی" فراخواند. خرگاه در ادبیات قدیم فارسی به معنی سراپردهٔ باشکوه و چادر مجلل سلطانی است.
ظاهراً ارشادگران از نصّ فرهنگ لغت ــــ اگر هم مراجعه کردند، که بعید بود ــــ قانع نشدند و حمل بر گاووارگی الحادی و خریّت درمان‌ناپذیر فرزانهٔ در بند کردند. جملهٔ طبری شب از تلویزیون وطنی پخش شد اما صبح روز بعد در تلکس خبرگزاری رسمی و روزنامه‌ها کلمهٔ استحمارآلود حذف شده بود.
٢١ اردیبهشت ۹۹
دارندهٔ این کیبورد دست‌کم دو جا بحث کرده که اقتدارگرا برابر دقیق و درستی برای authoritarian نیست. واژهٔ انگلیسی بار منفی دارد اما واژهٔ فارسی نهایتاً مثبت است. رانندهٔ اتوبوس، ناخدای کشتی و خلبان هواپیما اگر اقتدار نداشته باشند چرخاندن فرمان و سکان کفایت نمی‌کند. مربی مهد کودک باید با حدی از اقتدار بتواند امر و نهی کند وگرنه کودکان برای خودشان و دیگران دردسر درست می‌کنند. و حتی رهبر ارکستر که قرار است لطیف‌طبع و ظریف‌رفتار باشد. هربرت فون کارایان فقید رهبر ارکستر فیلارمونیک برلن هنگامی که تصمیم گرفت دختری پانزده‌ساله را تکنواز ویولن کند با مخالفت سنتگرایان در جمع نوازندگان و بیرون آن مواجه شد. محکم ایستاد و امروز آن‌ـ سوفی موتر پیشگام زنانی است که در سراسر جهان به مرتبهٔ تکنوازی رسیده‌اند.
به نظرم باید گفت آمر. یعنی یک یا چند نفر امر می‌کنند، بقیه فرمان می‌برند و این دو قطب از زمین تا آسمان دور از هم و مطلقاً جدا از یکدیگرند.
به تصویر خیابانهای دنیا و ایران که نگاه می‌کنم به یاد مفاهیم آمر و اقتدارگرا می‌افتم. جایی مانند ایتالیا که به‌اصطلاح سربازهای وظیفهٔ خودمان "کویت" است و جماعت وقتی می‌خواهند پیک‌نیک بروند اگر باران گرفته باشد با عصبانیت داد می‌زنند "دولت دزد!"، از دستور همان دولت در باب خانه ماندن اطاعت می‌کنند. در ایران که حکومت به اقتدارگرایی شهرت دارد، جماعت در حالی که فریاد می‌زنند یا نجوا می‌کنند "دولت دزد!" هر کاری دلشان بخواهد انجام می‌دهند و فرمان اعتکاف کورونایی را در ِ (یا درب ِ) کوزه می‌گذارند. حکومت آمر هم هرکس را دلش بخواهد به زندان می‌اندازد.
مثال برای اختلاف نظر در وجوه حقیقی و مجازی و معانی کلمات بسیار است. اکبر رفسنجانی گفت
"غربیها مثل گاو تحلیل می‌کنند." استراتژیست جنگ با عراق دلخور بود که ناظرانی در دنیا می‌کوشند حدس بزنند تاکتیک بعدی جمهوری اسلامی چه خواهد بود. اعلام می‌کرد ما پیش‌بینی‌ناپذیر خواهیم ماند و این از خریّت و گاویـّت غربیهاست که خیال می‌کنند می‌توان دست ما را خواند.
غربی تصور می‌کند رفتار انسان خردناک باید دست‌کم همان اندازه پیش‌بینی‌پذیر باشد که کردار غریزی گاو. اختلاف بین اکبر و آنها شاید نهایتاً در تعبیر و تفسیر خر ِ دورزی و خر ِ نزدیک‌زی بود.

و باز در باب معانی کلمات و تعابیر از آنها: احسان طبری فقید هنگامی که به راه راست هدایت شد و به حقانیت اصول فکری و فلسفی "پرُفسور ماتاهاری" ایمان آورد، جماعت را به "خیمه و خرگاه نظام اسلامی" فراخواند. خرگاه در ادبیات قدیم فارسی به معنی سراپردهٔ باشکوه و چادر مجلل سلطانی است.
ظاهراً ارشادگران از نصّ فرهنگ لغت ــــ اگر هم مراجعه کردند، که بعید بود ــــ قانع نشدند و حمل بر گاووارگی الحادی و خریّت درمان‌ناپذیر فرزانهٔ در بند کردند. جملهٔ طبری شب از تلویزیون وطنی پخش شد اما صبح روز بعد در تلکس خبرگزاری رسمی و روزنامه‌ها کلمهٔ استحمارآلود حذف شده بود.
٢١ اردیبهشت ۹۹
بریان میدیدم:
مرغان هوا پشت پنجره و در قابلمه
در اپیزود "محاکمه پشت درهای بسته"ی فیلم ایتالیایی برهنه می‌بینم (صفحهٔ ویکیپدیا قابل ترجمه به زبانهای دیگر) دادگاه به شکایت بانویی سالمند رسیدگی می‌کند به این مضمون که کشاورز همسایه مرتکب ماکیان‌آزاری می‌شود. متهم در دفاع از خود می‌گوید در واقع قربانی وسوسه‌های مرغ لاکردار است که با شیوهٔ خرامیدن و قدقدکردنش آتش در خرمن صبر و طاقت او می‌زند. قاضی اذعان می‌کند وساوس شیطانی البته آفت عقل و دین است، اما کشاورز را جریمهٔ نقدی می‌کند و از او تعهد می‌گیرد دست از سر مرغ زبان‌بسته بردارد. با این همه، مرد خطاکار در بازگشت به خانه بار دیگر غمزه و کرشمهٔ ماکیان اغواگر را مقاومت‌ناپذیر می‌یابد.
بلا تشبیه، این کیبورد هم عادت داشت پرنده‌ها را هم عریان و هم بریان ببیند: کبوتر، کبک، غاز، مرغابی و حتی قرقاول باغ پرندگان در ذهنش بدون پـَر و برشته‌شده با کرهٔ اعلا در سینی ِ فر مجسم می‌شد.
\
پرندهٔ بریان را دست کم نگیرید. مضمونی در فیلم چارلی چاپلین رویارویی (یا به گفتهٔ اصحاب مارکسیسم: تضاد آشتی‌ناپذیر) مرد فربه است با ماکیان سرخ‌شده در برابرش، و خیابان‌گرد نحیف که سکه‌ای برای خریدن سیب‌زمینی پخته هم ندارد. در فیلم جویندگان طلا خود چارلی در چشم گرسنهٔ آس‌وپاس دیگر مرغی فربه جلوه می‌کند آمادهٔ رفتن در قابلمه.
در داستان "کباب غاز" نوشتهٔ محمدعلی جمالزاده، راوی قصد دارد پرندهٔ بریان را برای مهمانی مهمتر فردا از دستبرد مهمانان امروز حفظ کند. پس به خویشاوندی که سروکله‌اش از ولایت پشت کوه برای گرفتن عیدی پیدا شده لباس نونوار می‌پوشاند، او را در جمع مهمانها می‌نشاند و قرار می‌گذارند هرگاه او (یعنی میزبان) تعارف کرد ’شما را به خدا بفرمایید یک لقمه کباب غاز قابل شما را ندارد‘، مجلس گرم‌کن قلابی مقاومت کند که ’به جان عزیزتان بنده بعد از این همه پلوخورش و مخلـّفات مطلقاً جا ندارم.‘ اما پس از چند بار تعارف شابدولظیمی میزبان، جوان جلنبر هم مانند کشاورز سیسیلی چنان از رایحه و منظرهٔ پرندهٔ لـِنگ‌به‌هوا مست می‌شود که دامنش از دست می‌رود، فراموش می‌کند اصلاً برای چه روی مبل آن سالن نشانده شده است و در نهایت خیانت و دنائتْ یورش سورچران‌ها را می‌آغازد (صفحهٔ ٣۴ این متن).
این کیبورد هم از خاطره‌ٔ غازمند یا غازانه بی‌بهره نیست. گرمای حاصل از آبیاری و تماشای خلسه‌آور آتش هیزم در کلاردشت به فکرم انداخت شامی مهیّج و به یادماندنی تدارک ببینم. به دِهی در همان نزدیکی رفته غاز خریده به فروشنده دستور ذبح داده پیکر پرنده را در صندوق عقب ماشین برگردانده کف اتاق نهاده مشغول پرکنی شدیم. اما پرهای کوچک و سبک پراکنده می‌شد و کم مانده بود نشیمن ویلا شبیه پنبه‌زار شود. در میان هِرهِر و کِرکِر حاضران به آماتوربازی بلهوسانه و اینکه چرا از فروشندهٔ روستایی نخواستم این کار را انجام دهد، غاز را به هوای آزاد بردیم و با هر مکافاتی بود پر کندیم. شبانگاه جلزّ و ولزّ قطعاتش بر آتش شومینه شادی‌افزای جمع سرخوشان شد.
ادامه متن را در سایت محمد قائد بخوانید
http://www.mghaed.com/essays/observation/birdie-nam-nam.htm
مرغان هوا پشت پنجره و در قابلمه
در اپیزود "محاکمه پشت درهای بسته"ی فیلم ایتالیایی برهنه می‌بینم (صفحهٔ ویکیپدیا قابل ترجمه به زبانهای دیگر) دادگاه به شکایت بانویی سالمند رسیدگی می‌کند به این مضمون که کشاورز همسایه مرتکب ماکیان‌آزاری می‌شود. متهم در دفاع از خود می‌گوید در واقع قربانی وسوسه‌های مرغ لاکردار است که با شیوهٔ خرامیدن و قدقدکردنش آتش در خرمن صبر و طاقت او می‌زند. قاضی اذعان می‌کند وساوس شیطانی البته آفت عقل و دین است، اما کشاورز را جریمهٔ نقدی می‌کند و از او تعهد می‌گیرد دست از سر مرغ زبان‌بسته بردارد. با این همه، مرد خطاکار در بازگشت به خانه بار دیگر غمزه و کرشمهٔ ماکیان اغواگر را مقاومت‌ناپذیر می‌یابد.
بلا تشبیه، این کیبورد هم عادت داشت پرنده‌ها را هم عریان و هم بریان ببیند: کبوتر، کبک، غاز، مرغابی و حتی قرقاول باغ پرندگان در ذهنش بدون پـَر و برشته‌شده با کرهٔ اعلا در سینی ِ فر مجسم می‌شد.
\
پرندهٔ بریان را دست کم نگیرید. مضمونی در فیلم چارلی چاپلین رویارویی (یا به گفتهٔ اصحاب مارکسیسم: تضاد آشتی‌ناپذیر) مرد فربه است با ماکیان سرخ‌شده در برابرش، و خیابان‌گرد نحیف که سکه‌ای برای خریدن سیب‌زمینی پخته هم ندارد. در فیلم جویندگان طلا خود چارلی در چشم گرسنهٔ آس‌وپاس دیگر مرغی فربه جلوه می‌کند آمادهٔ رفتن در قابلمه.
در داستان "کباب غاز" نوشتهٔ محمدعلی جمالزاده، راوی قصد دارد پرندهٔ بریان را برای مهمانی مهمتر فردا از دستبرد مهمانان امروز حفظ کند. پس به خویشاوندی که سروکله‌اش از ولایت پشت کوه برای گرفتن عیدی پیدا شده لباس نونوار می‌پوشاند، او را در جمع مهمانها می‌نشاند و قرار می‌گذارند هرگاه او (یعنی میزبان) تعارف کرد ’شما را به خدا بفرمایید یک لقمه کباب غاز قابل شما را ندارد‘، مجلس گرم‌کن قلابی مقاومت کند که ’به جان عزیزتان بنده بعد از این همه پلوخورش و مخلـّفات مطلقاً جا ندارم.‘ اما پس از چند بار تعارف شابدولظیمی میزبان، جوان جلنبر هم مانند کشاورز سیسیلی چنان از رایحه و منظرهٔ پرندهٔ لـِنگ‌به‌هوا مست می‌شود که دامنش از دست می‌رود، فراموش می‌کند اصلاً برای چه روی مبل آن سالن نشانده شده است و در نهایت خیانت و دنائتْ یورش سورچران‌ها را می‌آغازد (صفحهٔ ٣۴ این متن).
این کیبورد هم از خاطره‌ٔ غازمند یا غازانه بی‌بهره نیست. گرمای حاصل از آبیاری و تماشای خلسه‌آور آتش هیزم در کلاردشت به فکرم انداخت شامی مهیّج و به یادماندنی تدارک ببینم. به دِهی در همان نزدیکی رفته غاز خریده به فروشنده دستور ذبح داده پیکر پرنده را در صندوق عقب ماشین برگردانده کف اتاق نهاده مشغول پرکنی شدیم. اما پرهای کوچک و سبک پراکنده می‌شد و کم مانده بود نشیمن ویلا شبیه پنبه‌زار شود. در میان هِرهِر و کِرکِر حاضران به آماتوربازی بلهوسانه و اینکه چرا از فروشندهٔ روستایی نخواستم این کار را انجام دهد، غاز را به هوای آزاد بردیم و با هر مکافاتی بود پر کندیم. شبانگاه جلزّ و ولزّ قطعاتش بر آتش شومینه شادی‌افزای جمع سرخوشان شد.
ادامه متن را در سایت محمد قائد بخوانید
http://www.mghaed.com/essays/observation/birdie-nam-nam.htm
Mghaed
بریان میدیدم: پرنده پشت پنجره و در قابلمه
چگونه از نگاه گوارشی به پرنده‌ها به شفقت گرایش یافتم
👍1