يهودی‌معرفی‌كردن ِ حاجی ِ جيب‌چون‌بانك و بانفوذ ِ بازار چيزی ‌نيست جز تكثير رسوبات مسموم تزاريسم و نازيسم در لفاف نازك انتقاد از وضع موجود.   پيش از مخالفت با نهان‌دينان ِ فرضی‌ يا واقعی‌ بهتر است ‌مواظب باشیم رندان در سلوفان تحقيق تاريخی، گرايشهای فاشيستی به خوردمان ندهند.  برای رهايی از پنهانكاری و دودوزه‌بازی و تقيه بايد به جبر و عنف در حيطۀ عقيده پايان داد و آزادی وجدان را اصل گرفت.

معركه‌گيرهای شبه‌محقق انگار می‌گويند قربانيان قسر در رفته‌اند چون فشار محتسب و بازجو كم بوده،‌ نه اينكه چرا اصلاً جبر و عنفی ‌در كار بوده.  خوب كه نگاه كنيم مفهوم افشاگريهای‌ تاريخی‌شان اين است كه توّابهای روزگار قديم هم به آنچه مجبور می‌شدند بگويند اعتقاد نداشتند.  اين نشانۀ خباثت زجركشيدگان است يا گواه ثابت‌قدمی‌شان؟
 

  
از كمبودهای اساسی ‌ِ چنين ‌محققانی يكی اين است كه نظر ِ حق‌به‌جانب ِ محتسب و بازجوی روزگار پيش دربارۀ ‌قربانی ِ تغيير دين را از ته كتابها استخراج می‌كنند اما يحتمل هرگز پای حرف دل ايرانی ِ غيرمسلمان معاصر دربارۀ‌ ايرانی ِ مسلمان معاصر ننشسته‌اند.  اگر نشسته بودند شايد می‌فهميدند كه تا چه حد خودش را برتر می‌داند و تا چه حد داغ و درفش محكمۀ شرع بر روح و فكر ــــ‌ البته نه جسم ـــــ او كم‌اثر است.

زن ژاپنی می‌گويد حاجيه‌خانم ايرانی كه روی ماشين لباسشويی‌اش نايلون كشيده و از آن به‌عنوان طاقچه استفاده می‌كند گفته است لباس را بايد سه بار درست و حسابی آب كشيد و هر بار صلوات فرستاد تا طاهر ‌شود.  راوی، كه در فرهنگش كم‌حرفی و بردباری فضايل بزرگی‌اند، می‌گويد اين را از هموطنش ‌شنيده و شخصاً نظری‌ ندارد، اما با تبسم و لحنی فلسفی می‌افزايد شايد ايرانيها در آستانۀ كشف ضرورت ‌تعويض زودبه‌زود و شستن ملافه‌ باشند.

چنين مواردی ممكن است يك در هزار يا ده‌هزار باشد.  مهم اين است:  كافر و مشرك و ملحد را زندانبان و بازجوی پرورش‌يافته در چنان محيطی به سوی حقيقت می‌راند، نه فارغ‌التحصيل دانشكدۀ هنرهای زيبا.

مُشرّف‌شدگان ِ داوطلب معمولاً به اقتضای زناشويی يا اقامت و تحقيق در ممالك مسلمان‌نشين به چنين كاری تن می‌دهند.  مسلمان‌شدنْ بی‌ ضرورت مشخص و از راه دور معمولاً برای آزاردادن ديگران است.  روژه گارودی برای هرچه‌بيشتردرافتادن با يهوديان فرانسه، و محمدعلی كلی برای تف‌انداختن به سفيدپوستان آمريكا دين عوض كردند.
 
می‌خوانيم طبيب و منجـّم روزگار قديم راست‌راستی مسلمان نشد، فقط ادا در می‌آورد.  بعد ‍‌می‌بينيم تلويزيون وطنی دوست دارد ادعا كند ادواردو آنی‌يلـّی در واقع ‌خودكشی نكرد بلكه او را به قتل رساندند چون صميمانه و صادقانه مسلمان شده بود.  پسر ناخلف، نامتعادل، معتاد و مطرود صاحب كمپانی فيات، لابه‌لای عقايدی كه مثل سالاد در كلـّه‌اش تـلنبار شده بود، شايد برای‌ سرشكسته‌كردن پدرش، اعلام كرد به اسلام هم گرايش يافته است.

احساس مشترك احتمالاً بسياری زنان خارجی كه برای ازدواج با مردان ايرانی رسماً‌ به اسلام گرويده‌اند اين است كه فرد اگر در خانوادۀ‌ شيعه به دنيا نيامده باشد شيعه‌شدن پس از چهارپنج‌سالگی امكان ندارد.  شیعه برخوردی ‌است كاملاً عاطفی ‌به جهان بر دو پايه: اعتقاد به معصوميت موروثی، و احساس گناه خودآزارانۀ شديد و دائمی برای‌ رنجی كه چند قـدّيس تحمل كردند (برای خانمی اسپانيايی مقيم ايران، كل جمهوری اسلامی يادآور روزگار كودكی‌‌اش در مدرسۀ وحشتناك كاتوليكها در عهد ژنرال فرانكو بود).
 

  
درهرحال، پراكندن شايعات مهمل شايد اعتبار اين رئيس و آن حا‌ج‌آقا را كمی خدشه‌دار كند اما دردی از جامعه دوا نمی‌كند.  جامعه اين قبيل اشخاص را به پول بی‌حساب و ابزار سركوبی‌شان می‌شناسد، نه اينكه نيمه‌شب در برابر خدای‌ كدام آئين استغاثه می‌كنند و در خلوت خويش چه دعايی می‌خوانند يا نمی‌خوانند.  كسانی كه نمايش انتخابات روی صحنه می‌برند جای پررنگ مـُهر بر پيشانی دارند.  برای رأی‌باختگان چه فرقی می‌كند اين اشخاص ساعات دراز در برابر كدام معبود پيشانی به خاك سوده باشند ــــ‌ يا اصلاً نسوده باشند و اين هم ساختگی باشد؟

خصوصيات قومی البته بسيار مهم است و يكی‌ از گرفتاريهای ايران شايد ته‌نشين‌شدن مزخرف‌ترين خصلتهای اقوام مختلف در ساكنان اين صحاری‌ باشد.  اما اعتقاد به تغييرناپذيری ِ ‌عقيدۀ ‌موروثی،‌ و بنابراين ذاتی، هم مخالف نظريۀ پيشرفت دموكراتيك و هم در تضاد با قرار و قاعدۀ پيوستن به دين خداست.  مسلمان، حتی اگر داستان فطرت الهی‌ را جدی‌ بگيرد، بنا به اصول‌ نمی‌تواند قائل به عقيدۀ‌ ذاتی ‌باشد.

اما وقتی تصميممان را دربارۀ كسی گرفته باشيم قرار و قاعده و اصول كم‌اثر می‌شود. محمد مصدق دوبار، با فاصلۀ‌ سی سال، پشت تريبون مجلس شورای‌ مل‍ی قرآن از جيب در آورد و اشهدين گفت تا در صحت ايمان خويش جای‌ ترديد ‌نگذارد.  با اين همه، مخالفانش در تكفير او ترديد نكردند.

و وقتی از توضيح وقايعی كه روز روشن در برابر چشممان جريان دارد عاجز می‌مانيم يا ميل نداريم ‌بديهيات ناراحت‌كننده را بپذيريم، سايۀ شوم و موشدوانی ِ‌ نيروهايی ناپيدا كه از كمد لباس، اديان رقيب و سيارات ديگر آمده‌اند برای ذهن سودازده چارۀ ‌ناچار است.
محمد قائد
14 مرداد 88
 

متن کامل در سایت
http://www.mghaed.com/essays/observation/aliens_in_closet.htm

صدمات و لطمات به پاچه‌ها
چند ماه پیش زیر لینک مطلبی در فیسبوک دربارهٔ همهمهٔ ایرانشهربازی، کسی به نگارنده تاخت ”این جمهوری اسلامی را امثال شما در پاچه‌ی ما کردید.“

”امثال شما“ کنایه است از متهمان همیشگی.  فرض پشت اتهام این است که غفلت یا حماقت یا خیانت کسانی سبب آسیب ماندگار به پاچهٔ شاکی و ”ما“ یا ماها شد.  مقصران اسامی دیگری هم دارند: چپیا، روشنفکرا.

در فکر و فولکلور سیاسی ایران مفاهیم وضعیت طبیعی و توالی، ترکیب و هم‌افزایی عوامل متعدد به رسمیت شناخته نمی‌شود.  هر تحولی در جامعه پیشامدی بود مجرد، و هرچه اتفاق افتاد غیر از چیزی است که باید اتفاق افتاده باشد.  تمام وقایع تاریخی به زیان اکثریت بسیار بزرگ جامعه بود و اقلیتی بسیار کوچک، به بیان محجوبانهٔ خوانندهٔ معترض، ”در پاچهٔ ما“ کردند.  واقعیت جهان نه وقایع دروغین ظاهری، بلکه حقیقت مستتر در ذهن ماست.

اهل دیالکتیک تاریخی تأکید بر جبرعِلـّی (دترمینیسم) را از جنس تقدیرگرایی تلقی می‌کنند و شاهد خـُلف می‌آورند عصر حجر به این سبب پایان نیافت که ناگهان سنگ تمام شد و تخم ِ چخماق را ملخ خورد؛ عصر مفرغ و آهن نتیجهٔ اراده و تلاش آگاهانهٔ آدمها طی قرون برای استخراج دشوار فلز از زمین بود.  با این همه، قبول دارند که زندگی کوچی و کمبود آب در صحاری خشک می‌تواند منجر به ابداع قنات ‌شود و وجود جنگل کنار دریاهای آزاد می‌تواند به پیدایش کشتیرانی و توسعهٔ دریانوردی کمک کند.

آوردگاه خیابان
ناآرامی فرماندهان ارتش به تحول تاریخساز نیمهٔ آبان و بیانیهٔ تسلیم شاه منجر شد و به دولت نظامی ۵۵ روزه که بیشتر به شوخی می‌ماند و ازهاری نخست وزیر طی آن مدت سکتهٔ‌ قلبی کرد و در بستر افتاد.  اما نتیجه‌ای کاملا‌ مشخص و ماندگار داشت: خیابانی‌‌شدن ِ قدرت.
 
بزن‌‌بهادرهایی که خیلی زود مأمور کمیته و عضو نیروهای اسلام شدند قفل مغازه‌ها را می‌بریدند و فرش و کالا و موتور‌سیکلت‌ آکبند بار کامیون می‌زدند.

از روز هجوم به دفاتر روزنامه‌ها در نیمهٔ آبان قلمزنان مطبوعات اعلام کردند دست از کار می‌کشند و از مردم درخواست کمک مالی برای اعضای خرده‌پای صنف کردند.

نگارنده از خارج با دوستانی بحث ‌کرد که اعتصاب نامحدود می‌تواند کاری دانشجویی باشد؛ آدم حرفه‌ای حق ندارد بگوید تا برقراری دموکراسی راستین قلم را زمین می‌گذارد.

حرفم را رد نمی‌کردند.  به نظرم اکثریت بزرگ اهل قلم و مطبوعات و فعالان سیاسی می‌فهمیدند چنان اعتصابی تلهٔ خودساخته و خطاست.  اما شکستنش خودکشی سیاسی و نابودی ِ حرفه‌ای بود.  در جواب من می‌گفتند محال است بتوانی نشریه منتشر کنی و خواننده داشته باشی.  و به ‌شوخی پیشنهاد می‌کردند تشریف بیاورم امتحان کنم.

از شورای آرد و نان گرفته تا فرهنگستان ادب پارسی و صدر و ذیل مملکت غریو پاکسازی به آسمان بلند بود و همه در این رودربایستی خطرناک گیر افتاده بودند که مبادا شائبهٔ رابطه با دستگاه متوجهشان شود.  شائبه یعنی اتهام، اتهام یعنی مجرمیّّت، و رأی نهایی افواهی صادر می‌شد.  بی‌اعتبار و بی‌حیثیت و نابود می‌شدی بی هیچ فرصتی برای دفاع.

پریشان‌حالانی که می‌نالند وضع موجود را در پاچهٔ‌ امثال ایشان کردند دربارهٔ آنچه اتفاق افتاد بسیار کم می‌دانند.  آنچه را هم می‌خوانند ترجیح می‌دهند از یاد ببرند تا راحت‌تر بتوانند به ترجیع‌بند ’چپیا، روشنفکرا‘ بچسبند و رأی قاطع نهایی صادرکنند.

چهار دهه است می‌نویسند و می‌گویند و می‌نالند رساله‌(های) آیت‌الله خمینی نقد نشد.  توضیح می‌دهی نقد (١ و ۲ و ۳) در مجله‌ای چاپ شد اعتصاب‌شکن که لاجرم خواننده فراوان نداشت. قدرت وقتی خیابانی شود مملکت مانند محفل ادبی نیست که بتوانی با مقاله و سخنرانی بر اوضاع تأثیر بگذاری.  شک دارم بعدها نیز کسان بسیاری دنبال اصل متون مورد بحث و خواندن نقد آنها رفته باشند.

توضیحت عده‌ای را قانع می‌کند اما برخی به مضمون دیگری چنگ می‌زنند: مگر همه مُرده بودند که تنها یک نفر از بختیار حمایت کرد؟

انتشار صد مقاله و نامهٔ دیگر در بهمن کوچکترین تغییری در موازنهٔ قوا ایجاد نمی‌کرد: رژیم سابق در نیمهٔ آبان به آخر خط رسیده بود.  نشر چنان مطلبی در ١۷ بهمن نشان‌دهندهٔ استفادهٔ شجاعانهٔ نویسندگان آیندگان از مختصر آزادی باقیمانده بود.  در کیهان و اطلاعات امکان نداشت.

نالندگان انگار ملتفت نیستند وقتی در صحنهٔ جامعه کاری را فقط یک نفر تأیید ‌کند اکثریتی تک‌نفره حاصل نشده؛ اقلیتی است موهوم متشکل از یک فرد شاید شجاع شاید عصبی اما به احتمال زیاد خیالباف و پرت‌ازمرحله.

در آخرین جلسهٔ فرماندهان ارتش پیش از انهدام نهایی در بهمن ماه، حسین فردوست رفیق و مشیر و مستشار و عقل منفصل شاه که به نحوی معنی‌دار با کت‌شلوار حاضر است در جواب اینکه اگر اعلیحضرت همایونی برگردند دربارهٔ کنارکشیدن ارتش چه جوابی باید داد می‌گوید ”آن با من.“

بختیار فقط در شرایطی (موقتاً) بخت بقا ‌داشت که شاه در رامسر و کیش و سن‌موریتس می‌بود و ارتش و پلیس و ژاندارمری تحت امر او.  هم درد و هم درمان، هم وصل و هم هجران.  بدون آن لوازم، سوسیال دموکرات شجاع که گلوی او را هم با کارد آشپزخانه دریدند جز یک راننده و یک محافظ نداشت.
 
شش دهه پس از احمد شاه بار دیگر فرصتی فراهم آمده بود که سلطنت به قوطی برگردانده شود.  شهریور ۲٠ بریتانیا که در ایران حرف نهایی را می‌زد اجرای خواست آمریکا و شوروی برای کنارگذاشتن سلطنت در پرشیا را مصلحت ندید.

دههٔ ١٩۵٠ از ملک فاروق نقل شد تنها پنج شاه باقی خواهد ماند: چهار تا در ورق و یکی در انگلستان.  سلطان مخلوع مصر اگر واقعاً چنان حرفی زده باشد یعنی با یک غوره سردی‌اش کرد و نتیجه گرفت دنیا را آب بُرد.  هفت دهه بعد، در زمان نگارش این سطرها، بیش از سه دوجین کشور پادشاهی در دنیا وجود دارد که نیمی از آنها چیزی بیش از اسمی و ته‌سنجاقی روی نقشه‌اند.

اما در ایران مخالفت با نهاد سلطنت مقدمهٔ لازم و واجب فهمیده‌بودن به شمار می‌رفت.  برای نمونه، خلیل ملکی، ‌گذشته از نداشتن جذابیت لازم برای یک رهبر سیاسی، به سبب روحیهٔ پذیرش نهاد سلطنت جدی گرفته نشد.

کل روضهٔ لائیک مرداد ۳۲ که برایش اشک می‌فشانند و کتابها منتشر می‌کنند یک مضمون اصلی داشت، کشمکش حقوقی بر سر فروش محمولهٔ بنزین و گازوئیل فرع ماجرا بود.  هستهٔ ماجرا زدن زیرآب خانواده‌ و سلطنت پهلوی بود که مصدق با اخراج مادر و خواهر شاه شروع کرد و به خود او پیشنهاد پنجاه هزار دلار نقد در برابر ترک ایران داد ــــ بازخرید.
 
دههٔ آخر رژیم سابق میان دانشجویان عضو کنفدراسیون در خارج از ایران بحثی جریان داشت بر سر این موضوع که آیا جنبش دانشجویی منطقاً حق دارد شعار سرنگونی رژیم بدهد یا نه.  وقتی شاه خودش را بازخرید کرد و کناره گرفت کسانی هم که مباحث داغ و ممتد را به یاد می‌آورند موجبی نمی‌دیدند از دانشجوهای لاحِق یا سابق نظر بخواهند.  در خیابان اتفاق افتاد و روی صفحهٔ ‌تلویزیون رفت، نیازی به بحث در سالن کنفرانس نداشت. 

آغاز پایان
پس از تیراندازی ١۳ آبان ۵۷ در دانشگاه تهران و پخش فیلم تکان‌دهندهٔ واقعه در اخبار همان شب تلویزیون ملی، ١۴ آبان از میدان ۲۴ اسفند (میدان انقلاب کنونی) تا میدان فردوسی و به طرف شمال تا پل کریمخان و به سمت شرق آن تا میدان ۲۵ ‌شهریور (۷ تیر کنونی) بسیاری ساختمانهای دولتی و شعب و ادارهٔ مرکزی بانکها در آتش می‌سوخت.  فیلمهای خبری آرشیوها از پرتاب قاب عکس و فایل کابینت و میز و صندلی و اسباب و اثاثیهٔ اداری و باران کاغذ و پرونده در پیاده‌رو مقابل دانشگاه مربوط به همان روز است.  همین طور ساختمانهای شعله‌ور ادارات مرکزی دو بانک در ضلع شرقی ۲۵ ‌شهریور.١
 
سحرگاه ١۵ آبان مأموران حكومت نظامي به چاپخانة  آيندگان ريختند، نسخه‌های چاپ‌شده را با خود بردند (کیهان و اطلاعات نیمروز چاپ می‌شد) و در ساعات بعد چندین تن از اعضای تحريريه‌ها را بازداشت كردند.  شصت‌ودو روز تعطيل مطبوعات در پی‌آمد و تا ١٧ دی ادامه يافت (صفحهٔ ۲۳ این متن).
 
همان روز کابینهٔ نظامی غلامرضا ازهاری جای دولت جعفر شریف‌امامی را گرفت و متن معروف ”من نیز پیام انقلاب شما ملت ایران را شنیدم“ شامگاه از تلویزیون پخش شد.

سفیران آمریکا (ویلیام سالیوان) و بریتانیا (آنتونی پارسونز) را شاه فرا خواند و غلامعلی اویسی، فرمانده نیروی زمینی و فرماندار نظامی تهران و عملا کل ایران، را هم احضار کرد اما پس از ساعتی صحبت با دو نفر اول، گفت به جای اویسی، غلامرضا ازهاری رئیس ستاد ارتش را صدا بزنند (از دقیقهٔ ۳۷ این کلیپ).
 
نیروهای نظامی به دستور چه کسی و چرا کنار ایستادند تا خیابانهای مرکز تهران را آتش و دود فرا گیرد؟

زمانی که گزارشهای سفرا از بایگانی دولتهایشان بیرون بیاید شاید روشن شود در آن گفتگو چه گذشت.  به نظر راقم این سطور، شواهد نشان می‌داد فرماندهان نظامی که از بازی موش‌‌وگربه در خیابانها به تنگ ٱمده بودند نفراتشان را کنار کشیدند و شاید حتی مهیب‌ترین آتش‌سوزی تاریخ تهران را در خیابانهای اصلی و مراکز تجاری‌ــ‌اداری پایتخت (نه دَم گلوبندک و بازار که برای طبقهٔ متوسط مدرن یادآور پانزده‌ خرداد بود و اهمیت عاطفی چندانی نداشت) ترتیب دادند تا شاه مجبور شود تکانی به خودش بدهد: مشت آهنین جدّی، نه گهگاهی و کجدار و مریز (یا کجدار ِ مریض).

دو ایلچی به احتمال بسیار زیاد آنچه را شاه وحشت داشت بشنود به او گفتند: سپردن سکـّان به اویسی یعنی اعلیحضرت در قفس طلایی نیاوران محصور خواهد شد، تلفنها به این بهانه که ذهن ملوکانه را مشوب می‌کند وصل نمی‌شود و حتی پیامها را نمی‌رسانند.

حصر خانگی شاه نگرانی سالیوان و پارسونز نبود.  اویسی و همفکرانش خیال داشتند شماری را بازداشت کنند و به جاهایی در حاشیهٔ کویر و خلیج فارس بفرستند.  در چنان اوضاع و احوالی آدمهای آن دو کشور بخشی از دعوا بودند.

نگرانی‌شان بجا بود.  از نیمهٔ تابستان بمب‌گذاری علیه تکنیسین‌های نظامی خارجی در رستوران خوانسالار میدان آرژانتین تهران شروع شد و ماه آذر به شکار مهندس سیویل آمریکایی کشید.  ظاهراً دستجاتی تصمیم داشتند انحصار مجاهدین در زمینهٔ کشتن اتباع آمریکا را بشکنند.  سازمان فدائیان طی سالهای تاخت‌وتازش فرد غیرایرانی نکشت اما چنانچه موج فرنگی‌‌کـُشی و مُد آمریکایی‌‌ربایی راه می‌افتاد ممکن بود حتی بکوشد پیشتاز ‌شود.

تکنیسین‌های نظامی (بریتانیایی در رستهٔ زرهی برای تانکهای چیفتن و اسکورپیون در جنوب؛ آمریکایی عمدتاً در نیروی هوایی و رصد موشکهای شوروی در شمال) و خانواده‌های آنها را با شتاب از ایران خارج کردند.

پرونده‌های ‌قتل آمریکاییان شاغل در پروژه‌های صنعتی لرستان و خوزستان و کرمان، با نیرنگ و فریب و با کارد آشپزخانه، نزد دولتشان بسته نشده اما فعلاً در اولویت نیست.

امروزه اسپانسرهای تبلیغات رسمی در مبحث اقدام مسلحانه با دقت از اشاره‌ به یک شاخهٔ شجرهٔ تناور تروریسم پرهیز می‌کنند.  روح ’چپیا، روشنفکرا‘یی که دههٔ ۴۰ غرق بحث در تاکتیک و استراتژی و موتور کوچک و موتور بزرگ بودند همچنان زیر سین‌جیم گزارش ویژهٔ مطول‌نامه‌هاست، اما با آدم حیّ و حاضری که در چهارده‌سالگی هفت‌تیر به دستش دادند تا وزیر خارجهٔ مصدق را بکشد کسی حرفی ندارد ـــــ شاید با این توجیه که ‌پادو صغیر بازار بود، ‌روشنفکر پرمدّعا که نبود.  همانها چهار نخست‌وزیر کشتند و به یکی تیر انداختند.

مُقطـّعات ِ چهل‌ودومین
http://www.mghaed.com/essays/observation/fragments_of_42nd.htm

دو تا بخر سه‌ تا ببر
===========
دو فقره ارتکاب که مدتها در انجماد بود تقدیم به صاحبدلان و دردآشنایان.
همراه با یک فقره جدیدتر در حجمی نسبت به آن دو معقول.
قطعهٔ سوم بابت دلجویی از خواننده‌ای است که احتمال دارد خصوصاً از اطناب اولی ملول شود. دو بار به حداقل ممکن هـَرَس شد اما باز بسط یافت.
راه‌حل پیشنهادی: پنج شش پاراگراف اول و همین تعداد را از آخر بخوانید و بقیه را بگذارید برای دوران بازنشستگی.

1.
شکافتن دل هر ذرّه
و لایه‌لایه‌بریدن کالباس ــــ چهل سال بعد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نسلهای آیندهٔ این مملکت در نگاه به پشت سر دربارهٔ مناقشه بر سر برنامهٔ تغلیظ اورانیوم و موشک میانبـُرد و پیامد آنها در تنگنای اوضاع رو به وخامت کنونی چگونه قضاوت خواهند کرد؟
http://www.mghaed.com/essays/observation/a_proactive_nuclear_retrospection.htm

2.
جرقـّه در الدورادو
و اهمیت فزایندهٔ ماهیچه
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
فیلمی که یقیناً تلویزیون وطنی از ماجرای صبح پنجشنبه ۷ دی ۹۶ در الدورادو گرفت بسیار احتمال دارد سندی باارزش باشد برای درک آنچه اتفاق افتاد.
http://www.mghaed.com/essays/observation/flex_thy_muscles.htm

3.
ژیگول مردا که تو بودی
یا
رؤیای اسلام با چهرهٔ انسانی
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
یک دهه پیش نگارنده اظهار امیدواری کرد ”صفاتی مثبت هم که لابد داشت دوستان نزدیکش خواهند نوشت. شاید هم روزی قهرمان یک فیلم نئولاتی شود.“
http://www.mghaed.com/essays/farewell/M_Zadeh.htm

به جای استیضاح ذوالقرنین‌هایی که با وعدهٔ ظهور قریب‌الوقوع و اجرای احکام انسانساز سوار شدند و کار و بار ِ تا هفت‌پشت‌شان توپ ِ توپ، چسبیدن یقهٔ گروهی ایده‌آلیست رؤیاپرور که زمانی ”درين ظلام درخشيد و جست و رفت“ شاید ترفند دیگری باشد برای خلط موضوع و رد گم کردن در نیرنگستان آریایی‌ــ اسلامی‌مان.
 

‏دانه‌های انار+ خرده‌های شیشه

نبردی که اکنون در برابر چشمهای آستیگمات ما جریان دارد بین برخورداری و داشتن و نابرخورداری و نداشتن، بین اقلیت کوچک حکومت‌کننده و اکثریت بزرگ حکومت‌شونده، و میان اسلام و ایران است.
‏
مطوّل‌نامه‌ها و قلمزنان همسو می‌کوشند جا بیندازند که اوضاع کنونی تقصیر درس‌خوانده‌های روزگار پیش و نتیجهٔ نافهمی آنهاست.  در همان حال، تبلیغاتشان ایرانشهربازی را به بیرون از کلاس درس و به سطح جامعه پمپاژ می‌‌کند.
http://www.mghaed.com/essays/comment-and-review/historicity_as_gimmick.htm

آينده اي پيشگويي ناپذير
http://www.mghaed.com/interviews/imponderable_future.htm

بابك مهدي‌زاده: شما چه تعریفی از جمهوری‌خواهی و مشروطه‌خواهی به عنوان دو روش مبارزهٔ سیاسی ارائه می‌کنید؟
ـ- در الگوي دوم، انتصاب موروثي وجود دارد اما به مرحمت رؤسای جمهوری كه از فك و فاميل‌شان جانشين تعيين مي‌كنند، اين تفاوت هم رنگ مي‌بازد.  براي پرهيز از دعواهاي خونين، رياست موروثي روش عاقلانه‌ای است.  چنانچه جمهوري اسلامي دوام بياورد، طبيعي است كه با پايان نسل پانزده‌خردادی‌ها فكر تداوم رهبري در يكي از خانواده‌های عصمت و طهارت، مثلا خانوادۀ امام راحل، قوّت بگيرد (درهند هم هركس اسمش گاندي باشد براي رئيس‌شدن در اولويت است).  وقتي رقابت به نتيجۀ قاطع نرسد، حتماً از بازي پردردسري مثل شورايي‌شدن بهتر است، هم براي حكومت‌كننده و هم حكومت‌شونده.  رياست ادواری اساساً فكر مشركين يوناني و رومي است كه باب طبع مسيحيان واقع شد. در جايي مثل ايران اسلامي، خان گردن هركس را كه يك ذرّه قد بكشد مي‌شكند.  تا عهد صفويه و نادر، شاه معمولاً هرآنچه پسر و مرد در تك و طايفه‌اش می‌‌ديد، گاه حتي وليعهد را، خيلي راحت كور می‌كرد يا می‌كشت.  در جايي مثل بين‌النهرين كه تازه امروز اين‌قدر وحشی‌‌اند، خلفا بايد داستان بيعت را درز می‌گرفتند.  حكومتْ شرّ لازمي است اما خونريزي بر سر جانشينْ مصيـبت نالازمي است.  اگر تغيير مشي سياسي مطرح نباشد و امور مملكت در مداری بسته بچرخد، تقی چقدر با نقی تفاوت دارد كه به دعوا بيرزد؟
 
- يعني مي‌خواهيد بگوييد مشروطه‌خواهي با جمهوري‌خواهي تفاوت ندارد؟
- عبيد زاكاني مي‌گويد از كسي پرسيدند قيمه با غين است يا با قاف؟ گفت با گوشت است و لپـّه.  ما از نظر مواد اوليه در مضيقه‌ايم اما سر خودمان را با فلسفه‌بافي گرم نگه مي‌داريم. هر مملكتي براي اينكه به جايي برسد بايد سنگ زيرين آسيا داشته باشد، يعني جمعي آدم پاكيزۀ باشعور و عاري از روحيۀ ”پولو بردار فرار كن“ و ”دزد ِ نگرفته پادشاه است“، و صاحب فرهنگي درست و حسابي كه براي مردم الگو باشد، تا سنگ بالايي كه عبارت از خواست هاي متغير ملت است بتواند بچرخد (بله، بله، مي دانم كه از نظر نزاكت اجتماعي بايد گفت ملت اسّ و اساس است و طبقۀ حاكمْ نوكر ِ گوش به فرمانش). در سرزميني كه ايران خوانده مي شود در چهارده قرن گذشته نه مغلوبان (كه همچنان فكر می‌كنند بدبخت شده‌اند) در ته قـلب باور داشته‌اند پروردگار به عربها عنايتي خاص مبذول فرموده، و نه فاتحان (كه بيش از هر چيز به چپـو فكر می‌كنند) پنج دقيقه هم باور كرده‌اند كه اين گبرها مسلمان شده باشند. بگيريم جمهوری: آن يكي انتخاب می‌شود و می‌گويد خدا هم فقط نظرش را گفته و مردم حق انتخاب دارند.  چند سال بعد اين يكي انتخاب می‌شود و مي گويد بايد همه‌تان فوراً آدم شويد و احكام الهي را اجرا كنيد.
   اسمش را بگذاريد مشروطه: عين همين بازي و الاكلنگ را با نخست‌وزير و مجلس داريد مگر اينكه، مثل تركيه، حزب اسلامي بتواند مدير شود اما سياه بازي ممنوع.  به قيافه و سبك زندگي و طرز فكر و رفتار آدمها كه نگاه كنيم شايد نتيجه بگيريم اختلافات ما، وراي الگوهاي سياسي، ريشه‌هاي عميق قومي و حتي نژادي دارد: شمالی‌های ”آريايي“ و گرجی و بيزانسی و يونانی، در برابر جنوبی‌های سامی و صحرایی و اسلامی.  اينها همديگر را صنـّار قبول ندارند، تا چه رسد كه بر سر تشكيل حكومت به توافق برسند. در مجلس به اصطلاح ملی ِ چنين مردمانی يا احدی نماز نمی‌خواند یا همه از دَم نماز می‌خوانند ـــــ یعنی سركوبي ِ ادواري.  پاره‌ای نكات فني هم كلا نه تنها خريدار ندارد بلكه غيرروشنفكرانه تلقي می‌شود. اسم مجلس دوم، يا سنا، كه بياوريد تقريباً همه اخم می‌کنند و پوزخند مي‌زنند.  بعد گرفتار اين بساط مي‌شويد كه هر دار و دسته‌اي زورش برسد پولي از بيت‌المال برمی‌دارد و براي خودش محفلي نيمه‌مخفي به شكل مجلس عليا درست مي‌كند. عنوان نظام هرچه باشد، مملكت به دو مجلس علني و قانوني و منتخب احتياج دارد، وگرنه رندان حق‌پرست برايتان پنج تا درست می‌كنند.  شوراي نگهبان اگر مثل مجلس اعيان و سنا در همه جاي دنيا اداره می‌شد شايد می‌توانست روشن‌بيـنانه‌تر به منافع هيئت حاكمه خدمت كند.

- يعني جمهوريت و مشروطيت تفاوت ماهيتي باهم ندارند، حتي در کشوري مثل ايران؟
ــ- لباس به شكل هيكل آدم و نظام حكومتي به شكل جامعه درمی‌آيد.  مي‌توان خيالپردازي كرد كه اگر علما گذاشته بودند سردارسپه رئيس جمهور شود نتيجه چه می‌بود.  يحتمل در رفتار و سياستهاي آن آدم تأثيري نداشت و پس از خلع او در شهريور بيست، شايد ايران به همان راهي می‌رفت كه چند سال بعد پاكستان رفت.  امروز می‌بينيم، با شصت سال تأخير، در مسير پاكستانيزه شدنيم.  اگر منظور از ”مبارزۀ سياسي“، ارائۀ جانشين بديل براي وضع موجود باشد، برنامۀ مشروطه‌خواهان يك اِشكال كوچولو دارد: چه كسي را می‌خواهند شاه كنند؟ شوخي نكنيم كه ايران قرار است دانمارك شود.  ماشين آبپاش در ايران اولين و آخرين بار

سال ٤٠ عليه تظاهرات خياباني به كار رفت اما گلوله جاي آب را گرفت.  كسي كه باز ماشين آبـپاش به ميدان بياورد خلايق خواهند گفت سوسول است و وسط خيابان جكوزي راه انداخته.  اين شغل خشن و پرخطري است.  آدمي هم كه با روحيۀ روشنفكران كرانۀ شرقي آمريكا بزرگ شده باشد و نتواند مثل شصت‌تير دروغ بگويد خيلي به درد اين كار نمي‌خورد.
تأسيس سلسلۀ جديد در قرن بيست‌ويكم هم از آن ايروني‌بازي هاي خنده‌ناك خواهد بود. بنا به سنت فكري ما، براي بهبود اوضاع بايد كل سيستم را چپه كرد.  و با توجه به تجربۀ شاه در ايجاد فضاي باز سياسي و به‌زندان‌انداختن مقامهاي خاطي، نظام مقدس مي‌داند كه نبايد ذرّه‌اي كوتاه بيايد و بازخواست از عمله‌اكره ها يعني غزل خداحافظي.  پس چشم‌اندازي نگران‌كننده در برابر داريم: آيا برای اصلاح قانون اساسی، كه در جهان مانند ندارد، بايد دوباره انقلاب كرد و پادگان گرفت و دادگاه سرپايي و مصادره و اعدام راه انداخت؟ و اگر يك صبح بلند شديم ديديم ديشب تفنگچيهاي زابلي به قدرت رسيده‌اند و آنها هم دارند دربارۀ وظايف روشنفكران از تلويزيون سخنراني می‌كنند چه خاكي به سر كنيم؟ با پايان عمر طبيعي ِ پانزده‌خردادی‌ها، اگر اوضاع خيلي خانخاني شود شايد برنامه‌هاي فعلا نامحتمل شاهزاده‌بازی هم مشتري پيدا كند.  قاطبۀ مردم كاري به ساختارپاختار ندارند.  كلمۀ سلطنت در گوش آنها يعني رونق و رفاه، دلار هفت تومانی، ويزای ا ُو ِ رت و بی‌دردسر ـــــ و برای هـُرهـُری مذهب‌هايش هم يك قــُـلـُپ آبجو تگری.

رياست ادواری اساساً فكر مشركين يوناني و رومي است كه باب طبع مسيحيان واقع شد. در جايي مثل ايران اسلامي، خان گردن هركس را كه يك ذرّه قد بكشد مي‌شكند.  تا عهد صفويه و نادر، شاه معمولاً هرآنچه پسر و مرد در تك و طايفه‌اش می‌‌ديد، گاه حتي وليعهد را، خيلي راحت كور می‌كرد يا می‌كشت.  در جايي مثل بين‌النهرين كه تازه امروز اين‌قدر وحشی‌‌اند، خلفا بايد داستان بيعت را درز می‌گرفتند.  حكومتْ شرّ لازمي است اما خونريزي بر سر جانشينْ مصيـبت نالازمي است.  اگر تغيير مشي سياسي مطرح نباشد و امور مملكت در مداری بسته بچرخد، تقی چقدر با نقی تفاوت دارد كه به دعوا بيرزد؟

ساعت نسبتاً دوازده
http://www.mghaed.com/essays/observation/relatively_midnight.htm

دنبال چیزی در فایلها می‌گشتم به این مطلب برخوردم به تاریخ سال ٩١ اما بدون روز و ماه.  ظاهراً خیال داشته‌ام هوا کنم اما فراموش شده.
 
شاعران نارس، شاعران بالغ
سحرگاه از فکرم می‌گذرد اگر کاغذی با این چند سطر به درخت سر کوچه و/یا سنگکی محل بزنم
 
یک دست جام باده و یک دست زلف یار
بعلت مسافرت
فوری به فروش می‌رسد
 
اجناس عرضه‌شده چقدر متقاضی پیدا خواهد کرد؟
 
ساعتی بعد زیر دوش حواسم دنبال مطلبی می‌رود که نزدیک نیمه‌شب ارسال کرده‌ام و به خاطر می‌سپارم یک پاراگرافش را باید کامل‌تر کنم و دوباره بفرستم، چند نکته هم به مطلبی که در حال شدن است بیفزایم.
 
سر صبحانه به این فکر می‌افتم که اعلامیهٔ کذایی فروش اجناس واقعاً الهامی در خلسه (یا شاید خـَرسه)ی سحرگاهی بود یا یادآوری چیزی که زمانی جایی خواند‌ه‌ام؟ یعنی مال خود خودم است یا عاریتی است؟
 
در گوگل می‌گردم اما چنین چیزی پیدا نمی‌کنم.  تی. اس. الیوت گفت "شاعران نارس تقلید می‌کنند، شاعران بالغ می‌دزدند."  با این حساب اگر نادانسته و غلفتی از جایی برداشته باشم پس لابد شاعر خوبی می‌توانم باشم.  اما واقعیت این است که دیر شده.  در هجده سالگی جداً تصمیم گرفتم از سرودن، یا گفتن یا نوشتن، هر نوع شعر مطلقاً خودداری کنم. 
٢٠ مرداد ٩٣

موفقيت در كشمشستان
در ايران كيك كشمشی، جز در  هتلهای‌ بزرگ و معدود مكانهاي خاص، بسيار كم پيدا می‌شود و نبايد انتظار داشت تازه باشد.  قنادها آرد و روغن و شكر را به قيمت دولتی‌ می‌گيرند و بايد قيمت تعيين‌شدۀ محصول را رعايت كنند وگرنه سر و كارشان با دايرۀ تعزيرات حكومتی است كه نمی‌تواند قيمت بالاتری ‌برای‌ نوع كشمشی‌ به رسميت بشناسد (زيرا كاسب در هر تغار خمير چهار دانه كشمش می‌اندازد و می‌گويد بفرما).  برخی كه به اجرای صحيح مناسک صبحانه اهميت می‌دهند ناچارند رأساً به طبخ كيك كشمش‌دار اقدام كنند.
 
چند شب پيش گذارم به بلوار كشاورز افتاد.  هميشه به اندازۀ خيابان تخت جمشيد (طالقانی) از آن خوشم می‌آمده (البته تا آن حد كه شهری عنيف مانند تهران می‌تواند خوشايند باشد).  از معدود مكانهايی‌‌اند كه، به بركت قسر در رفتن از سليقۀ‌ ويرانگر اُزگـــَلستانی،‌ از نيم قرن پيش تقريباً به همان شكل، و نسبتاً نو، مانده‌اند.
 
می‌بينم هر دو پياده‌رو بلوار را تبديل كرده‌اند به رديفهای بانك، بانك، بانك.  نه يكی، نه دو تا، و هر كدام نه يك تابلو و يك در ورودی.  دراز به دراز پياده‌‌رو، بيشتر شبيه نمايشگاههای اغواگر پول: ‌از اسكناسهای چشم‌نواز و روح‌فزای ما ديدن كنيد.  ملتهای مادي‌گرا و بی‌خبر از عوالم معنوي وقتی‌ وعده‌های پول‌پاروكردن و بردن كوه اسكناس را می‌شنوند شايد فكر كنند ما داريم شوخی می‌كنيم و اينها مضامينی فكاهی‌ است.
 
كاظم شريعتمداری فقيد در پاسخ اينكه جمهوری‌ اسلامی چيست، از پشت عينك عتيقه‌اش نگاهی نافذ به مخاطب می‌انداخت و ــــ‌ با حالت ”ول كن بابا اسدالله “ــــ می‌گفت ”ايسلام نه سُس‌ياليسم است نه چاپ‌تاليسم.“
 
اما در ايران كه انگار چيزی به نام طبقۀ‌ متوسط وجود ندارد و هركس يا مرفه بيدرد و عضو مافياست يا زجركشيده و فلك‌زده، نرخ‌گذاری روی كيك به منظور رفاه حال بينوايان و تيره‌روزان و محرومان و مستضعفان يعنی مملكت را حزب سوسياليستی اداره كند كه دبيركلش ماری آنتوانت باشد.
 
سال 59 وقتی رئيس جمهوری آمريكا پس از  شكست عمليات طبس تهديد كرد برای آزادكردن گروگانها دست به اقدامهای ديگری خواهد زد، امام راحل با بي‌اعتنایی و تحقير گفت ”اين آقای كارتر مثل شیری است كه هم می‌غرد و هم ضرطه می‌دهد. “
 
حالا اين بانكداری ِ‌ مبتنی بر خريد هرچه بيشتر املاك كنار خيابانهای اصلی و طفره‌رفتن از پرداخت ماليات واقعی درآمد با توسل به قرعه‌كشی و بخت‌آزمايی و جايزه، به كاپيتاليسمی می‌ماند كه نغمه‌های استضعاف از آن به گوش برسد.  در فكرم صاحبان و مديران سعادتمند اين بانكها اگر از خوردن كيك كشمشی محرومند پس طعم شيرين دارندگی و رياست را چطور می‌چشند.
 
شايد مانند ساير اعضای ‌طبقۀ ‌جديد برای ‌صرف كيك كشمشی هم سری به خارجه می‌زنند.  شايد هم اساساً هنوز به مرحلۀ كشف چنين عوالمی‌ نرسيده‌اند.
24 بهمن 87

نوشیدن این حجم چاى پررنگ و بلعیدن این مقدار پنیر در واقع مى‌‏تواند سپر بلا باشد.  چنانچه گذر پوست به دبـّاغى بیفتد و آقا یا خانم پزشك نچ‏نچ‏كنان اعلام خطر كند كه یا باید دست از عادات مضرّ بردارم یا آمادۀ فنا باشم، همانند آن نویسندۀ چك، بخش اعظم صبحانۀ غیربهداشتى‌‏ام را فدا خواهم كرد و دست از این همه پنیر كلسترول‌آلود و چاى قلب‏خراب‏كن بر خواهم داشت تا سایر عاداتم محفوظ بماند ــــ مثل ناخدایى كه عدلهاى گرانقیمت را براى نجات كشتى به دریا مى‌‏اندازد.