تنها صفحه رسمی محمد قائد about_ghaed
اُوِرتورهای یک مترجم جلسهای دیگر و یک نظرخواهی علی صدر از سال ۱۳۶۹ تا امروز، در کنار کتب تالیفی، از محمد قائد ۱۰ عنوان کتاب ترجمه و منتشر شده است. حتی اگر بشود آن مجموعه را در سه یا چهار دسته طبقهبندی کرد، تنوعِ موضوعیشان به گونهایست که دشوار بتوان دو…
نظراتتان را از طریق توئیتر و اینستاگرام قائد ارسال کنید.
🖕4❤2
انسانهایی سخت مصمم اما بدجوری خارج از رده - BBC News فارسی
https://www.bbc.com/persian/blogs/2014/05/140506_l44_nazeran_the_guns_of_august_ghaed_m
https://www.bbc.com/persian/blogs/2014/05/140506_l44_nazeran_the_guns_of_august_ghaed_m
BBC News فارسی
انسانهایی سخت مصمم اما بدجوری خارج از رده - BBC News فارسی
در میانهٔ دههٔ ۸۰ از میان پیشنهادهای نشر ماهی سرانجام این کتاب را برای ترجمه انتخاب کردم. موضوع جنگ جهانی اول از سالها پیش برایم گیرایی داشت چون بسیار حیرتآور است: آن همه زمامدار در آن همه کشور سرآمد اروپا وارد بنبستی شوند بی هیچ راه خروجی.
🔥10
تنها صفحه رسمی محمد قائد about_ghaed
Photo
کتاب
ظلم، جهل و برزخیان زمین،
فصل
خشونت و جنگ به عنوان ابزار گفتگوی فرهنگها
ظلم، جهل و برزخیان زمین،
فصل
خشونت و جنگ به عنوان ابزار گفتگوی فرهنگها
❤9👍1
از یک گفتگوی قدیمی با قائد
مهدی فاتحی: کار امروز؟
محمد قائد:
الان که دیگر به طرز غم انگیزی سحر از خواب بیدار می شوم تا ظهر همینطور روی متن ها کار می کنم همین چند سوال مصاحبه که به من دادید مثل این میوه فروش ها که دانه دانه میوه ها را با دستمال پاک می کنند و برق می اندازند و جابه جا می کنند من هم کلمات را برمی دارم و جابه جا می کنم و سمباده می زنم و تمیزشان می کنم. منم چون کار و شغل و زندگی حسابی ندارم این کار را می کنم. همیشه همین بازی و کش دادن مطالب و نگه داشتن ناشر و سرکله زدن با قوم ناشرون یا همان ظالمون. خب به هر حال هر کسی این کار را بکند از کارش نتیجه می گیرد.اگر کارهایم ثمری داشته به خاطر صرف وقت و مشقتی است که برده ام.
مهدی فاتحی: کار امروز؟
محمد قائد:
الان که دیگر به طرز غم انگیزی سحر از خواب بیدار می شوم تا ظهر همینطور روی متن ها کار می کنم همین چند سوال مصاحبه که به من دادید مثل این میوه فروش ها که دانه دانه میوه ها را با دستمال پاک می کنند و برق می اندازند و جابه جا می کنند من هم کلمات را برمی دارم و جابه جا می کنم و سمباده می زنم و تمیزشان می کنم. منم چون کار و شغل و زندگی حسابی ندارم این کار را می کنم. همیشه همین بازی و کش دادن مطالب و نگه داشتن ناشر و سرکله زدن با قوم ناشرون یا همان ظالمون. خب به هر حال هر کسی این کار را بکند از کارش نتیجه می گیرد.اگر کارهایم ثمری داشته به خاطر صرف وقت و مشقتی است که برده ام.
❤41👍15👏3👌3😢1
Forwarded from Ali Sadr
همانطور که پیشتر اعلام شد، در این جلسه به بررسیِ پیشگفتارهای محمد قائد بهویژه بر ترجمههایش مینشینیم؛ از "ايدئولوژیهای سياسی" و " نخستين مسلمانان در اروپا" گرفته تا "توپهای ماه اوت"، "بچهی رزمری" و "نامههایی از کرمان به دوبلین"، و نیز "آدم ما در قاهره" که ترجمه نیست اما پیشگفتار مبسوطی دارد.
تلاش میکنیم همچنانکه این پیشگفتارها را متنی مستقل میبینیم، ارتباط و تعاملاش با کتابِ اصلی را هم در نظر آوریم. مسئلهی پیشگفتار/مقدمه/پیشدرآمد را به عنوان موضوعی ادبی به بحث بگذاریم و دربارهی شیوه و نگاهِ پیشنهادی قائد در مقدمهنویسی گفتوگو کنیم.
در این جلسه هم مطابقِ روال پیشین، مترجم/مولف با پیامی حضور خواهد داشت تا کمی هم از زبان او در اینباره بشنویم. و تلاش میکنیم، بیش از پیش زمان جلسه به گفتوگو و بحث اختصاص یابد تا همهی نقطهنظرات دربارهی دستکم ۱۰ کتابِ متفاوت با عناوینی بهغایت گسترده که حاصلِ بیش از سهدهه کار مستمر است گفته و شنیده شود.
پس با حضور خود و بیانِ دیدگاهها و نظراتتان به پرباریِ جلسه بیافزایید.
از طریق لینک زیر در کلابهاوس منتظرتان خواهیم بود:
تهران - یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۴۰۲ ساعت ۲۲
لندن – یکشنبه ۱۰ مارچ ۲۰۲۴ ساعت ۱۸:۲۰
ونکوور - یکشنبه ۱۰ مارچ ۲۰۲۴ ساعت ۱۱:۳۰
نیویورک - یکشنبه ۱۰ مارچ ۲۰۲۴ ساعت ۱۴:۳۰
👍3
Forwarded from Ali Sadr
Forwarded from Ali Sadr
“بریدهای از يادداشت مترجم بر كتاب
ايدئولوژیهاى سياسى”
امروز تقريبأ همه ترجيح مىدهند از 'ايدئولوژىِ آنها`، و نه 'ايدئولوژىِ من`، حرف بزنند. برخى خوانندهها به نوشتهاى كه در برابر دارند با بدگمانى نگاه مىكنند زيرا به نظر آنها، ”خط مىدهد“، يعنى جانبدار ايدئولوژىِ معينى است، حال آنكه نوشتهٔ مورد پسند فرد از چنين صفاتى عارى است و فقط به واقعيتها توجه مىكند. گاه نيز به نويسندهاى ايراد مىگيرند كه ”خط ندارد“، يعنى گرايشهاى ناسازگار را مخلوط مىكند و به تضادهاى درونىِ مفاهيم كمتوجه است. بدين قرار، ما نظر افراد را برحسب تصويرى كه از مرام آنها در ذهن داريم معنى مىكنيم. اما چگونه به اين نقشه كلى از موقعيت ايدئولوژيها نسبت به يكديگر دست مىيابيم؟
واقعيت اين است كه نه پديدهها ثابت و بىتغيير مىمانند و نه ايدئولوژيها. ما قادريم موقعيت خويش را نسبت به محور مختصات معينى تعريف كنيم اما امكان ندارد نقطه صفرـصفرِ محور مختصات باشيم ـــ يعنى در موقعيتى بيرون و با فاصلهاى مساوى از همه ايدئولوژيها قرار بگيريم و درباره تمام آنها با عينيّتى يكسان قضاوت كنيم ـــ مگر در خلئى سراسر معرفت و عارى از تلقين به گونهاى پرورش يافته باشيم كه همه چيز را بدانيم اما هيچيک از دانستههايمان روى ما اثر نگذاشته باشد: دانشنامهاى غنى در ذهن آدمى ماشينى كه در او نه حبّى است و نه بغضى، نه پيشداورى و نه منافعى، نه دوستى دارد و نه دشمنى، آدمى كه از دگرگونى در سياستهاى اجتماعى و اقتصادى نه سودى مىبرد و نه متحمّل زيان مىشود.
ايدئولوژیهاى سياسى”
امروز تقريبأ همه ترجيح مىدهند از 'ايدئولوژىِ آنها`، و نه 'ايدئولوژىِ من`، حرف بزنند. برخى خوانندهها به نوشتهاى كه در برابر دارند با بدگمانى نگاه مىكنند زيرا به نظر آنها، ”خط مىدهد“، يعنى جانبدار ايدئولوژىِ معينى است، حال آنكه نوشتهٔ مورد پسند فرد از چنين صفاتى عارى است و فقط به واقعيتها توجه مىكند. گاه نيز به نويسندهاى ايراد مىگيرند كه ”خط ندارد“، يعنى گرايشهاى ناسازگار را مخلوط مىكند و به تضادهاى درونىِ مفاهيم كمتوجه است. بدين قرار، ما نظر افراد را برحسب تصويرى كه از مرام آنها در ذهن داريم معنى مىكنيم. اما چگونه به اين نقشه كلى از موقعيت ايدئولوژيها نسبت به يكديگر دست مىيابيم؟
واقعيت اين است كه نه پديدهها ثابت و بىتغيير مىمانند و نه ايدئولوژيها. ما قادريم موقعيت خويش را نسبت به محور مختصات معينى تعريف كنيم اما امكان ندارد نقطه صفرـصفرِ محور مختصات باشيم ـــ يعنى در موقعيتى بيرون و با فاصلهاى مساوى از همه ايدئولوژيها قرار بگيريم و درباره تمام آنها با عينيّتى يكسان قضاوت كنيم ـــ مگر در خلئى سراسر معرفت و عارى از تلقين به گونهاى پرورش يافته باشيم كه همه چيز را بدانيم اما هيچيک از دانستههايمان روى ما اثر نگذاشته باشد: دانشنامهاى غنى در ذهن آدمى ماشينى كه در او نه حبّى است و نه بغضى، نه پيشداورى و نه منافعى، نه دوستى دارد و نه دشمنى، آدمى كه از دگرگونى در سياستهاى اجتماعى و اقتصادى نه سودى مىبرد و نه متحمّل زيان مىشود.
❤2👍1
Forwarded from Ali Sadr
دربارهی کتاب قدرتهای جهان مطبوعات||
ویلیام شرمن –فرمانده نظامی در زمان جنگهای داخلی قرن نوزدهم امریکا- زمانی گفته بود اگر امکانش را داشت تکتک خبرنگاران دنیا را سربهنیست میکرد اگرچه یقین داشت خبرش فردا صبح پیش از صبحانه همهجا پخش میشد. به دشمنی و بددلی به روزنامهنگاران مشهور بود اما حرفش بازتاب ناتوانی از هماوردی با یکی از خصیصههای بنیادین آدمیست که به ماندگاری روزنامهنگاری انجامیده: کنجکاوی و شوق دانستن. اگرچه از دیرباز هرکس به هر بهانه و با هر شیوه صبحش را با سردرآوردن از آخرین اخبار آغاز میکند، شاغلین حرفهی خبررسانی نه خیلی خوشناماند و نه خیلی قابل اعتماد.
گیلبرت چسترتن – نویسنده و منتقد انگلیسی- که دستی بر قلم روزنامهنگاری داشت میگفت این حرفه در بسیاری مواقع رساندن خبر “مرگ آقای فلان” به کسانیست که اصلا نمیدانستند “آقای فلان” زنده است. با اینحال، جامعهی انسانی را نمیتوان بدون شکلی از خبررسانی تصور کرد پیشتر دهان به دهان، بعدتر بر روی کاغذ و امروز به شیوههای دیجیتال بدون آنکه هیچیک از فرمهای قبلی به کل منسوخ شده باشند. ارتباط و رساندن پیام از یکی به دیگری به نظر برآرودنِ نیازی عمیقا انسانی و فردیست اما وقتی در ابعادی وسیع و گسترده انجام شود چنان مینمایاند که گویی به جامعه شکل میدهد و روزنامهنگار تنها خبررسان نیست، “خبرساز” است. جریانها را بازتاب نمیدهد، خود عامل و مسبب جریانهاست.
چنین عباراتی را کسانی امتیاز و دیگرانی اتهام قلمداد میکنند اما فارغ از طرز فکر ناظر، واضح است این مجادلات ناشی از اهمیت مطبوعات در چشم مردم است؛ خواه به دیدهی ستایش، خواه تردید. در چنین بستریست که کتابِ “قدرتهای جهان مطبوعات” برای کسی که کنجکاو است دربارهی سازوکار برخی از معتبرترین بنگاههای مطبوعاتی دنیا بیشتر بداند، حاوی اطلاعات ارزشمندی است. از آن مهمتر، خوانندهی ایرانی این فرصت را خواهد داشت تا مهمترین واقعهی تاریخ معاصر خویش را از منظر دوازده نشریهی جهان ببیند: مقایسهای یگانه برای فهم بهتر مطبوعات و نقششان در برههای مهم از تاریخ ایران و خوارمیانه؛ خواه در مقام متهم، خواه در مقام شاهد.
از انتشار این کتاب به قلم مارتین واکر نزدیک به چهار دهه میگذرد. او روزنامهنگار و نویسندهای برجسته بود و سالها در گاردین و برخی دیگر از مطبوعات صاحبنام جهان قلم زد. از انتشار نخستین ترجمهی این کتاب به قلم محمد قائد که خود نیز از روزنامهنگاران برجستهی معاصر است هم نزدیک به سه دهه میگذرد.
اگر خود را مجاز به خلاصهکردنِ کتابی پانصد صفحهای در یک جمله بدانیم میتوان گفت: نویسنده تلاش کرده نشان دهد دوازده روزنامهی برجستهی جهان چرا برجستهاند و با تمام امتیازات و افتخاراتشان چگونه همه با هم در بازتاب و پیشبینی وقایع منتهی به سقوط آخرین شاه ایران شکست خوردند. با همین مجوز مقدمهی چهل صفحهایِ مترجم را میتوان تلاشی برای شرح پیچیدگی دنیای مطبوعات و رابطهی نشریه و خواننده دانست، در جهان به طور عام و نیز در ایران به طور خاص.
این یادداشت کمابیش مفصل را حدود دوسالِ پیش به بهانهی تجدید چاپ کتاب پس از هجدهسال نوشتم. آمادهشدن برای جلسهی پیشِ رو دربارهی مرور پیشگفتارهای مترجم کتاب، بهانهای برای انتشار مجدد آن.
ویلیام شرمن –فرمانده نظامی در زمان جنگهای داخلی قرن نوزدهم امریکا- زمانی گفته بود اگر امکانش را داشت تکتک خبرنگاران دنیا را سربهنیست میکرد اگرچه یقین داشت خبرش فردا صبح پیش از صبحانه همهجا پخش میشد. به دشمنی و بددلی به روزنامهنگاران مشهور بود اما حرفش بازتاب ناتوانی از هماوردی با یکی از خصیصههای بنیادین آدمیست که به ماندگاری روزنامهنگاری انجامیده: کنجکاوی و شوق دانستن. اگرچه از دیرباز هرکس به هر بهانه و با هر شیوه صبحش را با سردرآوردن از آخرین اخبار آغاز میکند، شاغلین حرفهی خبررسانی نه خیلی خوشناماند و نه خیلی قابل اعتماد.
گیلبرت چسترتن – نویسنده و منتقد انگلیسی- که دستی بر قلم روزنامهنگاری داشت میگفت این حرفه در بسیاری مواقع رساندن خبر “مرگ آقای فلان” به کسانیست که اصلا نمیدانستند “آقای فلان” زنده است. با اینحال، جامعهی انسانی را نمیتوان بدون شکلی از خبررسانی تصور کرد پیشتر دهان به دهان، بعدتر بر روی کاغذ و امروز به شیوههای دیجیتال بدون آنکه هیچیک از فرمهای قبلی به کل منسوخ شده باشند. ارتباط و رساندن پیام از یکی به دیگری به نظر برآرودنِ نیازی عمیقا انسانی و فردیست اما وقتی در ابعادی وسیع و گسترده انجام شود چنان مینمایاند که گویی به جامعه شکل میدهد و روزنامهنگار تنها خبررسان نیست، “خبرساز” است. جریانها را بازتاب نمیدهد، خود عامل و مسبب جریانهاست.
چنین عباراتی را کسانی امتیاز و دیگرانی اتهام قلمداد میکنند اما فارغ از طرز فکر ناظر، واضح است این مجادلات ناشی از اهمیت مطبوعات در چشم مردم است؛ خواه به دیدهی ستایش، خواه تردید. در چنین بستریست که کتابِ “قدرتهای جهان مطبوعات” برای کسی که کنجکاو است دربارهی سازوکار برخی از معتبرترین بنگاههای مطبوعاتی دنیا بیشتر بداند، حاوی اطلاعات ارزشمندی است. از آن مهمتر، خوانندهی ایرانی این فرصت را خواهد داشت تا مهمترین واقعهی تاریخ معاصر خویش را از منظر دوازده نشریهی جهان ببیند: مقایسهای یگانه برای فهم بهتر مطبوعات و نقششان در برههای مهم از تاریخ ایران و خوارمیانه؛ خواه در مقام متهم، خواه در مقام شاهد.
از انتشار این کتاب به قلم مارتین واکر نزدیک به چهار دهه میگذرد. او روزنامهنگار و نویسندهای برجسته بود و سالها در گاردین و برخی دیگر از مطبوعات صاحبنام جهان قلم زد. از انتشار نخستین ترجمهی این کتاب به قلم محمد قائد که خود نیز از روزنامهنگاران برجستهی معاصر است هم نزدیک به سه دهه میگذرد.
اگر خود را مجاز به خلاصهکردنِ کتابی پانصد صفحهای در یک جمله بدانیم میتوان گفت: نویسنده تلاش کرده نشان دهد دوازده روزنامهی برجستهی جهان چرا برجستهاند و با تمام امتیازات و افتخاراتشان چگونه همه با هم در بازتاب و پیشبینی وقایع منتهی به سقوط آخرین شاه ایران شکست خوردند. با همین مجوز مقدمهی چهل صفحهایِ مترجم را میتوان تلاشی برای شرح پیچیدگی دنیای مطبوعات و رابطهی نشریه و خواننده دانست، در جهان به طور عام و نیز در ایران به طور خاص.
این یادداشت کمابیش مفصل را حدود دوسالِ پیش به بهانهی تجدید چاپ کتاب پس از هجدهسال نوشتم. آمادهشدن برای جلسهی پیشِ رو دربارهی مرور پیشگفتارهای مترجم کتاب، بهانهای برای انتشار مجدد آن.
👍10
Forwarded from Ali Sadr
👍1
Clubhouse.Esfand402.pdf
213.4 KB
Clubhouse.Esfand402.pdf