منبر، تریبون، دوربین و کاریکاتور سِلفی
http://www.mghaed.com/essays/farewell/akbar-rafsenjani-obituary.htm

کشف دوبارهٔ هلی‌کفتر
اااااااااااااااااااااااااااااااااااا
فرهنگ لغت مِریام‌ــ‌وبستر خبر می‌دهد هفتهٔ گذشته کلمهٔ هلیکوپتر پس از سقوط منجر به مرگ یک زپریدنت‌الاسلام ایران در اخبار جهان متواتر شد.

کمک نیرنگستان آریایی‌ــ‌اسلامی‌مان به تحقق ایدهٔ هلیکوپتر را می‌توان در آویزان‌کردن محکومان به شکنجه از سقف و شلاق‌زدن آنها همزمان با چرخش دَوَرانی دانست، موقعیتی که به ”جوجه“هم شهرت دارد.

http://www.mghaed.com/essays/snaps/403/rediscovering_the_chopper.htm

کشف دوبارهٔ‌هلی‌کفتر
بنگاه دویست‌سالهٔ فرهنگ لغت مِریام‌‌ــــ‌‌وبستر یکی از پرفروش‌ترین کتابهای آمریکا (و سنگین‌ترین کتاب در خانهٔ من با بیش از شش کیلو وزن) را پیوسته،‌ یعنی صبح تا شب پنج روز در هفته، ویرایش و پیرایش می‌کند.
 
در خبرنامهٔ تقریباً روزانه یا یک روز در میان M-W Word of the Day ویراستارانش مدام کلمات و اصطلاحات و ترکیبات زبان انگلیسی را می‌کاوند، ریشه و اشتقاق‌ها را زیر ذره‌بین می‌گذارند، پیشینهٔ کاربردها را از اعماق کتابها بیرون می‌کشند و مواردی از تغییر ظاهری یا دگرگونی معنایی لغات و ترکیبات و اصطلاحات به دست می‌دهند.  خبرنامه‌های هفتگی/ماهانه/سالانهٔ مِریام‌ــ‌وبستر  حاوی آماری‌اند از واژه‌های آن زبان که طی بازهٔ زمانی بیشترین توجه مراجعان آنلاین را به خود جلب کرده است.  برخی واژه‌ها زیرخاکی‌اند و عتیقه، و بعضی معنایی جدید در کاربردی اخیر یافته‌اند.
 
در هفتهٔ منتهی به ۲۴ مه/۴ خرداد جاری یکی از واژه‌هایی که توجه مخاطبان رسانه‌های انگلیسی‌زبان را به خود کشانده هلیکوپتر است.  در خبرنامهٔ‌ مِریام‌ــ‌وبستر توضیحی ندیدم که خلایق، لابد بزرگسالان اهل کتاب مرجع و دیکشنری و جستجو در اینترنت، چرا دنبال هلیکوپتر بگردند.  همین اندازه اشاره می‌کند نام این وسیله پس از سقوط منجر به مرگ یک زپریدنت‌الاسلام ایرانی در اخبار جهان متواتر شد.
 
با لغات جدید مشکلی از روی لجاج ندارم.  به نظرم پهپاد (یا پهباد) سر بزنگاه ساخته شد، با دو هجا توانست یازده هجای ”هواپیمای بدون سرنشین“را خیلی راحت از میدان به در کند، جایی برای اصل واژهٔ خارجی (درُن یا درُون drone به سکون دال) در نوشتار و گفتار خلایق نگذارد و حتی راه را باز کند برای شهپاد (شناور هدایت‌پذیر از دور).
 
اما با برابرهای محلی هلیکوپتر زیاد راحت نیستم.  بال آن معمولاً تک و در مواردی جفت و دوسویه در انتهای آن است.  دو یا چند پروانهٔ آن معادل ملخ یا تیغه‌های چرخندهٔ هواپیماست سوار بر محوری قائم یا عمود بر بدنهٔ‌ دستگاه (برخلاف هواپیما که محور ملخها در امتداد و هم‌جهت با بدنه است).
 
از این رو معادلهای بالگرد و چرخبال و غیره را نمی‌پسندم و به کار نبرده‌ام.  عجیب است که در ویکیپدیای فارسی مصادیق بال و چرخنده و ملخ و تیغه انگار با هم خلط شده باشند.  شاید هم خبرگان علم فیزیک با برداشت من موافق نباشند و آن ابزار و مفاهیم را حسب مورد و کاربرد، قابل جانشینی و/یا تجمیع بدانند.
 
نزد این کیبورد عجیب‌تر اینکه اصل کلمهٔ هلیکوپتر برگرفته از دو لغت یونانی heliko به معنی چرخنده، و pteron به معنی بال است. ناچارم اذعان کنم فرهیختگان تاجیکستان، برخلاف تصورم، از اطلاق و مصداق واژه‌سازی یونانی‌محور عدول نکرده‌اند.

 
باری، نخستین طرح به‌جامانده برای دستگاهی عمودپرواز، با هر اسمی، کار ذوفنون نابغهٔ علم و هنر، داوینچی در دههٔ ۱۴۸۰ در شهر میلان بود ـــــ دنبالهٔ آرزوی پرواز با نیروی ماهیچه‌های بدن انسان؛ در طرح لئوناردو نه یک تن بل چندین مرد، مانند پاروزنان یغور کشتیهای باستانی (پائین: مدل ساخته شده از طرح داوینچی، موزهٔ هانوور).
 
کمک نیرنگستان آریایی‌ــ‌‌اسلامی‌مان به تحقق ایدهٔ هلیکوپتر را می‌توان در آویزان‌کردن محکومان به شکنجه از سقف و کابل و شلاق‌زدن آنها همزمان با چرخش دَوَرانی دانست، موقعیتی که به ”جوجه“هم شهرت دارد.
 
یک پرسش در واقعهٔ انهدام زپریدنت‌الاسلام شمارهٔ بالگرد یا چرخبال او بود که رسماً شمارهٔ یک است اما عملاً در موقعیت دو پرواز می‌کند.  در نتیجه، وقتی گم‌وگور شد فوراً مشخص نبود چه شماره‌ای فرود آمده یا به لقاءالله متصل شده است.  حرف یک همراه را که می‌گوید در سومی بودیم یک مقام دیگر نقض کرده که نخیر، در اولی بودیم. شاید هم در هیچ کدام نبودند و زمین سفت را با توکل به آیت‌الکرسی رها نکردند به آسمان بروند. 
 
مناقشه بر سر شمارهٔ هلی‌کفتر سابقه دارد.  روایت کرده‌اند روزی وقتی چند هلیکوپتر از کاخ نیاوران به مهرآباد نزدیک می‌شدند خلبان پرندهٔ مقدم که ولیعهد در آن بود سفینه‌اش را شمارهٔ یک معرفی کرد اما شاه که در هلیکوپتر وسطی بود بیدرنگ روی خط آمد و آمرانه به برج مراقبت ندا داد ”ما شمارهٔ یکیم.“
 
صاحبمنصبی حاضر در صحنه نوشته‌ است چند جملهٔ فنی برای کاستن از حساسیّت حکمران لازم بود تا متقاعد شود گرچه ذات ملوکانه همیشه و همواره و در همه جا شمارهٔ یک است، در این چند دقیقه فقط به منظور دقت در هدایت و ایمنی ناوبری به هر هلیکوپتری که زودتر رسیده باشد شمارهٔ یک می‌دهند.  ملکه هم در مقام مایملک ارباب البته در شمارهٔ سه.
۷ خرداد ۴۰۳
 

عواقب تصفیهٔ آکادمیک در روزگار پیچاپیچ
ااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
تاریخِ رُمباندن حصار دانشگاهها در غائلهٔ انقلاب فرهنگی زمانی که نوشته شود مجلّداتی قطور خواهد شد. تا آن زمان می‌توان و باید به تدارک و حفظ منابع معتبر ادامه داد. ماهنامهٔ لوح و همکارانش انتهای دههٔ ۷۰ کوشیدند به گردآوری چنان منابعی کمک کنند.

ماهنامه همکارانی ممتاز داشت و طرحهایی در سر داشتیم از جمله برای بررسی و دسته‌بندی پایان‌نامه‌های دانشگاه با موضوع ادوارد سعید و/یا ساموئل هانتینگتون. به نظرم بیشتر یا شاید تمام آنها انشای پوچ و رونویسی طوطی‌وار بود: سعید آدم خوبی است با شرق‌شناسی استعماری غرب مخالف است، هانتینگتون آدم بدی است با فکر استعماری غرب موافق است.
http://www.mghaed.com/lawh/u/academic_purge_in_convoluted_times.htm

فعلاُ تریبون در اختیار مهرک کمالی
https://globisreview.com/fa/?p=2262&fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTAAAR3rts9Vg0j3GnVfAx2b4md5lCOBZzlIRsxW13n0veKpe2F8rUtj-be8_L0_aem_AebXcfwFLxJnCfeWvM8OjrlaH_Do90jg-xRK2yvfqkOPAaO7d-wbB7eugne_4XXpVukWTIhd6euIq4F4DaZsUpgN

‏کشف دوبارهٔ‌هلی‌کفتر

#محمد_قائد

یک پرسش در واقعهٔ انهدام زپریدنت‌الاسلام شمارهٔ بالگرد یا چرخبال او بود که رسماً شمارهٔ یک است اما عملاً در موقعیت دو پرواز می‌کند. در نتیجه، وقتی گم‌وگور شد فوراً مشخص نبود چه شماره‌ای فرود آمده یا به لقاءالله متصل شده است. حرف یک همراه را که می‌گوید در سومی بودیم یک مقام دیگر نقض کرده که نخیر، در اولی بودیم. شاید هم در هیچ کدام نبودند و زمین سفت را با توکل به آیت‌الکرسی رها نکردند به آسمان بروند. مناقشه بر سر شمارهٔ هلی‌کفتر سابقه دارد. روایت کرده‌اند روزی وقتی چند هلیکوپتر از کاخ نیاوران به مهرآباد نزدیک می‌شدند خلبان پرندهٔ مقدم که ولیعهد در آن بود سفینه‌اش را شمارهٔ یک معرفی کرد اما شاه که در هلیکوپتر وسطی بود بیدرنگ روی خط آمد و آمرانه به برج مراقبت ندا داد «ما» شمارهٔ یکیم.

mghaed.com/essays/snaps/4…‎

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC11068352/

علی صدر

این تحقیقِ تازه (در عصب‌شناسیِ شناختی) درباره‌ی کارکردِ حافظه‌ی تصویری مدلِ جالبی پیشنهاد می‌دهد که دست‌کم از یک نظر قابلِ دفاع است و آن ساده‌تر شدنِ مدلِ قبلی‌ست.
به طور خلاصه: حافظه‌ی ما از تصویری که دیده‌ایم در نیم‌ثانیه‌ی اول بسیار دقیق است، بعد از آن، جزئیاتِ بسیار کمتری دارد و کمابیش فاقدِ دقت و شفافیت پیشین است. فرض بر این است که این دو گونه از یادآوری نتیجه‌ی استفاده از دو گونه حافظه‌ی متفاوت با مکانیزم‌هایی مختلف در مغزند. اولی، عملا برآمد از کارکردِ مستقیم مدارهای بصری‌ست که در نتیجه‌ی حضورِ محرک (یعنی همان تصویری که دیده‌ایم) هنوز در مغز فعال‌اند. با توقف آن فعالیت‌ها، یادآوریِ تصویر به مکانیزمِ دیگری وابسته است در جایی دیگر از مغز؛ این‌بار به کمکِ visual working memory و اطلاعاتی که آنجا ذخیره شده. به همین دلیل، دقتِ بسیار کمتری دارد.

مدلِ پیشنهادی در این مقاله مدعی‌ست هر دوی این یادآوری‌ها به یک مکانیزم وابسته‌اند که کمابیش تلفیقی از هر دو مکانیزمِ قبلی‌ست. قاعدتا به مطالعاتِ بیشتری نیاز است، اما هر فرضیه‌ای که بتواند مدلِ ساده‌تری از مدل‌های پیشین پیشنهاد بدهد (بر اساسِ قاعده‌ی مشهور Law of Parsimony) جذابیتِ بیشتری برای تحقیق و بختِ بیشتری برای جدی‌گرفته‌شدن دارد.

با توضیحی ساده‌تر برای مکانیزمِ یادآوری، شاید راهی برای روشن‌تر شدنِ یکی از جدی‌ترین سوالاتِ علمی-‌فلسفی هم پیدا شود: یادآوری و حافظه چه اندازه به واقعیتِ جهانِ بیرون مرتبط است؟ سال‌هاست که می‌دانیم خاطره مثل نوار ویدیو عمل نمی‌‌کند که با هر یادآوری، همان چیزی که ضبط شده مجددا پخش شود. ذهن هربار خاطرات را از نو می‌سازد. بدبین‌ترها معتقدند همان لحظه‌های نخست هم تصویرِ ذهنیِ ما بازتابِ دقیقِ واقعیتِ بیرون نیست، آن تصویر هم کماکان متاثر از چگونگیِِ ساختِ آن در ذهن است، نه هم‌چون انعکاسِ تصویری در آینه. تصویرها به مرور و در یادآوری‌های بعدی هر بار فاصله‌شان از آن‌چه در جهان بیرون گذشته بیشتر می‌شود.

فقط با شناختِ دقیقِِ آن‌چه در همان لحظاتِ ابتدایی در مغز می‌گذرد می‌توان امیدوار بود برای این مجادله، نقطه‌ی آغازِ مستحکمی یافت. هنوز چنین نقطه‌ی اتکایی نداریم و همه‌چیز مبتنی بر حدسیاتی‌ست بر اساسِ فرضیه‌ها.

محمد قائد

از یک فصل مینی مگنوم اوپوسی در حال شدن:

با هر بار، به‌اصطلاح، کپی‌کشیدن از نوار اکسید آهن کیفیت صدا قدری پائین می‌آمد. با ضبط‌صوت‌های عالی و نوارهایreel گرانقیمت کمتر محسوس بود. در کاست ارزان‌قیمت رفته‌رفته تا آن حد که همه چیز تبدیل به تیلیت (ترید) اصوات شود و تشخیص صدای تیمپانی از تنبک دشوار.
زمانی در فکر بودم اصل نسخهٔ ۳۵ کمپانی آمریکایی که برای چهار پنج هزار سینمای آن کشور و لابد همین تعداد در سراسر جهان کپی سلولوئید تهیه می‌کرد تا چه حد فرسوده می‌شد؟ جوابی پیدا نکرده‌ام. همین اندازه می‌دانم امروز آن را دیجیتال می‌کنند و دی‌وی‌دی فیلم مثلاً سال ۱۹۴۰ انگار تازه فیلمبرداری شده.

واقعاً؟ یعنی من در آن ‌سال این فیلم را داغ و داغ دیدم و می‌توانم بعد از هشتاد و اندی سال فوراً تشخیص بدهم درخشش رنگ و جلای تصویر کم نشده در حالی که عکس عروس و داماد شیرازی کنار فولوکس‌بگم ۱۹۶۶ یکسره رنگ باخته و آب‌زیپو شده؟

تکنیک کمپانی هالیوود هرچه باشد، تجربه به من می‌گوید هر بار چیزی را روی کاغذ می‌آورم موضوع و مضمون از من فاصله می‌گیرد و نوبت بعدی که به یاد آن می‌افتم نه از بایگانی معظم کمپانی متروگلدوین مایر، بلکه از عکس دوربین پولاروئید ۱۹۶۷ کپی شده.
جایی نوشته‌ام وقتی در گرمای رخوتناک پساناهار تابستان کسی مثلاً حرف از بازدید احمد شاه از پادگان لار می‌زد تقریباً مطمئن بودم چاخان‌پاخان عموی پدرش از بازدید امیر تومان (سرلشکر) ساکن شیراز را به‌عنوان دسر کلم‌پلو به سایر مهمانها قالب می‌کند. نزد آن شاه قاجار سفر فقط یعنی بی‌بازگشت به پاریس و نیس، نه به جایی خشتی و گلی که آب بویناک با پشه روی آن می‌آشامند. بعدها به تجربه مطمئن شدم با هر بار تعریف، چیزی در روایت تغییر می‌کند. خود راوی هم خسته می‌شد از اینکه شاه (کذا) به سیب‌زمینی توی دیگ نگاه کند بگوید فلان. حالا این دفعه به ظرف بستنی نگاه کرد ــ بستنی در گرمای استوایی!

به کسانی که خاطر‌ه‌هایشان مدام در حال تغییر است نمی‌توان زیاد خرده گرفت. هر بار خاطره‌ای روی کاغذ/مانتیور می‌آورم نجوا می‌کنم الوداع ای خاطرهٔ عاشقانهٔ زیبا! overwrite شدی بدجور؛ تقریباً مطمئنم دفعهٔ بعد چه بخواهم چه نخواهم از این ورژن جدید نقل خواهم کرد.
ااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
هشدار! خطر مین‌ زمینی و شهاب آسمانی.
«حدسیاتی‌ست بر اساسِ فرضیه‌ها» که یادداشت‌تان را با آن پایان داده‌اید هم عالمانه و هم محتاطانه است.

مکانیسم کارکرد ذهن در مقیاس بینهایت کوچک سلولی/سالی را چنانچه در مقیاس میلیونی/قرنی آگراندیسمان کنیم به چه نتایجی ممکن است برسیم؟ کدام خاطرات، چی کجا کی؟
مثلاً بحث نیاکان که انگار پسر خالهٔ عموجان در شهر خشک‌مردهٔ لار با کوروش کبیر رفیق بوده.

دههٔ ۷۰ ناشر به من پیشنهاد ترجمهٔ کتاب On Nationalism کرد. اریک هابزبام یکی از کمربندهای نجاتی است که بدون او پرهیز و رهایی از پاتیناژ لغزندهٔ لغوی آلمانی‌ـ‌فرانسوی شاید برایم مشکل‌تر می‌شد. قدری که ترجمانیدم متوجه شدم این متن نیاز به پانویس/پانوشته دارد و صفحهٔ کتاب تبدیل خواهد شد به آثار باستانی پاریزی فقید که خلایق می‌گفتند اگر یک سطر متن به سی سطر توضیح نیاز دارد پس کتاب را باید وارونه دست گرفت.

معلم آنتروپولوژی من در دانشگاه پهلوی (که دربارهٔ ایران بسیار می‌داند) متنی انتشار داده که حتماً با دقت خواهم خواند و شاید دربارهٔ آن بنویسم. عنوانش برایم یادآور خیالات عمومی است.
https://www.academia.edu/38436858/Benedict_Andersons_Imagined_Communities?auto=download&email_work_card=download-paper

چنین وقایعی، هر اندازه كم‌اهمیت، در خاطرۀ جمعی ملتها رسوب می‌كند و گناه مجرمان از حد اختلافی خانوادگی یا پس‌ندادن مبلغی پول تبدیل به شاهدی بر دنائت كل ملتی می‌شود كه خود را از تمام خلایق جهان بالاتر می‌داند. ایرانیان بهتر است بپذیرند كه نظر یونانیان باستان دربارۀ آنها در خاطرۀ جمعی ملتها باقی مانده است؛ كه تصویری مثبت از آنها در ذهن مردم جهان، و نه فقط غربیان، وجود ندارد، و هر خطایی كارنامۀ نه چندان درخشان درستكاری و راستگویی‌شان را سیاه‌تر می‌كند.  فهم این نكته كمك خواهد كرد تا شاید روزی روزگاری دریابیم ارزشهای ما تا چه حد نیاز به تغییر و خودمان تا چه حد نیاز به اصلاح داریم.

آدمهایی مانند همایون نویسندهٔ‌ نویسنده‌ها و روزنامه‌نگار ِ روزنامه‌نگارها هستند.  تأثیر فکر و نوشته‌شان بر اهل نظر است که از طریق قلمها به شماری بزرگتر منتقل می‌شود.
http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/01/110129_l50_homayoon_behnoud_ghaed.shtml

خبر مَلـَس برای آریاپرست‌ها و غیره

درست دو سال پس از مناقشه بر سر حرف نخست‌وزیر اسرائیل که جمهوری اسلامی ایران به مردم اجازه نمی‌دهد شلوار جین به پا کنند، ایشان جنجال دیگری راه انداخته است.  این بار با برداشتن یک ملاقه از تاریخ و آب بستن به آن.
 
داستان از این قرار بود که زمان جنگ جهانی دوم فلسطینی‌هایی در مبارزه با استیلای بریتانیا که آن سرزمین را ربع قرن پیشتر از عثمانی گرفته بود و برای جلوگیری از ورود مهاجران یهودی، به آلمان نازی متوسل شدند.  پرسرو صداترین‌شان محمد امین الحسینی، ملقب به حاج، مفتی بیت‌المقدس بود.
 
اکنون بنیامین نتانیاهو می‌گوید این شخص در دیدارش با آدولف هیتلر از او خواست یهودیان را از اروپا بیرون نریزد زیرا سر فلسطینیان خراب می‌شوند؛ توصیه کرد "بسوزانیدشان."
 
از خود اسرائیل تا آلمان و آمریکا و بالکان صدای اعتراض اهل نظر برخاسته است که برنامهٔ "راه حل نهایی" پیش از آن دیدار کم‌ا‌همیت سال 1941 شروع شده بود.  اسناد بایگانی دولت آلمان نشان می‌دهد رهبر حزب نازی به امین ‌الحسینی گفت رایش عجالتاً باید کلک بریتانیا و شوروی را که لانهٔ رشد و پناهگاه یهود است بکند و فعلاً مصلحت نیست برای ایجاد کشوری فلسطینی نیرو بگذارد.  به حاجی گفتند سخن‌‌پراکنی در رادیو برلن را ادامه دهد تا بعد.
 
آن مقدار از خلاصهٔ مذاکرات که پس از ادعای نخست وزیر اسرائیل انتشار یافته حکایت دارد پیشوا با خونسردی و تأمل با مفتی حرف زد و مجذوب نظرات او نشد.  تفسیر بین سطرها می‌تواند این باشد: نیرومندترین آدم جهان سوار بر ماشین جنگی مهیب و بی‌مانندی آن مقدار عقل که در کله دارد دست واعظ فلسطینی نمی‌دهد؛ به شرارتش هم نیازی ندارد چون خودش مرکز شرارت است.
 
هفتادوپنج‌ سال پیش هرچه شد یا نشد، امروز نکته این است: نخست وزیر اسرائیل مستند حرف می‌زند اما یحتمل می‌داند که نتیجه‌گیری‌اش بیخود است: 49 درصد واقعیت برای 51 درصد جار و جنجال. بیش از آنکه تاریخ را تحریف کرده باشد، به گفتهٔ صادق هدایت، از توی خشتکش حرف درآورده.
 
مانند قضیهٔ شلوار جین که چاشنی حرف اصلی‌اش دربارهٔ بمب اتم بود، در این مورد هم برایش علی‌السویه است که حرفش را رد کنند.  ظاهراً خیال هم ندارد پس از بازنشستگی در دپارتمان تاریخ تدریس کند.
 
اما ضربه‌ای جانانه‌ وارد آورده.  همین که دنیا توجه کند و بداند حتی پیش از تشکیل دولت اسرائیل مرد خداجوی مسلمان و مفتی اعظم فلسطین رضای حق تعالی را در قتل عام انگلیسی و کمونیست و یهودی می‌دید برای خراب‌کردن حریفان کنونی کافی است.
 
در خبرها و نظرهای چند روز گذشته اشاره‌ای به این نکته که آلمان نازی به حاجی درجهٔ "آریایی افتخاری" داد ندیده‌ام.  برخی اهل تحقیق که نوشته‌اند این به‌رغم تحقیر "نژاد پست سامی" از سوی نازیها بود شاید توجه ندارند فلسطینی، از نظر قوم‌شناسی، عرب و سامی محسوب نمی‌شود.  عربهای دبش از بالا به ساکنان فلسطین نگاه می‌کنند و آنها را از خودشان نمی‌دانند ـــــ تحقیری که ادوارد سعید، مسیحی فلسطینی، را می‌آزرد.
 
حالا که سر و صدایی راه افتاده، بد نبود نظر آریاپرست‌های خودمان را دربارهٔ اعطای هم‌نژادی افتخاری می‌دانستیم.  نگارنده در جایی دیگر نوشت "اگر واعظ فلسطین را هم بتوان استثنائاً آریایی دانست، پس آن همه سختگیری برای تمایز نژادی یکسره مهمل بود."
 
فرهنگ دهخدا مَلـَس را "ترش و شیرین" معنی می‌کند.  علاوه بر مزهٔ انار مرغوب، یک مثال هم می‌تواند کشف مجدد فردی فلسطینی با گرایش ‌‌آریایی باشد.
 
ترش برای آریاپرستانی که لابد مشکل بتوانند هضم کنند کسی از چنان مکانی به درجهٔ والای آریائیت نائل گردد.
 
شیرین برای آن دسته از اهالی توهّم‌آباد آریایی‌ـاسلامی‌مان که مشتاق قاطی‌شدن نخود ایران در آش شله‌قلمکاری نه‌چندان مطبوعند.
اول آبان 94