خیال‌بافی‌های پرهزینه!
حسن بخشایش اردستانی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در اظهارنظری ادعا کرده است که آمریکا در پی ترور رهبری و به قدرت رساندن حسن روحانی است!
در این دنیا نه می‌توان مانع خیالبافی کسی شد و نه جلو اظهارنظر کسی را گرفت. با این حال، از فردی که به هر دلیلی و با هر شرایطی، وارد مجلس شده و به عضویت کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی آن در آمده است، کمترین انتظار این است که برای خیال‌بافی‌های خود حد و مرزی قائل شود و کمی هم به پیامدهای ادعای خود بیاندیشد!
ادعای بدون سند و مدرک آقای بخشایش، علاوه بر گمراه‌سازی و تحریک افکار عمومی، معرفی آقای روحانی به عنوان "هدفی مشروع" برای هر نوع برخورد بخصوص از سوی افراد خودسر و خشونت‌گراست!
قاعدتاً او باید پاسخ دهد که در پشتِ این تحریکات، جز آسیب رساندن شخصی به آقای روحانی و همفکرانش، چه هدف پنهان‌تری دنبال می‌شود؟
در روزهایی که پدیدهٔ شوم جنگ همچنان بر سر کشور سایه انداخته است، افرادی گویا جز دامن زدن به تحریک شهروندان و داغ کردن بازار تهمت و ترویج منازعات داخلی، رسالت دیگری برای خود نمی‌شناسند!
وقتی این افراد در مورد خیال‌بافی‌ها و تحریکات خود مورد سؤال قرار نمی‌گیرند، ذهن آدمی خواه ناخواه به سمت وجود توطئه‌های بسیار پیچیده علیه کشور معطوف می‌شود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
حسن بخشایش اردستانی عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در اظهارنظری ادعا کرده است که آمریکا در پی ترور رهبری و به قدرت رساندن حسن روحانی است!
در این دنیا نه می‌توان مانع خیالبافی کسی شد و نه جلو اظهارنظر کسی را گرفت. با این حال، از فردی که به هر دلیلی و با هر شرایطی، وارد مجلس شده و به عضویت کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی آن در آمده است، کمترین انتظار این است که برای خیال‌بافی‌های خود حد و مرزی قائل شود و کمی هم به پیامدهای ادعای خود بیاندیشد!
ادعای بدون سند و مدرک آقای بخشایش، علاوه بر گمراه‌سازی و تحریک افکار عمومی، معرفی آقای روحانی به عنوان "هدفی مشروع" برای هر نوع برخورد بخصوص از سوی افراد خودسر و خشونت‌گراست!
قاعدتاً او باید پاسخ دهد که در پشتِ این تحریکات، جز آسیب رساندن شخصی به آقای روحانی و همفکرانش، چه هدف پنهان‌تری دنبال می‌شود؟
در روزهایی که پدیدهٔ شوم جنگ همچنان بر سر کشور سایه انداخته است، افرادی گویا جز دامن زدن به تحریک شهروندان و داغ کردن بازار تهمت و ترویج منازعات داخلی، رسالت دیگری برای خود نمی‌شناسند!
وقتی این افراد در مورد خیال‌بافی‌ها و تحریکات خود مورد سؤال قرار نمی‌گیرند، ذهن آدمی خواه ناخواه به سمت وجود توطئه‌های بسیار پیچیده علیه کشور معطوف می‌شود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
توقیف است یا نیست؟
حکم بدوی روزنامهٔ هم‌میهن صادر شده است: محکومیت غلامحسین کرباسچی مدیرمسئول روزنامه به یک سال حبس تعلیقی و دو سال محرومیت از اشتغال رسانهای!
خب، این که "مجازات" مدیرمسئول است. سرنوشت خودِ روزنامه چه می‌شود؟ توقیفش ادامه دارد؟ ادامه ندارد؟ می‌تواند منتشر شود؟ نمی‌تواند منتشر شود؟
خلاصه روزنامه‌ای را حدود ۹ ماه است که توقیف کرده‌اند و حالا که دادگاه آن هم برگزار و حکمش صادر شده است، همچنان روشن نیست که روزنامه از توقیف درآمده و یا در توقیف مانده است!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
حکم بدوی روزنامهٔ هم‌میهن صادر شده است: محکومیت غلامحسین کرباسچی مدیرمسئول روزنامه به یک سال حبس تعلیقی و دو سال محرومیت از اشتغال رسانهای!
خب، این که "مجازات" مدیرمسئول است. سرنوشت خودِ روزنامه چه می‌شود؟ توقیفش ادامه دارد؟ ادامه ندارد؟ می‌تواند منتشر شود؟ نمی‌تواند منتشر شود؟
خلاصه روزنامه‌ای را حدود ۹ ماه است که توقیف کرده‌اند و حالا که دادگاه آن هم برگزار و حکمش صادر شده است، همچنان روشن نیست که روزنامه از توقیف درآمده و یا در توقیف مانده است!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
ابراز همدردی.....
وقتی چهره‌ای با ویژگی‌های حرفهای و اخلاقی و تلاطمات زندگیِ زنده‌یاد حمید علی‌دوستی به منزل ابدی پرمی‌کشد، احساس آدمی برای ابراز همدردی با خانواده و دوستانش از طریق نگارش متنی یا ارسال پیامی برانگیخته می‌شود
وضعیت جامعهٔ ایران اما به گونه‌ای رقم خورده است که برای هر کار کوچکی باید به هزار نکته اندیشید و هزار چیز را در نظر گرفت تا حاشیه‌ای پیش نیاید!
واضح است که منظورم اصلاً حاشیه‌های سیاسی نیست چون حاشیه‌های غیرسیاسی معمولاً آزاردهنده‌تر از حاشیه‌های سیاسی هستند.
به هر حال، من به روان رنج‌کشیدهٔ شادروان حمید علی‌دوستی درود می‌فرستم و برایش از خداوند بخشنده و مهربان، طلب آرامش و آسایش ابدی می‌کنم و به دوستان و بازماندگانش بخصوص بانوی هنرمند ایرانی ترانهٔ علی‌دوستی که در سوگ پدر سخت غمگین و غصه‌دار شده است، آرزوی تسلا و سلامتی و طول عمر دارم.
باری گویا مراسم تشییع پیکر مرحوم علی‌دوستی، بدون حاشیه‌های سیاسی هم برگزار نشده است.
ظاهراً تنی چند از چهره‌های حاضر در مراسم هنگام پخش سرود جمهوری اسلامی از جای خود بلند نشده‌اند.
حالا برخی محافل رسانهای این موضوع را دست گرفته و مشغول فضاسازی هستند.
اینکه هنگام پخش یک سرود، افرادی از جای خود بلند نشوند، می‌تواند علل و عوامل بسیاری داشته باشد؛ از کمردرد گرفته تا اعتراض به نابهنگام یا نامتناسب بودن پخش سرود با ماهیت مراسم و حتی نوعی مخالفت با مضمون سرود.
اجازه دهید قدری صادق باشیم! مثلاً فردی که خود را مخالف نظام قلمداد می‌کند و به همين دلیل زندان رفته و یا محکوم به زندان و مصادرهٔ اموال شده است، در چه چارچوب منطقی می‌تواند هنگام پخش سرودی که جاودانگی و پایندگی نظام را آرزو می‌کند از جای خود برخیزد و دست روی سینه بگذارد؟
اگر در همان حال، فردی به سراغ او رود و بپرسد؛ تو چطور آدمی هستی که از یک طرف به اتهام مخالفت با جمهوریاسلامی محکوم به زندان و مصادرهٔ تمام اموال شده‌ای و از طرف دیگر، دست به سینه به احترام سرودی که خواهان جاودانگی نظام است از جا برخاسته‌ای، او باید چه پاسخی بدهد که تناقض از چشم و چارش بیرون نزند؟
پاسخ این پرسش به عهدهٔ فضاسازان است.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
وقتی چهره‌ای با ویژگی‌های حرفهای و اخلاقی و تلاطمات زندگیِ زنده‌یاد حمید علی‌دوستی به منزل ابدی پرمی‌کشد، احساس آدمی برای ابراز همدردی با خانواده و دوستانش از طریق نگارش متنی یا ارسال پیامی برانگیخته می‌شود
وضعیت جامعهٔ ایران اما به گونه‌ای رقم خورده است که برای هر کار کوچکی باید به هزار نکته اندیشید و هزار چیز را در نظر گرفت تا حاشیه‌ای پیش نیاید!
واضح است که منظورم اصلاً حاشیه‌های سیاسی نیست چون حاشیه‌های غیرسیاسی معمولاً آزاردهنده‌تر از حاشیه‌های سیاسی هستند.
به هر حال، من به روان رنج‌کشیدهٔ شادروان حمید علی‌دوستی درود می‌فرستم و برایش از خداوند بخشنده و مهربان، طلب آرامش و آسایش ابدی می‌کنم و به دوستان و بازماندگانش بخصوص بانوی هنرمند ایرانی ترانهٔ علی‌دوستی که در سوگ پدر سخت غمگین و غصه‌دار شده است، آرزوی تسلا و سلامتی و طول عمر دارم.
باری گویا مراسم تشییع پیکر مرحوم علی‌دوستی، بدون حاشیه‌های سیاسی هم برگزار نشده است.
ظاهراً تنی چند از چهره‌های حاضر در مراسم هنگام پخش سرود جمهوری اسلامی از جای خود بلند نشده‌اند.
حالا برخی محافل رسانهای این موضوع را دست گرفته و مشغول فضاسازی هستند.
اینکه هنگام پخش یک سرود، افرادی از جای خود بلند نشوند، می‌تواند علل و عوامل بسیاری داشته باشد؛ از کمردرد گرفته تا اعتراض به نابهنگام یا نامتناسب بودن پخش سرود با ماهیت مراسم و حتی نوعی مخالفت با مضمون سرود.
اجازه دهید قدری صادق باشیم! مثلاً فردی که خود را مخالف نظام قلمداد می‌کند و به همين دلیل زندان رفته و یا محکوم به زندان و مصادرهٔ اموال شده است، در چه چارچوب منطقی می‌تواند هنگام پخش سرودی که جاودانگی و پایندگی نظام را آرزو می‌کند از جای خود برخیزد و دست روی سینه بگذارد؟
اگر در همان حال، فردی به سراغ او رود و بپرسد؛ تو چطور آدمی هستی که از یک طرف به اتهام مخالفت با جمهوریاسلامی محکوم به زندان و مصادرهٔ تمام اموال شده‌ای و از طرف دیگر، دست به سینه به احترام سرودی که خواهان جاودانگی نظام است از جا برخاسته‌ای، او باید چه پاسخی بدهد که تناقض از چشم و چارش بیرون نزند؟
پاسخ این پرسش به عهدهٔ فضاسازان است.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
کسب و کار است یا بیش از آن؟
پیشگیری از بیماری و بلا قبل از فرارسیدن، آیا مقدم بر احتمال و یا حتی قطعیتِ درمان آنها پس از فرارسیدن‌شان نیست؟
پزشکی یا عاقلی یافت می‌شود که پیشگیری را مقدم بر درمان احتمالی یا قطعیِ یک بیماری نداند؟
پس چرا افرادی در داخل و خارج ایران همین‌که شهروندی بر تلاش برای پیشگیری از وقوع جنگ تأکید می‌کند و یا مسئولی گامی در آن جهت برمی‌دارد، او را مورد زشت‌ترینِ تهمت‌ها و دشنام‌ها قرار می‌دهند؟
این افراد گویی نان‌شان فقط در تنور جنگ پخته می‌شود و هیچ امکان حیات و بقایی برای خود در شرایط آرامش و صلح نمی‌بینند!
برای مثال، فرض کنید سایهٔ جنگ یک بار برای همیشه از سر ایران رفع شود و کشور به آرامش کامل برسد، در آن صورت، امثالِ علی علی‌زاده و قیس قریشی در لندن و همتایان آنها در ايران، چه حرفی برای گفتن و عرضِ‌اندام دارند؟
از نگاهی خوش‌بینانه، جنگ برای اینان مایهٔ کسب و کار شده است، اما از نگاهی بدبینانه، آنان همکار و همدستِ پنهانِ همان کسانی هستند که ترامپ و نتانیاهو را برای تجاوز به خاک ایران دعوت کردند!
جنگ برای کشورها بلاست. کشتار و ویرانی به همراه دارد. برای پیشگیری از آن، باید تمام توان را به کار گرفت اما اگر به هر دلیلی محتوم و مقدر شد، آنگاه باید با تمام قوا به دفع و درمان و کنترل آن پرداخت.
قاعدهٔ کار برای مردمان صلح‌دوست، همیشهٔ تاریخ همین بوده و همین خواهد بود. آنها که این قاعده زرین را وارونه می‌کنند، ریگی درشت در کفش دارند و با زشت‌گویی و هتاکی به دیگران نمی‌توانند آن را پنهان کنند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
پیشگیری از بیماری و بلا قبل از فرارسیدن، آیا مقدم بر احتمال و یا حتی قطعیتِ درمان آنها پس از فرارسیدن‌شان نیست؟
پزشکی یا عاقلی یافت می‌شود که پیشگیری را مقدم بر درمان احتمالی یا قطعیِ یک بیماری نداند؟
پس چرا افرادی در داخل و خارج ایران همین‌که شهروندی بر تلاش برای پیشگیری از وقوع جنگ تأکید می‌کند و یا مسئولی گامی در آن جهت برمی‌دارد، او را مورد زشت‌ترینِ تهمت‌ها و دشنام‌ها قرار می‌دهند؟
این افراد گویی نان‌شان فقط در تنور جنگ پخته می‌شود و هیچ امکان حیات و بقایی برای خود در شرایط آرامش و صلح نمی‌بینند!
برای مثال، فرض کنید سایهٔ جنگ یک بار برای همیشه از سر ایران رفع شود و کشور به آرامش کامل برسد، در آن صورت، امثالِ علی علی‌زاده و قیس قریشی در لندن و همتایان آنها در ايران، چه حرفی برای گفتن و عرضِ‌اندام دارند؟
از نگاهی خوش‌بینانه، جنگ برای اینان مایهٔ کسب و کار شده است، اما از نگاهی بدبینانه، آنان همکار و همدستِ پنهانِ همان کسانی هستند که ترامپ و نتانیاهو را برای تجاوز به خاک ایران دعوت کردند!
جنگ برای کشورها بلاست. کشتار و ویرانی به همراه دارد. برای پیشگیری از آن، باید تمام توان را به کار گرفت اما اگر به هر دلیلی محتوم و مقدر شد، آنگاه باید با تمام قوا به دفع و درمان و کنترل آن پرداخت.
قاعدهٔ کار برای مردمان صلح‌دوست، همیشهٔ تاریخ همین بوده و همین خواهد بود. آنها که این قاعده زرین را وارونه می‌کنند، ریگی درشت در کفش دارند و با زشت‌گویی و هتاکی به دیگران نمی‌توانند آن را پنهان کنند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
من کجا؟ او کجا؟
در سفرم به عراق، در حرم سالار آزادگان حسین، غرق در تألمات و تأملات درونی خویش بودم که زائری پیش آمد و در گوشم گفت؛ مطالب شما را دنبال می‌کنم، فقط از خدا می‌خواهم که "این رژیم" به توصیه‌هایتان عمل نکند!
بعد توضیح داد که صبح همان روز در سامره بوده تا نذر خود برای جاروکشیِ "سرداب مقدس" را ادا کند. گفت هر شش ماه یک بار برای انجام این کار به عراق سفر می‌کند.
در آن لحظه، من در عوالم دیگری بودم و به قول مولانا، سخن‌های رقیقی که آن رفیق را بر سر رحم آورد، در ذهن خود می‌جستم تا این آتش جنگی که به جان کشورمان افتاده است، سرد و خاموش کند.
بعد از آن، به یاد اشارات آن مرد افتادم. او دقیقاً چه گفته بود؟
از نوع اشاراتش چنین حدس زدم که احتمالاً تفکری حجتیه‌ای دارد. گمان می‌کند هر تغییری در جهت بهبود اوضاع، "ظهور" را به تأخیر می‌اندازد. از این رو امیدوار است که جمهوریاسلامی توصیه‌های معطوف به اصلاح و بهبود امثال مرا نادیده بگیرد و جنگ هم رخ دهد، تا در امر "ظهور" تعجیل شود!
او به کربلا آمده بود تا در جوار قبر شهیدان کربلا، درست خلاف آنچه من از خدا می‌خواستم، از او بخواهد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
در سفرم به عراق، در حرم سالار آزادگان حسین، غرق در تألمات و تأملات درونی خویش بودم که زائری پیش آمد و در گوشم گفت؛ مطالب شما را دنبال می‌کنم، فقط از خدا می‌خواهم که "این رژیم" به توصیه‌هایتان عمل نکند!
بعد توضیح داد که صبح همان روز در سامره بوده تا نذر خود برای جاروکشیِ "سرداب مقدس" را ادا کند. گفت هر شش ماه یک بار برای انجام این کار به عراق سفر می‌کند.
در آن لحظه، من در عوالم دیگری بودم و به قول مولانا، سخن‌های رقیقی که آن رفیق را بر سر رحم آورد، در ذهن خود می‌جستم تا این آتش جنگی که به جان کشورمان افتاده است، سرد و خاموش کند.
بعد از آن، به یاد اشارات آن مرد افتادم. او دقیقاً چه گفته بود؟
از نوع اشاراتش چنین حدس زدم که احتمالاً تفکری حجتیه‌ای دارد. گمان می‌کند هر تغییری در جهت بهبود اوضاع، "ظهور" را به تأخیر می‌اندازد. از این رو امیدوار است که جمهوریاسلامی توصیه‌های معطوف به اصلاح و بهبود امثال مرا نادیده بگیرد و جنگ هم رخ دهد، تا در امر "ظهور" تعجیل شود!
او به کربلا آمده بود تا در جوار قبر شهیدان کربلا، درست خلاف آنچه من از خدا می‌خواستم، از او بخواهد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
در نجف در قم!
بعد از گذشت ربع قرن از سرنگونی صدام حسین، برق شهر نجف هنوز به طور مکرر قطع می‌شود. شبانه-روز بین ۵ تا ۸ ساعت برق سراسری وصل است.
با این حال، بدیل‌های جبرانی هم گسترش یافته است.
هتل‌ها و مراکز عمومی و ظاهراً بسیاری از خانه‌ها از موتور برق استفاده می‌کنند. موتورهای برق در جاهایی نصب شده‌اند که هيچگونه سر و صدایی تولید نمی‌کنند و قدرت آنها نیز به همان اندازهٔ برق سراسری است به طوری که قطع و وصل‌های متناوب برق سراسری، جز چند ثانیه خاموشی، تأثیری بر کارکرد وسائل الکترونیکی از جمله آسانسور ندارد.
در کنار این مشکل، آزادی بحث و فحص و اظهارنظر در مدارس علوم دینی در شهر نجف موضوعی است که در آنجا همگان به آن معترفند.
این آزادی، نوعی طمأنینه و امنیت‌خاطر برای اصطلاحاً "اهل علم" و به تبع آن برای عموم مردم به وجود آورده است که برای هر ناظری از جمله یک زائر یا توریست خارجی نیز کاملاً مشهود است.
در قم اما وضع به کلی متفاوت است. فضای قم هیچ احساسی از امنیت در بیننده ایجاد نمی‌کند. دو دهه پیش، برای ایراد صحبتی به قم دعوت شدم. در همان ابتدای کار تعدادی طلبه از حامیان آقای مصباح وارد مسجد شدند و دور تا دور آن را قرق کردند.
واضح بود که منتظر پریدن کلامی خلاف نظرات خود از زبانم هستند تا جلسه را به هم بزنند! از این رو، هر واژه را بسیار حساب‌شده انتخاب کردم تا بهانه‌ای به دست آنها ندهم. با این حال، طاقت نیاوردند و روی تکه کاغذی برایم پیغام دادند که "شهر مقدس قم جای منافقین نیست!"
در جواب‌شان گفتم؛ قم نه هوای دلپذیری دارد و نه آب گورایی! هیچ علاقه‌ای به ماندن در این شهر ندارم. اگر مهلت بدهید خودم به سرعت برق اینجا را ترک می‌کنم!
بعدها در دیداری با مرحوم سید عبدالکریم موسوی اردبیلی یکی از همراهان از او پرسید؛ چرا مراجع نسبت به این همه تضییع حقوق مردم ساکتند؟
آن مرحوم پاسخ داد؛ شما خیال کرده‌اید امنیت و آزادی عمل مراجع بیش از شماست؟ من اگر یک کلمه حرف انتقادی مطرح کنم، تعدادی از همین طلبه‌ها درسم را به هم می‌ریزند!
شايد خودِ اهل قم ندانند، اما واقعیت این است که وقتی به برخی از افراد می‌گویم فلان روز به قم سفر کرده‌ام با تعجب می‌گویند؛ تو عحب جرأتی داری!
فعلاً که حال نجف و قم این است.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
بعد از گذشت ربع قرن از سرنگونی صدام حسین، برق شهر نجف هنوز به طور مکرر قطع می‌شود. شبانه-روز بین ۵ تا ۸ ساعت برق سراسری وصل است.
با این حال، بدیل‌های جبرانی هم گسترش یافته است.
هتل‌ها و مراکز عمومی و ظاهراً بسیاری از خانه‌ها از موتور برق استفاده می‌کنند. موتورهای برق در جاهایی نصب شده‌اند که هيچگونه سر و صدایی تولید نمی‌کنند و قدرت آنها نیز به همان اندازهٔ برق سراسری است به طوری که قطع و وصل‌های متناوب برق سراسری، جز چند ثانیه خاموشی، تأثیری بر کارکرد وسائل الکترونیکی از جمله آسانسور ندارد.
در کنار این مشکل، آزادی بحث و فحص و اظهارنظر در مدارس علوم دینی در شهر نجف موضوعی است که در آنجا همگان به آن معترفند.
این آزادی، نوعی طمأنینه و امنیت‌خاطر برای اصطلاحاً "اهل علم" و به تبع آن برای عموم مردم به وجود آورده است که برای هر ناظری از جمله یک زائر یا توریست خارجی نیز کاملاً مشهود است.
در قم اما وضع به کلی متفاوت است. فضای قم هیچ احساسی از امنیت در بیننده ایجاد نمی‌کند. دو دهه پیش، برای ایراد صحبتی به قم دعوت شدم. در همان ابتدای کار تعدادی طلبه از حامیان آقای مصباح وارد مسجد شدند و دور تا دور آن را قرق کردند.
واضح بود که منتظر پریدن کلامی خلاف نظرات خود از زبانم هستند تا جلسه را به هم بزنند! از این رو، هر واژه را بسیار حساب‌شده انتخاب کردم تا بهانه‌ای به دست آنها ندهم. با این حال، طاقت نیاوردند و روی تکه کاغذی برایم پیغام دادند که "شهر مقدس قم جای منافقین نیست!"
در جواب‌شان گفتم؛ قم نه هوای دلپذیری دارد و نه آب گورایی! هیچ علاقه‌ای به ماندن در این شهر ندارم. اگر مهلت بدهید خودم به سرعت برق اینجا را ترک می‌کنم!
بعدها در دیداری با مرحوم سید عبدالکریم موسوی اردبیلی یکی از همراهان از او پرسید؛ چرا مراجع نسبت به این همه تضییع حقوق مردم ساکتند؟
آن مرحوم پاسخ داد؛ شما خیال کرده‌اید امنیت و آزادی عمل مراجع بیش از شماست؟ من اگر یک کلمه حرف انتقادی مطرح کنم، تعدادی از همین طلبه‌ها درسم را به هم می‌ریزند!
شايد خودِ اهل قم ندانند، اما واقعیت این است که وقتی به برخی از افراد می‌گویم فلان روز به قم سفر کرده‌ام با تعجب می‌گویند؛ تو عحب جرأتی داری!
فعلاً که حال نجف و قم این است.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
حجتیه!
برخی دوستان از جمله دکتر مجید تفرشی به من خرده گرفته‌اند که چرا در یادداشت "من کجا؟ او کجا؟" باور یک فرد ناشناس را به انجمن حجتیه نسبت داده‌ام.
به گفتهٔ آقای تفرشی، "انجمن حجتیه به رغم همهٔ معضلاتش معتقد به گسترش ظلم و فساد برای تعجیل در ظهور امام عصر نبوده و نیست."
دکتر تفرشی، این‌گونه ادعاها را دروغ‌پراکنی رقبای انجمن بخصوص در بین برخی از اصلاح‌طلبان دانسته که از فرط تکرار برای مثل منی هم به صورت فکت درآمده است.
من اذعان می‌کنم که نسبت دادن حدس و گمانم از باور یک فرد به "تفکر حجتیه‌ای" از روی سهل‌انگاری بوده است چرا که من مطالعات جدی و متمرکزی در مورد مرام و منش امروزین انجمن حجتیه ندارم و اطلاعاتم در بارهٔ آنها پراکنده است.
قاعدتاً تصور اینکه کسی یا کسانی قائل به گسترش ظلم و فساد برای ايجاد شرایط تحقق عدل و اصلاح کامل به صورت آنی و ناگهانی باشند، بسیار دشوار و بلکه ناممکن است، چرا که لازمهٔ چنین اعتقادی این است که آن فرد یا افراد، تمام محیط زندگی و حتی شخص خود و اطرافیان‌شان را به طور کامل فاسد و کثیف و تباه کنند و از بین ببرند!
واضح است که از هیچ موجود ذی‌شعوری چنین رفتاری سر نمی‌زند. حتی همان فردی که به نظرم رسید خواهان گسترش جنگ برای تعجیل ظهور است، برای جاروکشی به سامره رفته بود که این خود نوعی اصلاح در امر نظافت به شمار می‌رود!
با این حال، من بدون آنکه کمترین علاقه‌ای به ورود به جدال‌های اعتقادی از هر نوع آن داشته باشم، بنا به همان مطالعات پراکنده‌ام، رویکرد انجمن حجتیه به امر "مهدویت" را به لحاظ سیاسی و اجتماعی بسیار مخرب می‌بینم.
زنده‌یاد میرزای نائینی در توجیه نظام مشروطه طرحی درافکند که تکلیف مهدویت را از نقطه‌نظر سیاسی برای مذهب شیعی روشن کرد.
اندیشهٔ مرحوم نائینی اما در این زمینه مغفول و مهجور ماند و در عوض میدان برای فرقه‌گرایی‌های اصطلاحاً ولایتیِ انجمن حجتیه و برخی روحانيون هوادار آن فراهم شد.
مهدویت مورد نظر انجمن حجتیه سرشار از تناقضات سیاسی و مخرب انسجام اجتماعی است.
این طرز فکر متأسفانه با به قدرت رسیدن محمود احمدی‌نژاد به صورت عیان و نهان در بین برخی از نیروهای مذهبی گسترش یافته و امروزه به معضلی تبديل شده است که از جنگ به عنوان امری آخرالزمانی استقبال می‌کند.
در آن یادداشت قصدی جز اشاره به این معضل وجود نداشت.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
برخی دوستان از جمله دکتر مجید تفرشی به من خرده گرفته‌اند که چرا در یادداشت "من کجا؟ او کجا؟" باور یک فرد ناشناس را به انجمن حجتیه نسبت داده‌ام.
به گفتهٔ آقای تفرشی، "انجمن حجتیه به رغم همهٔ معضلاتش معتقد به گسترش ظلم و فساد برای تعجیل در ظهور امام عصر نبوده و نیست."
دکتر تفرشی، این‌گونه ادعاها را دروغ‌پراکنی رقبای انجمن بخصوص در بین برخی از اصلاح‌طلبان دانسته که از فرط تکرار برای مثل منی هم به صورت فکت درآمده است.
من اذعان می‌کنم که نسبت دادن حدس و گمانم از باور یک فرد به "تفکر حجتیه‌ای" از روی سهل‌انگاری بوده است چرا که من مطالعات جدی و متمرکزی در مورد مرام و منش امروزین انجمن حجتیه ندارم و اطلاعاتم در بارهٔ آنها پراکنده است.
قاعدتاً تصور اینکه کسی یا کسانی قائل به گسترش ظلم و فساد برای ايجاد شرایط تحقق عدل و اصلاح کامل به صورت آنی و ناگهانی باشند، بسیار دشوار و بلکه ناممکن است، چرا که لازمهٔ چنین اعتقادی این است که آن فرد یا افراد، تمام محیط زندگی و حتی شخص خود و اطرافیان‌شان را به طور کامل فاسد و کثیف و تباه کنند و از بین ببرند!
واضح است که از هیچ موجود ذی‌شعوری چنین رفتاری سر نمی‌زند. حتی همان فردی که به نظرم رسید خواهان گسترش جنگ برای تعجیل ظهور است، برای جاروکشی به سامره رفته بود که این خود نوعی اصلاح در امر نظافت به شمار می‌رود!
با این حال، من بدون آنکه کمترین علاقه‌ای به ورود به جدال‌های اعتقادی از هر نوع آن داشته باشم، بنا به همان مطالعات پراکنده‌ام، رویکرد انجمن حجتیه به امر "مهدویت" را به لحاظ سیاسی و اجتماعی بسیار مخرب می‌بینم.
زنده‌یاد میرزای نائینی در توجیه نظام مشروطه طرحی درافکند که تکلیف مهدویت را از نقطه‌نظر سیاسی برای مذهب شیعی روشن کرد.
اندیشهٔ مرحوم نائینی اما در این زمینه مغفول و مهجور ماند و در عوض میدان برای فرقه‌گرایی‌های اصطلاحاً ولایتیِ انجمن حجتیه و برخی روحانيون هوادار آن فراهم شد.
مهدویت مورد نظر انجمن حجتیه سرشار از تناقضات سیاسی و مخرب انسجام اجتماعی است.
این طرز فکر متأسفانه با به قدرت رسیدن محمود احمدی‌نژاد به صورت عیان و نهان در بین برخی از نیروهای مذهبی گسترش یافته و امروزه به معضلی تبديل شده است که از جنگ به عنوان امری آخرالزمانی استقبال می‌کند.
در آن یادداشت قصدی جز اشاره به این معضل وجود نداشت.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
گمراه‌کننده‌ترین پرسش!
"عدالت بر آزادی مقدم است یا آزادی بر عدالت؟"
به نظرم گمراه‌کننده‌تر از این پرسش، در تاریخ بشر وجود نداشته باشد!
اگر پرسشی گمراه‌کننده باشد و مغلطهٔ درون آن کشف نشود، هر پاسخی به آن نادرست و اتلاف وقت و مایهٔ کژفهمی است.
آزادی، برابرنهاد عدالت نیست که لازم باشد از تقدم و تأخرشان پرسش شود.
آزادی نقطهٔ کانونی عدالت است. بدون آزادی، هیچ صورتی از عدالت قابل تصور نیست. همهٔ ادعاهای عدالت‌طلبانهٔ فاقد آزادی، شرم‌آورترین اشکال ظلم و جور بوده‌اند.
برای تبيين روشن‌تر این سخن نیاز به مفهوم‌سازی دقیق‌تری از عدالت و آزادی و شرح تفاوت آنها با مساواتِ مالی و بی‌بندوباری تجاوزخویانه است.
بعد از حدود ۱۵۰ سال بحث و جدل و کشت و کشتار بر سر این مفاهیم، جامعهٔ ایرانی باید تاکنون به اجماعی نسبی در مورد آنها دست پیدا می‌کرد، اما دریغ که عدم انباشت دانشِ مفهومی در خودآگاه جمعی ما، سبب ساز آغاز از نقطهٔ صفر در هر نسل و حتی درون یک نسل در فواصل پنج تا ده ساله شده است!
چه سرنوشت ترسناکی!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
"عدالت بر آزادی مقدم است یا آزادی بر عدالت؟"
به نظرم گمراه‌کننده‌تر از این پرسش، در تاریخ بشر وجود نداشته باشد!
اگر پرسشی گمراه‌کننده باشد و مغلطهٔ درون آن کشف نشود، هر پاسخی به آن نادرست و اتلاف وقت و مایهٔ کژفهمی است.
آزادی، برابرنهاد عدالت نیست که لازم باشد از تقدم و تأخرشان پرسش شود.
آزادی نقطهٔ کانونی عدالت است. بدون آزادی، هیچ صورتی از عدالت قابل تصور نیست. همهٔ ادعاهای عدالت‌طلبانهٔ فاقد آزادی، شرم‌آورترین اشکال ظلم و جور بوده‌اند.
برای تبيين روشن‌تر این سخن نیاز به مفهوم‌سازی دقیق‌تری از عدالت و آزادی و شرح تفاوت آنها با مساواتِ مالی و بی‌بندوباری تجاوزخویانه است.
بعد از حدود ۱۵۰ سال بحث و جدل و کشت و کشتار بر سر این مفاهیم، جامعهٔ ایرانی باید تاکنون به اجماعی نسبی در مورد آنها دست پیدا می‌کرد، اما دریغ که عدم انباشت دانشِ مفهومی در خودآگاه جمعی ما، سبب ساز آغاز از نقطهٔ صفر در هر نسل و حتی درون یک نسل در فواصل پنج تا ده ساله شده است!
چه سرنوشت ترسناکی!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
اتلاف عظیم!
دو دهه تمام به نوعی از افراط‌گراییِ وهم‌اندیش و ضدِ اصولِ مسلمِ حکمرانی، میدان داده شد تا نگاه خود را در قشری از جامعه منتشر کند.
از این به بعد باید دو دهه تلاش کرد تا مزاحمت و کارشکنی این جماعت در جهت حرکت به سمت هر گونه حکمرانی معطوف به کارآمدی و رضایت عمومی خنثی و بی‌اثر شود!
اتلافی از این عظیم‌تر؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
دو دهه تمام به نوعی از افراط‌گراییِ وهم‌اندیش و ضدِ اصولِ مسلمِ حکمرانی، میدان داده شد تا نگاه خود را در قشری از جامعه منتشر کند.
از این به بعد باید دو دهه تلاش کرد تا مزاحمت و کارشکنی این جماعت در جهت حرکت به سمت هر گونه حکمرانی معطوف به کارآمدی و رضایت عمومی خنثی و بی‌اثر شود!
اتلافی از این عظیم‌تر؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
ترافیک در پونک!
تا پیش از جنگ ۴۰ روزه ترافیک منطقهٔ پونک، روان‌تر از مناطق اطرافش بود، اما بعد از جنگ، تنظیم چراغ‌های راهنماییِ سر چهارراه‌ها به هم خورده و بیش از دو برابر حد لازم، طولانی شده است.
در نتیجه، هم معطلی پشت چراغ قرمزها از اندازه خارج شده و هم صف طولانی خودروها در هر چهارراهی، به بند آمدن راه‌های فرعی پیرامون کمک کرده است.
از راهنمایی و رانندگی درخواست می‌شود، تنظیمات چراغ‌ها را به حال پیشین خود برگرداند تا ترافیک این منطقه روان‌تر شود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
تا پیش از جنگ ۴۰ روزه ترافیک منطقهٔ پونک، روان‌تر از مناطق اطرافش بود، اما بعد از جنگ، تنظیم چراغ‌های راهنماییِ سر چهارراه‌ها به هم خورده و بیش از دو برابر حد لازم، طولانی شده است.
در نتیجه، هم معطلی پشت چراغ قرمزها از اندازه خارج شده و هم صف طولانی خودروها در هر چهارراهی، به بند آمدن راه‌های فرعی پیرامون کمک کرده است.
از راهنمایی و رانندگی درخواست می‌شود، تنظیمات چراغ‌ها را به حال پیشین خود برگرداند تا ترافیک این منطقه روان‌تر شود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
همای سعادت!
حامیان مسعود رجوی و رضا پهلوی بر سر جایزه‌ای از سوی بنیاد فریدریش ناومان که به "مردم ایران" تقدیم و توسط "شاهزاده" دریافت شده است، چنان به جنگ با هم برخاسته‌اند که انگار این جایزهٔ منسوب به یک حزب آلمانی، همان همای سعادت افسانه‌ای است که اگر روی سر کسی نشست، حکومت را هم به او می‌دهند!
تاکنون خانم نسرين ستوده، ده‌ها جایزه از این قبیل و جوایز بسیار مهمتر از آن را از نهادها و کشورهای مختلف دریافت کرده است، اما اغلب ایرانیان حتی از آنها خبردار هم نشده‌اند، حال از جایزهٔ بنیاد فریدریش ناومان قرار است چه معجزه‌ای سر بزند که دو نیروی مدعی حکمرانی بر آیندهٔ ایران اینطور بر سر آن به نزاع برخاسته‌اند؟
وزن و قدرت افراد و گروه‌ها معمولاً از چیزی مشخص می‌شود که بر سر آن دعوا می‌کنند. با این حساب، وزن و قدرت این دو گروه هم ظاهراً بیش از جایزهٔ بنیاد فریدریش ناومان نیست!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
حامیان مسعود رجوی و رضا پهلوی بر سر جایزه‌ای از سوی بنیاد فریدریش ناومان که به "مردم ایران" تقدیم و توسط "شاهزاده" دریافت شده است، چنان به جنگ با هم برخاسته‌اند که انگار این جایزهٔ منسوب به یک حزب آلمانی، همان همای سعادت افسانه‌ای است که اگر روی سر کسی نشست، حکومت را هم به او می‌دهند!
تاکنون خانم نسرين ستوده، ده‌ها جایزه از این قبیل و جوایز بسیار مهمتر از آن را از نهادها و کشورهای مختلف دریافت کرده است، اما اغلب ایرانیان حتی از آنها خبردار هم نشده‌اند، حال از جایزهٔ بنیاد فریدریش ناومان قرار است چه معجزه‌ای سر بزند که دو نیروی مدعی حکمرانی بر آیندهٔ ایران اینطور بر سر آن به نزاع برخاسته‌اند؟
وزن و قدرت افراد و گروه‌ها معمولاً از چیزی مشخص می‌شود که بر سر آن دعوا می‌کنند. با این حساب، وزن و قدرت این دو گروه هم ظاهراً بیش از جایزهٔ بنیاد فریدریش ناومان نیست!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
آنکه شمشیر می‌کِشد!
دوستان و همفکران و همراهان شیخ حمید رسایی در داخل مجلس و خارج از آن، حکم شش ماه زندان وی را با الفاظی چون ناموجه، تبعیض‌آمیز و ناعادلانه، تقبیح می‌کنند.
همین افراد اما کوچکترین انتقاد از احکام اعدام و زندان و مصادرهٔ اموال دیگر شهروندان را مطلقاً تاب نمی‌آورند و چنان واکنش هیستریکی از خود نشان می‌دهند که گویی می‌خواهند طرف را تکه پاره کنند!
خب، اگر همهٔ احکام صادره از سوی محاکم قضایی را موجه و منصفانه می‌دانند، چرا مورد آقای رسایی باید استثنا باشد؟ و اگر احتمال خطا و اشتباه در احکام صادره را ممکن می‌دانند چرا نسبت به نقد احکام اعدام و زندان و مصادرهٔ اموال دیگران واکنش خصمانه نشان می‌دهند و منتقد را به همدستی با آمریکا و اسرائیل و عوامل آنها متهم می‌کنند؟
یعنی اعتراض به حکم شش ماه زندان آقای رسایی مجاز و اعتراض به حکم ۱۷ سال زندان سید مصطفی تاج‌زاده غیرمجاز است؟ عجب شاکلهٔ فکری و عملی عادلانه‌ای!
برخورد بوالهوسانه و به کارگیری معیارهای دوگانه در این دنیا، امری بدون هزینه نیست و عاقبت دامن آدمی را می‌گیرد!
به همین جهت، عیسی مسیح گفته است؛ آنکه شمشیر برکشد به شمشیر کشته خواهد شد.
باری، من با زندانی شدن آقای رسایی به دلیل اتهامی که علیه او مطرح شده است، مخالفم. از نوع نسبتی که او به رئیس مجلس داده است، روزانه هزاران مورد از سوی کسانی دیگر، علیه مقام‌های سابق و لاحق و شهروندان بی‌گناه مطرح می‌شود اما بسیاری از آنها حتی مورد رسیدگی هم قرار نمی‌گیرد چه رسد به اینکه بخواهد به زندان ختم شود!
نمونهٔ روشنش، مدیر مسئول روزنامهٔ کیهان است که ماشين تهمت‌پراکنی‌اش علیه هر که دلش بخواهد، لحظه‌ای توقف ندارد.
حتی شکایت‌های مکرر سید محمد خاتمی از او سال‌هاست که به نتیجه‌ای نرسیده است.
وقتی اوضاع بدین صورت است، چرا فقط مورد خاص آقای رسایی باید به زندان ختم شود؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
دوستان و همفکران و همراهان شیخ حمید رسایی در داخل مجلس و خارج از آن، حکم شش ماه زندان وی را با الفاظی چون ناموجه، تبعیض‌آمیز و ناعادلانه، تقبیح می‌کنند.
همین افراد اما کوچکترین انتقاد از احکام اعدام و زندان و مصادرهٔ اموال دیگر شهروندان را مطلقاً تاب نمی‌آورند و چنان واکنش هیستریکی از خود نشان می‌دهند که گویی می‌خواهند طرف را تکه پاره کنند!
خب، اگر همهٔ احکام صادره از سوی محاکم قضایی را موجه و منصفانه می‌دانند، چرا مورد آقای رسایی باید استثنا باشد؟ و اگر احتمال خطا و اشتباه در احکام صادره را ممکن می‌دانند چرا نسبت به نقد احکام اعدام و زندان و مصادرهٔ اموال دیگران واکنش خصمانه نشان می‌دهند و منتقد را به همدستی با آمریکا و اسرائیل و عوامل آنها متهم می‌کنند؟
یعنی اعتراض به حکم شش ماه زندان آقای رسایی مجاز و اعتراض به حکم ۱۷ سال زندان سید مصطفی تاج‌زاده غیرمجاز است؟ عجب شاکلهٔ فکری و عملی عادلانه‌ای!
برخورد بوالهوسانه و به کارگیری معیارهای دوگانه در این دنیا، امری بدون هزینه نیست و عاقبت دامن آدمی را می‌گیرد!
به همین جهت، عیسی مسیح گفته است؛ آنکه شمشیر برکشد به شمشیر کشته خواهد شد.
باری، من با زندانی شدن آقای رسایی به دلیل اتهامی که علیه او مطرح شده است، مخالفم. از نوع نسبتی که او به رئیس مجلس داده است، روزانه هزاران مورد از سوی کسانی دیگر، علیه مقام‌های سابق و لاحق و شهروندان بی‌گناه مطرح می‌شود اما بسیاری از آنها حتی مورد رسیدگی هم قرار نمی‌گیرد چه رسد به اینکه بخواهد به زندان ختم شود!
نمونهٔ روشنش، مدیر مسئول روزنامهٔ کیهان است که ماشين تهمت‌پراکنی‌اش علیه هر که دلش بخواهد، لحظه‌ای توقف ندارد.
حتی شکایت‌های مکرر سید محمد خاتمی از او سال‌هاست که به نتیجه‌ای نرسیده است.
وقتی اوضاع بدین صورت است، چرا فقط مورد خاص آقای رسایی باید به زندان ختم شود؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
فقط در اسرائیل ممکن است!
آویگدور لیبرمن رهبر حزب "اسرائیل خانهٔ ما" تاکنون تندترین مخالف احزاب ارتدوکس مذهبی یا اصطلاحاً یهودیان حریدی بوده است.
او که خود را ناسیونالیستی به غایت سکولار معرفی می‌کند، دشمن هر نوع دخالت شریعت در امور دولت و سیاست است. با این حال، لیبرمن در روزهای اخیر، پیشگام تلاش در جهت ائتلاف تحت رهبری آیزنکوت با احزاب مذهبی ارتدوکس شده است تا از شر دار و دستهٔ نتانیاهو خلاص شوند. لیبرمن تشکیل دولت با پشتیبانی احزاب عربی را بی‌ثبات در نتیجه به نفع نتانیاهو می‌داند و برای از میدان به در کردن رهبر حزب لیکود، انعطافی در برابر حریدی‌ها از خود نشان می‌دهد که برای بسیاری از ناظران غیرقابل هضم است.
از آن طرف، احزاب حریدی که حضور در دولت را صرفاً برای اجرای احکام شریعت یهود توسط جامعهٔ مذهبی حامی خود می‌خواهند، با برکناری امیر اوهانا از ریاست کنست که یک همجنس‌گرای رسمی و علنی است، اعلام مخالفت کرده‌اند.
از نگاه احزاب یهودی ارتدوکس هم‌جنس‌گرایی نه فقط حرام و گناه کبیره است بلکه بارها هشدار داده‌اند که به رسمیت شناختن ازدواج همجنس‌گرایان در اسرائیل عذابی الهی را همانند مردم شهرهای سودوم و گومورا یعنی قوم لوط به دنبال خواهد داشت!
با این همه چون هنوز راه خود را برای پیوستن به ائتلاف تحت رهبری آیزنکوت باز نمی‌بینند، با برکناری امیر اوهانای همجنس‌گرا از ریاست کنست مخالفت می‌کنند!
چنين پدیده‌هایی فقط در اسرائیل ممکن و میسر است!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
آویگدور لیبرمن رهبر حزب "اسرائیل خانهٔ ما" تاکنون تندترین مخالف احزاب ارتدوکس مذهبی یا اصطلاحاً یهودیان حریدی بوده است.
او که خود را ناسیونالیستی به غایت سکولار معرفی می‌کند، دشمن هر نوع دخالت شریعت در امور دولت و سیاست است. با این حال، لیبرمن در روزهای اخیر، پیشگام تلاش در جهت ائتلاف تحت رهبری آیزنکوت با احزاب مذهبی ارتدوکس شده است تا از شر دار و دستهٔ نتانیاهو خلاص شوند. لیبرمن تشکیل دولت با پشتیبانی احزاب عربی را بی‌ثبات در نتیجه به نفع نتانیاهو می‌داند و برای از میدان به در کردن رهبر حزب لیکود، انعطافی در برابر حریدی‌ها از خود نشان می‌دهد که برای بسیاری از ناظران غیرقابل هضم است.
از آن طرف، احزاب حریدی که حضور در دولت را صرفاً برای اجرای احکام شریعت یهود توسط جامعهٔ مذهبی حامی خود می‌خواهند، با برکناری امیر اوهانا از ریاست کنست که یک همجنس‌گرای رسمی و علنی است، اعلام مخالفت کرده‌اند.
از نگاه احزاب یهودی ارتدوکس هم‌جنس‌گرایی نه فقط حرام و گناه کبیره است بلکه بارها هشدار داده‌اند که به رسمیت شناختن ازدواج همجنس‌گرایان در اسرائیل عذابی الهی را همانند مردم شهرهای سودوم و گومورا یعنی قوم لوط به دنبال خواهد داشت!
با این همه چون هنوز راه خود را برای پیوستن به ائتلاف تحت رهبری آیزنکوت باز نمی‌بینند، با برکناری امیر اوهانای همجنس‌گرا از ریاست کنست مخالفت می‌کنند!
چنين پدیده‌هایی فقط در اسرائیل ممکن و میسر است!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
فقط از اینان برمی‌آید و بس!
شهروندی را با اصرار و التماس به برنامهٔ تلویزیونی دعوت کردن، سپس در جریان برنامه، برای جلوگیری از انعقاد و توضیح حرف و سخن و نظرش، سه نفر را به جان او انداختن، بعد از برنامه هم او را به باد حمله گرفتن و نماينده‌ای با اتکاء به سابقهٔ نظامی خود، او را تلویحاً تهدید کردن و به "سر در آخور دشمن" داشتن متهم ساختن، فقط از مدیران صدا و سیما و شرکای سیاسی آنها در سایر نهادها و رسانه‌ها برمی‌آید و بس!
تازه خود را پیشقراولان عدالت‌خواهی در دنیا نیز معرفی می‌کنند!
بیچاره واژهٔ عدالت که اگر جان و جسمی داشت، از درماندگی چنان سر خود را به سنگ می‌کوفت که برای همیشه از شر برخی مدعیان عدالت‌خواهی نجات یابد!
#احمد_زیدآبادی
شهروندی را با اصرار و التماس به برنامهٔ تلویزیونی دعوت کردن، سپس در جریان برنامه، برای جلوگیری از انعقاد و توضیح حرف و سخن و نظرش، سه نفر را به جان او انداختن، بعد از برنامه هم او را به باد حمله گرفتن و نماينده‌ای با اتکاء به سابقهٔ نظامی خود، او را تلویحاً تهدید کردن و به "سر در آخور دشمن" داشتن متهم ساختن، فقط از مدیران صدا و سیما و شرکای سیاسی آنها در سایر نهادها و رسانه‌ها برمی‌آید و بس!
تازه خود را پیشقراولان عدالت‌خواهی در دنیا نیز معرفی می‌کنند!
بیچاره واژهٔ عدالت که اگر جان و جسمی داشت، از درماندگی چنان سر خود را به سنگ می‌کوفت که برای همیشه از شر برخی مدعیان عدالت‌خواهی نجات یابد!
#احمد_زیدآبادی
تسلیم!
تا چند وقت پیش، ترامپ می‌گفت که برای پایان جنگ، ایران باید "تسلیم" شرایط آمریکا شود!
اکنون برخی از افراد دخیل در مذاکرات با طرف‌های خارجی می‌گویند برای پایان جنگ، آمریکا باید "تسلیم" شرایط ایران شود!
وقتی واژه‌هایی چون "تسلیم" در جنگی که جز از طريق یک معاملهٔ متوازن پایان آن متصور نیست، به وسط کشیده می‌شود، یعنی قرار نیست جنگ به این زودی‌ها خاتمه یابد.
ادامهٔ جنگ هم یعنی تشدید فزایندهٔ همین وضعیت واویلای اقتصادی و سیاسی و فشار روزافزون آن بر جامعه‌ای که انگار در معادلات نادیده گرفته می‌شود.
مردم ما، همانطور که برخی مقام‌های کشور نیز تأکید کرده‌اند، خواهان ترسیم چشم‌انداز روشنی از پایان وضعیت نه جنگ نه صلح و زمینه‌سازی عینی و ذهنی برای سامان دادن به اقتصاد کشور، از سوی متصدیان امر مذاکره هستند، اما حرفهای آنان گویی جهت دیگری به خود گرفته است.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
تا چند وقت پیش، ترامپ می‌گفت که برای پایان جنگ، ایران باید "تسلیم" شرایط آمریکا شود!
اکنون برخی از افراد دخیل در مذاکرات با طرف‌های خارجی می‌گویند برای پایان جنگ، آمریکا باید "تسلیم" شرایط ایران شود!
وقتی واژه‌هایی چون "تسلیم" در جنگی که جز از طريق یک معاملهٔ متوازن پایان آن متصور نیست، به وسط کشیده می‌شود، یعنی قرار نیست جنگ به این زودی‌ها خاتمه یابد.
ادامهٔ جنگ هم یعنی تشدید فزایندهٔ همین وضعیت واویلای اقتصادی و سیاسی و فشار روزافزون آن بر جامعه‌ای که انگار در معادلات نادیده گرفته می‌شود.
مردم ما، همانطور که برخی مقام‌های کشور نیز تأکید کرده‌اند، خواهان ترسیم چشم‌انداز روشنی از پایان وضعیت نه جنگ نه صلح و زمینه‌سازی عینی و ذهنی برای سامان دادن به اقتصاد کشور، از سوی متصدیان امر مذاکره هستند، اما حرفهای آنان گویی جهت دیگری به خود گرفته است.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad