‏سولژنیتسین بعد از سال‌ها قربانی ظلم بودنِ یکی از وحشی‌ترین تمامیت‌خواهی‌ها در تاریک‌ترین زمانه‌های نسل بشر، از گولاگ‌های استالین بازگشت و نوشت: اگر آن روزی که ماموران سرکوب به سراغ مردم می‌آمدند با قهر و مقابله‌ی مردم روبه‌رو می‌شدند، مگر حکومت می‌توانست دست به آن همه جنایت بزند. با یا بدون مقابله‌ی مردم در مقابل وحشت، وحشی‌گری و سرکوب این‌چنین تمامیت‌خواهان شروری، آن‌ها به سرکوب مردم با توسل به سلاح و خدمت‌گذاران سرکوب‌گرشان ادامه می‌دهند. این‌جا و میان «مردم و حکومت شر» جنگی در جریان و دریایی از جنازه‌های تلنبار شده بر هم از خرداد، دی، آبان و اکنون تیر وجود دارد. پویا بختیاری تنها سلاحش دوربین و دستانش بود و گلوله‌ها تن عزیزش را دریدند، محمد و مصطفی و نیکتا و ابراهیم و دیگران هم‌
‏چنین. امروز در ⁧ #خوزستان⁩ معترضان را در حالی که با متمدنانه‌ترین روش‌های اعتراض به بی‌آبی و آن‌چه را که حق آن‌هاست به اعتراض نشسته‌اند سرکوب می‌کنند و حتی به خانواده‌‌ها رحم نکرده و در مقابل دوربین از آن‌ها اعتراف می‌گیرند. ماموری که در آبان می‌گفت: «بزار بیاد نزدیک‌تر تا راحت‌تر بزنیش» امروز به سرکوب مردم در خوزستان نشسته است. آن‌که دفاع مشروع در مقابل چنین وحوشی را غیراخلاقی می‌نمایاند، خود در خدمت سرکوب است. و در پایان زندگی صحنه‌ی انیمیشن‌های دیزنی نیست که مردم و گاومیش‌هایش با آب معدنی و کوکاکولا خریدن فلان سلبریتی مشکلشان حل شود. این‌جا در ایران تنها یک مشکل وجود دارد و آن «شرِ برآمده از جمهوری اسلامی» است. آب معدنی مشکلی را حل نمی‌کند، اما اعتراض‌تان در خیابان ⁧ #امشب_ساعت_۹⁩ چرا. برای پایان دادن به این وحشت ما تنها نیاز به یک پیروزی در خیابان داریم. این‌جا شعر برشت معنا می‌یابد:
‏«تانکت قوی‌ترین تانک است،
‏هواپیمایت قوی‌ترین هواپیما
‏و اسلحه‌ات قوی‌ترین اسلحه
‏اما به یک آدم نیاز دارد...»
‏آدمی که خسته می‌شود، می‌میرد و نمی‌تواند همه مردم را تا همیشه سرکوب کند.

شاوشنک