صدای سعید عزیز باشیم.

✌️

🔻در شرایط اقتصادی و اجتماعی کنونی، ما خود را موظف می‌دانیم که از ظرفیت کانال برای حمایت از کسب‌و‌کارها و شرکت‌هایی که هنوز نیاز به استخدام دارند، استفاده کنیم.

امروز که انگیزه‌ای و شاید مخاطبی برای محتوای تخصصی نیست، تنها هدف ما فراهم آوردن راه ارتباطی بین صاحبان کسب‌وکار و آگهی‌دهندگان است.

این فرصت کاملاً رایگان است و برای شرکت‌ها و کسب‌وکارهایی است که می‌خواهند به شکل شفاف نام، اطلاعات تماس و شرایط خود را معرفی کنند.

شرکت‌ها و آگهی‌دهندگان استخدام، می‌توانند یک تصویر با حداکثر ۴۰۰ کاراکتر چسبیده به آن یا یک ویدیو با همین شرایط برای ما ارسال کنند تا ما آن را در کانال منتشر کنیم و به عنوان پل ارتباطی عمل کنیم.

هدف ما ایجاد فضایی امن و شفاف است تا در این شرایط دشوار، تعامل سازنده بین کسب‌وکارها و متقاضیان فرصت‌های شغلی و کاری تسهیل شود.

ارادتمند شما

📚 شهوت ساخت پیام‌رسان

سال‌هاست که در ایران، پس از فیلترینگ گسترده پیام‌رسان‌ها و مهاجرت بخش بزرگی از جامعه از یک پلتفرم خارجی به پلتفرمی دیگر، یک واقعیت تثبیت شده شکل گرفته است: مردم جایی می‌مانند که احساس امنیت، کارآمدی و «جمع بودن» داشته باشند.

این روند بیش از یک دهه سابقه دارد و در این مدت، دو بازیگر اصلی یعنی تلگرام و واتس‌اپ به زیست‌بوم ارتباطی ایرانیان تبدیل شده‌اند. به‌ویژه تلگرام که عملاً به زیرساخت رسانه‌ای، تجاری و حتی آموزشی بخش بزرگی از جامعه بدل شد.

در مقاطعی، حاکمیت تلاش کرد با نسخه‌های موسوم به «پوسته‌های طلایی و نقره‌ای» تلگرام، جریان اطلاعات را مدیریت کند. تلاشی برای آنکه بدون از دست رفتن بدنه کاربر، کنترل بیشتری اعمال شود.

همزمان، پروژه‌های متعددی با مشارکت بخش خصوصی و خصولتی برای راه‌اندازی پیام‌رسان‌های بومی کلید خورد. سرمایه تزریق شد، تبلیغات گسترده انجام گرفت، مشوق‌های مالی تعریف شد و حتی برخی خدمات عمومی و نیمه‌انحصاری صرفا در همان پیام‌رسان‌ها ارائه شد تا کاربران ناچار به نصب و استفاده شوند.

اما انتخاب پیام‌رسان از سوی مردم، یک تصمیم فنی صرف نیست. یک تصمیم اجتماعی-روانی است. این انتخاب تابع چند پارامتر کلیدی است:
۱. اعتماد و اطمینان عمومی: نه صرفاً ادعا، بلکه ادراک جمعی از امنیت، حریم خصوصی و استقلال.

۲. اثر شبکه‌ای (Network Effect): جایی می‌رویم که «دیگران» هستند. پیام‌رسان بدون توده کاربر، کارکرد ندارد.

۳.کارایی و تجربه کاربری پایدار: سرعت، پایداری، امکانات، API، ربات‌ها، کانال‌ها و اکوسیستم مکمل.

۴.تصور از ریسک آینده: آیا این پلتفرم پایدار می‌ماند یا در معرض تغییرات ناگهانی است؟

۵.بی‌طرفی و عدم مداخله محسوس در ارتباطات روزمره.

ارائه خدمات انحصاری در برخی پیام‌رسان‌های داخلی - از خدمات مالی گرفته تا برخی سرویس‌های عمومی - نیز نتوانست این قواعد بنیادین را جابه‌جا کند. تجربه نشان داد که اجبار نرم یا سخت، جایگزین اعتماد نمی‌شود. مردم ممکن است نصب کنند، اما «مستقر» نمی‌شوند. امروز هم شواهد رفتاری این گزاره را تأیید می‌کند.

در تازه‌ترین حرکت، نام بابک زنجانی به عنوان پرچمدار یک پیام‌رسان جدید مطرح شده است. با این پیام ضمنی که «دیگران نتوانستند، من می‌توانم». اما مسئله، توان فنی یا سرمایه اولیه نیست. مسئله، همان قواعد انتخاب است که پیش‌تر برشمردیم.

پیام‌رسانی که از ابتدا با بار ذهنی سنگین، سابقه بحث‌برانگیز بنیان‌گذار و بدون اثر شبکه‌ای شکل بگیرد، از منظر تحلیل رفتار کاربر، در نقطه ضعف استراتژیک قرار دارد. حتی اگر بهترین زیرساخت فنی را داشته باشد، بدون سرمایه اجتماعی و بدون توده کاربر اولیه معنادار، در رقابت با بازیگران تثبیت‌شده، شانسی جدی نخواهد داشت.

شهوت ساخت پیام‌رسان، بیش از آنکه یک پروژه فناوری باشد، اغلب یک پروژه قدرت است.میل به در اختیار داشتن بستر ارتباط.

اما بازار ارتباطات، مثل بسیاری از بازارهای دیگر، با دستوردادن و پول شکل نمی‌گیرد. با اعتماد شکل می‌گیرد و اعتماد، نه صرفا با تبلیغ و نه با انحصار، بلکه با زمان، شفافیت و آزادی انتخاب ساخته می‌شود.
از این منظر، پروژه‌های جدید اگر این قواعد را نادیده بگیرند، پیش از آنکه متولد شوند، شکست خورده‌اند.

مردم سال‌هاست نشان داده‌اند که انتخاب‌شان را بر اساس منطق جمعی خود انجام می‌دهند و در این منطق، پیام‌رسانی که اعتماد و اجتماع را همزمان نداشته باشد، حتی در فهرست آخرین گزینه‌ها هم قرار نمی‌گیرد.

علیجاه شهربانویی

افزایش ۱۸ درصدی بسته‌های اینترنت اپراتورها از امروز

👏