مردم به شادی نیاز دارند؛ شادی را به یک امکان اجتماعی تبدیل کنیم

مردم، به‌ویژه جوانان، به شادی، نشاط، تحرک و فرصت تجربه‌کردن زندگی نیاز دارند. این نیاز را نباید نادیده گرفت یا صرفاً با محدودیت و منع به آن پاسخ داد.
باید بسترهایی سالم، ایمن و قانونی فراهم کنیم تا جوانان بتوانند انرژی، خلاقیت و استعدادهای خود را در مسیرهای سازنده به کار بگیرند؛ از ورزش و هنر گرفته تا موسیقی، رقص، فعالیت‌های گروهی، طبیعت‌گردی و دیگر شکل‌های شادی و مشارکت اجتماعی؛ به‌گونه‌ای که نه به خودشان آسیب برسد و نه به دیگران.
پژوهش‌های علمی در حوزه پیشگیری از مصرف مواد نشان می‌دهند که عوامل خطر و محافظت‌کننده در خانواده، مدرسه، روابط دوستانه و محیط اجتماعی نقش دارند. احساس تعلق، حمایت اجتماعی، فرصت مشارکت و دسترسی به فعالیت‌های سالم می‌توانند بخشی از عوامل محافظت‌کننده باشند.
تجربه جهانی نیز نشان داده است که مسئله اعتیاد با برخورد کیفری و کنترل عرضه به‌تنهایی حل نمی‌شود. پیشگیری مؤثر، در کنار مقابله با قاچاق، به آموزش، سلامت روان، درمان، بازتوانی و تقویت محیط‌های حمایتگر نیاز دارد.
پس بیایید به‌جای آنکه فقط با پیامدهای آسیب‌های اجتماعی مقابله کنیم، در ساختن زمینه‌هایی سرمایه‌گذاری کنیم که احتمال شکل‌گیری آن آسیب‌ها را کاهش می‌دهند.
بسترهای بالنده یعنی ساختن فرصت‌هایی برای زندگی بهتر؛ جایی که توانایی‌ها شکوفا شوند، روابط انسانی قوت بگیرند و شادی سالم، در دسترس و پذیرفته‌شده باشد.
پیشگیری، پیش از آنکه هزینه‌ای برای جامعه باشد، سرمایه‌گذاری برای آینده آن است.
#بسترهای_بالنده #جوانان #شادی_اجتماعی #پیشگیری_از_اعتیاد #سلامت_اجتماعی #مشارکت_اجتماعی
https://t.me/amootour/8378

ارزیابی و بهسازی مسیر پایدار دسترسی به قله زو
مطالعه موردی دره بالنده در کوه‌پارک مشهد
مقاله‌ای علمی ـ کاربردی درباره انتخاب مسیر، ایمنی، فرسایش خاک، پوشش گیاهی و طراحی مشارکتی
توصیف مسیر: مسیر ترکیبی با غلبه حرکت در کف دره و عبور موضعی از میانه دره به سوی دامنه و یال

🌱 چشمهٔ گفت‌وگو؛ جایی که یک بستر بالنده شکل می‌گیرد
آیا برای رشد انسان‌ها باید همیشه خودِ آن‌ها را تغییر دهیم؟ یا می‌توان به‌جای آن، شرایطی فراهم کرد که انسان‌ها در آن فرصت رشد، یادگیری، پیوند و آفرینندگی پیدا کنند؟
اندیشهٔ «بسترهای بالنده» از همین پرسش آغاز می‌شود: به‌جای آنکه همهٔ کوشش خود را صرف تغییر آدم‌ها کنیم، به ساختن و پرورش شرایطی بپردازیم که بالندگی انسان‌ها را امکان‌پذیر می‌کند.
بستر بالنده فضایی است که در آن انسان‌ها می‌توانند یکدیگر را ببینند و بشنوند، با تفاوت‌هایشان کنار هم قرار بگیرند، گفت‌وگو کنند، تجربه‌هایشان را به اشتراک بگذارند و در ساختن چیزی مشترک سهم داشته باشند.
چنین بستری بر چهار بنیاد استوار است: آگاهی، پیوند، توازن یکپارچه‌ساز و معنا.
آگاهی، امکان دیدن و فهمیدن را فراهم می‌کند؛ پیوند، انسان‌ها را به یکدیگر نزدیک می‌سازد؛ توازن یکپارچه‌ساز، زمینهٔ همراهی تفاوت‌ها و هماهنگی میان نیروهای گوناگون را پدید می‌آورد؛ و معنا، به تجربه‌ها و کنش‌های مشترک جهت و ارزش می‌بخشد.
چشمهٔ گفت‌وگو، نمونه‌ای زنده از شکل‌گیری چنین بستری است.
این تجربه از دل فضایی کم‌استفاده و آسیب‌دیده آغاز شد؛ جایی که می‌توانست همچنان در حاشیه بماند، اما با نگاهی دیگر به آن نگریسته شد: آیا می‌توان همین مکان را به فرصتی برای گردهمایی، گفت‌وگو و پیوند دوبارهٔ انسان‌ها با محیط پیرامون تبدیل کرد؟
در این مسیر، سنگ‌های دورریخته‌شده به کار گرفته شدند و از آن‌ها سکوها، میزها و نشیمن‌هایی ساخته شد. اما آنچه شکل گرفت، تنها دگرگونی در چهرهٔ یک مکان نبود. امکان تازه‌ای برای کنار هم نشستن، گفت‌وگو کردن، آشنایی، شنیدن دیدگاه‌های دیگران و سهیم شدن در یک تجربهٔ جمعی پدید آمد.
به‌تدریج، این فضا از یک مکان ساده فراتر رفت و به جایی برای حضور و ارتباط انسان‌ها تبدیل شد؛ جایی که ارزش آن فقط در سنگ‌ها، میزها و نشیمن‌هایش نیست، بلکه در رابطه‌هایی است که امکان شکل‌گیری آن‌ها را فراهم می‌کند.
در اینجا، گفت‌وگو تنها سخن گفتن نیست؛ راهی است برای شناخت متقابل، یافتن معناهای مشترک و گشودن راه‌های تازه برای همکاری. مشارکت نیز تنها حضور در یک مکان نیست؛ فرصتی است برای سهیم شدن در ساختن و نگهداری چیزی که به زندگی جمعی معنا می‌دهد.
از این دیدگاه، چشمهٔ گفت‌وگو فقط یک فضای شهری یا یک طرح زیباسازی محیط نیست؛ خودِ آن یک بستر بالنده است. بستری که در آن، دگرگونی محیط می‌تواند زمینه‌ساز دگرگونی در رابطه‌ها، تجربه‌ها و شیوه‌های حضور اجتماعی شود.
تجربهٔ چشمهٔ گفت‌وگو نشان می‌دهد که گاهی یک تغییر کوچک در محیط، اگر با نگاهی انسانی و زمینه‌ساز همراه شود، می‌تواند امکان‌های بزرگی برای زندگی جمعی بگشاید. مهم این نیست که از ابتدا همه‌چیز آماده و کامل باشد؛ مهم آن است که شرایطی فراهم شود تا انسان‌ها بتوانند در کنار یکدیگر چیزی را آغاز کنند، به آن جان ببخشند و در رشد آن سهم داشته باشند.
بسترهای بالنده تلاشی است برای فهمیدن همین فرایند و آموختن هنر پرورش شرایطی که در آن بالندگی انسان‌ها و جامعه امکان‌پذیر می‌شود.
چشمهٔ گفت‌وگو، برای ما تنها یک تجربهٔ محلی نیست؛ روایتی واقعی از این اندیشه است که چگونه می‌توان از دل یک فضای کم‌استفاده، بستری برای پیوند، گفت‌وگو، معنا و بالندگی آفرید.
🌿 بستر را بسازیم؛ گفت‌وگو را جان ببخشیم؛ و بگذاریم بالندگی از دل زندگی جمعی بروید.
#بسترهای_بالنده
#چشمه_گفتگو
#گفتگوی_بالنده
#بالندگی_اجتماعی
#مشارکت_مردمی
#توسعه_اجتماعی
#فضای_شهری
#یادگیری_جمعی
#زندگی_جمعی
https://t.me/amootour/8389

روز جهانی اوریگامی بر شما خجسته باد

اودیسه (The Odyssey، ۲۰۲۶)؛ کریستوفر نولان

این فیلم در ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۶ اکران شد و حدود دو ساعت و ۵۳ دقیقه زمان دارد. نولان در آن به‌جای بازگویی سادهٔ ماجرای بازگشت اودیسئوس از جنگ تروا، داستان را به تأملی دربارهٔ جنگ، عذاب وجدان، خاطره، هویت، خانواده و فراموشی تمدن تبدیل کرده است.

اودیسه (The Odyssey، ۲۰۲۶)؛ کریستوفر نولان

هم زندگی واقعی و هم این فیلم چندلایه است و نمی‌توان تنها از یک زاویه و دیدگاه به او نگاه کرد. این‌گونه نگاه مانند همان نگاه به فیل در داستان مولاناست که هر کسی تو تاریکی به یک جای فیل دست می‌زد و فیل را یکی که به پایش دست زده بود می‌گفت یک ستون بر افراشته است، یکی که به گوشش دست زده بود می‌گفت یک باد بزن است و مولوی می‌گوید اگر در دست هر کدام آنها یک چراغ بود اختلاف از گفته‌شان بیرون شدی.

از نظرگه گفتشان شد مختلف
آن یکی دالش لقب داد این الف
در کف هر کس اگر شمعی بُدی
اختلاف از گفتشان بیرون شدی
چشمِ حِس همچون کفِ دست است و بس
نیست کف را بر همهٔ او دست‌رس

اینجا هم بایستی با زاویه مختلف و کلی به فیلم نگاه کرد که فوق‌العاده زیباست که زندگی را به تصویر می‌کشد و این تابوهای ما را می‌شکند، تابوهایی که فکر می‌کردیم پیروزی خوب است و برازنده است و بعد می‌فهمیم که گاهی برخی پیروزی‌ها خود شکست بزرگی هستند.

پیروزی آن است که:
عدالت و عشق و دوستی بر جای بماند، نه بی‌عدالتی،
عشق حکم‌فرما شود، نه جنگ و دعوا.

این فیلم از این زاویه خوب بود که به این منظر نگاه کرد و آن تابوی پیروزی و شکست را در هم پیچید و چشم‌های مردم را به روی فهم واژه پیروزی باز کرد.

شاید پیام عمیق فیلم این نباشد که پیروزی بد است و شکست خوب؛ بلکه این باشد که تا وقتی معیار پیروزی را درست نشناسیم، حتی ممکن است شکست را با پیروزی اشتباه بگیریم.

گاهی پیروزی واقعی آن چیزی نیست که بر دیگری به دست می‌آوریم، بلکه چیزی است که در جریان رسیدن به هدف، از دست نمی‌دهیم: انسانیت، عدالت، عشق و امکان ادامهٔ زندگی.

و این دقیقاً همان جایی است که استعارهٔ مولانا دوباره به کمکمان می‌آید: برای دیدن فیل باید چراغ داشت؛ برای فهمیدن پیروزی نیز باید معیاری فراتر از غلبه و قدرت در دست گرفت.

به گمانم زیبایی فیلم در این است که به‌جای آنکه این معیار را به‌صورت یک دستور اخلاقی به ما تحمیل کند، ما را در برابر زندگی اودیسئوس قرار می‌دهد و می‌گذارد خودمان دربارهٔ معنای پیروزی، شکست، عدالت و عشق دوباره فکر کنیم.

#محسن_موسوی_زاده #از_خودمان_آغاز_کنیم سپاس
https://t.me/amootour/8402