Seni gezen bu gözlerim
Hasretimden kan yaş döker
Eğer işitse sözlerim
Ah çeker dağlar diz çöker

Seni gezen bu gözlerim
Hasretimden kan yaş döker
Eğer işitse sözlerim
Ah çeker dağlar diz çöker

Humar gözlüm şirin sözlüm
Aklım başımdan almışsan
Sensiz perişandır gönlüm
Sevgilim harda kalmışsa

Sensiz nece güler yarın
Hasretten üzüler yarın
Sensizliğe dayanamaz
Demirsen mi böler yarın

Senden insaf diler yarın
Gözyaşın kim siler yarın
Heç olmazsa kenardan bak
Gör bir neler çeker yarın

Çiçekleri kokluyorum
Gönlüm senin kokun duyar
Geceler rüyamda görüp
Danışıram aya suya

Çiçekleri kokluyorum
Gönlüm senin kokun duyar
Geceler rüyamda görüp
Danışıram aya suya

Humar gözlüm şirin sözlüm
Aklım başımdan almışsan
Sensiz perişandır gönlüm
Sevgilim harda kalmışsa

Sensiz nece güler yarın
Hasretten üzüler yarın
Sensizliğe dayanamaz
Demirsen mi böler yarın

Senden insaf diler yarın
Gözyaşın kim siler yarın
Heç olmazsa kenardan bak
Gör bir neler çeker yarın

Sensiz nece güler yarın
Hasretten üzüler yarın
Sensizliğe dayanamaz
Demirsen mi böler yarın

Senden insaf diler yarın
Gözyaşın kim siler yarın
Heç olmazsa kenardan bak
Gör bir neler çeker yarın

مقالۀ من با نام : «رویایی شاعر مدرن سنت گرا» در شمارۀ نهم مجلۀ نوشتا.

تندرکیا رسول مطرود یا کذاب- مقالۀ من پیرامون شعر و نگرۀ تندرکیا و قیاسش با نیما یوشیج. منتشر شده در شماره چهل نوشتا

کانچه ز من دوست گرفتی بگیر

داستانی از امیر خسرو دهلوی


تاجوری از سر قصر بلند/ پیش و پس شهر نظر می‌فکند- دید بتی در ته دیوار قصر/ زهره‌شکاف همه خوبان عصر- شاه که آن دید قرارش نماند/ قاعدۀ صبر به کارش نماند- گرم فرستاد پیامی برو/ تا فکند دست به کامی درو- کرد بت از پاکی دامان خویش/ دامن خود پردۀ سامان خویش- رفت پس پرده بسی گفتگوی/ کام نیامد به سوی کام جوی- شه که شدش پردۀ دل چاک‌چاک/ پرده برانداخت ز بیم هلاک- گفت به خادم که شد از بارگاه/ برده کشانش به شبستان شاه- گفت صنم کای ملک روزگار/ تاجوران را به گدایان چه کار- چیست درین تن که به چشمت نکوست/ کز کشش سینه گرفتیش دوست- کرد ملک دیدۀ حسرت پر آب/ گفت دو چشم تو ز من برد خواب- رفت پری چهره به کنجی درون/ کرد به انگشت دو دیده برون- داد به خادم که بگو با امیر/ کانچه ز من دوست گرفتی بگیر- خادم از آن حال که شه را نمود/ گشت ز سوزش سر شه پر ز دود- از عمل خود به خجالت نشست/ کرد رها دامن پاکش ز دست- ای که تویی دیدۀ خسرو به نور/ باش برین گونه به عصمت صبور

داستانی که خواندید، حکایتی‌ست از کتاب مطلع‌الانوار امیرخسرو دهلوی شاعر گران‌سنگ فارسی زبان شبه قارۀ هند. سالیانی پیش نزدیک میدان انقلاب اهل عمل و بخیه‌ای مطلع‌الانوار چاپ مسکو امیر خسرو به دست راهم را گرفت که ببین و بخر. کتاب چنان تمیز و شکیل بود که دلم را برد. خاصه که نخوانده و ندیده بودمش. جلد سفید شیری سخت و برگه‌های تمیز، همان‌جا روبروی سینما کتاب را ورق زدم و این حکایت را خواندم. چنان حالم دگرگون شد که فکر کردم این عروس که حالا بر سربازارش آورده‌اند از خانه و کاشانه‌ی کسی به زور درآورده‌اند کتاب را نگرفتم و راه افتادم. شعر چون آتشی سرخ در سینه‌ام ماند تا الان که یافتمش. شما هم بخوانید.
به‌عمد و قصد مصرع‌ها را پشت سرهم نوشتم که داستان را دریابید.
@andaromidvari

از خلق دوری گزین
تا از شرّ خلق آسوده باشی و
خلق نیز از شرّ تو.

✅ مجموعه درسگفتارهای فلسفه مولوی

مسعود #زنجانی

بر همگان گر ز فلک زهر ببارد همه شب
من شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکرم

مولانا سرشتِ ازلی خود را شادی می‌داند، چنانکه شادی برای او ارزشی والا و غایی است. از سوی دیگر، شادی، برای مولانا، نه یک حق و انتخاب، بلکه یک وظیفه و فریضه است که تحت هیچ اوضاع و احوالی اذن و اجازه ندارد که از آن سر باززنَد. برای مولانا، نه تنها شادی واجب است، بلکه غم برایش حرام است. البته او فراتر از این هم ادعا می‌دارد و آن اینکه قاتلِ غم است و خونش را می‌ریزد. بنابراین، اغراق نیست که اگر مولانا را بزرگترین شادخوار و شادیگرا، نه در عرصهٔ فرهنگ و تمدّن ایرانی - اسلامی، بلکه در سراسر گیتی و تاریخِ جهانی بدانیم. البته نباید از یاد ببریم که مولانا در یکی از تلخ‌ترین و تیره‌ترین روزگاران تاریخ می‌زیسته است.
اکنون، پرسش ما، در این مقام و در این مجال، این است که «مولانا چگونه می‌تواند علیرغمِ لشگرِ غم شاد باشد؟» در واقع، می‌خواهیم راز چنین شادکامیِ بزرگ و شادخواریِ سترگ را از کسی که خود را «فرح بن الفرح بن الفرح بن الفرح» می‌نامد بپرسیم.

اینستاگرام زنده باد فلسفه
🌈 instagram.com/vivaphilosophy

چهار اجرا از ترانه‌ی
Gittin gideli

اولی از کورای آوجی. اجرای اصلی
دومی از ارکن اوغور
سومی از ادیپ آک‌بایرام
چهارمی مظلوم چیمن

İnsan derdine kadar koyarmış rakıya
Yoksa anılarınız bir duble rakının ağzında
Küçük küçük gözyaşı bırakın masanın bir kenarına
Afiyet olsun

Öyle ağlarım ki kendime
Sen benden gittin gideli
Öyle ağlarım ki kendime
Sen benden gittin gideli

Tenim küs olmuş tenime
Sen benden gittin gideli

Tenin küs olmuş tenime
Sen benden gittin gideli

Bir cefam var idi, bin oldu
Aktı gözüm yaşı, sel oldu
Bir cefam var idi, bin oldu
Aktı gözüm yaşı, sel oldu

Yazbaharım döndü, kış oldu
Sen benden gittin gideli
Yazbaharım döndü, kış oldu
Sen benden gittin gideli

Öyle bıkmışım ki kendimden
Kurudum, düştüm dalımdan
Öyle bıkmışım ki kendimden
Kurudum, düştüm dalımdan

Sanki ruhum çıktı canımdan
Sen benden gittin gideli
Sanki ruhum çıktı canımdan
Sen benden gittin gideli
Sanki ruhum çıktı canımdan
Sen benden gittin gideli