بوندس بوندس

این تکرار نام زرتشت خورگان است که اگر شنیده باشید نقل است که استاد مزدک بوده و در روم درس خوانده و آمده‌است به ایران. به‌قولی او مزدک اول است و مردم مشهور که بر استاد سایه فکند مزدک دوم.

در جزییات مناقشه نیست که حالا تاریخ و سند بکشانیم که این بوندس با بودا اشتباه شده است و آن فلان بهمان است. قصد یادآوری سرگذشتی‌ست که خیلی‌ها نه که فراموش کرده‌اند حتا نمی‌دانند.

سرگذشت باغی‌ها

اما این باغی با آن «باغی» که شیخان گویند فرق دارد. آن به کسی اطلاق می‌شود که بیعت شکسته و بر پیشوایش خروج کرده است. هر چند در معناهای دیگر هم آمده است. یکی کسی‌ست که «خوردن و نوشیدن محرمات، در حال اضطرار نیز بر آنان روا نیست».
آن باغی که ما می‌گوییم غیر از این است.
مردمانی است که انوشه‌روان عادلمان درختشان کرده است. انوشیروان خسرو عادل چنین کرده است:

پس از گسترش آیین مزدک، خسرو انوشیروانراضی به این نشد که آیین مزدک را قبول کند. در برابر اصرار قباد مبنی بر قبول کردن این آیین در روزی که مزدک صدهزار تن از پیروانش را برای دیدار و نمایش به قباد گردآورده بود، از پدرش مهلت پنج‌ماهه خواست تا موبدان را آماده بحث و مجادله با مزدک کند و اگر مزدک در این مناظره شکست خورد قباد آنان را به او واگذارد تا خسرو هر آنچه می‌خواهد با آن‌ها انجام دهد.[۱۱۲] در مجلس مناظره‌ای که برگزار شد چند موبد و دو اسقف مسیحی نیز حضور داشتند؛ نام موبدانی که خسرو یکم برای منظره با مزدک دعوت کرده بود، پسرماهداد، ویه‌شاپور، دادهرمزد، آذرفرنبغ، آذربد،آذرمهر و بخت‌آفرید بود. نام دو اسقف مسیحی حاضر در جلسه گلونازس و بازانس بودند.[۱۱۳] آنان توانستند با غلبه بر مزدک در مناظره، شاه را قانع کنند که آیین مزدک ناروا است.[۱۱۴] در این مجلس مناظره که ریاست آن را خسرو یکم برعهده داشت[۱۱۵] اتهاماتی نظیر «طرفداری از برادری و برابری»، «طرفداری از پدید آمدن رفاه اجتماعی و مخالفت با اختلافات طبقاتی»، «موافقت با پدری واقعی و مخالفت با ابدال»، «مخالفت با احتکار مال و زن» و «نفس تضاد موجود در جامعه»[۱۱۶] بر مزدک وارد شد. بر اساس گزارش فردوسی، ظاهراً خسرو با توطئه‌ای سه‌هزار تن از مزدکیان را در روزمهرگان در باغی جمع کرد[۱۱۷] و آنان را مانند درخت بر روی زمین کاشت به طوری که سرهای آن‌ها در زیر خاک و پاهایشان در هوا بود و پس از آن مزدک را هم به همان باغ فراخواند و او را از پاهایش به دار آویخت و تیر باران کرد

شکفته شد به گلوها
صدای غرش رودان
شکوفه زد به نگاهان
صدای ساز و سرودان

دگر نه یکّه ‌ و تنها
که باهمیم، همه چون کوه
شبیه سختی سنگیم
بسان صاعقه بشکوه

نه خشم و کینه که مهر است
میان سینه‌ی ماها
شکسته باد سیاهی
به دست نور تو‌ ماها!

که ما تنیم، تن واحد
وطن وطن که تن ماست
لباس روح شهیدان
غبار دشت و دمن‌‌هاست

شکفته شد به گلوها...

سرود دی ماه ۹۶. باز نویسی آذر ۹۸

لیست پایانه‌های فروش برخط نشر حکمت کلمه

گاج مارکت. دیجی کالا. ققنوس. سی‌بوک. شهر کتاب آنلاین. پخش کتاب فرهنگ


انتشارات حکمت کلمه
https://www.gajmarket.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87

انتشارات حکمت کلمه | فروشگاه اینترنتی دیجی‌کالا
https://www.digikala.com/brand/hekmat-kalameh-publications/

انتشارات حکمت کلمه محصولات | شهر کتاب آنلاین
https://shahreketabonline.com/products/publication/21726/

پخش ققنوس
http://www.qoqnoosp.com/NAFAjaxSearch/#!/Nvarchar19-%D8%AD%D9%83%D9%85%D8%AA%20%D9%83%D9%84%D9%85%D9%87

جستجو حکمت کلمه در فروشگاه آنلاین کتاب 30بوک
https://www.30book.com/Home/Search/0/%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA%20%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87/%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA%20%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87?sort=1&sortType=1


سایت پخش فرهنگ
http://www.ketabfarhang.ir/NAFAjaxSearch/#!/Keywords-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA%20%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87

فاما الیوم

این الیوم برای کسی چون احمد شاملو پیش از سلطه‌ی تاریکی‌‌ است وقتی که همه مجذوب هیجان بودند. او فهمید و نهیب زد.

برای عده‌ای ۵۹، برای عده‌ای ۶۰، عده‌ای دیگر را ۶۱ و ۶۷ و ... ۷۸، و ۸۸ و ۹۶ بوده‌ است.

اما در ۹۸ اگر کسی هنوز به این الیوم نرسیده است، مسئول است که چرا بی‌خبر است.

مسئول است که اگر خبر دارد چرا تشخیص نمی‌دهد.

مسئول است اگر خبر دارد و تشخیص داده چرا عملی و سخنی در نفی این سیاهی نکرده و نگفته است.

هر نوع توجیه و دودوزه‌بازی و‌ به روی خود نیاوردن خیانت است.

آن نقاش و سینماگری که خودش را مرجع می‌داند و در روزهای خون انگارنه‌انگار، در حال فروش چند ده و صد میلیونی و میلیاردی بود و هست چگونه می‌تواند در برابر نام محمد مختاری نام خود را بلند بینگارد؟

خشونت عریان تاراجمان کرد. دودمان داد و دودمان‌ها برانداخت. از امروز راه تمام توجیه‌ها بسته است.

بدی آشکار است و بی‌پرده چهره عیان کرده است.

داد کو تا ستم براندازد؟
طرح نه چرخ دیگر اندازد
در رگ ساز من نوایی هست
که به مرغوله اخگر اندازد
زین نوای شررفشان ترسم
آتش اندر نواگر اندازد
سرگذشتی‌ست بر زبان که زبان
بر من از خویش خنجر اندازد
تا ز چستی به مبحث کشتن
نون مصدر ز مصدر اندازد...

اسدالله غالب دهلوی
عجب شاعر شگفتی‌ست

@andaromidvari

جنگ ماران
دایی مادرم مردی عجیب بود. نقلی برایم تعریف کرده به اسم آنچه رخ داده که هنوز نمی‌توانم با این نقل کنار بیایم.
یادش بخیر که گفت: روزی مردم بهار از خواب که برخاستند در آبگیر خشک کنار شهر لشکری از ماران دیدند که در هم لولنده موج می‌زدند و کفچه‌ماری تاجدار بر لبه‌ی بلندترین کنار بر آن دریای مارها نگاه می‌کند.
مردم سراسیمه سراغ پیر شهر می‌روند که آبگیر از مار پر است و ماری تاجدار بر آنها فرمان می‌راند.

پیر می‌گوید که نترسید که آن ماران را با شما کاری نیست. هر کس کاسه‌ی شیری کنار آبگیر بگذارد و امروز را در خانه‌هاتان بمانید آنها مسافرند و امشب می‌روند.
مردم هر کدام کاسه‌ای شیر کنار آبگیر گذاشتند و به خانه‌هاشان رفتند. همه مبهوت آنچه دیده‌اند. شب را به چشم کسی خواب نیامد. فردا صبح ترسان به سمت آبگیر رفتند خالی و خشکش یافتند با رد حرکت شلاق‌گون مارها بر آن.

لشکر ماران به سمت کبودراهنگ آمده از دست‌های کنار آن به سمت کوه گنج‌خانه می‌روند و هفته‌ای بعد کمتر از نیمی از آنان زخم و خون‌آلود از سمت همان کوه برمی‌گردند. آنها که دیده بودند. کفچه مار را در پیشاپیش لشکر دیده بودند و باقی را در پی او خسته و فیش‌زنان و زخمی در پی‌اش.
از مزارع کنار شهر می‌گذرند و به سمت بهار می‌روند و شبی را در همان برکه می‌مانند. جیغ‌زنان و فیش‌کنان و زخمی و خون آلود.
مردم همه جرئت نمی‌کنند برایشان کاسه‌ی شیر ببرند.
پیر و چند تن از عیاران کاسه‌های شیر را جمع می‌کنند و می‌برند و فردای آن روز ماران برکه را ترک می‌کنند.
با رد شلاق‌گون و خون‌آلودی که در برکه باقی می‌گذارند.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

حالا که رفته‌ای بالا
خدا رو دیدی اون‌ورا؟

اگر دیدی ازش بپرس
جون فرشته‌ها... چرا؟

بپرس ازش فقط: چرا؟
فاین تذهبو بابا!

ستاره‌های نقره‌ایت
بپا نسوزه بی‌هوا

یا که نگیره دود آه
تن سفید حوریا

بگو من آخریش بودم
میون خیل بچه‌ها

که آرزوش ستاره بود
می‌خواست که زود بیاد بالا

بهش بگو من اومدم
بگم تمومه ماجرا
#فریاد_ناصری

یک شعر کودکانه برای مادرانی که با مشت به تخت سینه‌هاشان می‌کوبند.۱
۱. اشاره به شعری در کتاب سرزدن

مادر که عمرش بلند باد تعریف می‌کند. تابستانی به روستای طاسران به خانه‌ی خواهر بزرگش رفته بود و چند روزی آنجا بوده است.
روزی ماری بزرگ در خانه دیده می‌شود که با هیاهوی اهل خانه از نظرها غیب می‌شود.
خاله‌ کسی را می‌فرستد پی سیده‌باجی که بیاید مار را بگیرد.
سیده‌باجی از خاندانی بوده که مارها در حکمشان بوده‌اند.
سیده باجی کار و بارش را می‌گذارد و چادر چارچوق می‌کند و می‌آید. همان حیاط می‌ایستد و بلند می‌گوید:
حیوان خدا! چرا آمده‌ای به اینجا و این‌ها را ترسانده‌ای بیا برویم که من هم کار دارم.
خبری از مار نمی‌شود.
بار دوم با صدای بلندتر می‌گوید: حیوان خدا! مگر با تو نیستم بیا که بچه‌هایت مانده‌اند.
باز هم از مار خبری نمی‌شود.
بار سوم داد می‌گوید: حیوان خدا! کاری نکن که غیظ کنم... بیا برویم.
مار از لابه‌لای تیرهای چوبی سقف آویزان می‌شود و پایین می‌افتد.
سیده باجی دامنش را می‌گیرد و مار در دامنش چنبره می‌زند. سیده باجی دامن برمی‌چیند و می‌رود.

.
#مطلب_برگزیده
توپ، ترور وَ ادای احترام به قانون؛ نگاهی به داستان توپ، نوشته‌ی غلامحسین ساعدی

فریاد ناصری


گزینش: گروه ادبی پیرنگ


داستان بلند توپ گذشته از تمام تفاوت‌ها به لحاظ جهان‌بینی و بینشی که ارائه می‌دهد در ادامه‌ی جریان فکری نویسندگان دوره‌ی روشنگری در ایران است. در ادامه‌ی دیدگاه نویسندگانی چون آخوندزاده که نقش اقشار مهم اما نادیده و مغفول‌مانده‌ای چون طبقه‌ی روحانیون را زیر ذره‌بین می‌گذارند. این حرکت فکری در راستای نقد گذشته و سنت برای درک دنیای امروز هرجا که زاویه‌ی تاریکی می‌بیند با انداختن ِ نور فکر و نوشتن، دلایل آن را و سهم کسان ِ دخیل در تاریکی را روشن می‌کند.
غلامحسین ساعدی نیز با به ارث بردن این دیدگاه انتقادی، بسیاری از قسمت‌های تاریک‌مانده‌ی زیست ایرانی را در آثار خود، به نقد می‌کشد و زیر ذره‌بین می‌گذارد.

او در داستان توپ یک روحانی - ملا میرهاشم- را قهرمان داستان می‌کند تا یک‌بار دیگر رفتار‌ها و منش این قشر را جلوی دید بگذارد و حلاجی کند. در این دیدگاه انتقادی روحانی همیشه تیپ است. یعنی هرجا نماینده‌ای از این قشر وجود دارد رفتار و کردار و گفتار مشابهی دارد: ریاکار و دغل‌پیشه. ملا میرهاشم هم در همین تیپ، سرسلسله‌ی اتفاقات داستانی می‌شود که تمام به‌خاطر تلاش‌های زیرکانه و در عین حال ابلهانه‌ی او برای نجات گوسفندان‌اش پیش می‌رود.
به‌غیر از این قهرمان، داستان یک برگ پیش‌برنده‌ی دیگر نیز دارد توپ یا شراپنل ِ قوای قزاق‌ها که برای یک‌جانشین کردن ایلیات به مناطق آذربایجان وارد شده‌اند تا با کمک یکی از خان‌های بزرگ همین ایلیاتی‌ها آنها را ساکن کنند و از طرف دیگر جلوی کمک‌شان به مشروطه‌چی‌ها را بگیرند.
قهرمان داستان در اولین بزنگاه‌های داستان بی‌خبر از همه‌جا از زیر این توپ می‌گذرد در حالی‌که قزاق‌ها فکر می‌کنند او از ایلیاتی‌ها و دشمن است. ملا در حالی از کنار قشون قزاق‌ها می‌گذرد که دلماچوف فرمانده و ژنرال قزاق‌ها دارد از توپچی‌ می‌پرسد:
- آماده‌ای؟
توپچی گفت: مثل همیشه
و خندید.
دلماچوف گفت: دشمنو می‌شناسی؟
توپچی گفت: البته که می‌شناسم.
دلماچوف گفت: دشمن اصلی رو می‌گم.
توپچی گفت: می‌شناسم.
دلماچوف گفت: دشمن اصلی کیه؟
توپچی گفت: اولین کسی که پیداش بشه.
و در همین حال ملای قهرمان دارد وارد داستان می‌شود.
دلماچوف گفت: دشمن، دشمن اصلی؟
و آهسته به توپچی گفت: حاضر!
از پیچ جاده سر و کله‌ی ملای لاغر و قد بلندی پیدا شد که سوار بر اسب، یورتمه می‌رفت.
...
دلماچوف آهسته گفت: صبر کن.
توپچی به شوخی گفت: دشمن اصلی از چنگمون در رفت.
و همین عبور ملا از زیر لوله‌ی توپ آغاز انفجار بزرگی‌ست در داستان که در همین لحظات اولیه پرده از چهره‌ی او برمی‌دارد.
ملا که در نیمه‌های شب و از بی‌راهه‌ها، چون دزدان وارد روستای موویل می‌شود از سکوت غیرطبیعی موویل جا می‌خورد و با وارد شدن به خانه‌ی کدخدا خبر و دلیل ِ ورود قشون قزاق‌ها و خالی شدن روستا از ترس را می‌شنود، با شنیدن خبر طوری به‌هم می‌ریزد که خودش را فاش می‌کند که در هر ایل چقدر گوسفند و چند چوپان دارد وَ اگر قزاق‌ها بخواهند ایلیات را درهم بکوبند او بی‌چاره می‌شود وَ کدخدای بیچاره با شنیدن این حرف‌ها از ملای مندرس‌پوش و روضه‌خوان هاج و واج می‌ماند که: «تا حالا به هیشکی بروز‌ نمی‌دادی ملا.»
این عیان شدن چهره‌ی ملا برای یکی از شخصیت‌های داستان بعد از سال‌ها و برای مخاطب در آغاز داستان وضعیتی‌ست که مخاطب را به این فکر وا‌می‌دارد که گویی او همان کدخدایی‌ست که بعد از سال‌ها تازه چهره‌ی واقعی ملا را می‌بیند.


ادامه‌ی این یادداشت را می‌توانید در لینک زیر بخوانید:
http://tananegi.blogfa.com/post/88


#غلامحسین_ساعدی


@peyrang_dastan

▪️خوانندگان لخته‌گی را به جد سفارش می‌کنم به خواندن یادداشت «سعدی و سیرت پادشاهان» نوشته‌ی دکتر عباس میلانی.
‌
@Lakhtegii

این پست را حتماً تا انتها بخوانید و برای دوستانتان بفرستید.

روشنگری وظیفه‌ی ماست

#فریاد_ناصری

تمام قوانین جهان تبدیل به اهرم فشار شده‌اند برای همین انسان نمی‌تواند تشخیص دهد که اگر سمت وسوی حقیقت را می‌گیرد به تمامی سمت حقیقت است یا نه؟
به‌طور مثال در تغییر مناسبات و توازن جهان آنچه در دهه‌های اخیر رخ داده: هماهنگ شدن بلوک شرق با هم با تمام تعارضاتشان در برابر بلوک غرب است.
چین، روسیه و هند با کارت مهم ایران. از آن طرف آمریکا و اتحادیه اروپا و اسرائیل و کارت مهم عربستان.
باید بدانیم که سوریه و لبنان فلسطین و دیگر گروه های مسلح نه برای حقیقتشان که در مقام اهرم فشار برای حکومت ایران مهمند. از آن طرف حقوق بشر آزادی‌های مدنی، نهادهای مالی مثل FATF و... در راستای شفاف سازی معاملات جهانی نیستند بلکه اهرم فشاری در دست بلوک غربند.
جنگ سوریه تلاش غرب برای آزاد شدن از اهرم قدرت انرژی بود. کوتاه کردن دست روسیه و سوزاندن کارت ایران با منزوی کردنش اما ناگهان حضور نظامی ایران، روسیه و تداخل نیروها در آنجا انفجار خون بود. کشته شدن هزاران بی‌گناه که بازی خوردند بازی، بازی بزرگ قدرت و پول بود.
آنچه نیز در ایران رخ می‌دهد تلاش برای اجرای برنامه‌های سرمایه‌داری جهان است. آزادسازی قیمت‌ها، نیروی کار ارزان، ورود به مناسبات سرمایه‌داری آنچه که از شخص رئیس جمهور می‌بینید چیزی نیست جز کسی که وعده داده است، تا به چیزی توجه نکند. هیچ زخمی را به خود نگیرد و تنها یک هدف را به سرانجام برساند هدفی که یک تغییر شکل بزرگ است و تمام اتفاقات و وقایع کشور ما نتیجه و ماحصل این وعده‌ی داده شده و مخالفان اجرای این وعده توسط شخص رئیس جمهور است. اگر روزی منافع دربازی عوض شود یا بازی شکل دیگری به خود بگیرد و آنگاه شاید حاکمان ما مدافع قدرت دیگری شوند. مثل یک بازی شطرنج است تو در لبنان بازی می کنی عربستان در یمن بازی می کند تو در عراق بازی می کنی عربستان در پاکستان و مدارس دینی‌اش، تو به عراق می‌روی عربستان به سیستان و بلوچستان می‌آید.
همه چیز مهره‌ی شطرنج قدرت است.
و در این بازی روحانی چون کسی‌ست که سوگند خورده است به هر قیمتی شده وعده‌اش را عملی کند.
پس شطرنج خون چیده است. تنها راه به هم زدن تمام بازی هاست. طوری بازی کردن که در زمین هیچ‌کس نباشی. همان آهنگ‌های رسانه‌ای. انگ‌های رسانه‌ای نشان‌دهنده‌ی طرف‌های و میدان‌های بازی است.
انگ‌سلطنت‌طلب. انگ‌جاسوس غرب. انگ اسراییلی بودن. انگ منافق بودن. در آن سو انگ تروریست‌. انگ جاسوس و کسی که تحریم‌ها را دور می‌زند و دانش هسته‌ای و لوازم ساخت موشک به ایران می‌دهد... به این انگ‌ها توجه کنید.

آه ای صدای زندانی
ای آخرین صدای صداها
آیا شکوه یأس تو هرگز
از هیچ جای این شب منفور
نقبی به سوی نور نخواهد زد؟

فروغ فرخزاد

هوا سخت تاریک و نامهربان شد
(تو گفتی که
فریادی از دست بر آسمان شد)
پس آنگاه در یاد دارم
خزان شد
چه گل‌ها که بر خاک عریان فروریخت!

م. آزاد

حافظه بی‌راه رفته و شعر فروغ را به نام آزاد زده بود. پس این شعر آزاد را بخوانیم.

یک روز را با بالا و پایین شدن عجیب انرژی طی کرده باشی. صبحی پر. عصری تهی.
لابه‌لای کارها تماس گرفته باشد که عکست را می‌خواهم بیاورم. رفته باشد تا تجریش که چاپ کند.
از چند وقت پیش که عکس‌ها را برایم فرستاد که یکی را انتخاب کن. هدیه‌ی من به تو.
گفتم عزیزم نمی‌خواهد بفروش.
گفت نه یکیش هدیه است.

این عکس دلم را برده بود. به‌خاطر میل آشکار شده در عکس. میلی که خواسته یا ناخواسته، پنهان و سرکوب شده است و بعد به شکلی نمادین از دل تاریکی حتی در دل نقش به دیوار آشکار شده است.
هر انسانی در درونش باغی دارد. آن زن که می‌رود انگار درونش ناگهان از دل سیاهی می‌شکفد. اشتیاق به رُستن، رَستن و رهایی.

وحید عزیزم! هنرمند دوست داشتنی

آن‌که شکفته و درون ما را چنان شکفته می‌خواهد تویی

هدیه‌ات را ارج می‌نهم

نمی‌دانم از کی گرفتار کتاب شدم‌ شهرها را با کتاب‌فروشی‌هاشان بلد شدم. هنوز می‌توانم چشمم را ببندم و آن دکه‌ی کتابفروشی در خیابان بوعلی‌سینا را به خاطر بیاورم. دکه‌ای که کتاب قدیمی بیشتر داشت و کتاب نو هم.
روبروی دکه یک پاساژی بود که در زیر زمینش کتابفروشی انصاری بود (اسمش همین بود مگر نه؟) بوعلی را کمی بالاتر که می‌رفتی آن دست خیابان انتهای پاساژ کتابفروشی فروغ بود، آقای ضیافتی. می‌آمدی بیرون می‌رفتی بالاتر به سمت آرامگاه هم در پاساژ چهل‌ستون کتابفروشی بود البته بیشتر درسی. این دست خیابان هم در طبقه‌ی سوم یک پاساژ چند تا کتاب فروشی بود که بیشتر دست دوم داشتند. من اینها را بیشتر از هر چیز دیگری از همدان به‌خاطر دارم.

باقی کتاب‌فروشی‌ها را هم برایتان می‌نویسم اما اینها را نوشتم تا بگویم اگر کسی به چنین مرضی گرفتار است از تخفیف خوب برای کتاب می‌دانم خوشحال می‌شود.


Asarbook.com

کتاب‌های حکمت کلمه در این سایت تخفیف‌های وسوسه‌انگیزی دارند.

پس این چند خط را برای دوستانتان بفرستید تا آنها هم برای دوستانشان بفرستند و آنها هم برای دوستانشان و... همین‌طور سماع بروند کتاب‌های حکمت کلمه.


یک نامه‌های واگیرداری بود که اگر از رویش ده بار، بیست بار، سی‌بار، پنجاه‌بار می‌نوشتی به آرزویت می‌رسیدی. این فرسته هم از آن نامه‌هاست💐💐💐

@andaromidvari

فرهاد، ای خسرو کوه‌ها


کوه‌ها
نگه‌ات می‌دارند پسرم
کوه‌ها امانت‌دار آب و آتشند
از برف‌ها اجازه بگیر
بگو خانم اجازه است کمی بخوابم
همین که بیدار شوی
برادرت تخته را پاک کرده است و
بر سنگ‌های سیاه
نوشته است فرهاد
ای خسرو کوه‌ها
تو از خوب‌هایی

کوه‌ها نگه‌ات می‌دارند پسرم

تا شبی دوباره بر بام‌ها آتش بیفروزیم
تو بیدار شوی و ببینی
دیگر مجبور نیستی
شعرهای مزخرف کتاب فارسی‌ات را حفظ کنی
از لغت‌ها تنها لئیمان را به‌خاطر داری
خرداد است
گل‌های وحشی به جای تو امتحان داده‌اند
بعد صف صبحگاهی بسته‌اند
تا آفتاب را
بر کولشان بیاورند

#فریاد_ناصری

مقاله‌ی «خیابان‌های شهید». مجله‌ی کرگدن. پرونده‌هایی درباره‌ی «عضله» و «خیابان». سی‌ام آذر ۹۸
#فریاد_ناصری

«گفتم که ماه من شو شهری گریه کرد»

- مگر چه کرده بود دست بالا‌رفته‌مان؟

می‌خواستم بخوانم عربی
آه ربی

بخوانم غم‌انگیز برای ماه قبایل

آه چنان حرف می‌زدند که انگار نماز می‌خوانند
و تیرها بین کاسه‌ی سر و زانو مانده بود

با دست‌های قلم
پاهای قلم
هر چه نوشتند خون شد
هر جا که رفتند
نی‌دمید
نی‌دمید که بگذارید من زبان‌بریده بگویم
نی‌دمید

اما تیرها مانده بودند
که این‌ نی‌ها چرا پس
در باد خم نمی‌شوند؟

ربی این نی‌ها را اگر زدند
مبادا بدهی دست کودکی که مشق کند
دست به این‌نی‌ها نزنی
خون راه می‌افتد

سران نی‌ها آمدند
می‌خواستند چیزی بگویند اما
از زبان بریده‌شان
کلمات مقدس به آسمان پاشیده می‌شد
که این خون من است

- مگر چه کرده بود دست؟

- رگ ابر تاریک را زده بود.

دی‌ماه. نود و هشت

@andaromidvari

نسخه‌ی کامل مقاله‌ی من پیرامون کار ادبی نیما و تندرکیا، با نام «تندرکیا رسولی مطرود یا کذاب؟» در نوشتای شماره‌ چهل منتشر شده است.
این مقاله پیش از این خلاصه‌تر در روزنامه‌ی اعتماد منتشر شده بود.

دوستانی که این‌جا و مطالب بنده را پیگیر هستند اگر در حوزه‌ی نقد و نظر پرسشی داشتند در خدمتم

این پست کمی شخصی است اما شاید برای شما هم جالب باشد.

نام قریه و آبادی و شهر ما به ترکی کورنگ است و به فارسی کبوترآهنگ نوشته‌اند و کبودراهنگ هم گویند که درست‌تر است‌.

خود لفظ کورنگ، کُرنگ را من بسیار جسته‌ام از نام نوعی ماهی کپور یافته‌ام تا چیزهای دیگر.

اما باورم این است که کورنگ همان کُرنگ است: نام قهوه‌ای اسب.

تصویر: اسب کرنگ مسی