#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب چهاردهم در صفت بر
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب سیزدهم در صفت گردن
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب دوازدهم در صفت زنخدان
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب یازدهم در صفت دهان
از نکات جالب این باب اشارتش به نکات فلسفی است.
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب دهم در صفت دندان
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب نهم در صفت لب
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب هشتم در صفت خال
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب هفتم در صفت خط
@faryad_naseri

#انیس_العشاق #شرف_الدین_رامی
باب ششم در صفت روی
@faryad_nasri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب پنجم در صفت مژگان

@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب چهارم در صفت چشم

@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب سیم در صفت ابرو

عراقی گفته است： راستی ابرو در کجیست.

@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب دوم #صفت_جبین
@faryad_naseri

#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
بخش آغازین باب اول #صفت_موی می شود گفت نوعی بوطیقای تنانه در فارسی است که جغرافیای اصطلاحات اروتیک را مشخص می کند.

@faryad_naseri

▪️ سگ‌ها و گرگ‌ها
▪️ شاندور پتوفی
▪️ ترجمه‌ی آزاد: مهدی اخوان ثالث
▪️ موسیقی: النی کارایندرو
▫️ صدای محسن توحیدیان
‌
▫️ هرکسی می‌تواند در آینه‌ی شعر بزرگ شاندور پتوفی چهره‌ی واقعی خود را تماشا کند. پتوفی، شاعر انقلابی مجارستان، مردم این جامعه‌ی طاعون‌زده را تنها در دو نقاب می‌بیند: سگ‌هایی که چکمه‌های قدرت را می‌لیسند و گرگ‌هایی که مغرورانه به خاک می‌افتند.
پتوفی در سال ۱۸۴۹ در یکی از آخرین جنگ‌های استقلال مجارستان برای همیشه ناپدید شد.
‌
@Lakhtegii

ما در دکمه‌های درخشان تازه می‌شویم
موعظه می‌آموزیم
از پیراهنی در افق اتاق
که پناهگاهی جز اندام تو ندارد
موعظه می‌کنیم
برای قایقی در نیزار
که بندری ندارد.

#ایرج_ضیایی
#مراثی_محله_های_مرده
#نشر_حکمت_کلمه

زندگی کردنِ من
آواز و موسیقیِ مسیح محقق (شیدی)
شعرِ فرخی یزدی
https://t.me/astrakancafe

هر چه، مي‌پژمرد از رنج دراز

#نیما

 

تقابل تفکر روستایی و شهری

 

وقتی از شعر شهری و روستایی حرف زدم. پیش‌ آوردن حرفی، نظری بود نه به صرف حرف و نظر که انضمامی کردن‌اش با شعر، که من اهل حرف و نظر صرف نیستم.

 

پیش کشیدن امروز بود، پیش کشیدن این حرف‌ها  که سرنوشت ما تا به امروز به‌دست دو نوع نگاه و به صورت اختلاطی پیش آمده آن‌هم بر اساس شور و هیجان اول انقلاب حالا رسیده به اینجا که مشخص شده این‌ها یکی نیستند، بلکه راه‌شان جداست. یکی آن فکر روستایی که حد ابتذال‌اش خرافات و اوهام است و بالاترین سطح‌اش معنویت‌گرایی عرفانی و انفعال.

 

دیگری فکر شهری که دست هر معنویت متافیزیکی و ماورای‌یی را کوتاه کرده دست عقل را خواهان است و آرزومند. در این تفکر اگر معنویتی هست، معنویت انسان است و انسان بودن. تفکر شهری به حل مسائل با عقل می اندیشد، تفکر روستایی در عالی‌ترین سطح‌اش به شهودی بودن می‌رسد.

 

امروز اگر ما شکست بخوریم، شکست از جهل و خرافه خورده‌ایم، شکست از حرص و آز آن روستایی حریص شده، از آن روستایی نادیده شده، شکست از نبود آگاهی خورده‌ایم. یادتان باشد ما شکست از اخلاقی می‌خوریم که پا در کفش دین و ایمان دارد.

 

پای ثابت ج‌ن‌د‌ه خانه‌های زمان شاه همین روستایی‌ها بوده‌اند که پول گندم در بقچه به هوای کس شهری می‌رفته‌اند والان هم بیشترین طرفداران همین وضع موجودند.

 

در هر شهر بزرگی می‌توان دو خیابان را نماد این دو نوع تفکر گرفت. من از شهر خودم مثال می‌آورم یکی خیابان اکباتان و دیگری خیابان پاستور در هر دو این خیابان‌ها هر عابری می‌تواند نشانه‌های جنسی آزار دهنده را نسبت به زنان ببیند، اما در خیابان پاستور هیچ نشانه‌ای مبنی بر حرکت بدنی نمی‌توانی ببینی ۹۹درصد نشانه‌ها گفتاری هستند آن‌هم نه مستقیم و وقیحانه، در خیابان اکباتان اما بیشتر با رفتارهای بدنی و گفتارهای جنسی وقیحانه مواجه می‌شوی.

 

عدم آگاهی است که به تعصب می‌رسد، به خشونت وَ در روستایی چاقو به هواداری از تاریکی خون انسانی را مباح می‌داند و می‌کند. در تفکر شهری آدم‌ها جانی ‌می‌شوند اما وقیح نمی‌شوند، در تفکر روستایی جانیان، راهبان وقاحت‌اند.

 

 من دل‌ام می‌سوزد از اینکه دوستان‌ام، دوستانی که شرافت و انسانیت‌شان دلگرمی من است  برای بودن و ماندن امروز در حسرت یک جرعه نفس، ‌یک جرعه زندگی. در هواداری از دومسند نشین چنین بر سر جدل آمده‌اند. دو مسند نشینی که نماینده‌ی ‌بسیار ضعیف آن تفکر شهری‌اند و برای همین نماینده بودن‌شان برای آزاد اندیشی برای‌مان محترم‌اند، اما دوستان شما که نسبی اندیش بودید چطور هوادار داغ شده‌اید؟ مشکل سر داغ بودن‌تان است نه بر سر تلاش و حرکت‌تان برای رسیدن به خواسته‌ها، انگار فراموش کرده‌اید در این نظام هر که بر مسند نشسته دست و دامنی آلوده دارد چه میر و چه شیخ. اکنون بر اساس حرف‌های‌‌شان، کمی هم سابقه‌شان ما سعی می‌کنیم باور کنیم این‌ها نبودند و اگر بودند حالا تغییر کرده‌اند و به رویشی دوباره می‌اندیشند. مائیم که با باورمان به آنها اعتبار می‌دهیم پس چنان دوست باشید که جای جدایی هم باشد و چنان جدا افتادید که جای وصل.*

 

چه میر و چه شیخ کامل نیستند عیب و ایرادشان هم فراوان است، بر اساس هواخواهی عیب و ایرادشان را فراموش نکنیم و به‌خاطر نماینده‌بودن‌شان آن‌هم برای بخشی از خواسته‌های تفکر شهری که به عقل و آزاد اندیشی می‌رسد برای‌شان احترام بگذاریم. این را هم بگویم روستا لزومن دهات نیست که تفکر روستایی تفکرانسان دهات نشین باشد تفکر روستایی می‌تواند حتا در شهر نشین‌ترین کسان هم خانه کند با این‌همه تفکر روستایی سخت با دهات نشینی رابطه دارد که گفته‌اند "ده مرو، ده مرد را احمق کند" از این حرف‌ها که بگذریم،

 

من هنوز هم از فردا می‌ترسم!

 

 

 

* اشاره به گفته‌ای از علی پسرابی‌طالب

نوزدهم، خرداد، هشتاد و هشت

*تاریخش امروز برای خودم هم جالب بود

🔰 پیشخوان کتاب : نامه‌های آلی
▫️ فریاد ناصری
▫️ نشر سرای بامداد - تورنتو

نامه‌ی پنجاه و سه

آلی جان
کج می‌تابد نور و این نور کج‌تاب ماده را روشن می‌کند
حتا حافظه و مرگ را
ما خنده‌های بزرگی بودیم گرفتار آمده در انبوهی غم
که صبح‌های زیادی نور را بر صورت هم تماشا کردیم
آن نورهای تابیده از درزها و روزنه‌ها و توری‌ها
بارها رفتم که نور را ببوسم به صورت یاران
اما غم انبوه صورتشان را صورتشان را
در زیر این نورهای پراکنده
یک صبح به آب سلام کردم
چشماهام روشن شد
ماده را دیدم که نقش دارد حتا در مهر حتا در طعم بوسه
شکل تپیدن قلب
و چند ذکر تازه یاد گرفتم
و دنبال کتابی گشتم که نگاه کردن به آن چشم روشنی باشد
عکس دوستانم را برداشتم
آخرین بازمانده‌های نور را بر صورتشان بوسیدم و رفتم
رفتم که بمیرم
(ص ۱۳۴)

▫️عکس: آستراخان کافه

🌀| @astrakancafe