بنا به تجربه‌ای که در تدریس رسانه داشته‌ام و تجربه‌ی بسیار مختصر و مفیدی است می‌خواهم خدمت شما این را بگویم که جهان سرمایه‌داری با ایجاد آزادی بیان کاذب و خرد و سلولی کردن خواسته‌ها یک حقیقت را حداقل نابود کرده است و آن هم اینکه واقعیت را از ما گرفته است.

در کنار این امر، نسبی‌گرایی پست‌مدرن سبب شده است تا این توهم ایجاد شود که هرکس نظری دارد و نظرش هم درست است.
نه تنها در این مورد و این جا-بحث درباره‌ی منفرده‌زا ه و بنیامین- بلکه شما وقتی فضای مجازی را نگاه می‌کنید با هر اتفاق هزاران مطلب له یا علیه آن نوشته می‌شود اما کدام واقعیت است؟

ماجرا اینجاست که زیست امروز ما واقعیت را از دست داده است هرکس سخنی می‌گوید آنگاه این سخن‌ها در برابر هم می‌ایستند در هم می‌شوند و حتی حس کاذب تضارب آرا ایجاد می‌کنند.
درحالی‌که این تنها افتادن در دام تار عنکبوت اس‌ت. در رسانه چند اصل حاکم است بسیار ساده؛ این رسانه‌ها فکری و مالی حمایت می‌شوند. آیا فیسبوک، اینستاگرام واتساپ، تلگرام دست‌ساخته‌ی جهانی غیر از جهان سرمایه‌داری است؟

تمام کسانی که فکر می‌کنند ابزارها در حمایت و در راستای آزادی بیان هستند سخت در اشتباهند.
اشتباهی چون اشتباه حاکمانی که فکر می‌کنند می‌شود تکنولوژی را آورد و فکر را نیاورد.
هر ابزار تکنولوژیکی با خود فکر سازنده‌اش را می‌آورد ما در بین ابزارها‌ی ایدئولوژی سرمایه‌داری و پست‌مدرنیسم نسبی‌گرا گیر افتاده‌ایم، نه اینکه بخواهم بگویم راهی نیست اما مسلماً راه از این میان ابزارها عبور نمی‌کند.

معنای قدرت با این ویروس کرونا تغییر کرد پیش از این دولت‌ها و حکومتها قدرت محسوب می‌شدند. دولت آمریکا دولت چین دولت هند مجموعه اتحادیه اروپا اما اکنون با این پرسش ویروس کرونا اگر در دست ساز بشر است دست ساخته کیست؟ معنای قدرت عوض شده است.

در حالیکه همه دولت ها متضرر شدند در معترضه عرض کنم تفاسیری معتقدند جهان سرمایه داری هر وقت به انباشت میرسد خود بحران ایجاد می کند که در ظاهر و در آن مقطع متضرر می‌شود اما بعد از آن بحران سودی چند گانه می برد

تا انسان شیوه زیستش را تغییر ندهد و ابزارهای مناسب با آن شیوه را که در خود فکر آن زیست را دارند تولید نکند کماکان در دام عنکبوت جهان امروز است.
جهان امروزی که همه در آن در حال حرف زدن هستند و هیچکس نمی شنود همه یک نقش یا فیگور را انتخاب کرده‌اند و آن را بازی می کنند چپها چشم به دهان ژیژک دوخته‌اند راست‌ها به دهان آن دیگری
مردم نیز هر ماجرایی را به طنز به نقد به فریاد به شک برگزار می کنند اما هیچ کدام راه به واقعیت نمی‌برند. تنها از یک بازی به بازی دیگر میروند و بازی ها مدام نو و تازه می شوند.
تصور کنید برای یک لحظه تمام این شبکه های مجازی سکوت کند مردم دیگر برای این شبکه‌ها اعتباری قائل نباشند آن گاه چه اتفاقی خواهد افتاد

فقط تصور کنید؟

بودریار جهان امروز ما جهان وانموده و جهان رسانه‌ای یا حاد واقعیت خوانده است به یاد بیاوریم که در نظر افلاطون جهان تصویر مثل‌هاست. آنگاه آثار هنری تصویر تصویرها هستند اکنون ما با تصاویری روبرو هستیم که ساخته و پرداخته می‌شود تا حرفی، فکری و ایده‌ای را با اعوان و به استدراج چون خطیبان کهن در ذهن ما به نفی با اثبات جا بیندازد.

در این روزها داشتن سواد رسانه‌ای بسیار لازم است که نداریم. خبرهای فراوانی دیدم همه جعل، همه دروغ.
ما خودمان را در معرض دهان‌های جعل و دهان‌های دروغ قرار داده‌‌ایم. کافیست چشم و گوش از این دهان‌ها برداریم مسلماً جهان شکل دیگری خواهد شد.

ویروس کرونا یک ویروس پزشکی نیست یک ویروس سیاسی و ویروس جهان سرمایه‌داری است این آشکارترین واقعیتی است که تا به امروز درباره ویروس کرونا به آن ایمان دارم.

بحث بر سر ترانه‌ی بنیامین و یا منفردزاده نیست همه‌ی ما می‌دانیم که منفردزاده در هنر چه جایگاهی دارد و امثال کسانی مثل بنیامین چه جایگاهی اما بحث بر سر این است که در این‌گونه مسائل چگونه برخورد می‌کنیم و با این دو قطبی شکل گرفته و حرف‌هایشان چه می‌کنیم؟

فراموش نکنید انسان ایرانی هیچکدام از این ابزارها را نساخته است پس بر آنها مسلط نیست این ابزارها از فکری نشات گرفتند و با خودشان فکر را آورد‌ه‌اند و همه جا پخش کردند.
پیش از تجلی ویروس کرونا این ویروس به شکل نمادین همه جا پخش شده بود رسانه ها و ابزارهای رسانه‌‌ای ما را آلوده کرده‌اند.

آیا آن فیلم را دیده‌اید که زنی را در استودیو با بچه‌ای در آغوش بازی می‌دهند و بعد با آن تصاویر تصویر جنگ می‌سازند. خب حالا فکر کنید کرونا آدم‌ها را می کشد برای چه؟ و ما این مرگ‌ها را چطور می بینیم این مرگ‌ها کجاها و برای چه کسانی سود دارند؟

غلط‌ها کار من نیست بلکه کار تایپ گفتاری است. دماغ ویرایش هم ندارم

این آدم‌ها چه می‌کردند تا به تحولی دست یابند که آنان را رهایی بخشد؟ تا جایی که من سردرمی‌آورم آنها هیچ کاری نمی‌کردند (وو وی/ wu wei) و می‌گذاشتند چیزها اتفاق بیفتد.

یونگ در شرح گل‌زرین

سرود آفرینش

آن هنگام نه نیستی بود، و نه هستی:
نه هوایی (جویی) بود، و نه آسمانی که از آن برتر است.
چه پنهان بود در کجا، در ظل حمایت کی؟ آیا آب ژرف بی پایانی وجود داشت؟

آن هنگام نه مرگ بود، و نه زندگی جاویدی، و نه نشانه ای از شب و روز.

به نیروی ذات خود، فرد یگانه بی حرکت (باد) تنفس می کرد؛ جز او هیچ چیز وجود نداشت.

در آغاز تاریکی در تاریکی نهفته بود.
هیچ علامت مشخصی نبود، همه جا آب بود.
آن فرد به نیروی حرارت به وجود آمد.

در ابتدا خواهش (خواستن) در آن فرد پیدا شد:
آن اولین بذر بود که فکر محصول آن است.
دانشمندان که در دل خویش به نیروی دانش جست و جو می کنند، قید وجود را از عدم دریافته اند،

شعاع آنها روشنایی را در تاریکی گسترش داد:
ولی آیا فرد یگانه در بالای آن بود، یا در زیر آن؟ قدرت خلاقه وجود داشت و نیروی ایجاد:
در زیر قدرت بود، و در بالا امر.

کیست که به یقین بداند، و کیست که آن را در این جا بیان کند؟
در کجا تولد یافت، و در کجا این آفرینش به وجود آمد.
خدایان بعد از خلقت جهان پیدا شدند؟
پس که می داند آفرینش از کجا سرچشمه گرفته است؟
هیچ کس نمی داند که آفرینش از کجا برخاسته است، و آیا او آن را به وجود آورده یا نه؟
آن که بر عرش اعلی ناظر بر آن است، تنها او می داند، و شاید او هم، نداند.

ماندالای دهم- سرود 192
گزیده ی سروده های ریگ ودا-ترجمه: دکتر محمدرضا جلالی نایینی

نقد صدرالدین الهی بر پنج آیینه‌ی رعدی آذرخشی. طنز و نگاه انتقادی صدرالدین الهی بسیار جالب است. فرم متن هم بسیار خلاقانه است.

حالا روی یک دست باران می‌بارد
روی دست دیگر علف سبز می‌شود
از این بیشتر چه می‌توانم بگویم.


#واسکو_پوپا
#مرتضی_ثقفیان
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame

صدای زن بلوچ را بشنویم
آواهای دور و نزدیک و‌ موسیقی سرزمین‌های گرم را.

بهنود بهادری گرامی
سپاس که برمناظر جان را هبه کردی. دوباره خواندمش. به این جنس شعر علاقه دارم اما نوشتن راه رفتن بر لبه‌ی تیغ است. بسیار رونده‌ها زخم از این راه خورده و خون به تیغ این نگاه داده‌اند تا بر این شاخه‌ی برّنده بدوند و در آن سر جوانه و گلی شوند. قماربازان چنینند دل به نرد می‌دهند، به امید... به امید آمدن... در تراشه‌های این مناظر بگردیم:
۱ سر بر آبنوس نام تو می‌نهم/ به گاه کابوس های مدام
۲ همزبان بودیم/ اما کلام بیگانه‌مان می‌کرد/ نامت چون بدر کامل بر آب‌ها/ کشیده می‌شود
۳ بادبان‌ها/ خاطرات اندکی/ به سینه دارند
۴ نبض آرامت/ ماهی کویرها است
۵ شب چنان دشوار می‌گذرد/ که خیز پرولع صیاد بر شکار
۶ هیچ پرنده‌ای اما/ پر سفید نمی کند
این زرک‌های پاشیده در خلافت حیرانی، جمیله‌های صحاری مکتوب تواند، در این صبح بهاری من.

حکمت‌کلمه
ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه

Hekmat Kalame
Professional Publisher
of Philosophy and Literature

Www.hekmatkalame.com

09365243527
@hekmatkalameh
Hekmat.kalame@gmail.com

برای خرید آنلاین
به شماره یا نشانی تلگرام پیام بدهید.
لطفاً شماره را در تمام گروه‌هایی که هستید اضافه کنید. با سپاس🌹

شعر ستون. کتاب سرزدن.

تو درحالی‌که به راحتی روی مبل نشسته بودی مشتاقانه انبوه پوست‌های برونزه و بدن‌ها در سامبادروم را تماشا می‌کردی تو پنج ساله بودی و من نتوانستم جلوی خودم را بگیرم برای همین انگار که دوتا پیرمرد چشم چران هستیم گفتم: �زن‌ها واقعاً خارق‌العاده‌اند ، الخاندرو! و تو بدون اینکه حتی سرت را برگردانی مثل یک خبره و حرفه‌ای گفتی: واقعاً پاپا تازه شیر هم میدن.

شبح ویرانی‌ها
خوان گابریل واسکز
ترجمه‌ی سمیه صادقی

روز جهانی کتاب و‌ کپی رایت
بر مؤلفان
مترجمان
ناشران
و تمام کتابدوستان و
کتابخوانان مبارک باشد.

اگر شما تا به حال کتابی از نشر حکمت کلمه نخوانده‌اید

می‌توانید با تماس با شماره یا نشانی زیر کتابی را که می‌خواهید، سفارش بدهید.

حکمت‌کلمه
ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه

Hekmat Kalame
Professional Publisher
of Philosophy and Literature

Www.hekmatkalame.com

09365243527
@hekmatkalameh

باده‌ی عرفان، شراب حکمت یا همان رحیق ‌التحقیق

کتابی از فخرالدین مبارکشاه مرورودی شاعر دربار غوریان در قرن ششم

مقدمه‌ی حکیمانه‌ی نصرالله پورجوادی خود کتابی و رساله‌ای مختصر و سخت عالمانه است که شبم را به شگفتی «اهل تحقیق» بودنش روشن ساخت.

یاداشتی بر رمان #نامه‌های_آلی
از فریاد_ناصری
به قلم #مریم_ذوالفقاری
در نشریه‌ادبی_هنری #دیدگاه
شماره #دهم
اردیبهشت ماه
سال ۱۳۹۹
@andaromidvari

.
به آن لبخند قبل از پاسخ دقت کنید. آدم را به شک می‌اندازد. انگار دارد فرصت می‌گیرد تا فکر کند ایده‌ای پیدا کند در خور فیگور خودش، فیگور بوکفسکی، تا پاسخی بدهد شگفت و عجیب که پاسخ فیگور بوکفسکی باشد به پرسش.

عشق مه صبحگاهی است که با واقعیت آفتاب می‌میرد.

پاسخی مرهم‌گونه برای انسان‌های شکست‌خورده اما آیا عشق مهی‌ست که با آفتاب واقعیت پراکنده می‌شود؟

آنچه که اینجا به جای عشق نشسته است عشق نیست. بلکه در یک مغالطه‌ی ظریف نمونه‌های شکست‌خورده‌ی عشق است که به جای تمام عشق نشسته است.

حتی اگر عشق مه باشد. هست. وجود دارد. و زیبایی‌اش به همان اندازه بودن است.

هیچ انسانی چون کودکی زیباست، جلوی رشد کودک زیبایش را نمی‌گیرد

قصه‌ی ننه مرجان
فریاد ناصری

‍ ‍ #نامه‌های_آلی
"قسمت نون"
نویسنده: #فریاد_ناصری
با اجرای: #محمد_افراز

🆔 @sedayehdastan
🆔 @andaromidvari
📌با ما‌ همراه باشید.

#فریاد_ناصری

پشت كرده‌اي به من اما نمي‌داني
اصلن از پشت به هم نمي‌آئيم

قلب من از هفت پشت
به قبيله‌اي مي‌رسد
كه پهلوانانش را
زنان خاك كرده‌اند

و زبان ام، از انگشت پاهاي تو آغاز مي‌شود

بومي نفس‌هاي توام
ضرب كه مي‌گيرد

زني كه از همه‌ي تخت‌ها
باكره پائين مي‌آيد

رو كن
در آسمان دلم
بادبادك‌هاي فاحشه دم در آورده‌اند

كارد كه مي‌زني
تبت يدا خوان رگم مي‌شود
راهي كه از پاي تو نگيرد
گم مي‌شود
وگرنه به قله‌ها مي‌رسد
راهي ندارد!

سنگ نينداز
بگذار جان من اين خواب
پا بگيرد


@sher_90

به گفته او، در اسلام شیعه خدای مجسم کمرنگ است، مثلا در مذهب خودمان عبارتی داریم مانند اینکه دست خدا با جماعت است. یا شهید نگاه می‌کند به وجه الله. اما این عبارات خیلی کم است حالا در اسلام سنی این‌ها بیشتر است، مثلا تصورات مسجم بیشتر است و آیه‌ای در سوره قلم داریم که تفسیرش از دیدگاه شیعه و سنتی متفاوت است. تسنن نگاه جسمانی تری دارد. این تفسیر کشف ساق از دیدگاه اهل تسنن می‌گوید خداوند در آن دنیا به بندگانش می‌گوید آیا مرا می‌شناسید. آنها می‌گویند نه! آن زمان خدا ساق پایش را نشان می‌دهد و انسان‌ها می‌گویند بلی ما تو را می‌شناسیم. در حالی که در تفکر شیعه منظور از کشف ساق آشکار شدن شدت و سختی‌های روز قیامت است

http://www.ibna.ir/fa/longint/289541/%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%81%D8%B9-%D8%AA%D8%AE%DB%8C%D9%84-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D8%A7%D9%88%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87

رفیق من فریاد،
چه نام خوشی داری در این زمانه ی ناخوش. در فکر آن پدر یا مادرم که روح زمانه ی خود را در نام فرزند خود دمیدند که فرزند یعنی امید، فرزند یعنی آرزو و بس. امروز بر همان سلوک و سنت اگر باشیم نام فرزند خود چه بگذاریم؟ حمق؟ ادبار؟ عسرت؟ وبال؟
روح زمانه ی ما را ببین که یکی از این چندتاست و کودک زمانه ی ما را ببین به گوشه ی تنها که توپ به دیوار می کوبد. این فرزند ما و آن هم نام فرزند ماست که دیگر نه امید داریم و نه آرزو. یک مشت حسن و حسین و علی و محمد داریم و یک مشت داریوش و کورش و هوخشتره.
دیدم که به آلی از "این ها" نوشته بودی؛ بگذار تا من هم به تو از "ماها" بنویسم.
رفیق من، ببین که نام های من و تو در ما مرده ست و با ما نیست. ببین که چگونه آیینه دار واژه های پوکیده هستیم. ببین که هیولا بیماری خود در ما ریخته ست. فریاد می زنیم، ندبه برمی آید. امید
می پروریم، توسل می زاید. مشت را اگر به سوی هیولا فراز می کنیم، هنوز سر به زانوی هم او داریم.
رفیق من، ببین که روزی کشته بدست هیولا را به هلهله و غرور و سرفرازی
برمی گرفتیم، امروز به مویه و ناله و نوحه فرو می گذاریم. ببین که حسین ذلت ستیز آن ها را گذاشتیم و حسین مظلوم بی خاصیت این ها را بیرق راه کردیم. رفیق من ببین که چطور شاعر نسل ما از انتظار می نویسد و در خیال خودش عاصی ست. مظلومیت را مثل نشان افتخار بر سینه می زند و در خیال خودش عاصی ست. ببین که شاعر ما حتی در زبان تقیه می کند و در خیال خود عاصی ست. رفیق من، ببین رفیق ما را که با توسل به سبیل پرپشت، در خیال خودش عاصی ست. با توکل به یک عینک دسته شاخی، در خیال خودش عاصی است. با دخیل بستن به فتح دیگران، در خیال بیچاره ی خودش فاتح است.

و آن جهان افسا، نهفته در فسون خود
از پی خاب درون تو
می دهد تحویل از گوش تو خاب تو به چشم تو
پادشاه فتح بر تختش لمیده ست

چطور رفیق شاعر ما و رفیق ناشر ما از ظلم شاکی است و باز بساطش را پیش پای ظالم پهن کرده حتی از ستمی که به او اماله می شود متشکر است. و البته ما که رفیق آن شاعر و آن ناشر هستیم او را هل داده ایم؛ که ما هم او را پای همان بساط چشم در راهیم و پای تخت هیولا در انتظار او هستیم نه آنجا که مال او باشد، جای او باشد. او را بی چاره رها کرده ایم که اگر نکند از کجا بخورد و ما هم که فقط قاضی خوبی هستیم، اما او هم فقط کاسب است و کاسب خوبی هم نیست.

رفیق من به یاد بیاور که آن ها که تو را فریاد و من را امید نامیدند با هرچه حماقت و دنائت که برآنها بتوان بست، آنقدر شرف داشتند که این خانم شاعر و رمان نویس را به صد چاه مستراح فرو می کردند به خاطر این شکر نا به جایی که خورده ست.
چنان که کردند با آن "گروه کاسه لیس لوس "پای تا سرشکم"که به کنگره ی شعر همایونی رفتند و برای شاه "شعر ناب؟؟؟" خاندند"* و چنانکه رسوا کردند "اطرافیان خایه مالش از نوع سناتور رعدی آذرخشی، سناتور خانلری، دکتر صادق کیا و دکتر ذبیح الله صفا"* را.
حالا نه این خانم به قدر ناخن کوچک آن کاسه لیس هاست، نه ما به سرتقی آن کاسه شکن ها. پس او شکرش را می خورد و ما هم نگاه می کنیم هر چند به حیرت و همه با هم و در کنار هم هستیم و این هاست.

این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کآن را که خاک باید خوردن شکر خورد.

رفیق من نوشته بودی که "این ها را همه می شناسند" و من به تو می گویم این ها را کسی نخاهد شناخت مگر آنکه آینه در پیش رو بگیرد و بنگرد و تلخ بگرید. رفیق من نوشته بودی "اینها" و من دوست دارم فکر کنم که منظور تو این بود: "ما ها".
و اما روزگار گریه آور "ما" بودنِ ما از تو پوشیده نیست. او که در خیال خود عاصی است، در خیال هم دنبال خصم می گردد و این گونه ست که هر تکه از ما، چنگ و دندان به تکه ی دیگر فرو برده ست و رفیق خوش نام من، "این ها" که همان خصایل و رذایل ماست، شریک در "تمام ویرانی این خاک است".

دوست دورمانده ی تو
امید

* نگاه کن به مقدمه ی ظل الله

یادداشت دوست نازنیم امید شمس
به تاریخ تقریبی پنج‌ سال پیش
#نامه‌های_آلی

حتما این حکایت را بشنوید
و برای دوستانتان بفرستید
@andaromidvari