باده‌ی عرفان، شراب حکمت یا همان رحیق ‌التحقیق

کتابی از فخرالدین مبارکشاه مرورودی شاعر دربار غوریان در قرن ششم

مقدمه‌ی حکیمانه‌ی نصرالله پورجوادی خود کتابی و رساله‌ای مختصر و سخت عالمانه است که شبم را به شگفتی «اهل تحقیق» بودنش روشن ساخت.

یاداشتی بر رمان #نامه‌های_آلی
از فریاد_ناصری
به قلم #مریم_ذوالفقاری
در نشریه‌ادبی_هنری #دیدگاه
شماره #دهم
اردیبهشت ماه
سال ۱۳۹۹
@andaromidvari

.
به آن لبخند قبل از پاسخ دقت کنید. آدم را به شک می‌اندازد. انگار دارد فرصت می‌گیرد تا فکر کند ایده‌ای پیدا کند در خور فیگور خودش، فیگور بوکفسکی، تا پاسخی بدهد شگفت و عجیب که پاسخ فیگور بوکفسکی باشد به پرسش.

عشق مه صبحگاهی است که با واقعیت آفتاب می‌میرد.

پاسخی مرهم‌گونه برای انسان‌های شکست‌خورده اما آیا عشق مهی‌ست که با آفتاب واقعیت پراکنده می‌شود؟

آنچه که اینجا به جای عشق نشسته است عشق نیست. بلکه در یک مغالطه‌ی ظریف نمونه‌های شکست‌خورده‌ی عشق است که به جای تمام عشق نشسته است.

حتی اگر عشق مه باشد. هست. وجود دارد. و زیبایی‌اش به همان اندازه بودن است.

هیچ انسانی چون کودکی زیباست، جلوی رشد کودک زیبایش را نمی‌گیرد

قصه‌ی ننه مرجان
فریاد ناصری

‍ ‍ #نامه‌های_آلی
"قسمت نون"
نویسنده: #فریاد_ناصری
با اجرای: #محمد_افراز

🆔 @sedayehdastan
🆔 @andaromidvari
📌با ما‌ همراه باشید.

#فریاد_ناصری

پشت كرده‌اي به من اما نمي‌داني
اصلن از پشت به هم نمي‌آئيم

قلب من از هفت پشت
به قبيله‌اي مي‌رسد
كه پهلوانانش را
زنان خاك كرده‌اند

و زبان ام، از انگشت پاهاي تو آغاز مي‌شود

بومي نفس‌هاي توام
ضرب كه مي‌گيرد

زني كه از همه‌ي تخت‌ها
باكره پائين مي‌آيد

رو كن
در آسمان دلم
بادبادك‌هاي فاحشه دم در آورده‌اند

كارد كه مي‌زني
تبت يدا خوان رگم مي‌شود
راهي كه از پاي تو نگيرد
گم مي‌شود
وگرنه به قله‌ها مي‌رسد
راهي ندارد!

سنگ نينداز
بگذار جان من اين خواب
پا بگيرد


@sher_90

به گفته او، در اسلام شیعه خدای مجسم کمرنگ است، مثلا در مذهب خودمان عبارتی داریم مانند اینکه دست خدا با جماعت است. یا شهید نگاه می‌کند به وجه الله. اما این عبارات خیلی کم است حالا در اسلام سنی این‌ها بیشتر است، مثلا تصورات مسجم بیشتر است و آیه‌ای در سوره قلم داریم که تفسیرش از دیدگاه شیعه و سنتی متفاوت است. تسنن نگاه جسمانی تری دارد. این تفسیر کشف ساق از دیدگاه اهل تسنن می‌گوید خداوند در آن دنیا به بندگانش می‌گوید آیا مرا می‌شناسید. آنها می‌گویند نه! آن زمان خدا ساق پایش را نشان می‌دهد و انسان‌ها می‌گویند بلی ما تو را می‌شناسیم. در حالی که در تفکر شیعه منظور از کشف ساق آشکار شدن شدت و سختی‌های روز قیامت است

http://www.ibna.ir/fa/longint/289541/%D8%AF%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%81%D8%B9-%D8%AA%D8%AE%DB%8C%D9%84-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1-%D8%B3%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B1%D9%88%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D8%A7%D9%88%DB%8C-%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86%D9%87

رفیق من فریاد،
چه نام خوشی داری در این زمانه ی ناخوش. در فکر آن پدر یا مادرم که روح زمانه ی خود را در نام فرزند خود دمیدند که فرزند یعنی امید، فرزند یعنی آرزو و بس. امروز بر همان سلوک و سنت اگر باشیم نام فرزند خود چه بگذاریم؟ حمق؟ ادبار؟ عسرت؟ وبال؟
روح زمانه ی ما را ببین که یکی از این چندتاست و کودک زمانه ی ما را ببین به گوشه ی تنها که توپ به دیوار می کوبد. این فرزند ما و آن هم نام فرزند ماست که دیگر نه امید داریم و نه آرزو. یک مشت حسن و حسین و علی و محمد داریم و یک مشت داریوش و کورش و هوخشتره.
دیدم که به آلی از "این ها" نوشته بودی؛ بگذار تا من هم به تو از "ماها" بنویسم.
رفیق من، ببین که نام های من و تو در ما مرده ست و با ما نیست. ببین که چگونه آیینه دار واژه های پوکیده هستیم. ببین که هیولا بیماری خود در ما ریخته ست. فریاد می زنیم، ندبه برمی آید. امید
می پروریم، توسل می زاید. مشت را اگر به سوی هیولا فراز می کنیم، هنوز سر به زانوی هم او داریم.
رفیق من، ببین که روزی کشته بدست هیولا را به هلهله و غرور و سرفرازی
برمی گرفتیم، امروز به مویه و ناله و نوحه فرو می گذاریم. ببین که حسین ذلت ستیز آن ها را گذاشتیم و حسین مظلوم بی خاصیت این ها را بیرق راه کردیم. رفیق من ببین که چطور شاعر نسل ما از انتظار می نویسد و در خیال خودش عاصی ست. مظلومیت را مثل نشان افتخار بر سینه می زند و در خیال خودش عاصی ست. ببین که شاعر ما حتی در زبان تقیه می کند و در خیال خود عاصی ست. رفیق من، ببین رفیق ما را که با توسل به سبیل پرپشت، در خیال خودش عاصی ست. با توکل به یک عینک دسته شاخی، در خیال خودش عاصی است. با دخیل بستن به فتح دیگران، در خیال بیچاره ی خودش فاتح است.

و آن جهان افسا، نهفته در فسون خود
از پی خاب درون تو
می دهد تحویل از گوش تو خاب تو به چشم تو
پادشاه فتح بر تختش لمیده ست

چطور رفیق شاعر ما و رفیق ناشر ما از ظلم شاکی است و باز بساطش را پیش پای ظالم پهن کرده حتی از ستمی که به او اماله می شود متشکر است. و البته ما که رفیق آن شاعر و آن ناشر هستیم او را هل داده ایم؛ که ما هم او را پای همان بساط چشم در راهیم و پای تخت هیولا در انتظار او هستیم نه آنجا که مال او باشد، جای او باشد. او را بی چاره رها کرده ایم که اگر نکند از کجا بخورد و ما هم که فقط قاضی خوبی هستیم، اما او هم فقط کاسب است و کاسب خوبی هم نیست.

رفیق من به یاد بیاور که آن ها که تو را فریاد و من را امید نامیدند با هرچه حماقت و دنائت که برآنها بتوان بست، آنقدر شرف داشتند که این خانم شاعر و رمان نویس را به صد چاه مستراح فرو می کردند به خاطر این شکر نا به جایی که خورده ست.
چنان که کردند با آن "گروه کاسه لیس لوس "پای تا سرشکم"که به کنگره ی شعر همایونی رفتند و برای شاه "شعر ناب؟؟؟" خاندند"* و چنانکه رسوا کردند "اطرافیان خایه مالش از نوع سناتور رعدی آذرخشی، سناتور خانلری، دکتر صادق کیا و دکتر ذبیح الله صفا"* را.
حالا نه این خانم به قدر ناخن کوچک آن کاسه لیس هاست، نه ما به سرتقی آن کاسه شکن ها. پس او شکرش را می خورد و ما هم نگاه می کنیم هر چند به حیرت و همه با هم و در کنار هم هستیم و این هاست.

این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کآن را که خاک باید خوردن شکر خورد.

رفیق من نوشته بودی که "این ها را همه می شناسند" و من به تو می گویم این ها را کسی نخاهد شناخت مگر آنکه آینه در پیش رو بگیرد و بنگرد و تلخ بگرید. رفیق من نوشته بودی "اینها" و من دوست دارم فکر کنم که منظور تو این بود: "ما ها".
و اما روزگار گریه آور "ما" بودنِ ما از تو پوشیده نیست. او که در خیال خود عاصی است، در خیال هم دنبال خصم می گردد و این گونه ست که هر تکه از ما، چنگ و دندان به تکه ی دیگر فرو برده ست و رفیق خوش نام من، "این ها" که همان خصایل و رذایل ماست، شریک در "تمام ویرانی این خاک است".

دوست دورمانده ی تو
امید

* نگاه کن به مقدمه ی ظل الله

یادداشت دوست نازنیم امید شمس
به تاریخ تقریبی پنج‌ سال پیش
#نامه‌های_آلی

حتما این حکایت را بشنوید
و برای دوستانتان بفرستید
@andaromidvari

نظر دوست نازنینم
جواد نوری


فریاد جان درمورد بحثی که مطرح کردی نخست آنکه درتمام سیرتفکر بشری این دودیدگاه وجود داشته و بعبارتی رویارویی و کشاکش همیشگی این دودیدگاه به نحوی مکانیسم حرکت تاریخ و انسان است درواقع همان تراژدی و کمدی ست. همان اندیشیدن و احساس ورزی ست همان عقل و عشق است، همان عرفان و فلسفه است. همان خرابات و مناجات است همان قبض و بسط است همان انکسار و ابتهاج است همان شرق و غرب است(نه درحوزه جغرافیایی) . یا درنهایت همان گرگ و گوسفند، می شود این نگاه راهم ابراز کرد: جهان هستی بااین قوه می چرخد. این دو دیدگاه هیچ کدام نافی دیگری نیست. مکمل دیگری نیز نیست این ثنویت در اولین مرحله از بدو پیدایش حضور دارد. از یک، یک بوجود می آید و از یک دومی دو. و این دو در تمام تاریخ سیر داشته است. به قول سعدی همان غم شادی بهم اند است.


پی‌نوشت‌: نظر شما چیست؟

نظر دوست گرامی
مریم حکمت

این حکایت گرگ و گوسفند حکایت قابل تاملی است واقعا. چگونه گرگ می تواند حقایق را تلخ ببیند در حالیکه در موضع قدرت و در فراوانی و نعمت است؟ بگذریم از خوی و خصلت قدرت ذاتی و هوش و ذکاوت که به گرگ ها نسبت می دهیم و سادگی و پخمگی را به گوسفندها.

البته این یک نگاه سطحی است .اگر از این نگاه عبور کنیم من فکر میکنم شادمانی لزوما معطوف به لبخند و جشن نیست. در یک حقیقت تلخ گاه به سرور می رسیم.مرز مشخصی میان تلخی و شادمانی وجود ندارد. هر پدیده آمیخته است به هزاران روی و شکل و ظاهر و باطن..... خیلی بستگی دارد ما در آن پدیده گرگ باشیم و بخواهیم و طلب کنیم یا گوسفند باشیم و بلعیده شویم

پی‌نوشت: نظر شما چیست؟

ثنویت یا دوگانه‌گرایی، این‌همان، گرگان و گوسفندان، امید شرح تازه از انسان و جهان

بشنوید برای یافتن راهی تازه برای امیدوار بودن

@andaromidvari

وَ ما با سنگ
قوطی‌ها را می‌زدیم
زن‌ها را می‌زدیم
قوطی‌ها
از روی چوب‌ها نیفتادند
تنها کج و کوله
منتظر ابرها شدند
که بر زخم‌های شان بتادین بزند
ابر
سینه‌ی زن‌ها بود
برای سنگ‌ها هم
می‌جوشید


📓 اوراد حاشا
🖋 فریاد ناصری
🖨 نشر نصیرا_چاپ 93_صفحه 18

آن پدر را چه کسی چنان بار آورده است؟ مغزش را چه کسی با چیزهایی چنین متعفن پر کرده‌ است؟ جامعه، حکومت، ایدئولوژی

کامبیز کابلی
آلبوم علم عشق
به لطف دوستی تمام آهنگ‌های تک آلبوم به دستم رسید. منتظر آهنگ‌های دیگر این خواننده‌ی مهجور باشید

نگاهی به عشق در شعرهای گراناز موسوی
مقوای تنم در ابر نرم می‌شود
#فریاد_ناصری
#وزن_دنیا

آهنگ «علم عشق» از کامبیز کابلی

نگاهی به 📗«نامه های آلی»
«نامه های آلی »شامل هفتادویک نامه اصلی وسی ودونامه ضمیمه است (در۲۴۱ ص)،این کتاب درواقع زمزمه ای صمیمانه یا به عبارتی واگویه های نویسنده است ؛که درنوع خود«عالی»ست .
فریاد ناصری، نویسنده کتاب آلی،درنامهٔ پنجم به بهترین وجه کتاب نامه های خود رامعرفی می کند:
«آلی جان
قربانت شوم.همه از من می پرسندآلی کیست ؟توکیستی؟
هیچ کس نداند تو که خوب می دانی من این نامه ها را ازتنهایی خودم به تنهایی خودم می نویسم.واین فاصله چقدر بین من زیاد است .بین من که هیچ کس نمی بیندش تامن که دیگران می بینند...»

نثر کتاب شیوا وروان است این ویژگی حتی ،مخاطب کم حوصله رابا خود همراه می سازد.درواقع نویسنده بخوبی مفاهیم فاخر را درقالب کلمات ساده بیان می کند ،ظرفیت مخاطب وقدرت تعمیق در این میدان تعیین کنندهٔ میزان بهره وری اش است .
ایجاز ودوری از اطناب بشکل چشم گیری به قدرت ولطافت متن افزوده است .
نامه های آلی چون خطاب به شخص نویسنده است ،از نوعی بی پروایی برخوردار است که از نقاط قوت کتاب است .
...در این نامه ها من عریان شده ام وچین وچروک وشکل های تنِ زندگی ام را نگاه می کنم ...«نامه های آلی»

بیان دغدغه ها ومخاطرات اجتماعی به بهترین وجه، نشان دهنده ریزبینی ونگاه آمیخته به تامل نویسنده نامه هاست .
«...نگاه زیبایی شناسانه به خیانت درزندگی واقعی نتیجه اش چیزی نیست جز ویرانی ،نگاه زیبایی شناسانه وبازیگوشانه به امور جدی زندگی نتیجه اش چیزی نیست جزاز دست رفتگی ها.»
*نامه دوم

یادداشت خانم ماریا فرهادی
📗نامه های آلی
نویسنده :فریاد ناصری
ناشر:نشر سرای بامداد

بین شطح و عقل بایستی و
کلام ملخ بباری
بر علف‌های هرز

دست به جبین خودم برده‌ام
به هیچ‌کس، نه!
به خودم برده‌ام

مارکس نیستم
دل به کارگر بسپرم
سپرده‌ام به زن اما
کارگر نمی‌افتد

هنوز کشاورزم و
می‌کارم
تخم‌های خودم را

#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری