ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
نخست بار سردار صالحی بود که مرا به گردش نام خدا در تاریخ برد و دیدم که چطور نام خدا می‌گردد و می‌چرخد و هر نام چگونه پا در زبان و جانِ آنی دارد که بر زبانش می‌راند.
گردش نام خدا از ال و اله و الله، از یهوه تا حی و هو؛ سردار بین سویه‌ی گردش تاریخی معنا و اثرات گویندگان بر معنا اما لفظ و کالبد و درست‌تر آوا را گرفته است و از طریق آن می‌خواهد نشان دهد که آواها چگونه در اندرون خود پافشاری بر حفظ معنای دیرین دارند، همان معنای نخستین.
یعنی اگر لفظی می‌گردد و کالبدش در هر زبان صیقلی می‌خورد و شکلی می‌گیرد، پیرو این شکل‌گردانی، معنیش نیز می‌گردد اما در نهایت آوا در دل خود چیزی پنهان را حمل می کند، چیزی فراموش شده را.
آن معنا و چیز فراموش شده در آواهای مانده چیست؟ در ال چه بود که بر سر البرز و الوند مانده است؟
بر همین روال و روش اگر نگاه کنیم چه نسبتی هست بین خدای ترکان: تانری و تاری که بخش نخست نام مسجد دامغان است: تاریخانه به معنای خانه‌ی خدا. بنایی که در قرن دوم برپا شده است و در هیبتش جان ساسانی آشکار و هویداست.
چگونه نام مسجدی که ساختار ساسانی دارد و برای اسلام عربی‌ست آوای نام خدای ترکان را در خود دارد و آن را بر خانه مقدم داشته است؟
۹۶/۲/۲۴
@faryad_naseri
فلسفه، سیاست و نیسان آبی
@faryad_naseri
#یادداشت نکته آن کلمه «هیچا»ست و تنوین بر آن ویرایش مجله است که اشتباه است.
#رستاک
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
۱. چون روز عیان است که این چیزی که بر ما می‌رود از اساس در نزد من ذره‌ای اعتبار ندارد. هیولایی تاریک و کریه و همه زور است اما آیا پنجه‌ی در افتادن با این پرورده‌ی جهالت را دارم که دمش را بگیرم و براندازم؟ ندارم.
پنجه‌ی من یکی شدن عزم است برای نه گفتن به این بساط اما نه عزمی هست و نه یکی شدنی.
خیلی وابستگان این بساط بی‌بساطی‌اند و‌ همین ما را صاحب دردناک‌ترین تجربه‌های تاریخ می‌کند.
نور امیدی در دل، اندوه عظیمی در سینه و فشردن انگشتان در کف دست وقتی گره می‌شوند. چرا که ما خوالیگران ضحاکیم امروز از هر دو جوان، یکی را به مسلخ می‌فرستیم و‌یکی را می‌رهانیم.
کمی تامل کنید چه دردناک سرنوشتی داشته این آشپز، در تجربه‌ای دوزخی هم رهاندن و امید هم مسلخ و طبخ تن آدمی.
خوالیگران ضحاکیم امروز بو که روزی بر کوه‌ها و بام‌ها آتشان بینیم سرکش.
کسانی می‌توانند راه دیگری بگویند راهی که اگر خیراعلی نیست به تمامی هم شر نیست. شری سوختن تمام.
۲.
تاریخ برای من تَکرار می‌شود. راه می‌افتم این‌جا و آن‌جا، خیابان به خیابان، کوچه به کوچه، روستا به روستا که بر آن برگه‌ها ننویسید ویرانی حتا اگر آبادانی و عقل حداقل را هم نمی‌نویسید.
این برگه‌ها سرنوشت خیلی‌هاست. فریب نخورید. بر آن برگه‌ها آن ذره‌ی امید را بنویسید.
خیلی‌ها گوش نکردند، پوست‌مان شیار خورد. بخش اعظمی از داشته‌هامان به تاراج رفت و سوخت.

۳.
باز می‌گویم اگر راه دیگری دارید که فردا نگوییم ای کاش... بیارید اما از من نخواهید اصلی‌ترین رسالت بودن را رها کنم مبادا که خطا کرده باشم یا با این نهیب که فریب است. رسالتی که کورمال‌کورمال نقش زدن است تا فردا قضاوتی باشد و نشان دهد این نقش چه بوده است؟ همین.
@faryad_naseri
تقابل تفکر روستایی و شهری در انتخابات

 

تقابل تفکر روستایی و شهری

 

وقتی از شعر شهری و روستایی حرف زدم. پیش‌ آوردن حرفی، نظری بود نه به صرف حرف و نظر که انضمامی کردن‌اش با شعر، که من اهل حرف و نظر صرف نیستم.

 

پیش کشیدن امروز بود، پیش کشیدن این حرف‌ها  که سرنوشت ما تا به امروز به‌دست دو نوع نگاه و به صورت اختلاطی پیش آمده آن‌هم بر اساس شور و هیجان اول انقلاب حالا رسیده به اینجا که مشخص شده این‌ها یکی نیستند، بلکه راه‌شان جداست. یکی آن فکر روستایی که حد ابتذال‌اش خرافات و اوهام است و بالاترین سطح‌اش معنویت‌گرایی عرفانی و انفعال.

 

دیگری فکر شهری که دست هر معنویت متافیزیکی و ماورای‌یی را کوتاه کرده دست عقل را خواهان است و آرزومند. در این تفکر اگر معنویتی هست، معنویت انسان است و انسان بودن. تفکر شهری به حل مسائل با عقل می اندیشد، تفکر روستایی در عالی‌ترین سطح‌اش به شهودی بودن می‌رسد.

 

امروز اگر ما شکست بخوریم، شکست از جهل و خرافه خورده‌ایم، شکست از حرص و آز آن روستایی حریص شده، از آن روستایی نادیده شده، شکست از نبود آگاهی خورده‌ایم. یادتان باشد ما شکست از اخلاقی می‌خوریم که پا در کفش دین و ایمان دارد.

 

پای ثابت ج‌ن‌د‌ه خانه‌های زمان شاه همین روستایی‌ها بوده‌اند که پول گندم در بقچه به هوای کس شهری می‌رفته‌اند والان هم بیشترین طرفداران همین وضع موجودند.

 

در هر شهر بزرگی می‌توان دو خیابان را نماد این دو نوع تفکر گرفت. من از شهر خودم مثال می‌آورم یکی خیابان اکباتان و دیگری خیابان پاستور در هر دو این خیابان‌ها هر عابری می‌تواند نشانه‌های جنسی آزار دهنده را نسبت به زنان ببیند، اما در خیابان پاستور هیچ نشانه‌ای مبنی بر حرکت بدنی نمی‌توانی ببینی ۹۹درصد نشانه‌ها گفتاری هستند آن‌هم نه مستقیم و وقیحانه، در خیابان اکباتان اما بیشتر با رفتارهای بدنی و گفتارهای جنسی وقیحانه مواجه می‌شوی.

 

عدم آگاهی است که به تعصب می‌رسد، به خشونت وَ در روستایی چاقو به هواداری از تاریکی خون انسانی را مباح می‌داند و می‌کند. در تفکر شهری آدم‌ها جانی ‌می‌شوند اما وقیح نمی‌شوند، در تفکر روستایی جانیان، راهبان وقاحت‌اند.

 

 من دل‌ام می‌سوزد از اینکه دوستان‌ام، دوستانی که شرافت و انسانیت‌شان دلگرمی من است  برای بودن و ماندن امروز در حسرت یک جرعه نفس، ‌یک جرعه زندگی. در هواداری از دومسند نشین چنین بر سر جدل آمده‌اند. دو مسند نشینی که نماینده‌ی ‌بسیار ضعیف آن تفکر شهری‌اند و برای همین نماینده بودن‌شان برای آزاد اندیشی برای‌مان محترم‌اند، اما دوستان شما که نسبی اندیش بودید چطور هوادار داغ شده‌اید؟ مشکل سر داغ بودن‌تان است نه بر سر تلاش و حرکت‌تان برای رسیدن به خواسته‌ها، انگار فراموش کرده‌اید در این نظام هر که بر مسند نشسته دست و دامنی آلوده دارد چه میر و چه شیخ. اکنون بر اساس حرف‌های‌‌شان، کمی هم سابقه‌شان ما سعی می‌کنیم باور کنیم این‌ها نبودند و اگر بودند حالا تغییر کرده‌اند و به رویشی دوباره می‌اندیشند. مائیم که با باورمان به آنها اعتبار می‌دهیم پس چنان دوست باشید که جای جدایی هم باشد و چنان جدا افتادید که جای وصل.*

 

چه میر و چه شیخ کامل نیستند عیب و ایرادشان هم فراوان است، بر اساس هواخواهی عیب و ایرادشان را فراموش نکنیم و به‌خاطر نماینده‌بودن‌شان آن‌هم برای بخشی از خواسته‌های تفکر شهری که به عقل و آزاد اندیشی می‌رسد برای‌شان احترام بگذاریم. این را هم بگویم روستا لزومن دهات نیست که تفکر روستایی تفکرانسان دهات نشین باشد تفکر روستایی می‌تواند حتا در شهر نشین‌ترین کسان هم خانه کند با این‌همه تفکر روستایی سخت با دهات نشینی رابطه دارد که گفته‌اند "ده مرو، ده مرد را احمق کند" از این حرف‌ها که بگذریم،

 

من هنوز هم از فردا می‌ترسم!

 

 

 

* اشاره به گفته‌ای از علی پسرابی‌طالب

 

+ نوشته شده در  سه شنبه نوزدهم خرداد ۱۳۸۸ساعت 2:20  توسط فریاد ناصری  | 
@Faryad_naseri
👍1
بخوانید و بدانید
لطفن
@Faryad_naseri
از تتق غیب برون آمده و جلوه‌ی همایونی بر شعبه‌ی رای به خطه‌ی مهربان و ولایت کبودراهنگ افگنده باشد که میل مبارک به دست حضرت دوست برآورده شود.
@Faryad_naseri
در هوایی «روحانی» به باغ‌ها و کوچه‌باغ‌های امامزاده‌کوه همدان با علما و اعاظم فضل و دانش دکتر «قهرمان شیری» و «علیرضا نوری»
@Faryad_naseri
✅✅ هرمنوتیک ۲۴ میلیون رأی به حسن روحانی

📝محمد مجتهد شبستری
🔹۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۶

در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۶ در ایران، یک حادثه سیاسی شگفتی‌­آور اتفاق افتاد. حسن روحانی، علی‌رغم همه کوشش‌های سازمان‌یافته و غیرمجاز بسیاری از مراکز قدرت رسمی علیه وی و تبلیغات سراسری بسیار گسترده­‌ای که صداوسیما بر ضد او انجام داد، با ۲۴ میلیون رأی در انتخابات پیروز شد و بار دیگر بر مسند ریاست جمهوری نشست.

اگر با نگاه پدیدارشناسانه این حادثه سیاسی بسیار مهم را در بستر تاریخی آن نگاه کنیم، از آن چه می‌فهمیم؟

با این نگاه چند «نه» گفتن بزرگ و چند «آری» گفتن بزرگ دربرابر چشمان ما قرار می‌گیرد:

«نه» به تزویر و عوام‌فریبی و دروغ، «نه» به نظام صدقات و توزیع فقر، «نه» به اعدام و زندان و حصر، «نه» به قیمومیت فرد یا صنف خاص، «نه» به ابزار کردن مقدسات مردم و بالاخره، «نه» به اقتدارگرایی ایدئولوژیک.

«آری» به عقلانیت سیاسی و اقتصادی در مدیریت کشور، «آری» به حقوق بشر و آزادی مسئولانه هر انسان، «آری» به صادق بودن حاکمان با مردم، «آری» به آشتی با ملت‌ها و دولت‌های دیگر و همکاری فعالانه با جامعه جهانی و بالاخره، «آری» به حرکت به سوی دولت عقل!

@faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این زن، مادر را خوب تماشا کنید؟
او را می‌شناسید؟ به خاطر می‌آورید؟ کدام امید داغ جوانش را زنده نگه داشته است؟
@Faryad_naseri
نیما در یادداشت رای و آزادی و مالکیت از تقابل آرا اکثریت و آرا عالی اقلیت حرف می‌زند و درون این تقابل از انسان ایده‌آلی حرف می‌زند که حریت دارد. کسی که آزادی خواه است و می‌گوید: کسی که اسیر نفس خود است نمی‌تواند از این افراد باشد. در تعریف حریت می‌نویسد:
"شخص حر مقامی دارد. باید اسیر نفس هم نباشد. حافظ حدود و حقوق همه باشد."
نیما به تمایز کلمات و معانی‌شان دقت نمی‌کند که هر جهانی اصطلاحات و عبارات خودش را دارد. حریت ربط چندانی به واژه‌ی آزادی ندارد که از آن آزادی‌خواهی ساخته می‌شود. حریت بیشتر به وارستگی نفسانی اشاره می‌کند که مفهومی‌ست در جهان الهیاتی-عرفانی آزادی اما در این کارکردش مفهومی نو، مدرن و سیاسی و اجتماعی است. #نیما
@faryad_naseri
نیما در یادداشت "زندگی و معنویت" می نویسد: زندگی محتاج به معنویت است ]دارد[. انسان پس از برآورده ساختن احتیاجات مادی خود، باز زندگی می‌کند. قمار، موسیقی، شعر، نقاشی، شراب‌خواری، مخدرات با زن‌ها همه انواع پیوستگی به آن زندگی است.
تحشیه:
به دلیل عدم بلاغت و صراحت در متن به ضرس‌قاطع نمی‌شود گفت که نیما آنچه را برمی‌شمارد از خواص و لوازم معنویت می‌داند یا نه، اما از وجنات و سیاق جمله چنین برمی‌آید که برای او معنویت معنای دیگری دارد نسبت به آنچه در فرهنگ از این واژه بیان می‌شود.
معنویت او بیشتر رخ فرهنگی و آزاداندیشی دارد با چاشنی‌های عیش. البته می‌شود پرسید که شراب‌خواری و مخدرات را چطور می‌شود هم‌ارز و هم‌سان شعر و نقاشی و موسیقی گذاشت در این عالم معنویت؟
مسلمن عوالم دیگری هستند که با نظام‌های منطقی خود چنین چیزهایی را معنویت که نمی‌دانند هیچ، بلکه آنها را فساد و انحراف و گمراهی می‌دانند. علی‌الخصوص با تکیه‌ی نیما بر روی انسان‌های عالی و آرا عالی می‌شود چنین پرسید که: آیا انسان‌های عالی در کنار زندگی مادی و پرداختن به شعر و موسیقی و نقاشی در حال مصرف مخدرات و مسکرات و مشغول با زن‌ها هستند؟ و این که خود آن زندگی مادی اگر شامل این‌ها نیست پس دقیقن چیست؟
#نیما @faryad_naseri
نیما در یادداشت زندگی و عمل/ تزکیه از اهمیت زندگی و عمل مردمان عادی و مردمان عالی که هنر است حرف می‌زند و زندگی را منجلاب و هنر را راه نجات می‌داند. در این یادداشت می نویسد: نمودن انچه هست بنا بر همان‌جور که عموم می‌بینند وظیفه‌ی حرف‌های عادی و نقل و شکایات مردم با هم است. بلکه هنر باید آن را تمیزتر و مؤثرتر با پرده‌دری‌هایی که دارد به پیش چشم بگذارد"
تحشیه: آنچه مشهود است در نظر نیما اکثریتی وجود دارند که بود و وجودشان در مقابل آن اقلیتی که نیما انها را عالی می‌داند ارزش خاصی ندارد یا به طور کلی با هم برابر و هم‌ارز نیستند.
از طرفی تناقضی هست که زندگی فضیلت و امری عام است و شامل همه می‌شود، اگر نه که تعریف زندگی همان است که از زندگی انسان‌های عالی برمی‌آید و تناقض دیگر این است که اگر زندگی خود ارزش و فضیلت است پس چطور منجلاب می‌شود و هنر در مقام ناجی به میان می‌آید؟
نکته‌ی بعدی در این یادداشت این است که نیما معتقد است تمام انسان‌ها باید تلاش کنند از زندگی درک انسان‌های عالی را داشته باشند. در این فهم می‌شود نشانه‌هایی از تجانس مفهومی با تکامل دینی و اخلاقی را هم دید.
#نیما
@Faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مسحور کننده است این چنگ و پنجه و راه‌زن
@Faryad_naseri
دوستانی که فایلشان مشکل دارد این هم اصل فایلی که من بارش گذاشتم
بعد از مدت‌ها فرصت شد "دیدن" بیژن الهی را تمام خواندم. بیژن الهی شاعری‌ست که به کلمه و آوا اهمیت زیادی می‌دهد. یکجورهایی به کلمات و آوای‌شان شیفتگی دارد. و دانایی عجیبی دارد در فارسی. فارسی که می گویم لزومن زبان نیست بل‌که جهان فارسی است.
من دیدن را یک جاهایی واقعن با کمک فرهنگ لغت خواندم. بعضی شعرها را به کمک عزیزی خواندم که نکته‌یابی‌هاش اساسی بود و در خواندن چاره‌گر. به نام کتاب که دیدن است و نوع دیدنی که بیژن می خواهد در فارسی به معنای کلی‌اش باب کند اندیشیدم اما با همه‌ی این سویه‌های فکری که از قضا بسیار هم مهم هستند در این روزگار آبکی نویسی شعر بیژن، شعری نیست که گزین من باشد.
شعری‌ست که انتظارات مرا از شعر برآورده نمی‌کند. در اول قدم کم‌رنگ بودن خیال به نفع کلمات و ساخت و پاخت اوایی‌شان شعرها را تهی از شعر کرده است. ما در نیما هم کم‌رنگ بودن خیال را داریم اما آنجا نیما فرم و شکل را به جای خیال می گذارد و عاقبت هم جواب می‌گیرد اما در کار الهی آنچه که برداشته می‌شود با آنچه که به جایش گذاشته می‌شود برابر نیستند.
من اگر دنبال سابقه برای این نوع نوشتن بگردم می گویم الهی در سنت خاقانی است. و به قول دوستی که بعضی شعرها را با او خواندم؛ در بسیاری از این شعرها الهی جهانی را به فارسی آورده است که هیچ فارسی نیست. برای همین خوش نمی‌نشیند.
با این‌همه می‌شود برای آن سویه‌ی فکری که خودش را در نام کتاب عیان می‌کند، خرج وقت کرد و به شرح درآورد که دیدنی که الهی می‌گوید کدام نوع دیدن است. می دانیم که نیما هم در اولین یادداشت‌های حرف‌های همسایه درباره‌ی دیدن تاملات خوبی داشته است. #نیما #بیژن_الهی @faryad_naseri
یک تمثیل:
معلمی وارد کلاس می‌شود و می گوید: چیزهایی در هوا هست که حرکت می‌کنند.
دانش‌آموزان چه فهمی از این جمله دارند؟
اگر معلم دینی این جمله را بگوید، دانش‌آموزان فرشته‌ها را به‌خاطر می‌آورند.
اگر معلم فیزیک این جمله را بگوید، دانش‌آموزان چیزها را امواج می‌فهمند.
اگر معلم شیمی این جمله را بگوید، دانش‌آموزان چیزها را مولکول‌های در هوا تصور می‌کنند.
ما همیشه چیزها را بر اساس چیزی می‌فهمیم. بر اساس موقعیت، گوینده، وضعیت و... بنابراین فهم ما درگیر وضعیت‌هاست. ثبات ندارد و هیچ چیز هم معنای ثابتی ندارد. جهان را باید در ابهامش فهم کرد.
@faryad_naseri