ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
نیما در یادداشت زندگی و عمل/ تزکیه از اهمیت زندگی و عمل مردمان عادی و مردمان عالی که هنر است حرف می‌زند و زندگی را منجلاب و هنر را راه نجات می‌داند. در این یادداشت می نویسد: نمودن انچه هست بنا بر همان‌جور که عموم می‌بینند وظیفه‌ی حرف‌های عادی و نقل و شکایات مردم با هم است. بلکه هنر باید آن را تمیزتر و مؤثرتر با پرده‌دری‌هایی که دارد به پیش چشم بگذارد"
تحشیه: آنچه مشهود است در نظر نیما اکثریتی وجود دارند که بود و وجودشان در مقابل آن اقلیتی که نیما انها را عالی می‌داند ارزش خاصی ندارد یا به طور کلی با هم برابر و هم‌ارز نیستند.
از طرفی تناقضی هست که زندگی فضیلت و امری عام است و شامل همه می‌شود، اگر نه که تعریف زندگی همان است که از زندگی انسان‌های عالی برمی‌آید و تناقض دیگر این است که اگر زندگی خود ارزش و فضیلت است پس چطور منجلاب می‌شود و هنر در مقام ناجی به میان می‌آید؟
نکته‌ی بعدی در این یادداشت این است که نیما معتقد است تمام انسان‌ها باید تلاش کنند از زندگی درک انسان‌های عالی را داشته باشند. در این فهم می‌شود نشانه‌هایی از تجانس مفهومی با تکامل دینی و اخلاقی را هم دید.
#نیما
@Faryad_naseri
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مسحور کننده است این چنگ و پنجه و راه‌زن
@Faryad_naseri
دوستانی که فایلشان مشکل دارد این هم اصل فایلی که من بارش گذاشتم
بعد از مدت‌ها فرصت شد "دیدن" بیژن الهی را تمام خواندم. بیژن الهی شاعری‌ست که به کلمه و آوا اهمیت زیادی می‌دهد. یکجورهایی به کلمات و آوای‌شان شیفتگی دارد. و دانایی عجیبی دارد در فارسی. فارسی که می گویم لزومن زبان نیست بل‌که جهان فارسی است.
من دیدن را یک جاهایی واقعن با کمک فرهنگ لغت خواندم. بعضی شعرها را به کمک عزیزی خواندم که نکته‌یابی‌هاش اساسی بود و در خواندن چاره‌گر. به نام کتاب که دیدن است و نوع دیدنی که بیژن می خواهد در فارسی به معنای کلی‌اش باب کند اندیشیدم اما با همه‌ی این سویه‌های فکری که از قضا بسیار هم مهم هستند در این روزگار آبکی نویسی شعر بیژن، شعری نیست که گزین من باشد.
شعری‌ست که انتظارات مرا از شعر برآورده نمی‌کند. در اول قدم کم‌رنگ بودن خیال به نفع کلمات و ساخت و پاخت اوایی‌شان شعرها را تهی از شعر کرده است. ما در نیما هم کم‌رنگ بودن خیال را داریم اما آنجا نیما فرم و شکل را به جای خیال می گذارد و عاقبت هم جواب می‌گیرد اما در کار الهی آنچه که برداشته می‌شود با آنچه که به جایش گذاشته می‌شود برابر نیستند.
من اگر دنبال سابقه برای این نوع نوشتن بگردم می گویم الهی در سنت خاقانی است. و به قول دوستی که بعضی شعرها را با او خواندم؛ در بسیاری از این شعرها الهی جهانی را به فارسی آورده است که هیچ فارسی نیست. برای همین خوش نمی‌نشیند.
با این‌همه می‌شود برای آن سویه‌ی فکری که خودش را در نام کتاب عیان می‌کند، خرج وقت کرد و به شرح درآورد که دیدنی که الهی می‌گوید کدام نوع دیدن است. می دانیم که نیما هم در اولین یادداشت‌های حرف‌های همسایه درباره‌ی دیدن تاملات خوبی داشته است. #نیما #بیژن_الهی @faryad_naseri
یک تمثیل:
معلمی وارد کلاس می‌شود و می گوید: چیزهایی در هوا هست که حرکت می‌کنند.
دانش‌آموزان چه فهمی از این جمله دارند؟
اگر معلم دینی این جمله را بگوید، دانش‌آموزان فرشته‌ها را به‌خاطر می‌آورند.
اگر معلم فیزیک این جمله را بگوید، دانش‌آموزان چیزها را امواج می‌فهمند.
اگر معلم شیمی این جمله را بگوید، دانش‌آموزان چیزها را مولکول‌های در هوا تصور می‌کنند.
ما همیشه چیزها را بر اساس چیزی می‌فهمیم. بر اساس موقعیت، گوینده، وضعیت و... بنابراین فهم ما درگیر وضعیت‌هاست. ثبات ندارد و هیچ چیز هم معنای ثابتی ندارد. جهان را باید در ابهامش فهم کرد.
@faryad_naseri
تا به اینجا در این خرده یادداشت‌ها کَمَکی با نظر نیما راجع‌به انسان آشنا شده‌ایم. اکنون کمی واضح‌تر می‌شود حرف. نیما در یادداشت "زندگی و انسان عالی" می‌نویسد: "جسم زنده هر اندازه که تربیت گرفته باشد سلیقه‌ی یافتن او عالی‌تر و تمیزتر و مشخص‌تر و برگزیده‌تر می‌شود." این صفت‌های معطوف شده به هم قصد این را دارند تا نیت نیما را آشکار کنند اما هنوز حرف مبهم است. نیما در گام بعدی اما حرف را به سمت دیگری می‌برد: "همه شاعراند اما به نسبت، شاعر واقعی انسانی در درجه‌ی عالی زنده است" این زنده‌ای که مسند جمله شده است کمی راه‌گشاست. اگر تنها می‌نوشت شاعر واقعی انسانی در درجه‌ی عالی است یا انسانی عالی است. بازمی‌گشتیم به همان ابهام. زنده بودن پا را بر زمین سفت می کند که نوشته است "من بر آن عاشقم که رونده است" رونده اینجا مجاز از زنده است.
حتا در جمله‌ی اول نگفت انسان نوشت جسم زنده، این ماده‌گرایی و واقعیت‌گرایی نیماست. کد و نشانه‌ای‌ست که فهم صفت "عالی" را برای‌مان راحت‌تر می‌کند.
نکته‌ی مهم اما این است که این نخستین بار است که نیما در یادداشت‌هایش-حداقل این‌طور که به دست ما رسیده- مقدمه‌ی عالی بودن انسان را ذکر می‌کند. در واقع از نظر او تربیت شدن و تربیت‌یافتگی سبب عالی شدن زندگی و سطح زندگی می‌شود هر چند ما هنوز نمی‌دانیم که این تربیت چگونه تربیتی‌ست با این‌که از قراین پیداست. اگر یادداشت‌های قبلی را به‌خاطر بیاوریم این قراین مشهودتر می‌شوند. به‌خصوص یادداشت معنویت و زندگی را که در کنار عالم مادی هنر و شعر و موسیقی و... این‌ها را برای زندگی معنوی لازم شمرده بود. یعنی می‌شود این‌طور فهمید که جسم زنده: رونده: انسان در کنار زندگی روزمره‌اش می تواند با هنر و شعر و موسیقی و... خود را تربیت کند و سطح زندگی‌اش را تعالی ببخشد و از روزمرگی و یکنواختی نجات دهد. چنین انسانی که می‌کوشد خود را با این مسائل تربیت کند انسانی‌ست در درجه عالی زنده بودن. #نیما
@faryad_naseri
کمی خودمانی‌تر
نه این‌جهان که همه چیزش زبان است، این جهان پست مدرن پر از بازی‌‌های‌زبانی و نه حتا جهان مدرن، جهان دلخواه من نیست. ای کاش در روزگار کلاسیک‌ها می‌زیستم یا حداقل در عصر پر شور روشنگری.
@faryad_naseri
آیزایا برلین توصیفی روشن از شاعر می‌دهد: آنا آخماتووا متانتی غریب داشت. آرامشی در رفتارش بود. سیمای نسبتاً جدی او از ماتمی عظیم خبر می‌داد... برای من شعر خواند. قطعاتی از «شعری بدون قهرمان» که قرار بود واپسین یادبود شاعر باشد... سپس شعرخوانی را قطع کرد و برایم از اردوگاه‌ها حرف زد. از صف طویل زنانی که روزها، شب‌ها و هفته‌ها به انتظار خبری از شوهر یا پسر یا برادر یا پدر می‌ماندند. یا آنکه منتظر دریافت مجوز برای ارسال غذا و نامه به اردوگاه‌ها. اما نه خبری بود و نه نامه‌ای. روزهایی که شبح مرگ همه جا حس می‌شد و شکنجه و کشتار میلیون‌ها انسان بی‌گناه کاری هرروزه بود...
از ماندلشتام که پرسیدم اشک در چشم‌هایش حلقه زد...
اما آخماتووا از عواقب دیدار با آیزیا برلین در امان نماند. ژدانف، وزیر فرهنگ استالین، او را «منحط» نامید و شخصاً او را از اتحادیه نویسندگان اخراج کرد که به معنای محرومیت بیشتر و گرسنگی بیشتر بود و حبس بیشتر برای پسرش لف گومیلیف به همراه آورد.
http://www.iran-newspaper.com/Newspa…/…/6505/Literature/13/0
وقتی کسی نوشته بود:

گمت کرده‌ام
مثل کسی که
تنها تکه‌ی تریاکش را پای بساط
@Faryad_naseri
"نانام" را ندیده‌ام خردک گپی داشته‌ام با او
اما این شعرش سال‌هاست با من است:
گلو
رگ‌هایی دارد همریشه با طناب
بعضیها از درون خفه می‌شوند
@faryad_naseri #نانام
نیما یادداشتی دارد با عنوان "دوره‌های فهم 1" در این یادداشت می نویسد: دوره‌ی فهم دو دوره‌ی متمایز است. دوری که از روی دلالات می‌فهمیم... اما دوره‌ی بعدی ما با تن خود و جان خود و عروق خود به معانی آن می‌چسبیم.
تحشیه:
این دو دستگی‌ای که در حرف نیما می‌بینید در بیشتر فرهنگ‌ها به شکلی وجود دارد. حتا در کار و بار بیشتر اهل فکر و هنر هم هست مثل هایدگر، ویتگنشتاین اما ما در حوزه‌ی کلان‌تر آن را پی می‌گیریم. در سنت‌های فکری و فرهنگی: "]در سنت فرهنگ غرب، غالباً نظر بر این بوده است که[ شعر ابژه‌اش را در تملک دارد بی آن‌که آن را بشناسد در حالی‌که فلسفه ابژه‌اش را می‌شناسد بی آن‌که آن را داشته باشد. بنابراین، در فرهنگ غربی کلمه به دو پاره‌ی مجزا تقسیم شده؛ از یک‌سو کلمه‌ای که ناآگاه است، از آسمان نازل شده و ابژه‌ی دانایی را با بازنمایی آن در قالبی به تملک خویش درآورد. و از سوی دیگر، کلمه‌ای که از خوداگاهی و جدیت برخوردار است ولی ابژه‌اش را در تملک خود ندارد چون نمی‌داند چطور آن را بازنمایی کند"-1
اما باید به یاد بیاوریم که شرح دیگری هم در همین فلسفه‌ی غرب از این دوشقگی وجود دارد کاملن خلاف شرح بالا: کی‌یرکگارد با پذیرش شناخت ابژکتیو و شناخت سوبژکتیو این دو تکه و دو شقه بودن شناخت را در ساحت کلمه می‌پذیرد -2 و حتا تملک را در هر دو ساحت می‌داند اما در ساحت شناخت ابژکتیو: شناخت نظاره‌گرانه سوژه چیزی را می‌داند و با آن فاصله دارد هر چند آن را دارد. در حال‌که در ساحت شناخت سوبژکتیو دانسته با داننده یکی‌ست. فاصله‌ای نیست. دانا و داننده عین آن چیزی‌ست که می‌داند و دارد. "شناخت عشق عین دلباختگی است؛ شناخت فلسفه نیز همان فیلسوف بودن"
شرح نیما در سمت شرح کی‌یرکگارد قرار داردبالاخص که نکته‌ی دیگری نیز به آن اضافه می‌کند. سوژه از نظر نیما وقتی در ساحت فهم قرار می‌گیرد این دو تکه‌گی را درک می‌کند و مرحله‌ی دوم که مشابه شناخت سوبژکتیو کی‌یرکگارد است نه تنها با فهم و عقل که با تمام تن و جان و عروق و پوست خود به معانی می‌چسبد. به عبارت دیگر اگر در ساحت اول سوژه از ابژه جداست و فاصله دارد و شناخت حاصله شناخت تاملی است اگر واقعن چنین شناختی به‌طور ناب و محض امکان داشته باشد، شناخت ساحت دوم شناختی است که ساختار ادراکی ما در ان مبتنی است بر جسمیت‌یافتگی ما. ما با تن‌مان در جهان حاضریم و با حضورمان درک می‌کنیم و حضورمان جدای از تن‌مان نیست. "در واقع، تجربه‌ی ما دارای کیفیات متعددی است که اگر جدا از واکنشی که در بدن ما برمی‌انگیزند مورد مطالعه قرار گیرند، تا حدود زیادی از معنا تهی خواهند شد."-3 حال یک بار دیگر به جمله‌ی نیما دقت کنیم و به یاد بیاوریم حکایت ساختگی دیدار بوسعید و ابوعلی را که از آن این جمله را در حافظه داریم: آن‌چه تو می‌دانی ما می‌بینیم. @faryad_naseri
در این حکایت بوعلی در سمت فلسفه است. در سمت فاصله‌ی دانا از عین دانستن اما بوسعید در سمت دیدن است و دیدن در مقام تملک آمده است برای همین بوسعید در سمت اتحاد علم و عالم و معلوم به عبارت صدرایی‌اش ایستاده است. فعل دیدن می‌خواهد بگوید دانا عین دانستن است. با این تفاوت که جهان گذشته ادراک را به اشتباه مدام در حوزه‌ی دیدن قرار می‌دهد و دیگر حواس را چندان معتبر نمی‌داند. برای همین دیدن در فارسی معناهای زیادی به خود می‌پذیرد از خواندن تا فهمیدن. نیما اما با فعل چسبیدن پوست و تمام تن را به جای چشم می‌گذارد. با تغیر فعل جهان عوض می‌شود. پوست و تن به جای چشم به میدان می‌آید. چرا که در چسبیدن تماس در پوست است و بی‌واسطه است برای همین ادراک و حوزه‌اش از چشم به پوست و تن منتقل می‌شود.
پانوشت‌ها نزد خودم محفوظ است چرا که غارت و یغما اگر روا باشد این بنده خود ترک غارت‌گری‌ست.
#نیما
#دوره_ها_ی_فهم_1
@faryad_naseri
Forwarded from ارغنون | organon
Sonate No.1 in G minor BWV 100
Mark Lubotsky
Bach
Sonate No.1 in G minor BWV 1001 - I Adagio
تقصیر من نیست شیب تخت به سمت توست.
#پیمان_هوشمندزاده| وبلاگ چخوف منو ندیدی؟
#رنه_مگریت
@Faryad_naseri
مرا به تختت ببند
می‌خواهم ترکت کنم
#بهمن_جواهر_چیان
#پیکاسو
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Sortileges
Mahan Farzad (owrsi.com)
صدا :غالیه بن علی....واای ِ من !
شخصیت فرد، سرنوشت او را رقم می‌زند
محمود سریع القلم
(سایت دیدگاه نو)
_
اگر رفتار چین و کره شمالی را در صحنه بین‌المللی مقایسه کنید، خواهید دید که اولی ضمن اینکه دومین کشور هزینه کننده نظامی است ولی با تولید، کار، زحمت، فکر و همکاری، در پی قدرت است. دومی با ادبیات و عملکرد نظامی، در پی اثبات خود است. اولی تبلیغ می‌کند که ما برای ۱,۳ میلیارد نفر به دنبال معاش معقول هستیم. دومی اصرار دارد راحت پذیرفته شود. اولی با قدرت نرم، خود را نشان می‌دهد و تصویر خود را با قدرت سخت شکل نمی‌دهد. دومی ظاهراً با قدرت نرم آشنا نیست و با سخت‌افزار می‌خواهد به رسمیت شناخته شود. اولی ۳۵ سال زحمت کشید تا به قدرت دوم اقتصادی جهان مبدل شود. دومی با ابزار نظامی و کلاهک هسته‌ای در پی کسب احترام است. اولی با قدرت اقتصادی، قواعد جدید منطقه‌ای و بین‌المللی طراحی می‌کند. دومی چون نمی‌تواند قاعده بسازد، مانع آنچه که موجود است می‌شود.

افراد، سازمان‌ها، گروه‌ها و کشور‌ها همه شخصیتی دارند که نسبتاً با ثبات است. منظور از شخصیت چیست؟ چقدر حوصله دارند؟ چقدر به دیگران گوش می‌کنند؟ چقدر از یک تا صد یک موضوع را دقیق محاسبه کرده‌اند و نه آنکه فقط تا ده بررسی کرده و متوقف شوند. چقدر احساسی و هیجان زده هستند؟ چقدر به تأیید دیگران نیاز دارند؟ چقدر علاقمندند تغییر کنند؟ چقدر زمان می‌برد تا به یک موضوع واکنش نشان دهند؟ می‌شود ده سال، بیست سال و یا بیشتر صبر کرد؟ شاید بتوان گفت اینها مسائل فکری هستند ولی در عین حال روحیه، درون و مزاج افراد و کشورها را به نمایش می‌گذارند و همه نماد ضرب‌المثل معروف هستند که: Character is destiny.

اما ما در جهانی که زندگی می‌کنیم، مهم‌ترین اصل در شخصیت افراد و کشور‌ها، اصل همکاری است. آن روی سکه همکاری، یادگیری است. دولت کره‌جنوبی، یادگیری، تولید، نوآوری، رقابت، اثرگذاری و همکاری شهروندان خود را اصل قرار داده و با طیفی از روشها، این خصوصیات را به یک شخصیت تبدیل کرده است. کره جنوبی که بالاترین سرعت اینترنت در جهان را دارد برنامه ریزی کرده تا پنج سال دیگر (۲۰۲۰)، سرعت اینترنت را هزار برابر کند تا دانلود کردن یک فیلم دو ساعته، یک ثانیه به طول انجامد. شرکت بوئینگ که امسال صد ساله می‌شود برای هواپیمای جدید ۷۷۷X خود با ۴۰۷ نفر مسافر از طرف شرکت‌های هواپیمایی حوزه خلیج‌فارس، ۹۵ میلیارد دلار سفارش گرفته‌ است. صدها شرکت کوچک و بزرگ باید با هم همکاری کنند تا این هواپیما‌ها ساخته شود. یک شرکت دکوراسیون داخلی در سیاتل با همکاری Nike، متخصصین خواب و مربیان ورزشی، طراحی‌های جدیدی را برای راحتی صندلی‌های هواپیما ارائه نمود، ضمن اینکه وزن صندلی را از ۱۲ کیلو به ۴,۲ کیلو کاهش داد.

حس و شخصیت همکاری، هماهنگی و تجانس با دیگران قبل از اینکه در فکر افراد باشد در وجود ناخودآگاه آنهاست. بزرگترین سرمایه مردم شرق آسیا، شخصیت همکاری آنهاست که در یک دوره ۲۵ ساله، قدرت مالی جهان را از غرب به آسیا انتقال داده اند. در برابر شخصیت همکاری شرق آسیایی، شخصیت متوسط خاورمیانه‌ای است: شخصیتی که افراد متفاوت از خود را حذف می‌کند. مرتب انسانها را تقسیم بندی می‌کند. تبعیت افراد را می‌خواهد و نه همکاری با آنها را. خیلی با توانایی افراد کاری ندارد. به جای آنکه از موفقیت دیگران بیاموزد، به طور ناخودآگاه ناراحت می‌شود. شخصیتی که بیرون از خود درپی دلایل ناکامی می‌گردد و عموماً غم‌زده، احساسی، هیجان زده و از همه بدتر عصبانی است. این فضای آشفته باعث می‌شود که درصد قابل توجهی از خشونت، جنگ، درگیری و قتل در سطح جهانی در این منطقه باشد و خارجی ها هم در این محیط آلوده و تقابلی، به دنبال منافع مالی و سیاسی خود بگردند.

پیشرفت، شخصیتی خاص می‌طلبد کما اینکه فردی که پرخور است، روزی سه بسته سیگار می‌کشد، حریمی برای خوردن قند و چربی نمی‌شناسد و ورزش نمی‌کند، نمی‌تواند سالم باشد. کانون توسعه‌یافتگی، داشتن یک سیستم است. کانون سیستم، شخصیت همکاری و یادگیری است. پیشرفت و توسعه یافتگی یک جامعه را نمی‌توان خارج از راستگویی و اعتماد به یکدیگر شهروندان آن تصور کرد. تا چنین شخصیتی به صورت سیستمی/ ساختاری و نه گفتاری/ نصحیتی ساخته نشود، سرنوشتی به نام پیشرفت و توسعه‌ یافتگی رقم نخواهد خورد.
_
#یادداشت از کانال سوگواران ژولیده
@Faryad_naseri
4_551006645803548703.pdf
1.8 MB
پنجاه‌ودو پرسش فلسفی و منطقی برای کودکان سال‌های پایانی دبستان ترجمه‌ی احمد علی‌پور
@faryad_naseri