صحبتی با یکی از دوستان داشتیم در تفاوت فیسبوک و ایسنتاگرام و تلگرام. ایشان بیشتر بر این بعد از تفاوت تاکید داشتند که آنجا امکان پیامگذاری هست و مشارکت در کانال تلگرامی نه. گفتم که نشانی خودم را گذاشتهام و راه بحث و نظر باز است. دوستان هر کدام در هر موردی از مطالب نقد و نظری داشتند بفرستند حتمن درج خواهد شد. برای من اما این بعد از تفاوت مهم است که آنجا در سلطهی اعداد دوستانت نمیدانستی که واقعن خوانده میشوی یا نه؟ این جا لااقل میدانی این تعدادی که هستند مایلاند که بخوانند حالا دیر یا زود. اصل خواندن است نه همینطور در شمار اعداد دوستان هم بودن.
ارادتها
ارادتها
Babak Bayat
Audio
آیا نمی شود این صدا و این شعر و حزن را به یاد گلشیری شنید؟
شاهد یک بازی کمی خطرناک و مهیج بودیم. به هر حال بازی اشکنک داره سر شکستنک داره. نداشته باشه که کسی باور نمی کنه بازی جدیه
دوستان صف رو بهم نزنین. موقعیت اعلی برای سلفی
دوستان صف رو بهم نزنین. موقعیت اعلی برای سلفی
حکایت :کار، کار کیست؟
نخست: تاریخ معاصر ما دورهای تمام و کمال نشان می دهد که حتا روشنفکرانمان وقتی فکر میکردند که کار، کار کیست؟ پاسخی جز این نداشتند که کار کار انگلیس است. بماند اینکه این نکته نشان میدهد ما خود درگیر هیچ کاری نبودهایم. یعنی آنقدر کاری نمیکردهایم که حتا ظنی به خود نداشتهایم.
دوم: عصر ما طی نشده است پس در معاصریم هنوز اما یک نکته، یک چرخش ضمیر جالبی در فکرهایمان رخ داده است. کار، کار خودشان است. یعنی از آنها به ایشان رسیدهایم. یعنی هنوز خودمان هیچ دخالتی در هیچ کاری نداریم و کماکان کار را دیگران میکنند. بررسی این چرخش از آنها به ایشان، کاری لازم و واجب است. چه کسی باید اینکار را بکند؟
سوم: نکتهی درخشانتر ماجرا این است که عدهای به وجود آمدهاند سخت روشنفکر که اینها با هر نوع تحلیلی از آکادمیک تا سبزیپاککنیک مخالفاند. اینها منتظرند تا دیگران بگویند کار، کار کیست؟ تا نخست نفی کنند بعد بگویند کار، کار کیست؟ جالب اینکه همان تحلیل را میدهند اما با زبانی که یکجوری خیلی خاص است.
چهارم: آقایان اگر کسی میگوید کار کار خودشان است. منظورش این نیست که حالا خودشان بلند شدهاند و راست راست گفتهاند برویم اینکار را بکنیم. منظورشان این است که خودشان یککارهایی کردهاند که بعضی اتفاقات بیفتد. حالا شما بگو: مهندسی شده، بگو حسن اتفاق گیج بودن کننده که به جای درست کردن کار بهطور کورکورانه کار کرده است. حالا اگر مهندسی شده بهتر از این است که کار، کار خودشان است. خب مهندسی شده کار کردهاند.
پنجم: من به شخصه تخصصی ندارم در تشخیص دقیق کار کار کیست؟ حرفی هم اگر می زنم حدس و گمان است. و سخت به این پرسش معتقدم:ما که مرغ زیر برنج را نمی بینیم چطور گربه را در مکه می بینیم؟
نخست: تاریخ معاصر ما دورهای تمام و کمال نشان می دهد که حتا روشنفکرانمان وقتی فکر میکردند که کار، کار کیست؟ پاسخی جز این نداشتند که کار کار انگلیس است. بماند اینکه این نکته نشان میدهد ما خود درگیر هیچ کاری نبودهایم. یعنی آنقدر کاری نمیکردهایم که حتا ظنی به خود نداشتهایم.
دوم: عصر ما طی نشده است پس در معاصریم هنوز اما یک نکته، یک چرخش ضمیر جالبی در فکرهایمان رخ داده است. کار، کار خودشان است. یعنی از آنها به ایشان رسیدهایم. یعنی هنوز خودمان هیچ دخالتی در هیچ کاری نداریم و کماکان کار را دیگران میکنند. بررسی این چرخش از آنها به ایشان، کاری لازم و واجب است. چه کسی باید اینکار را بکند؟
سوم: نکتهی درخشانتر ماجرا این است که عدهای به وجود آمدهاند سخت روشنفکر که اینها با هر نوع تحلیلی از آکادمیک تا سبزیپاککنیک مخالفاند. اینها منتظرند تا دیگران بگویند کار، کار کیست؟ تا نخست نفی کنند بعد بگویند کار، کار کیست؟ جالب اینکه همان تحلیل را میدهند اما با زبانی که یکجوری خیلی خاص است.
چهارم: آقایان اگر کسی میگوید کار کار خودشان است. منظورش این نیست که حالا خودشان بلند شدهاند و راست راست گفتهاند برویم اینکار را بکنیم. منظورشان این است که خودشان یککارهایی کردهاند که بعضی اتفاقات بیفتد. حالا شما بگو: مهندسی شده، بگو حسن اتفاق گیج بودن کننده که به جای درست کردن کار بهطور کورکورانه کار کرده است. حالا اگر مهندسی شده بهتر از این است که کار، کار خودشان است. خب مهندسی شده کار کردهاند.
پنجم: من به شخصه تخصصی ندارم در تشخیص دقیق کار کار کیست؟ حرفی هم اگر می زنم حدس و گمان است. و سخت به این پرسش معتقدم:ما که مرغ زیر برنج را نمی بینیم چطور گربه را در مکه می بینیم؟
سخن در میانه است
سخن در میان است که باغش را "در" می یابی و در میان است که از باغ می شوی. در آغاز سخن بود و سخن خدا بود. سه خن: سه خانه: آفتاب ــ زمین ــ ماه: پدر ــ مادر ــ بچه. سخن سه سو دارد. گفت و گوی پدر و مادر، دو همسر، دو همبر نیست. سخن تنها گفت پدر و گوی مادر نیست. سخن یکسویه و فرمان از غیب نیست. سومی "او"ی غایب ِ غیر نیست، بچه است، کودکی که در خانه نشسته است و فردای خانه است. یک سوی سخن او است. سخن در "میان" است، از میانه به چارسو می گسترد و سر و ته ندارد. سخن با زنده می رود، بر نفس، حاضر. سخن بر دم می رود و با زنده گان. سخن کتاب و کتیبه نمی شود، زنده است. سر و ته به دست نمی دهد که بر سینه ی کوه یا کتاب چون تمامی بنشیند. البته تو را از میان به حاشیه هم می برد، بسیار، اما تو را به جایی نمی رساند که بگویی "تمام" است یا تمام شد. سخنی که سر و ته داشته باشد در کیسه جا می شود و می شود آن را از این ایل به آن ایل، از این چادر به آن چادر کشید. می شود کلام را کالا کرد و کالا در کیسه کرد و کیسه بر کول نهاد و از این "کوه" به آن کوه خدا برد. سخن تمام نیست. سخن در یکی مانده به آخرین نفس تمام می شود. البته سر و ته در سخن هم هست اما در سخن هر ته خود سر داستانی را پیش رو می گذارد و داستان هیچگاه به آخر نمی رسد که بگویی آها، گرفتم. سخن دستگیره ندارد. به دست نمی آید. نکته البته دارد. نکته ها. اما حد زمین را زده اند. جایی باید نقطه بیاید. من غروب آخرین زنده را بر زمین دیده ام. #سردار_صالحی @faryad_naseri
سخن در میان است که باغش را "در" می یابی و در میان است که از باغ می شوی. در آغاز سخن بود و سخن خدا بود. سه خن: سه خانه: آفتاب ــ زمین ــ ماه: پدر ــ مادر ــ بچه. سخن سه سو دارد. گفت و گوی پدر و مادر، دو همسر، دو همبر نیست. سخن تنها گفت پدر و گوی مادر نیست. سخن یکسویه و فرمان از غیب نیست. سومی "او"ی غایب ِ غیر نیست، بچه است، کودکی که در خانه نشسته است و فردای خانه است. یک سوی سخن او است. سخن در "میان" است، از میانه به چارسو می گسترد و سر و ته ندارد. سخن با زنده می رود، بر نفس، حاضر. سخن بر دم می رود و با زنده گان. سخن کتاب و کتیبه نمی شود، زنده است. سر و ته به دست نمی دهد که بر سینه ی کوه یا کتاب چون تمامی بنشیند. البته تو را از میان به حاشیه هم می برد، بسیار، اما تو را به جایی نمی رساند که بگویی "تمام" است یا تمام شد. سخنی که سر و ته داشته باشد در کیسه جا می شود و می شود آن را از این ایل به آن ایل، از این چادر به آن چادر کشید. می شود کلام را کالا کرد و کالا در کیسه کرد و کیسه بر کول نهاد و از این "کوه" به آن کوه خدا برد. سخن تمام نیست. سخن در یکی مانده به آخرین نفس تمام می شود. البته سر و ته در سخن هم هست اما در سخن هر ته خود سر داستانی را پیش رو می گذارد و داستان هیچگاه به آخر نمی رسد که بگویی آها، گرفتم. سخن دستگیره ندارد. به دست نمی آید. نکته البته دارد. نکته ها. اما حد زمین را زده اند. جایی باید نقطه بیاید. من غروب آخرین زنده را بر زمین دیده ام. #سردار_صالحی @faryad_naseri
https://www.scribd.com/document/160949838/%D8%AF%D8%B1-%D9%BE%D9%88%D8%B3%D8%AA-%D8%A8%D8%A8%D8%B1-%D9%85%D8%AC%DB%8C%D8%AF-%D9%86%D9%81%DB%8C%D8%B3%DB%8C
لینک کتاب در پوست ببر #مجید_نفیسی است که کتابخانه ی الکترونیکی دو-ال زحمت انتشارش را کشیده، من نتوانستم دانلودش کنم؛ اگر توانستید درود فریاد ناصری برشما که فایلش را به دست من هم برسانید.
@faryad_naseri
لینک کتاب در پوست ببر #مجید_نفیسی است که کتابخانه ی الکترونیکی دو-ال زحمت انتشارش را کشیده، من نتوانستم دانلودش کنم؛ اگر توانستید درود فریاد ناصری برشما که فایلش را به دست من هم برسانید.
@faryad_naseri
Scribd
در پوست ببر - مجید نفیسی
دفتر شعر - چاپ اول 1348
Forwarded from . .
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بدون غزل فارسی، غزل شکسپیر نمیتوانست وجود داشته باشد ، رضا براهنی
. .
بدون غزل فارسی، غزل شکسپیر نمیتوانست وجود داشته باشد ، رضا براهنی
این مرد پر شور، مقایسه کنید با نسل نوحه خوان امروز
برای کسانی که به نظریه ی شعر علاقه دارند، کتاب قابل توجهی ست. نشر فرهنگ جاوید منتشر کرده است
@faryad_naseri
@faryad_naseri
4_5893403679456756101.pdf
254.4 KB
انقلاب مشروطه در دو پرده: قدرت و بکارت
(مروري بر سه تابلو مريم ميرزاده عشقي)
ارائه شده در يازدهمین بینال مطالعات ایرانی، دانشگاه وین، آگوست 2016 #سولمازنراقی
@faryad_naseri
(مروري بر سه تابلو مريم ميرزاده عشقي)
ارائه شده در يازدهمین بینال مطالعات ایرانی، دانشگاه وین، آگوست 2016 #سولمازنراقی
@faryad_naseri
#آیزایا_برلین در رسالۀ بسیار مشهور خود، «روباه و خارپشت» دو نوع از متفکران را توصیف میکند. یک دسته روباههایی هستند که چیزهای بسیاری میدانند و دستۀ دیگر خارپشتهایی که یک چیز بسیار مهم را میدانند. دستۀ اول را «روشنفکران عمومی» و دستۀ دوم را «رهبران فکری» مینامند. اما عوامل مختلفی در قرن بیستویکم باعثِ زوالِ بیسابقۀ روشنفکران عمومی شده است. مسئلهای که میتواند خطرهای بسیاری داشته باشد...
نقل از کانال اخبار فلسفه
@faryad_naseri
نقل از کانال اخبار فلسفه
@faryad_naseri
بیا که با تو بگویم غم ملالت دل
نگاهی ساده به اوضاع اکنونمان
نخست: در ایران دو نوع تفکر ساری و جاری است و مرزبندی مشخصی هم بینشان وجود ندارد. این دو نوع تفکر یکیش ایمانی است و دیگری قائل به پرس و جو. تقریبن هر دو نوعش در همهی ایرانیان به درجات وجود دارد. تا دو سوی ماجرا که حد بسیار بالا و نزدیکیست در دو سر طیف. مردم ایران نواری از طیفهای مختلف این دو نوع اندیشیدنند.
دوم: سالهاست تلاش میشود این دو نوع تفکر بتوانند با هم و در کنار هم با پذیرش حدود قانون زندگی کنند شما بگیر از حدود مشروطه تا مشروطهی مشروعه. البته آنجا هم اکثریت مردم با اینکه در سختی و رنج بودند اما در فکر مشروطه و قانون و آزادی نبودند. نخبگان فکری این فکرهای قانون و مجلس و آزادی را آوردند. همه چیز زیر کلمات کلی آزادی و قانون پنهان بود. تا رسیدند به قانونگذاری، قانون کدام قانون؟ قانون انسانی از غرب یا قانون اسلامی از کتاب خدا؟
سوم: با اینهمه ایران صاحب مجلس شورای قانونگذاری شده بود. کم دستاوردی نبوده و نیست.
چهارم: در سال هشتاد و هشت روزنامهی اعتماد ملی میخواست در همدان دفتری و دستکی داشته باشد. قرار شد برویم و راه بیندازیم و کار کنیم. همین که رسیدیم فرم عضویت گذاشتند جلومان که عضو حزب شوید. نشدم. گفتم در زیر هر گروهسالاری شهوت یکهسالاری نهفته است. دلیل شاعرانهای بود اما مملکت و سیاستداری درست در عصر ما با حزب باید پیش برود.
پنجم: دوستی داشتم آن موقعها به قول خودش کار سیاسی میکرد آن وقایع که پیش آمد یکهو رفت به بادیه. تمام بحثمان این بود که من به کار فرهنگی و درستترش آموزش معتقدم اما حالا که مردم جلودار شدهاند درست نیست ما نباشیم. و شد آن چه که دیدیم.
کماکان من به آموزش معتقدم. اگر آموزش درست باشد اصلن نیازی نیست که هر چهار سال یکبار راه بیفتی در دل توده که آهای مردم با خبر باشید این شخص چنین است و چنان است و فریب نخورید. خودشان میدانند و بر اساس دانسته انتخاب میکنند.
ششم: اما مشکل اینجاست، گروه ایمانی حاضر با حرف نیست اما از طریق امکانات همین نوع فکر بر مسند قانونگذاری نشسته است و قوانینی را تصویب کرده است که حافظ نوع نگاه و تفکر خود است و گروه دیگر که قائل به حرف و سخن و گفت است راه و راهکاری پیدا نمیکند برای بازی در این معرکه.
نتیجه چه میشود عصبیت، نادیده گرفته شدن و عقده در طبقات مختلف. کدام صدا بود که میگفت "اگه تو بازیشون راهت نمیدن" اما نگفت چکار کن. بلند شو بمب ببند به جای اینکه منتظر باشی تا به تو وقت ملاقات بدهند برو داخل و بازی را به هم بزن.
اگر آموزش بود. اگر دانایی زیستن بود صبر بر تعب و رنج بود تا فرصت حرف پیش بیاید.
هشتم: همهی این کلمات را تقدیم میکنم به میرزادهی بیقرار، شهید که چون دید در بازی راهش نمیدهند: گفت عید خون لازم است.
#فریاد_ناصری @faryad_naseri
نگاهی ساده به اوضاع اکنونمان
نخست: در ایران دو نوع تفکر ساری و جاری است و مرزبندی مشخصی هم بینشان وجود ندارد. این دو نوع تفکر یکیش ایمانی است و دیگری قائل به پرس و جو. تقریبن هر دو نوعش در همهی ایرانیان به درجات وجود دارد. تا دو سوی ماجرا که حد بسیار بالا و نزدیکیست در دو سر طیف. مردم ایران نواری از طیفهای مختلف این دو نوع اندیشیدنند.
دوم: سالهاست تلاش میشود این دو نوع تفکر بتوانند با هم و در کنار هم با پذیرش حدود قانون زندگی کنند شما بگیر از حدود مشروطه تا مشروطهی مشروعه. البته آنجا هم اکثریت مردم با اینکه در سختی و رنج بودند اما در فکر مشروطه و قانون و آزادی نبودند. نخبگان فکری این فکرهای قانون و مجلس و آزادی را آوردند. همه چیز زیر کلمات کلی آزادی و قانون پنهان بود. تا رسیدند به قانونگذاری، قانون کدام قانون؟ قانون انسانی از غرب یا قانون اسلامی از کتاب خدا؟
سوم: با اینهمه ایران صاحب مجلس شورای قانونگذاری شده بود. کم دستاوردی نبوده و نیست.
چهارم: در سال هشتاد و هشت روزنامهی اعتماد ملی میخواست در همدان دفتری و دستکی داشته باشد. قرار شد برویم و راه بیندازیم و کار کنیم. همین که رسیدیم فرم عضویت گذاشتند جلومان که عضو حزب شوید. نشدم. گفتم در زیر هر گروهسالاری شهوت یکهسالاری نهفته است. دلیل شاعرانهای بود اما مملکت و سیاستداری درست در عصر ما با حزب باید پیش برود.
پنجم: دوستی داشتم آن موقعها به قول خودش کار سیاسی میکرد آن وقایع که پیش آمد یکهو رفت به بادیه. تمام بحثمان این بود که من به کار فرهنگی و درستترش آموزش معتقدم اما حالا که مردم جلودار شدهاند درست نیست ما نباشیم. و شد آن چه که دیدیم.
کماکان من به آموزش معتقدم. اگر آموزش درست باشد اصلن نیازی نیست که هر چهار سال یکبار راه بیفتی در دل توده که آهای مردم با خبر باشید این شخص چنین است و چنان است و فریب نخورید. خودشان میدانند و بر اساس دانسته انتخاب میکنند.
ششم: اما مشکل اینجاست، گروه ایمانی حاضر با حرف نیست اما از طریق امکانات همین نوع فکر بر مسند قانونگذاری نشسته است و قوانینی را تصویب کرده است که حافظ نوع نگاه و تفکر خود است و گروه دیگر که قائل به حرف و سخن و گفت است راه و راهکاری پیدا نمیکند برای بازی در این معرکه.
نتیجه چه میشود عصبیت، نادیده گرفته شدن و عقده در طبقات مختلف. کدام صدا بود که میگفت "اگه تو بازیشون راهت نمیدن" اما نگفت چکار کن. بلند شو بمب ببند به جای اینکه منتظر باشی تا به تو وقت ملاقات بدهند برو داخل و بازی را به هم بزن.
اگر آموزش بود. اگر دانایی زیستن بود صبر بر تعب و رنج بود تا فرصت حرف پیش بیاید.
هشتم: همهی این کلمات را تقدیم میکنم به میرزادهی بیقرار، شهید که چون دید در بازی راهش نمیدهند: گفت عید خون لازم است.
#فریاد_ناصری @faryad_naseri
فریاد ناصری:
یک شعر از
#ابوطالب_مظفری_افغانستان
محبوبم!
در ایمیل آخرت نوشته بودی
این روزها در مرز یونان هستی
گفته بودی با ملوانان مست چانه میزنی
به قاچاقبران انسان التماس میکنی
تمام عشوههای زنانهات را حراج کردهای
تا هرچه زودتر،
دور و دورترت ببرند.
از سوادی که وطن نام دارد.
گفته بودی پادزهر نیش همسفرانم را
شعری بگو
حالا به تو بیندیشم
یا به زخمهای متعفن کابل
و کرمهایی که از ساق پاهایم بالا خزیدهاند
و قصد فتح تنم را دارند
به جسدی در حال پوسیدن مانندم
که گورکنان،
تاریخ دفنش را اشتباه کرده باشند
تو مسافر ناگزیر بادهای غریب
من باشنده ناگزیر این خاک عجیب
در اینجا غریب در آنجا غریب
دنیا بر نمیتابد انگار
ازدحام غریبان را
که هر برگی از ما را به سمتی میدواند باد
محبوبم
سه ماه است شبها در کابوسهایم پا روی موشها میگذارم
خواب میبینم شهرم روی لانه مورچهها بنا شده است
مدام تق تق کلنگهایی را میشنوم
که جایی در مغزم را میکاوند
در اعماق وجودم حفاری مشکوک دارند
روزها
بیگانه
بیگانه
در سرکهای دارالامان
و پس کوچههای دشت برچی میچرخم
به دنبال لانه موشهای جونده
و عنقریب در یکی از همین روزها
به جرم انتحاری دستگیرم کنند
که شاعری،
از ایران آمدهای
و کلماتی بیگانه بر زبان داری
به من گفتهاند
واژه شناساان استراتژیک
در لهجهات در صد بالای ناخالصی تشخیص دادهاند
شنیدهاند به لیسه دبیرستان گفتهای
و به کلتور، فرهنگ
و در ملا عام از دکانداری
شاخه نرگس، عطر نسترن و آواز قناری خریدهای
*
محبوبمٍ!
سخن راست گفتن خوب است
چه از زبان «گنترگراس» شاعر
که در هژمونی جهانی متحد از ایران دفاع میکند
واسرائیل را خطر اول جهان میشناسد،
یا خوار و بار فروشی در کوی طلاب مشهد
که هر روز اتکت اجناسش را جابجا میکند
شجاعت خوب است
چه از موضع رئیس جمهوراحمدینژاد باشد
یا کارمندی دو نپایه در اداره اتباع بیگانه
که چشم در چشم من میگوید:
افغانی به وطنت برگرد!
سخن راست از همه سزاوار است
و از شاعران سزاوارتر
مرا ببخش که عشق را
چون جنینی نامشروع پنهان کردم
باید نمیترسیدم
و پیش از رفتن ناگزیرت راز چشمانت را افشا میکردم
باید میگفتم
ارتشهای دنیای متمدن نیامدهاند
تا کشتهای تریاک را در وطن ما نابود کنند
و به جایش گل زعفران بکارند
بگذار بیپرده بگویم
اینک زنان کوچه نشین
و کودکان دوره گرد کابلی هم میدانند
امریکا اینهمه سال به دنبال مخفیگاه بن لادن نمیگشته است
و ملا عمر شبهای آدینه از منبر تلوزیونهای وطنی خطبه میخواند
*
محبوبم!
دیگر نه در گلویم آوازی مانده
نه در چشمانم رنگی
وجودم را منفجر میکنند
چنانکه بتهای بامیان را
واژههایم را تاراج میکنند
چنانکه لوحه سنگهای قبرستان گازرگاه هرات را
یکی یکی کلماتم را میدزدند
چون لنگه دروازه آرامگاه ناصر خسرو در بدخشان
لالایی مادرم را
لحن شاهنامه خوانی پدرم را
افسانههای سرزمینم را
مگر نه اینکه
زبان خانه وجود است
ما میگفتیم: جهاد، بجایش گذاشتن خشونت
ما میگفتیم: مجاهد بجایش گذاشتند جنگ سالار
ما میگویم: انرژی هستهای تعبیر میکنند بمب هستهای
ما میگوییم خلیج فارس آنها میگویند شط العرب
ما میگوییم: پارسی دری به جایش میگذارند...
عنقریب در یکی از همین روزها
کسی از امنیت ملی بیاید
و مرا با خود به بازداشتگاه بگرام ببرد
به جرم انتحار با کلمات فارسی دری
دفترچههای شعرم را از من بگیرند
میگویند در آنها
نوشتهام بلخ
نوشتهام شیراز
نوشتهام مولانا
نوشتهام شمس
انتحار میکنم با جلیقهای از کلمات
با بمبهای قافیه و ردیف
با عناصری از شعر و داستان
دیر نیست
با کامیونی پر از شعر به قلب وزارت فرهنگ بکوبم
بگذریم محبوبم!
مرا ببخش که از تو غافلم
و برایت غزلهای عاشقانه نمینویسم
شعر و ترانه را از یاد بردهام
دهانم خونین است
و با دهان خونین نمیشود از عشق سخن گفت
شنیدم کشتیای در سواحل استرالیا درهم شکسته است
*
محبوبم
مپرس از وطن
وطن ما را موشها جویدهاند
خیالت را راحت کنم
چند تکه سنگ را درسطل حلبی بیندازی
تکان بدهی
حاصلش میشود افغانستان.
دیگر از این درخت مقدس کاری ساخته نیست
موریانه ها خالی اش کرده است .
@adabiateaghaliat
#صفحه_ی_شعر_فارسی
صفحهای برای ادبیات فارسیزبان
یک شعر از
#ابوطالب_مظفری_افغانستان
محبوبم!
در ایمیل آخرت نوشته بودی
این روزها در مرز یونان هستی
گفته بودی با ملوانان مست چانه میزنی
به قاچاقبران انسان التماس میکنی
تمام عشوههای زنانهات را حراج کردهای
تا هرچه زودتر،
دور و دورترت ببرند.
از سوادی که وطن نام دارد.
گفته بودی پادزهر نیش همسفرانم را
شعری بگو
حالا به تو بیندیشم
یا به زخمهای متعفن کابل
و کرمهایی که از ساق پاهایم بالا خزیدهاند
و قصد فتح تنم را دارند
به جسدی در حال پوسیدن مانندم
که گورکنان،
تاریخ دفنش را اشتباه کرده باشند
تو مسافر ناگزیر بادهای غریب
من باشنده ناگزیر این خاک عجیب
در اینجا غریب در آنجا غریب
دنیا بر نمیتابد انگار
ازدحام غریبان را
که هر برگی از ما را به سمتی میدواند باد
محبوبم
سه ماه است شبها در کابوسهایم پا روی موشها میگذارم
خواب میبینم شهرم روی لانه مورچهها بنا شده است
مدام تق تق کلنگهایی را میشنوم
که جایی در مغزم را میکاوند
در اعماق وجودم حفاری مشکوک دارند
روزها
بیگانه
بیگانه
در سرکهای دارالامان
و پس کوچههای دشت برچی میچرخم
به دنبال لانه موشهای جونده
و عنقریب در یکی از همین روزها
به جرم انتحاری دستگیرم کنند
که شاعری،
از ایران آمدهای
و کلماتی بیگانه بر زبان داری
به من گفتهاند
واژه شناساان استراتژیک
در لهجهات در صد بالای ناخالصی تشخیص دادهاند
شنیدهاند به لیسه دبیرستان گفتهای
و به کلتور، فرهنگ
و در ملا عام از دکانداری
شاخه نرگس، عطر نسترن و آواز قناری خریدهای
*
محبوبمٍ!
سخن راست گفتن خوب است
چه از زبان «گنترگراس» شاعر
که در هژمونی جهانی متحد از ایران دفاع میکند
واسرائیل را خطر اول جهان میشناسد،
یا خوار و بار فروشی در کوی طلاب مشهد
که هر روز اتکت اجناسش را جابجا میکند
شجاعت خوب است
چه از موضع رئیس جمهوراحمدینژاد باشد
یا کارمندی دو نپایه در اداره اتباع بیگانه
که چشم در چشم من میگوید:
افغانی به وطنت برگرد!
سخن راست از همه سزاوار است
و از شاعران سزاوارتر
مرا ببخش که عشق را
چون جنینی نامشروع پنهان کردم
باید نمیترسیدم
و پیش از رفتن ناگزیرت راز چشمانت را افشا میکردم
باید میگفتم
ارتشهای دنیای متمدن نیامدهاند
تا کشتهای تریاک را در وطن ما نابود کنند
و به جایش گل زعفران بکارند
بگذار بیپرده بگویم
اینک زنان کوچه نشین
و کودکان دوره گرد کابلی هم میدانند
امریکا اینهمه سال به دنبال مخفیگاه بن لادن نمیگشته است
و ملا عمر شبهای آدینه از منبر تلوزیونهای وطنی خطبه میخواند
*
محبوبم!
دیگر نه در گلویم آوازی مانده
نه در چشمانم رنگی
وجودم را منفجر میکنند
چنانکه بتهای بامیان را
واژههایم را تاراج میکنند
چنانکه لوحه سنگهای قبرستان گازرگاه هرات را
یکی یکی کلماتم را میدزدند
چون لنگه دروازه آرامگاه ناصر خسرو در بدخشان
لالایی مادرم را
لحن شاهنامه خوانی پدرم را
افسانههای سرزمینم را
مگر نه اینکه
زبان خانه وجود است
ما میگفتیم: جهاد، بجایش گذاشتن خشونت
ما میگفتیم: مجاهد بجایش گذاشتند جنگ سالار
ما میگویم: انرژی هستهای تعبیر میکنند بمب هستهای
ما میگوییم خلیج فارس آنها میگویند شط العرب
ما میگوییم: پارسی دری به جایش میگذارند...
عنقریب در یکی از همین روزها
کسی از امنیت ملی بیاید
و مرا با خود به بازداشتگاه بگرام ببرد
به جرم انتحار با کلمات فارسی دری
دفترچههای شعرم را از من بگیرند
میگویند در آنها
نوشتهام بلخ
نوشتهام شیراز
نوشتهام مولانا
نوشتهام شمس
انتحار میکنم با جلیقهای از کلمات
با بمبهای قافیه و ردیف
با عناصری از شعر و داستان
دیر نیست
با کامیونی پر از شعر به قلب وزارت فرهنگ بکوبم
بگذریم محبوبم!
مرا ببخش که از تو غافلم
و برایت غزلهای عاشقانه نمینویسم
شعر و ترانه را از یاد بردهام
دهانم خونین است
و با دهان خونین نمیشود از عشق سخن گفت
شنیدم کشتیای در سواحل استرالیا درهم شکسته است
*
محبوبم
مپرس از وطن
وطن ما را موشها جویدهاند
خیالت را راحت کنم
چند تکه سنگ را درسطل حلبی بیندازی
تکان بدهی
حاصلش میشود افغانستان.
دیگر از این درخت مقدس کاری ساخته نیست
موریانه ها خالی اش کرده است .
@adabiateaghaliat
#صفحه_ی_شعر_فارسی
صفحهای برای ادبیات فارسیزبان
اندر امیدواری...
فریاد ناصری: یک شعر از #ابوطالب_مظفری_افغانستان محبوبم! در ایمیل آخرت نوشته بودی این روزها در مرز یونان هستی گفته بودی با ملوانان مست چانه میزنی به قاچاقبران انسان التماس میکنی تمام عشوههای زنانهات را حراج کردهای تا هرچه زودتر، دور و دورترت ببرند.…
دوستان
این شعر را بخوانید و برایم بفرستید تا اینجا صدایتان را بشنویم.
این شعر را بخوانید و برایم بفرستید تا اینجا صدایتان را بشنویم.