.
به لطف دوستان ورق گردان، محمد بهراد، علیرضا الیاسی و دیگر دوستان عزیز، جلسه‌ای برای کتاب #سرنوشت_تازه برگزار شد. برای این کتاب پیش از این دوستان خانه‌ی فرهنگ و هنر گیلان و دوستان شهر کتاب قزوین برنامه‌ای تدارک دیده بودند.
این اتفاقات نشان می‌دهد که می‌توان امیدوار بود که ادبیات از ساحت خوانش‌های مهم اما تقلیلی رها شود و در تبیین‌های بنیادین دوباره سکنا بگیرد. تبیین‌هایی که معنای دقیق نجات پدیدارهاست.

#نشر_حکمت_کلمه #خواندنی_ها_کم_نیست #با_سیمرغ_واژه_ها

https://www.instagram.com/reel/DPlHMTUDDhh/?igsh=YnBmY3gwbXh0Ym5j

مسیر، مسیر رفتن و بازگشتن، صیقل خوردن است. حالا راه می‌افتیم برای تولد، حالا راه می‌افتیم برای عروسی، حالا راه می‌افتیم برای مرگ. همه‌ی این‌ها اکنون پیش از آنکه خودشان باشند دقيقا مناسکی از آیین زندگی‌اند. مرحله‌ای از سلوک بودنند که آدمی به‌ناچار باید طی کند تا برسد به صندوق عدم. عدم نه نیست شدن، نه هیچ شدن که بازگشتن به چرخه است. بازگشتن به نقطه‌ی صفر است. دیروز رضا چایانی را به صندوق عدم سپردیم. شما رضا چایانی را نمی‌شناسید. کمتر از یک‌سال پیش پدرش حاج رحیم را به صندوق عدم سپردیم شما حاج رحیم را هم نمی‌شناسید. قبل‌ترش حکیم را به صندوق عدم سپرده بودیم. شما حکیم را هم نمی‌شناسید.
حکیم نوشته بود:
بهار آمده اما هنوز پشت در است
من از بهار چنین بی‌تو آه بیزارم.

حالا در ابتدا و انتهای سلوک زیستن هرکس، من راهی را می‌روم و باز می‌گردم تا بلکم محاکات زیستنشان را دریابم. آدمی عجیب موجودی است که نه آن دری را که از می‌آید به‌وقت آمدن درمی‌یابد و نه آن دری را که از آن به‌در می‌شود، به‌وقت رفتن درمی‌یابد اما هرچه هست در این دنیای دودر، بر سر این درهاست.

#فریاد_ناصری

از کتاب‌های بس شگفتی که بخت بلندی نداشته است. پر از حکایات نغز در افسانه‌ها و اساطیر به‌قصد جستن و یافتن زراومند... در این میان حکایت شاپور و بی‌نوایی و به‌ نوا رسیدنش چیز دیگری است. مثل را آنجا که شاپور در دهی مزدور بود همانجا، بختش بازیافت. بزرگان چون او را یافتند، پرسیدند: در این مدت چه بهره برده‌ای؟
گفت: بهره‌ای جز یک گاو ندارم... اگر کسی خواهد مرا بزرگ دارد، این گاو را بزرگ دارد. بعد حکایتی گوید که دلیل ساخت مناره‌ی سنب‌نشان یا ذات‌الحوافر است.
و حکایت آنکه این مناره ساخت و برای رهایی از مرگ بال‌هایی از چوب برای خودش ساخت و رهید....

Gönlüm uçmak dilerken semavi ülkelere
Ayağım takılıyor yerdeki gölgelere...

Necip Fazıl Kısakürek


دلم در هوای شهرهای آسمانی می‌پرد
پایم ولی دربند سایه‌هاست...

نجیب فاضیل کیساکورک

فریاد ناصری

https://t.me/yaharf


مدت‌هاست فکر می‌کنم که این در هم‌بودن حرف‌ها آنقدر که باب و پسند من است شاید باب و پسند همه نباشد.
برای همین، تلاش می‌کنم ترجمه‌ها را جدا کنم، شعرخوانی‌ها را جدا کنم. حتی موسیقی را هم احتمالا جدا کنم... نمی‌دانم، ولی فعلا ترجمه را جدا کرده‌ام.
از طرفی بی‌آن‌که غم‌گین یا افسرده یا هرچیزی باشم، بیشتر چیزی نیستم. پیش‌ترها فکر می‌کردم باید خیلی غم‌گین باشم که دویدیم و دویدیم به‌ آنچه که فکر می‌کردیم، نرسیدیم... الان اما همین حس را هم ندارم و باز هم می‌دوم... و با خودم‌تکرار می‌کنم: آسیاب دنیا، گندم زیاد دیده است. این مثل هم هدیه‌ی من به شما...
ساده‌ترش قبلا اگر می‌گفتم: که چه؟ حزن داشت. الان مدام می‌گویم: که چه؟ اما می‌خندم.

ترانه‌ی این آواز سروده‌ی استاد محمود محزونی شریف، حقا که یکی از نمونه‌های درخشانِ عرفان علوی در قالب مکتب عاشیق‌هاست؛ جایی که شعر، موسیقی، و سلوک باطنی در هم تنیده‌اند.
محزونی شریـف وارث سنت عاشیق‌هایی چون پیر سلطان ابدال، نسیمی، قَرَه‌جا‌اوغلو و دِی‌نیه بابا بود — شاعرانی که عشق به «حق» را در قالب انتقاد از ظلم و ریا بیان می‌کردند.

https://t.me/aahler

پرسه‌ای در ویژه‌نامه‌ی تبعیدی غربی

جهان وارونه و پر از جعل شده است. اگر کسی روزگاری می‌گفت که «مشغولم» در سنت معنوی، معنایی بلند داشت و امروز اگر کسی بگوید مشغولم دقیقاً خلاف آن معناست که یعنی آشفته و گرفتار و پریشان‌خاطرم. دیگر حتی معنای غفلت اراده‌‌شده‌ی الهی را هم نمی‌دهد که بتوان گفت هرکسی را با چیزی مشغول کرده است. دست و پا زدن در این وارونگی تا رساندن مشغولیت به آنجا که مشغولیت مجموع نشستن بود، پیکارِ آخرین باورمندان به مشغولیت در معنای نخست است.
هر آن کاو خاطر مجموع و یار نازنین دارد/ سعادت همدم او گشت و دولت هم نشین دارد (حافظ)
این ویژه‌نامه شبکه‌ای را ترسیم می‌کند که بتوانیم سیر فکر و بالیدن کربن را دقیق‌تر ببنیم. جوینده‌‌ای که هرجا سخن آشنا شنید، به سر دوید. پرده‌ی تفاوت‌ها را نادیده نگرفت. هرآنچه را که کنارزدنی بود، کنار زد تا بطن و کنه حرف‌ها فرا هم آیند. اما دریافتن این نکته این نیست که پژوهش یک عمر اندیشمندی را خلاصه کنیم در حرفی چنین که هرمنوتیک کربن همان آلثیای هایدگری است که حکمای ما کشف‌ا‌لمحجوبش می‌خوانده‌اند؛ کار بسیاری از اهل نظر ما، که با چنین نگاه کاهنده‌ای خیال خودشان و باقی را راحت می‌کنند که یافتیم و تمام. این هرچیزی را کاستن به فرمول و الگویی و تکرار بدون کاویدنش چه ربطی می‌تواند داشته باشد به عمری تلاش و تحقیق و تتبع؟!
این ویژه‌نامه یک‌بار دیگر توجه ما را به عمق خطیر اندیشیدن جلب می‌کند که کربن را در حدود فیلسوفان بزرگ بخوانیم چنان که در میان آن‌ها او حکمای غریب ما را می‌برده و می‌خوانده است. بخش نخست مقاله‌ی «هرمنوتیک متن قدسی هانری کربن» جغرافیای اندیشه‌ای را رسم می‌کند تا نشانی سکونت کربن را بدهد. در گام بعد اما چنانکه رسمِ جای تعریف است ابتدای بخش، تعریف اصلی را ارائه می‌دهد. «هرمنوتیک کربن وقوع وحی، یعنی «تجلّی نزولی» کلمه‌ی الهی را در خلقت فرض می‌کند. کلمه‌ی الهی در جریان تجلی خود دستخوش عینیت‌سازی پیش‌رونده می‌شود...» (ص:16) حالا بیایید با تکیه بر مفهوم تجلی و عینیت‌سازی پیش‌رونده جمله را این‌گونه بنویسم: روح مطلق یا گایست در جریان تجلی خود دستخوش عینیت‌سازی پیش‌رونده می‌شود. روح در نظام هگلی برای تحقق خود ناگزیر از طی این مرحله و طریق است. کربن این فحوا را در جای دیگری نیز شنیده است. در عبارتی به‌زبان و بیانی دیگر که کُنْتُ کَنْزاً مَخْفِیّاً فَاحْبَبْتُ أنْ أُعْرَفُ وَ خَلَقْتُ الْخَلْقَ لِکَیْ أُعْرَفَ: من گنجی پنهان بودم، دوست داشتم شناخته شوم، خلائق را آفریدم تا شناخته شوم. در هر دو سو، او فرایند تجلی را می‌بیند که در جریان خود نه‌که دستخوش، که راه عینیت‌سازی را می‌سپرد. اکنون راحت‌تر می‌شود فهمید که چگونه «در این چشم‌انداز، امر بیرونی «شکل ظاهری»، «محل ظهور ]الهی{» (مظهر) امر باطنی است» (همان: 17) اینجا که پدیدار کتاب قدسی به عنوان سندی که رد و نقشه‌ی اصلی این جریان، رمزهای آشکارساز آن را در خود دارد، محل تامل می‌شود. این کتاب خود آینه‌ای است که نقشه‌ای دیگرگون و وقایعی دیگرگون را در شکل رمزگذاری شده‌ی کلمات بازمی‌تاباند. برای دیدن آن جغرافیا و وقایعش کلمات را باید رمزگشایی کرد تا از جلد رمزی کلمه بیرون بیایند. اما نکته این‌جاست که این نقشه‌ی کدگذاری شده ـ پدیدار کتاب مقدس ـ چنان طراحی شده است که امکان حضور در قرائت‌های مختلف را نیز دارد. حتی در تاریخ به معنی حکایت آنچه گذشت، می‌نشیند و شأن نزول را تاریخی جواب می‌دهد اما کربن با تکیه بر آرا و اقوال آشنا در فهم و خاصه در فهم متون قدسی در می‌یابد که این نقشه نه اساطیر الاولین است که این‌ها «رخدادهای روح هستند که در قالب تاریخ بیرونی عینیت‌یافته یا تاریخی شده‌اند» (همان: 17) اینجا همان‌جایی است که مغالطه‌ی واسترستوم که زیرکانه در موجه‌نمایی پیچیده شده است، سربرمی‌آورد. اکنون وارد مقاله‌ی بعدی ویژه‌نامه شده‌ایم: «...کربن... ضد تاریخگراست... کسی که به تاریخ اعلام جنگی آخرت‌گرایانه کرد» (همان: 39) اما سخن چیز دیگری است. سخن بر سر این است که فهم امور فقط در قامت تاریخ، ناقص و کج است. اگر می‌خواهیم فهمی درست و راست از قضایا داشته باشیم باید چنان باشد که فهممان در سطوح دیگری نیز معنامند باشد. خاصه سطح و جهانی فراموش شده که با فراموش کردن آن ناگزیر شدیم برای معنادار کردن بسیاری چیزها دست به دامن ادبیات و افسانه و اسطوره شویم. چون می‌دانستیم که این‌ها معنایی دارند و بی‌معنا نبوده‌اند. و کربن در میان کسانی که فریفته‌‌ی حقیقت تاریخ صرف بودند «نه به حقیقت تاریخی بلکه به آنچه به‌لحاظ پدیدارشناختی حقیقت می‌دانست، به آنچه واقعیت دینی می‌نامید علاقه‌مند بود. تاریخ او تاریخ قدسی بود» (همان: 40) چنانکه سعدی گفته است: مرا شکیب نمی‌باشد ای مسلمانان/ ز روی خوب لکم دینکم و لی دینی.

به جز مورد عضویت کربن در انجمنی سرّی که در مقاله‌ی دیگری درباره‌ش مفصل اما آشفته بحث شده است، نویسنده دیگر مغالطات واسترستوم را نشان می‌دهد که چگونه با این مغالطات سعی در مخدوش کردن چهره‌ی علمی کربن دارد. درست که کربن مخالف جزمیت‌های قانون‌زدگی بود اما ضد قانون نبود. درست‌تر کربن ضد روش نبود اما باور نداشت که تمام حقیقت در چنگ روش باشد آن‌هم روشی خاص.
مقاله‌ی به جست‌وجوی هانری کربن بسار جالب است اما ترجمه و شکل و شمایلش در حد مقالات دیگر مجموعه نیست. اما دو مقاله‌ی پایانی یعنی پیوند روسی و هگل در سیر و سلوک هانری کربن که بسیار مهم و درخشانند، هر کدام فرصت و وقت دیگری برای حرف می‌طلبند. باید به دکتر سمنانی و دوستن همراهش در این ویژه‌نامه دست مریزاد گفت.

هرکس علم را رد کند نادان است و هرکس فقط به همین علم موجود تکیه کند، احمق.
این‌ ویدئو را اینجا می‌گذارم، خاصه برای دانشجویان عزیزم که درس فلسفه‌ی شرق دارند... گویا مستند کاملش هم دراینترنت موجود است.

@andaromidvari

طالب رهایی از مرتبه‌ی والایی از فرهنگ اخلاقی برخوردار است. آن‌کس که از رفتار بد باز نایستاده، آن‌کس که آسوده نیست، آن‌کس که وقار ندارد، آن‌کس که فکرش سرکش است، نمی‌تواند از راه عقل به او برسد.

اوپانیشاد
تاریخ شرق و غرب
رادا کریشنان

«به کسی که بجِدّ خواهان آموختن چیزی نباشد چیزی نمی‌آموزم. کسی که به راستی برای بیان مقصود خود تلاش نمی‌کند، بگذار تا بر همان حال بماند. من به یاری او گامی برنخواهم داشت. چون گوشه‌ای را به شاگرد نشان دهم و او نتواند سه گوشه‌ی دیگر را خود بیابد، بی‌درنگ توضیحات خود را قطع می‌کنم.»

کنفوسیوس

https://www.30book.com/book/51587/%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%B3%D8%B1-%D8%B2%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D9%81%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1%DB%8C-%D9%86%D8%A7%D8%B4%D8%B1-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87



رفته بودم صفحه‌ی نشر را در سی‌بوک نگاه کنم. دیدم گویا این هفته سرزدن پرفروش‌ترین کتاب نشر در این سایت بوده است.

دم شما گرم

https://www.ibna.ir/photo/343243/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D9%85%D8%AF%DB%8C%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D8%AD%DA%A9%D9%85%D8%AA-%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87

عکس‌ها قدیمیه. ولی برای من معنایی داشت، داره هنوز. به تاریخ عکس‌ها نگاه کنید. به هر چه که می‌تونید نگاه کنید.

از کتاب مقدس به انتخاب محسن فاتحی

کتاب «علیهِ تابوی اینکه بدانیم کیستیم» (Against the Taboo of Knowing Who You Are) یکی از آثار مهم و متأخر آلن واتس (Alan Watts) ، فیلسوف، نویسنده و مفسر نامدار عرفان شرقی برای مخاطب غربی است.

واتس در این کتاب به یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌های فلسفی و عرفانی می‌پردازد:

من کیستم؟

او استدلال می‌کند که فرهنگ مدرن غربی، نوعی تابو یا ممنوعیت فرهنگی بر شناختِ واقعیِ خویشتن وضع کرده است؛ ما از کودکی آموخته‌ایم که خود را «فردی جدا از کل هستی» بدانیم. اما این تفکیک، به‌زعم واتس، توهمی فرهنگی است.

او با بهره‌گیری از آموزه‌های **تائوئیسم، ذن، و ودانتا**، نشان می‌دهد که:

* انسان، جزیره‌ای جدا نیست، بلکه **تجلیِ کلِ کیهان است**؛
* خود» (Self) و «جهان» دوگانگی ندارند، بلکه دو روی یک فرآیند واحدند؛
* رهایی و آرامش در گروِ فروپاشی این توهمِ جدایی است.

#نشر_حکمت_کلمه
#کتاب #خواندنی_ها_کم_نیست #با_سیمرغ_واژه_ها

🎬 جایزه‌ی ویژه‌ی نشر برای کتاب «علیهِ تابوی اینکه بدانیم کیستیم» از آلن واتس 🌿

دوست دارید کتاب بخوانید، ویدیو بسازید و جایزه بگیرید؟ 🎁
نشر حکمت کلمه از همه‌ی دانشجویان دعوت می‌کند در چالش معرفی ویدئویی کتاب «علیه تابوی اینکه بدانیم کیستیم» اثر آلن واتس شرکت کنند.

📌 شرایط شرکت در مسابقه:

1. کتاب را بخوانید و برداشت یا معرفی خلاقانه‌ی خود را در قالب ویدئویی کوتاه (حداکثر 120 ثانیه) بسازید.


2. در ویدیو، به‌طور خلاصه بگویید چرا این کتاب را مهم، تأثیرگذار یا خواندنی می‌دانید.


3. ویدیوی خود را از فردای اعلان جایزه برای ما ارسال کنید. ویدئو را به تلگرام نشر بفرستید. نشانی تلگرام:
@HekmatKalameAdmin


4. ویدئوی شما در صفحه‌ی رسمی اینستاگرام نشر منتشر خواهد شد.


5. هر ویدئویی که بیشترین بازخورد (مجموع لایک، کامنت و بازنشر) را بگیرد، برنده‌ی مسابقه خواهد بود.



🏆 جایزه:
🔹 یک جایزه‌ی نقدی ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان برای برنده‌ی نهایی

📅 مهلت ارسال ویدیوها: تا ۱۵ آذر ماه ۱۴۰۴
📣 اعلام برنده: در تاریخ ۲۰ آذر ماه از طریق صفحه‌ی رسمی اینستاگرام نشر

✨ معیار ما خلاقیت، سادگی و صداقت در بیان است.
پس بدون استرس، خودتان باشید و بگذارید آلن واتس از زبان شما سخن بگوید!

#آلن_واتس #علیه_تابو #کتاب_خوب #مسابقه_کتابخوانی #نشر_حکمت_کلمه #مسابقه_دانشجویی #خلاقیت

#فریاد_ناصری # مقاله #مجله_هنگام @faryad_naseri

فرم یا شمایل این سال ها
مبنا قرار دادن کیفیت فرمی در آثار هنری در بسیاری از نقدها و کار منتقدان مشهود و رایج است. به این معنا که در آثار هنری آنچه اصل دانسته می شود و دارای ارزش زیبایی شناختی است کیفیات و ویژگی های فرمی اثر است. کیفیات فرمی در آثار ادبی از دقت در کلمات شروع می شود یعنی ایجاد ریتم در آواها و و واج ها تا ریتم در چینشِ سطرها و شکل دادن ساختار، یعنی از موسیقی گرفته تا ترکیب بندی بصری در صفحه. با این مقدمه می خواهم وارد نقدهایی شوم که بسیاری از آثار ادبی سالیان اخیر ما را آثار بی فرمی می دانند، یعنی معتقدند که این آثار تنها با تکیه بر حرف و مضمون و در سطح بالاتری با تکیه بر تصویرسازی خواسته اند که ادبیت خود را بربسازند و به فرم هیچ دقتی نکرده اند اما سوال این است که می شود اثری داشت که بی فرم باشد؟ هر ماده ای فرم و شمایلی دارد و بی دقتی به فرم، بی فرمی نیست. به گمانم درست تر این بود که در تمام این سالیان منتقدان ما به جای تکیه بر آنچه که آن را ضعف می دانستند یعنی حرف و مضمون و تصویرسازی که البته تصویر سازی ضعف نیست ویژگی یی ادبی ست. این پرسش را پیش می کشیدند که چرا شعر این سالهای ما به فرم بی دقت شده است یا دچار فرم های بی دقت و شلخته شده است؟ شاید این پرسش می توانست در روند شکل گیری بوطیقای نانوشته ی این سالها مهم باشد. به نوعی جستن تبار و تاریخ بوطیقایی که کار می کند اما تعریف و تشریح نشده است. (تکه ای از مقاله ی شعر و تاریخ ایرانی) #فریاد_ناصری #مقاله #مجله_هنگام @faryad_naseri

واژه‌ی پارسی باستان naiba اهمیت ویژه‎ای از نظر‌گاه دینی دارد. این واژه کمالی وجودی را مشخص می‎سازد که از پروردگار نشئت گرفته است، کمالی هماهنگ با نیت‎های وی برای آفرینش و متناسب برای رشد همه‎ی انواع زندگی، همان‌طور که جمله «اسبانش نیکو هستند، مردمانش نیک هستند» آشکار می‎سازد. به‌علاوه naiba واژه‎ای است که به‌طور تلویحی تقابل با «بدی»(پلیدی) را بیان می‎دارد (پارسی باستان dusˇ-)، بدی‌ای که ریشه در دروغ دارد. تقابل و دشمنی نیکی و بدی، خداوند و دروغ، پارس و دیگران، مرتبط است با دیگر تقابل‎های دوگانه مثل نور و تاریکی، مرکز و پیرامون، گرم/مرطوب و سرد/خشک، زندگی و مرگ، بالا و پایین. یکی از این تقابلات که اهمیتی ویژه دارد تقابل بین «شادی» و فقدان آن است که در فصول 4 و 6 به آن پرداخته خواهد شد.
#نیمه_تاریک_بهشت
#بروس_لینکلن
#حکمت_کلمه
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri

«کاریزما» در دنیای باستان با آن‌چه امروزه از آن تعبیر می‎کنیم متفاوت بوده است. ماکس وبر و دیگر جامعه‌شناسان از اصطلاح کاریزما به‌عنوان شاخصی استثنایی و توصیف‌ناشدنی استفاده کرده‎اند که به شخص این توانایی را می‎دهد تا اعمال تأثیرگذار را به اجرا بگذارد. اگر به ریشه‌شناسی این واژه توجه کنیم، کاریزما از واژه یونانی Charis به معنی «نعمت» آمده است، تصور کاریزما پس‌زمینه‎ای الهی دارد. در ادبی‌ترین معنی، کاریزما نمایانگر هدایای خارق‌العاده‌ای است که نتیجه‌ی نعمت‎های خداوند هستند و نشان از توجه الهی به شخص مورد نظر دارند.
#نیمه_تاریک_بهشت
#بروس_لینکلن
@hekmatkalame