ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
‍ خاطره ای با احمدشاملو
عباس معروفی


نویسنده‌ها وقتی به هم می‌رسند از همه چیز حرف می‌زنند، از خصوصی‌ترین مسایل تا شیر پاستوریزه. اما خب چک و چانه زدن بر سر واژه هم همیشه هست. طلافروش‌ها قیمت سکه را از همدیگر می‌پرسند، سراغ ماهی‌فروش و نجار نمی‌روند. اما نکته‌ی مهم برای داستان‌نویس این است که سراغ همه می‌رود، فقط فارغ‌التحصیل‌های دانشکده‌ی ادبیات واژه نمی‌شناسند، مردم کوی و برزن بهتر واژه‌ها را به کار می‌گیرند. و ماهی‌فروش‌ها و نجارها کلماتی بلدند که لزوماً پسته‌فروش‌ها بلد نیستند. بنابرین شایسته است نویسنده به جای زبان بودن، گوش باشد. این خاطره‌ها را می‌گویم که بدانی اگر در باب واژه‌ای با کسانی حرف بزنی، نمی‌گویند پر حرفی کرد.

یک شب شاملو همینجور که از پله‌ها می‌آمد پایین گفت: «توی شعر تازه‌م دارم از یه حسی حرف می‌زنم که واژه‌شو پیدا نمی‌کنم. میگم، ببین تو دست و بالت نیست؟! تا به حال دیده‌ی دخترای خیلی جوون وقتی می‌بوسی‌شون یه چیزی میاد به چهره‌شون؟ توجه کرده‌ی تا حال؟ یه چیزی می‌دوه تو گونه‌شون؟»

گفتم: «شرم؟ یا خجالت؟»
همانجور ایستاده بود. من هم بلند شدم. گفت: «چرا واستادی؟ بشین.» بعد گفت: «شرم نیست این. خجالت هم نیست. اینا رو که بلد بودم خودم.» انگشت‌هاش را روی هوا بهم کشید چندبار: «یه چیزیه که... میاد می‌شینه به گونه‌هاشون. خون می‌دوه تو صورت‌شون، دقت کرده‌ی؟»
وای، آن شب چقدر بحث کردیم سر این حالت دخترانه. و چقدر حالش خوب بود شاملو. قرار شد بهش فکرکنیم و باز هم حرف بزنیم، که دیگر قسمت نشد، و من از ایران گریخته بودم. چه می‌دانستم این آخرین دیدار ماست!
#احمد_شاملو
#خاطره
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
پرونده ی "اسماعیل سراب" در کتاب هفته به همت فرزام حسینی
با دو شعر تازه از شاعر
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
نامه‌ی نهم
آلی جان
از کی شروع شد نمی‌دانم اما همیشه از یک‌جایی بلاخره شروع می‌شود. موج رو به گسترش پشیمانی را می‌گویم که پیشمان شدم از این، که پشیمان شدم از آن، بعد مانده بود کل ماجرا، طرح قصه با خودم می‌گفتم حالا جزییات عیبی ندارد اصل خود این است که طوری زندگی نکرده‌ام که پشیمان باشم بعد موج به این‌جا هم رسید. حتا از گفتن این جمله پشیمان شدم. می‌ترسم آخرش بگویم: به خاطر این چیزی که هستم پشیمانم.
فکر که می‌کنم از همان بچه‌گی، ته‌مانده‌های روحیه‌ی ترکی‌ام با غم با شکست با ویرانی مخالف بوده یعنی سمت و سهم پایکوبی در دلم بیشتر بوده برای همین بیش از اخوان شاملو را دوست داشته‌ام. بیش از هدایت گلستان را، بیش از نصرت مثلن رویایی را... این دوست داشتن شاید هیچ ربطی به نوشتن‌شان نداشته باشد حرف آنجاست که من طرفدار زندگی بوده‌ام هستم اما نمی‌دانم این طرح مبهم غم از کی با من است عین چوبی که زیر بغل مرده‌ها می‌گذارند با من است هر روز می‌شویم از صورتم روحم که نباشد اما هست. یکوقت فهمیدم که ما ایرانی‌ها فکر کردن و غصه خوردن را اشتباه گرفته‌ایم. داداش نرو تو فکر، نرو تو لک! فکر کنم من میخاستم زیاد فکر کنم این همه سال اشتباهی زیاد غم خوردم غصه خوردم حالا نشسته به جان.
اما تو یک نفر حداقل این را یادت باشد حتا اگر نشد که شادمانی را زین کنم در زندگی و زندگی تا تهش همین‌جور خرکی رفت و با ما نساخت بگویی که این آدم اصلن خوش نداشت این ادا و اطوارها و فیگورها را حتمن اشتباهی شده است.
۹۳/۶/۱۳
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
عکسهایی از شهر کوچک من
https://t.me/korange
گلاریول بال سیاه
عکسهایی از شهر کوچک من
https://t.me/korange
دل آدمی نهانخانه هایی دارد که رخنه ی رنج به آنها هستی می بخشد.
#بلوآ
@faryad_naseri
بوی حرص و بوی کبر و بوی آز
در سخن گفتن بیاید چون پیاز

#مولانا این بینای احوالات آدمی
@faryad_naseri
دیده بودم که خدایان قدیم می روند و خدایان جدید می آیند
روز به روز و سال به سال
بتها فرو می ریزند و بتهای دیگر برافراشته می شوند
من اما امروز
پتک را پرستش می کنم.
#کارل_سندبرگ
#حسین_منصوری

هر چند بت کردن پتک هم خودش همان حکایتی ست که شعر آنرا به پرسش می کشد.
@faryad_naseri
"عکس"

سه نفر ایستاده‌اند
مرد و زن و بچه

دست‌های مرد در جیبش
دست‌های زن در دست‌های بچه

مرد غمگین است
غمگین مثل ترانه‌های غم‌زده

زن زیباست
زیبا مثل همه‌ی مادران زیبا

بچه
مثل مادران زیبا غمگین است
غمگین مثل زیباترین ترانه‌ها

#جمال_سوریا
برگردان: #فریاد_ناصری
https://t.me/joinchat/AAAAAEHoIwUZABTEUicBxA
#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
باب یازدهم در صفت دهان
از نکات جالب این باب اشارتش به نکات فلسفی است.
@faryad_naseri
این هم برای آخر شب که خوابهاتان رنگی شود
ما نگاه نمی کنیم به این که زنده گی یا خدا به امان چه داده است، نگاه می کنیم به این که چه ازمان گرفته است و چه چیز کم و کسر است. برای ما تولد و دیدن نوزاد اصل نیست، گله و شکایت از مرگ بابا بزرگ مویه ی اول است. ما مرگ یا به قول افغانی های امروزه شهادت را گرامی می داریم. تولد که یادمان ندارد. این را سر سُفره هم می توان دید. این که سفره ی موالی مثل توشه ی سله شورهاست، اصحاب غزوه همه در حال خوردن غارتی اند. به گپ مشغول باشی برادرها یا رفقا مجمعه را خورده و مس ِ ریده را نقد کرده اند. گپ زدن وقت خوردن غذا گناه است. دیگر این که یک مسیحی جه زوسی غذا که سر میز آمد به آن نگاه می کند خدا را برای همین که داده و او هنوز آن را نچشیده سپاس می گوید بعد دست به نان می برد. در پایان هم کُم همه پر شد یا نشد تشکر می کنند. اما موالی با بسم اللهی شروع می کند که هیچ معنایی جز بُروف ندارد. بعد از این که سیر شد بزرگی خدا را ستایش می کند برای ستاره هایی که دور و بالای نافش چیده است، نه نانی که به او رسیده است. اگر یادش بماند و ستایش کند.

تکه ای از یک متن #سردار_صالحی

@faryad_naseri
☘️ چهار سناریوی دینی در ایران آینده
✍️ #مقصود_فراستخواه

🔅در نظر سنجی ها بخش قابل توجهی قائل به اختیاری بودن پوشش و عدم دخالت دولت در آن شده اند . خیلی ها با وجود اینکه در مجالس دینی وهیأت های مذهبی و عزاداری شرکت می کنند اما از آن بخش از مناسک وفرائض دینی که ابعاد سیاسی به خود گرفته(مانند نماز جمعه) استقبال اندکی می کنند. دین ورزی در میان بخشی از جامعه وگروه های اجتماعی ، مسیری جدا از نهادهای رسمی دنبال می کند و از منوال یک ایدئولوژی دولتی بیرون می رود. آن اجماع واتفاق نظر که در قائل بودن به دین در جامعه ایران هنوز وجود دارد ، در دین سیاسی و خصوصا دولتی دیده نمی شود. مردم با وجود اشتراک زیاد در مبانی اعتقادی و تجربی دین، در ارتباط دیانت وسیاست اختلاف دارند. در بارۀ ضرورت رجوع به روحانیت در مسایل سیاسی-اجتماعی تحولات محسوسی در نگرشها به چشم می خورد ، درباب دین و دولت، شاهد اختلاف نظر وسیعی هستیم. تمایل به اختیاری بودن دینداری در حال رشد است.

🔅بنابر برخی مطالعات حتی «خصوصی شدن دین» چندان گویای دین ورزی بخشی از گروه های جامعه ایران امروز نیست بلکه گرایش های «شخصی شده به دین» در حال رشدند. در دین خصوصی ، اعتقادات جدی وجود دارد جز اینکه این باورها نه الزامی عمومی بلکه میان فرد معتقد وخدایش است. اما در دین شخصی ، هرکس حسب احوال ومقتضات خود، گاهی به صورت موردی واقتضایی ودلبخواهانه به عناصری از دین متوسل می شود وگاهی از آن فاصله می گیرد.

🔅بنا به تحقیقات نه تنها گرایش به مانتو وروسری حتی با موها در بیرون در حال افزایش است بلکه خیلی ها فکر می کنند حجاب باطنی مهمتر از حجاب ظاهری است. بخش قابل توجهی در پیمایش ها اظهار کرده اند که در مهمانی ها با افراد نامحرم ، پوشیدگی را بدون روسری رعایت می کنند یا اصلا رعایت نمی کنند.

🔅عناصر سنتی و مدرن هر دو در جامعه ایران به حضور خود ادامه می دهند و فرهنگی « چند تکه ای»(بریکولاژی) شده به وجود می آورند. زیست جهان ایران نه یکسره سنتی است و نه برمنوال یک ایدئولوژی رسمی است ونه به طرزی ناب، سکولار وعرفی و مدرن است. میل به آزادی وتکثر هست. در ایران امروز بریکولاژهایی از دین وغیر دین پدیدار می شوند .

🔅گروه هایی از جامعه برحسب نیازها اقتضایی به مناسکی مانند مدیتیشن ، به نمادهایی مانند ساری بابا و به شبه عرفانها وبه عقایدی مانند تناسخ علاقه نشان می دهند.

🔅متغیرهای فردگرایی، لذت گرایی و اعتقاد صرفا قلبی در دینداری اهمیت پیدا می کنند. بخشی از جامعه مخصوصا جوانان می گویند گرایش به خدا ، به معنای تعبد و تقید سنتی به احکام فقهی و صرف نظر کردن از هویت فردی و ترجیحات فکری و سبک زندگی و لذات شخصی نیست. طبق بعضی تحقیقات هرچه انجام مناسک دینی لذت بخش تر باشد،بیشتر به آن گرایش نشان می دهند.

🔅می توانیم چهار سناریو برای آیندۀ دین در ایران تصور کرد که عبارتند از :

۱_ سناریوی سفید؛ حکمرانی خوب از یک سو، و «خلاقیت و ابتکارات واقع بینانۀ کنشگران دینی» از سوی دیگر

۲_ سناریوی سبز؛ خلاقیت و ابتکارات واقع بینانۀ کنشگران دین گرا با وجود اقتدارطلبی وتمامی خواهی در عرصه حکمرانی

۳_ سناریوی سرخ( حکمرانی خوب ودر مقابلش؛ انفعال، بی عملی یا رادیکالیسم و افراطی گری دینی)

۴_ سناریوی سیاه (تمامی خواهی در عرصه حکمرانی و افراط گرایی در صحنه اجتماعی)

بعد از ۸۸ با یکی از داستانویسان مطرح راجع به این آینده گپ مفصلی زدیم. و حالا این متن روشنتر از گپ ما حرف می زند.
✨از کانال صدانت
🌾 @faryad_naseri
مدیا کاشیگر درگذشت.
خیلی کوتاه مدیا به درست یا غلط در حافظه ی ما با مایاکوفسکی گره خورده است.
@faryad_naseri
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
این نامه از مایا کوفسکی را بشنویم به یاد مدیا کاشیگر @faryad_naseri
دندان کشیده ام برایت درد می کند ای زن!

اگر نبودم من
پس چه می کند این دل
میان پوست من به سر سختی؟

#کتاب_سرزدن
#فریاد_ناصری
نقاشی زنی مقابل آینه #تولوز_لوترک
@faryad_naseri
نامه‌ی دهم
آلی جان
قربانت. سخت است در سی و دو-سه سالگی کم کم بگویی خب چیزی که نمی‌شود و کسی که نمی‌آید را فراموش کن و باقی این نفس را بگذار سر چیزهای دیگر اما هیچ‌کدام از چیزهای دیگر نمی‌تواند خلوت وسیع وجود تو را پر کند. هر چقدر بیشتر آن چیزهای دیگر را پیش می‌کشی خلوت بیشتر می‌شود. ناگزیر خنده، ناگزیر خنده را انتخاب می‌کنی. خنده مقاومت است. خنده اینجا سیاست می‌شود و سیاسی می‌شود. تو می‌خندی با تمام وجود که خنده مسری است و می‌دانی بیشینه‌ی آدمها آن خلوت وسیع غم‌انگیز را دارند. خنده خلوت را چه کار می‌کند اما نمی‌دانی؟ کمی بی‌اثر شاید. مسکن. استراتژی ایرانی در برخورد با همه‌چیز: رفع موقتی.
می‌دانی آلی دقیقن همین ‌جا می‌خواهم حرف را عوض کنم و بنویسم از غنچه قوامی چیزی شنیده‌ای؟ از احمد بیگدلی چی؟ راستش اسکاتلند هم دارد از انگلیس جدا می‌شود. کلی کشور هم برای گاییدن داعش بسیج شده‌اند اما آن همه سر را چطور می‌شود شمرد که از تن جدا شدند؟ داعش فقط یک کار بزرگ کرد چند اسم - اسم چند تکه خاک- را برای همیشه در سرم حک کرد: شنگال و کوباني...
شاید عجیب باشد این حرف اما اگر هزار سال دیگر هم حرف از نام بردن چند شهر جهان باشد من این دو اسم را به خاطر می‌آورم بدون فکرکردن. بدون عذاب یادآوری. عذاب یادآوری این است که مثلن ببینی دوستان خیلی راحت ده کتاب لیست می‌کنند که اینها اهم و اوهوم زندگی ما بوده‌اند و بعد سر تو قفل کند کدام کتاب؟ کدام کتاب؟ بعد آنقدر تکرار شود این سوال که ترس برت دارد مبادا من هیچ کتابی نخوانده‌ام. سرت خلوت شود. خلوت را نگاه کنی و بپرسی مبادا من هیچ‌وقت عاشق نبوده‌ام.
بعد که بخواهی برگردی به زمین بگویی به بودن این شهرها که یقین دارم. این خاکها هستند. همدان هست. کبودراهنگ هست. کوبانی هست…
۹۳/۶/۲۷ 
#فریاد_ناصری —-----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
زمین که می‌خورم
تاریخ ادبیات فارسی زخم می‌شود
و زانوم
با کتابخانه‌های آتش گرفته می‌سوزد

از من اگر همین زانویم پیدا شود
مثل گل‌سنگ کوچکی
تمام تاریخ غمگین یک قوم را
باز خواهد گفت
@faryad_naseri