مکانی که در یکی از سریالهای تلوزیونی دیدهاید. اولین اصطبل پرورش اسب اصیل ایرانی است. متعلق به مهری قراگوزلو
@faryad_naseri
@faryad_naseri
دیگر محال است تا آخر عمر کسی حاضر شود مرا بگیرد. اما مهریجان، چه اهمیت دارد؟ در عوض، من هر روز که او را میبینم، مثل این است که توی شیشهی عطر میغلطم و حل میشوم. دیگر از زندگی چه میخواهم؟ همیشه فکر میکنم که مرگ جلویم ایستاده. من زندگی را چنگ نمیزنم، اما از آنچه هم که به من زندگی میبخشد، پرهیز نمیکنم. یک روزی همهچیز تمام میشود. مهریجانم، بهخدا تمام میشود. من و تو و او و عشق و این مسخرهبازیها، و آنوقت دیگران میآیند مینشینند یک فنجان قهوه یا یک دیگ حلوا میخورند، به قدر یک رسالهی دکتر فروزانفر راجع به مولانا! پشت سر ما بد میگویند و همهی دقِدلیها و واماندگیهایشان را بروز میدهند و بعد غائله ختم میشود. یک سنگ یکمتری و یک گودال تاریک و یک غرولند نکیر و منکر. میبینی که دارم مزخرف مینویسم. اما من این زوال دردناک را در همهچیز حس میکنم و میبینم. و از این حرص و شتابی که در حرکات و زندگی مردم وجود دارد، از این حرصی که به خاطر حفظ قراردادهای پوچی از قبیل خانواده، آبرو، گوهر عفت، وفاداری و چند تا کلمهی دیگر نظیر همینها که نوشتم میزنند، فقط خندهام میگیرد.
فروغ
@faryad_naseri
فروغ
@faryad_naseri
تقدم الاراذل و تأخر الافاضل
تزیین الفروع و تضییع الاصول
پیشوا گشتن اراذل و تابع شدن افاضل
زینت دادن فروع و ضایع نمودن اصول
#علی_پسر_ابوطالب
خاطرات ممتحن الدوله. حسینقلی خانشقاقی
@faryad_naseri
تزیین الفروع و تضییع الاصول
پیشوا گشتن اراذل و تابع شدن افاضل
زینت دادن فروع و ضایع نمودن اصول
#علی_پسر_ابوطالب
خاطرات ممتحن الدوله. حسینقلی خانشقاقی
@faryad_naseri
مفهوم نقد یا انتقاد به گونهای ساختارگشا هست. ولی منفی نیست - از ابتدا با «آری گوییaffirmation» و «آری» پیوند یافته است.
#ژاک_دریدا گفتکو با کریستفر نوریس
@faryad_naseri
#ژاک_دریدا گفتکو با کریستفر نوریس
@faryad_naseri
اما تنها من
تنها من میدانستم
که آینهها با زیبایی تو چه میکنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
تنها من میدانستم
که آینهها با زیبایی تو چه میکنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
پرندهای را دیده ام
که ابرهای زیادی او را میشناختند
او پرندهایست
که برفها و سبزهها منتظر اویند
زنی را دیدهام
که دستهای زیادی
او را میشناختند
و قلبهای زیادی
اما
هیچکدام
منتظرش نبودند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
که ابرهای زیادی او را میشناختند
او پرندهایست
که برفها و سبزهها منتظر اویند
زنی را دیدهام
که دستهای زیادی
او را میشناختند
و قلبهای زیادی
اما
هیچکدام
منتظرش نبودند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
مرا با درياهاي مرده كاري نيست - هوشنگ ايراني
#تیمور_آقا_محمدی از درستترین کتابها دربارهی این خروس جنگی @faryad_naseri
#تیمور_آقا_محمدی از درستترین کتابها دربارهی این خروس جنگی @faryad_naseri
نامهی بیست و یکم
آلی جان
امروز روز تعطیل است که اینها را دارم سر و سامان میدهم تا برایت بفرستم. یکی از همسایههامان عروسی دارد گویا. ترکاندهاند. از صبح که بلند شدم به چند تا از دوستان زنگ زدم که به تنهایی طی نشود روز تعطیل. همه داغان. من هم ناچارن نشستم به ور رفتن با اینها. حتا اگر ماشین بود و لازم نبود به تاکسی و مترو و این چیزها میزدم تنهایی یک طرفی میرفتم. پس نوشتن ناچارن است و ناچاری است. میدانم که تو الان میخندی. مخصوصن بیشتر میشود خندهات که ببینی روز تعطیل را به چه فکرهایی سر کردهام.
وقتی در نوزدهسالگی فهمیدم که اتمها و مولکولهای تشکیلدهندهی من، سلولهای من چیزهایی از من دارند. شکل و رخساره و یادهایی از من دارند و حتا وقتی که من دیگر نباشم این اتمها هنوزاهنوز در سلولهای مردهی من میچرخند و شکل و رخساره و یادی از من هنوز در جهان هست اما بی شکل و هیبتِ منسجم من. نمیدانستم یک روز در سی و سه سالگی میرسم به اینکه این بازگشت اتمیک، آغاز از همان نیست، از همان تکسلولی است. همان تکسلولی که تکثیر شد و ما شدیم. آن تکسلولی چه حافظه و خاطرهای داشت که در مسیر ما شدناش فربه و غنی شد و شد این چیزها که هست.
همین تکه را برایت نوشتهام و رها کردهام به تاریخ 4/3/93 حالا دارم فکر میکنم اگر بهجای فکرکردن به سلول و اتم حواسم به چیزهای دیگر بود دوباره الان اینجا نبودم که بگویم این را نوشتم و باز بنویسم. نوشتن سنگ عذاب من است گویا. میدانی در کار هم من اینطوریام. ولکن ماجرا نیستم. دقیق و ریز. برای همین وقتی کار میکنم مخصوصن کار ساختمانی که باشد. از رعایت جزییات کیف میکنم و اینهمه هم عذاب ندارم. حداقل آنجا سر ماه پول درست و درمانی توی جیبت هست نه مثل اینجا که جز سردردش چیزی ندارد.
تاریخ هم همان تو بگیر 4/3/93
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
آلی جان
امروز روز تعطیل است که اینها را دارم سر و سامان میدهم تا برایت بفرستم. یکی از همسایههامان عروسی دارد گویا. ترکاندهاند. از صبح که بلند شدم به چند تا از دوستان زنگ زدم که به تنهایی طی نشود روز تعطیل. همه داغان. من هم ناچارن نشستم به ور رفتن با اینها. حتا اگر ماشین بود و لازم نبود به تاکسی و مترو و این چیزها میزدم تنهایی یک طرفی میرفتم. پس نوشتن ناچارن است و ناچاری است. میدانم که تو الان میخندی. مخصوصن بیشتر میشود خندهات که ببینی روز تعطیل را به چه فکرهایی سر کردهام.
وقتی در نوزدهسالگی فهمیدم که اتمها و مولکولهای تشکیلدهندهی من، سلولهای من چیزهایی از من دارند. شکل و رخساره و یادهایی از من دارند و حتا وقتی که من دیگر نباشم این اتمها هنوزاهنوز در سلولهای مردهی من میچرخند و شکل و رخساره و یادی از من هنوز در جهان هست اما بی شکل و هیبتِ منسجم من. نمیدانستم یک روز در سی و سه سالگی میرسم به اینکه این بازگشت اتمیک، آغاز از همان نیست، از همان تکسلولی است. همان تکسلولی که تکثیر شد و ما شدیم. آن تکسلولی چه حافظه و خاطرهای داشت که در مسیر ما شدناش فربه و غنی شد و شد این چیزها که هست.
همین تکه را برایت نوشتهام و رها کردهام به تاریخ 4/3/93 حالا دارم فکر میکنم اگر بهجای فکرکردن به سلول و اتم حواسم به چیزهای دیگر بود دوباره الان اینجا نبودم که بگویم این را نوشتم و باز بنویسم. نوشتن سنگ عذاب من است گویا. میدانی در کار هم من اینطوریام. ولکن ماجرا نیستم. دقیق و ریز. برای همین وقتی کار میکنم مخصوصن کار ساختمانی که باشد. از رعایت جزییات کیف میکنم و اینهمه هم عذاب ندارم. حداقل آنجا سر ماه پول درست و درمانی توی جیبت هست نه مثل اینجا که جز سردردش چیزی ندارد.
تاریخ هم همان تو بگیر 4/3/93
#فریاد_ناصری —-------------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Deleted Account
Video
از ایام چه میماند جز همین آنات، کی شد این سالها طی؟ اینجا نخستین بازگشت و رجعتم بود به همدان بعد از آنکه از او و کسانش رفته بودم. بازگشتم اما نیافتمش، نیافتمشان. از هر چیز ردی مانده بود که به شکلی غمانگیز چیزی از رفته در خود نداشت.
اما وقتی که دوربین میچرخد این چهرهها که میگذرند تنها چهره نیستند تاریخ مناند.
@faryad_naseri
اما وقتی که دوربین میچرخد این چهرهها که میگذرند تنها چهره نیستند تاریخ مناند.
@faryad_naseri
هوشنگ چالنگی
هرمز علیپور
حمید عرفان
و من
در روز نکوداشت هوشنگ چالنگی در کتابفروشی علمی و فرهنگی
@faryad_naseri
هرمز علیپور
حمید عرفان
و من
در روز نکوداشت هوشنگ چالنگی در کتابفروشی علمی و فرهنگی
@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
سه کتاب حکمتکلمه
که بعد از نمایشگاه بیشترین استقبال را داشتهاند:
۱. مسائل بوطیقای داستایفسکی. میخاییل باختین🍁🍂🎍
۲. نامههای پاوند و جویس🌾🍁
۳. کتاب خواستن. لئونارد کوهن🌾💐
این کتابها را به دوستانتان معرفی کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
مراکز_پخش #ققنوس #صدای_معاصر #پیام_امروز #فرهنگ #مولی
🌈🌈ما را در ایسنتاگرام، فیسبوک و تلگرام دنبال کنید.
🌈🌈🌈عکسها و یادداشتهایتان را برای انتشار در نشریات برایمان ارسال کنید.
🌈🌈🌈🌈حکمت کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
☄☄☄☄☄☄
@hekmatkalame
که بعد از نمایشگاه بیشترین استقبال را داشتهاند:
۱. مسائل بوطیقای داستایفسکی. میخاییل باختین🍁🍂🎍
۲. نامههای پاوند و جویس🌾🍁
۳. کتاب خواستن. لئونارد کوهن🌾💐
این کتابها را به دوستانتان معرفی کنید.
#نشر_حکمت_کلمه
مراکز_پخش #ققنوس #صدای_معاصر #پیام_امروز #فرهنگ #مولی
🌈🌈ما را در ایسنتاگرام، فیسبوک و تلگرام دنبال کنید.
🌈🌈🌈عکسها و یادداشتهایتان را برای انتشار در نشریات برایمان ارسال کنید.
🌈🌈🌈🌈حکمت کلمه ناشر تخصصی ادبیات و فلسفه
☄☄☄☄☄☄
@hekmatkalame
کپل ها،
شعری از ناخوم وینبرگ، 1961, شاعر هلندی، آمستردام
ایستاده یا نشسته،
کپل ها رو به عقب
خوابیده، کپل ها رو به بالا
من تقریبن دستم را گم کرده ام
و تو قبل از حرکت حرفی نمی زنی.
کنار من است
از ناف تا میان دو ران
که انگار از باقی تنت جداست
با انگشتهایی روی یکی از کپل هایت.
تا آنکه روی من به حرکت در می آیی
گردن و شانه و پستانهایت را بالا می بری
و به من آهسته می گویی
که خسته نیستی
سنگینی فقط.
***
Nachoem Wijnberg
#اکبر_ایل_بیگی
@faryad_naseri
شعری از ناخوم وینبرگ، 1961, شاعر هلندی، آمستردام
ایستاده یا نشسته،
کپل ها رو به عقب
خوابیده، کپل ها رو به بالا
من تقریبن دستم را گم کرده ام
و تو قبل از حرکت حرفی نمی زنی.
کنار من است
از ناف تا میان دو ران
که انگار از باقی تنت جداست
با انگشتهایی روی یکی از کپل هایت.
تا آنکه روی من به حرکت در می آیی
گردن و شانه و پستانهایت را بالا می بری
و به من آهسته می گویی
که خسته نیستی
سنگینی فقط.
***
Nachoem Wijnberg
#اکبر_ایل_بیگی
@faryad_naseri
الگوهای شادمانی ما چیست؟ یا به عبارتی دیگر ما چطور شادی میکنیم؟ وقتهاست که به این پرسشها فکر میکنم و این پرسشها من را به سمت پرسشی مهمتر سوق دادهاند که تصور ما از شادمانی چیست؟ عادت به این دارم برای جستن اندرونهی هر چیز نخست به فرهنگنامهها سر بزنم.
فرهنگ عمید چنین معنی کرده است: "۱. شادمانی؛ خوشحالی؛ خوشدلی.
۲. (اسم) [قدیمی] جشن."
دهخدا چنین تعریف کرده است: "شادی . (حامص ) شادمانی . خوشحالی . بهج . بهجت . استبهاج . بشاشت . مسرت . نشاط. طرب . ارتیاح . وجد. انبساط. سرور. فرح . سراء. (ترجمان القرآن ). مرحان . (منتهی الارب ). خوشدلی . شادمانی . رامش . مقابل اندوه و غم . مقابل سوگ . مقابل تیمار. کروز. کروژ"
و در ادامه نوشته است که " با آوردن و رسانیدن و کردن و گستردن و گشودن و نمودن صرف شود"
لهو و نشاط، جشن و طرب هم نوشته است دهخدا، اما خود همین واژگان هم باید معنی شوند مثلن شادمانی: "شادمانی . (حامص مرکب ) نشاط. خوشحالی . شادی . شادانی . خرمی . سرور. مسرت . انبساط. بشاشت . ابتهاج . فرح .بهجت . عشرت . طرب . در مقابل نژندی و غم"
پس چاره چیست؟ چاره باز گشتن به آن پرسش بنیادین است که تصور ما از شادی چیست؟ این پرسش از اینجا آمده است که من خود را مینگرم و اطرافم را و نشانههای چیزی که بتوانم شادی بنامم را کمتر مییابم و میبینم. از خودم میپرسم آیا شادی هست و من نمیشناسمش و نمیدانمش یا شادی نیست؟
اما کمی که دقیقتر میشوم میبینم یک واژهی دیگر هم هست که کمتر در فرهنگها در مقابل شادی نوشتهاند و آن هم شوق است. هر چند در بعضی مدخلها برای خود شوق شادی را آوردهاند.
عمید شوق را اینطور معنی کردهاست: " ۱. برانگیختن به عشق و محبت؛ میل و رغبت فراوان.
۲. (تصوف) رغبت سالک برای وصول."
و دهخدا اینگونه : " شوق . [ ش َ ] (ع اِمص ) آزمندی نفس و میل خاطر.ج ، اشواق . (منتهی الارب ). آرزومندی . (المصادر زوزنی )(مهذب الاسماء). آرزومندی . بویه . (از یادداشت مؤلف ). خواست . غرض . (از منتهی الارب ). نیاز. (فرهنگ اسدی ).رغبت و اشتیاق و منتهای آرزوی نفس و میل خاطر. (ناظم الاطباء). خواهانی . صاحب آنندراج گوید: آتش طبع، آتش دست ، آتشین پای ، سبکروح ، سرشار، رسا، بیخودی ، جهان پیمای ، بی هنگام تاز، بی محاباتاز، خروشان ، برقعگشا، راحت آزار، بی تاب ، بیقرار، طاقت ناپسند، خرمن سوز، موسی نگاه از صفات شوق است و زنجیر از تشبیهات اوست ، و با لفظ ریختن و دادن مستعمل است" و جای دیگر اینطور معنی کرده است: " شوق . [ ش َ ] (ع مص ) بستن طناب را به میخ و استوار کردن و آویختن : شاق الطنب الی الوتد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). بستن طناب را به میخ و محکم کردن آن را (از باب نصر). (ناظم الاطباء). || برپای کردن مَشک را به دیوار: شاق القربة. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || برانگیختن و به آرزو آوردن کسی را دوستی دیگری : شاقنی حبها. و یقال : شُق ْ شُق ْ فلاناً؛ یعنی آرزومند گردان او را بسوی آخرت . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). آرزومند گردانیدن . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). || آرزومند گشتن . (تاج المصادر). آرزومند شدن" از ذکر اصطلاحات عارفان و فیلسوفان به طور مفصل درمیگذرم و به مختصری از مدخل فرهنگ علوم فلسفی و کلامی دکتر سجادی بسنده میکنم: "میل مؤکد. میل مفرط. در فلسفه، شوق که همان میل مفرط باشد یکی از مقدمات فعل است که به دنبال علم تصوری و تصدیقی حاصل میشود که میل به طرف فعل یا ترک هر گاه قوی گردید و مفرط شد شوق گویندکه به دنبال آن حرکت عضلات است" (سجادی. 1375: 386)
پس نکته روشنتر شد نخست باید علم به چیزی حاصل شود از علم به آن امر است که میل به انجام یا ترکش در ما پدید میآید. آیا ما به شادی علم داریم. شادی چیست؟ شادمانی چیست؟ میبینید همین کلمات ساده و سوالهای ساده در کنه خود چقدر بغرنجاند. مایی که به سادگی میگوییم من فکر می کنم که فلان چیز این است یا این نیست یعنی عمل تفکر را به خود نسبت میدهیم بی آنکه لحظهای از خود بپرسیم آیا ما فکر کردن را بلدیم. انگار کسی از شما بپرسد: سیمپیچی بلدید؟ پاسخ غالب این است که نه؛ مگر دوره دیده باشید. تعمیر ماشین بلدید؟ باز هم نه؛ مگر کار کرده باشید. حالا میشود پرسید فکر کردن سختتر است یا این افعال؟ بلاشک فکر کردن سختترین کار دنیاست. پس چرا همه فکر میکنند که میتوانند فکر کنند؟
از این گریز بازگردیم به شادمانی و شادی، علم به شادی چگونه حاصل میشود؟ از طریق تجربهی آنها و یا از طریق تامل در این مفاهیم؟ آیا کسی میتواند بدون درک لحظهای که به معنای درست کلمه در آن لحظه شادمان بوده است در شادمانی تامل کند؟
فرهنگ عمید چنین معنی کرده است: "۱. شادمانی؛ خوشحالی؛ خوشدلی.
۲. (اسم) [قدیمی] جشن."
دهخدا چنین تعریف کرده است: "شادی . (حامص ) شادمانی . خوشحالی . بهج . بهجت . استبهاج . بشاشت . مسرت . نشاط. طرب . ارتیاح . وجد. انبساط. سرور. فرح . سراء. (ترجمان القرآن ). مرحان . (منتهی الارب ). خوشدلی . شادمانی . رامش . مقابل اندوه و غم . مقابل سوگ . مقابل تیمار. کروز. کروژ"
و در ادامه نوشته است که " با آوردن و رسانیدن و کردن و گستردن و گشودن و نمودن صرف شود"
لهو و نشاط، جشن و طرب هم نوشته است دهخدا، اما خود همین واژگان هم باید معنی شوند مثلن شادمانی: "شادمانی . (حامص مرکب ) نشاط. خوشحالی . شادی . شادانی . خرمی . سرور. مسرت . انبساط. بشاشت . ابتهاج . فرح .بهجت . عشرت . طرب . در مقابل نژندی و غم"
پس چاره چیست؟ چاره باز گشتن به آن پرسش بنیادین است که تصور ما از شادی چیست؟ این پرسش از اینجا آمده است که من خود را مینگرم و اطرافم را و نشانههای چیزی که بتوانم شادی بنامم را کمتر مییابم و میبینم. از خودم میپرسم آیا شادی هست و من نمیشناسمش و نمیدانمش یا شادی نیست؟
اما کمی که دقیقتر میشوم میبینم یک واژهی دیگر هم هست که کمتر در فرهنگها در مقابل شادی نوشتهاند و آن هم شوق است. هر چند در بعضی مدخلها برای خود شوق شادی را آوردهاند.
عمید شوق را اینطور معنی کردهاست: " ۱. برانگیختن به عشق و محبت؛ میل و رغبت فراوان.
۲. (تصوف) رغبت سالک برای وصول."
و دهخدا اینگونه : " شوق . [ ش َ ] (ع اِمص ) آزمندی نفس و میل خاطر.ج ، اشواق . (منتهی الارب ). آرزومندی . (المصادر زوزنی )(مهذب الاسماء). آرزومندی . بویه . (از یادداشت مؤلف ). خواست . غرض . (از منتهی الارب ). نیاز. (فرهنگ اسدی ).رغبت و اشتیاق و منتهای آرزوی نفس و میل خاطر. (ناظم الاطباء). خواهانی . صاحب آنندراج گوید: آتش طبع، آتش دست ، آتشین پای ، سبکروح ، سرشار، رسا، بیخودی ، جهان پیمای ، بی هنگام تاز، بی محاباتاز، خروشان ، برقعگشا، راحت آزار، بی تاب ، بیقرار، طاقت ناپسند، خرمن سوز، موسی نگاه از صفات شوق است و زنجیر از تشبیهات اوست ، و با لفظ ریختن و دادن مستعمل است" و جای دیگر اینطور معنی کرده است: " شوق . [ ش َ ] (ع مص ) بستن طناب را به میخ و استوار کردن و آویختن : شاق الطنب الی الوتد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). بستن طناب را به میخ و محکم کردن آن را (از باب نصر). (ناظم الاطباء). || برپای کردن مَشک را به دیوار: شاق القربة. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || برانگیختن و به آرزو آوردن کسی را دوستی دیگری : شاقنی حبها. و یقال : شُق ْ شُق ْ فلاناً؛ یعنی آرزومند گردان او را بسوی آخرت . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). آرزومند گردانیدن . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). || آرزومند گشتن . (تاج المصادر). آرزومند شدن" از ذکر اصطلاحات عارفان و فیلسوفان به طور مفصل درمیگذرم و به مختصری از مدخل فرهنگ علوم فلسفی و کلامی دکتر سجادی بسنده میکنم: "میل مؤکد. میل مفرط. در فلسفه، شوق که همان میل مفرط باشد یکی از مقدمات فعل است که به دنبال علم تصوری و تصدیقی حاصل میشود که میل به طرف فعل یا ترک هر گاه قوی گردید و مفرط شد شوق گویندکه به دنبال آن حرکت عضلات است" (سجادی. 1375: 386)
پس نکته روشنتر شد نخست باید علم به چیزی حاصل شود از علم به آن امر است که میل به انجام یا ترکش در ما پدید میآید. آیا ما به شادی علم داریم. شادی چیست؟ شادمانی چیست؟ میبینید همین کلمات ساده و سوالهای ساده در کنه خود چقدر بغرنجاند. مایی که به سادگی میگوییم من فکر می کنم که فلان چیز این است یا این نیست یعنی عمل تفکر را به خود نسبت میدهیم بی آنکه لحظهای از خود بپرسیم آیا ما فکر کردن را بلدیم. انگار کسی از شما بپرسد: سیمپیچی بلدید؟ پاسخ غالب این است که نه؛ مگر دوره دیده باشید. تعمیر ماشین بلدید؟ باز هم نه؛ مگر کار کرده باشید. حالا میشود پرسید فکر کردن سختتر است یا این افعال؟ بلاشک فکر کردن سختترین کار دنیاست. پس چرا همه فکر میکنند که میتوانند فکر کنند؟
از این گریز بازگردیم به شادمانی و شادی، علم به شادی چگونه حاصل میشود؟ از طریق تجربهی آنها و یا از طریق تامل در این مفاهیم؟ آیا کسی میتواند بدون درک لحظهای که به معنای درست کلمه در آن لحظه شادمان بوده است در شادمانی تامل کند؟