ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
شعر نیمایی آخرین حضور جدی عروض در شعر فارسی است. بعد از جریان شعر نیمایی شعر سپید این خیال را پرورد که می‌شود شعر نوشت بی اتکا به وزن هر چند این این ایده بسیار کهن‌تر از شعر سپید است یعنی اندیشمندان بزرگی چون بوعلی و خواجه نصیر هم شعریت شعر را متکی به تخیل کرده‌اند تا وزن و قافیه اما آیا نمی‌شود پرسید که بخش اعظم ناتوانی شعر امروز از بی‌بهره ماندن از دانش وزن است؟

در واقع حرفم این است عروض را به تمامی کنار گذاشتن چیزی‌ست و دانستن و داشتن آن چیزی‌ست که می‌تواند رنگ کلمات را در سطرها تغییر دهد.

برای همین مدام سفارش فروغ به احمدرضا احمدی را به یادم می‌آورم که نوشته بود وزن را رها نکن.

@faryad_naseri
❤1
من خندان می‌میرم
همین‌طور که می‌خندیده‌ام می‌میرم
همینطور که می‌خندیده‌ام که خندان بمیرم و می رفته‌ام که دست بزنم به مرگ می‌میرم

من خندان
من طوری ایستاده و خندان
که حماسه
همین باید باشد

هر روز دست می‌زنم به خودکشی سرد است
تلخ است
مرگ باید گرم باشد
مرگ باید به شکل ایستاده و خندان
من اینها را با تنی سرد و دهانی تلخ
در حالی که شبیه حماسه نیست
و اصلن نمی‌خندیدم
نوشتم

۹۴/۵/۲۳
#فریادناصری
#کرگدن.
منتشر شده در هفته نامه‌ی کرگدن. شماره‌ی۹. تیر ماه ۹۵

@faryad_naseri
نامه‌ی سی و ششم
آلی جان
نگاه می‌کنم به پشت سر. رویاپرداز بوده‌ام. نه آن‌چنان که پا به زمین نداشته باشم مشکل این‌جاست که هیچ‌وقت در جای درست نبوده‌ام. نوعی نابه‌جا بودن با من بوده است. و همین نابه‌جا بودن است که حالا تلاش می‌کنم درستش کنم. یعنی بایستم آن جایی که باید باشم. درست‌تر این است که از جا در آمده‌ام. دقیق از وقتی که دیگر نشد و نگذاشتند معلم باشم بی‌جا شدم.
و حتا در زنانی که همیشه ناچارن به هم رسیده‌ایم این نابه‌جایی به چشم می‌خورد. زنانی با حداقل اشتراکات، گاهی هم نه، اما باز هم هر دو نابه‌جا بودیم. وقتی خواستم برای خودم روشن کنم که دنبال چه چیزی هستم: یار، دلدار، دوست، زن، هم‌سر، تازه رسیده‌ام به این «جفت جویی». در این ترکیب تمامن فارسی که از فردوسی گرفته‌ام چیزی هست که جان را خط نمی‌زند اما انتزاع هم ندارد. همه چیزش روشن است. جفت. در این کلمه هم تناسبات مادی پیداست هم هر تناسب دیگری که بشود چیزی را جفت دیگری کرد. در این کلمه به‌هم آمدن و به‌هم خوردن هم هست. ارتباطی که این کلمه می‌سازد بین زندگان از حیوانات بگیر تا آدمیان در سطوح مختلفی می‌تواند معنی‌دار و روشن باشد. در مقابلش مثلن به یار دقت کن. نادقیق است. جاش مشخص نیست. انتزاعی است. حتا دلدار هم. خاطرخواه اگر چه زمینی‌تر است اما هنوز می‌خواهد تقدس روح را در برابر تن هرچند عامیانه حفظ کند. دوست‌دختر و پارتنر را هم که ما نساخته‌ایم کپی کرده‌ایم. پس فعلن زبان و ذهن را تازه تازه می‌خواهم سامان دهم. ذهن و زبان سامان‌یافته لابد به جهان سامان‌گرفته می‌رسد، نمی‌دانم اما فعلن فکر می‌کنم می‌رسد. حالا از این نقطه نگاه کن چقدر فارسی با یار و دلدار ریا کرده است. ناپوشیده رفته است. جا برای هر چیز نابه‌جایی باز کرده است. اما در جفت پذیرش مسؤلیت هست. تعهد هست بدون اینکه بار ایدئولوژیک داشته باشد. آنکه جفت می‌جوید خانه و خانواده می‌سازد اما خانواده‌اش بار نمادین و از درون خالی‌یی را ندارد که امروزه فرهنگ رسمی خانواده را دچارش کرده است. خانواده‌ی ساخته‌شده از جفت علیه پوشیدگی است. علیه ریاست. علیه تهی‌شدن است. این خانواده دقیقن علیه سلطه است. چرا که در آن قدرت در اختیار هیچ‌کس نیست. قدرت در میانه است. قدرت همان روابطی‌ست که بین دو تن، دو انسان به اشتراک گذاشته می‌شود: میل به زندگی.
۹۳/۱۰/۲
 
#فریاد_ناصری —----------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
جلسه ی نقد "آشویتس خصوصی من" حسن همایون @faryad_naseri
آشویتس.pdf
155.3 KB
متن حرفهای من در جلسه ی نقد "آشویتس خصوصی من" @faryad_naseri
چنان مکن که ببندم در امید به چشم
ز انتظار کشم سرمه‌ی سفید به چشم

دوانده ریشه‌ی سیماب نخل مژگانم
ز اشتیاق تو از بس نگه طپید به چشم

مرو که دردِسرت می‌دهد خمارِ نگاه
بیا که باده‌ی نظّاره‌ام رسید به چشم

سرشک از مژه‌ام می‌چکد نگاه‌آلود
خیال روی توام بس که آرمید به چشم

#شوکت_بخاری
@faryad_naseri
نامه‌ی سی و هفتم
آلی جان
عزیزم. دیر که می‌نویسم کلاف سرم گم می‌شود و کلافه می‌شوم. گنگی که می‌خواهد فریاد بزند. حرفها هجوم می‌آورند و من بهت‌زده می‌مانم. نگاه می‌کنم. هزار حرف و هزاران حرف اما حرفی که بیرزد به تلف‌کردن وقت. بیرزد به خرج نوشتن. این ارزیدن هم هیچ حرف گنده نیست. که حرف گنده بیشتر دروغ است و دغل. هر چه کوچک‌تر و ریزتر ارزنده‌تر. گفت کتاب خوب است. گفتم کدام کتاب؟ گفت ادبیات! گفتم چه نوع؟ گفت شعر! گفتم کدام شاعر کدام شعر؟ یعنی ریز و ریزتر. در کلیات همه‌چیز مبهم است. هیچ‌وقت به خاطر کلیات نباید جزییات را فدا کرد. رسیدن به توافقات کلی حتمن در راه خودش خشونتی در حق جزییات خواهد ورزید. پس اوصیکم بالجزییات آلی جان اما نه آنقدر که جزییات نگذارد بفهمی در کل چه خبر است.
جزییات گیره‌ی سر زنی‌ست که هزاران مرد و زن در یک راه‌پیمایی می‌ایستند تا پیدایش کنند. شاعرانه است. اغراق دارد اما با همین نادیده‌گرفتن‌ها آن همه صدای علیه شاه شد یک صدای غالب. چرا که وقت اختلاف نبود. باید دست در دست هم می‌دادیم تا پیروز شویم. خشونت بر جزییات مثل سرطان رشد می‌کند و همه جا را می‌گیرد. به دغل‌کاری‌ها و مغالطه‌ها هم حواست باشد. می‌گوید قانون و بازدارندگی و پشت این جواز خشونت را صادر می‌کند. کسی منکر جنبه‌ی نظم‌آور قانون نیست سقراط به خاطر شهر و قانونش شوکران را نوشید اما کدام قانون آلی... کدام قانون؟
بگذریم. ولله که آمده بودم تا از اهمیت شاعر بنویسم و جایگاهی که مترجمان به ناحق و غلط بر آن نشسته‌اند. ذهن پرید و ماند. پس بماند.
۹۳/۱۰/۱۳
 
#فریاد_ناصری —-------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
👍1
هندسه‌ی بلاهت
(نقبی به داستان لانه‌ی کافکا از دریچه‌ی هرمنوتیک هایدگر)
فریاد ناصری

الف)
تجربه‌ی زیسته، کافکا و هایدگر
اصیل‌ترین کار دانش هرمنوتیک و اندیشمندانی که این دانش را قوام داده‌اند. کنار هم آوردن کلام مقدس آسمانی با کلام انسان بر زمین است. هم‌ارز کردن سخن آن دور از دست، آن دلیل نادیدنی با سخن انسان بر خاک، این فناشونده‌ی شبیه‌تر از هر چیز به خودش به پروردگار.
این کار اصیل اما ضمنیِ هرمنوتیک چه سلبی نگاه کنیم – پایین آوردن کلام مقدس در حد بررسی و شرح و تفسیر- چه ایجابی نگاه کنیم – بالا بردن کلام انسان ِ هیچ در حد پروردگار- هر کدام‌شان شأن و مرتبت و معنایی دارند که از هم جدا نیست و فصل مشترک این دو معنا به صفر رسیدن فاصله‌ی مکالمه‌ی انسان با خداست. روبرو شدن کلام‌ها بی‌هیچ فاصله و واسطه‌ای. هم‌ارز شدن کلام‌ها. هم-شانه شدن سخن‌ها. دیگر نه بالایی هست نه پایینی. این‌جا حرف بر سر سخن است و هم سخن شدن. دانشی که زمانی ملک‌طلق کلام مقدس بود حالا همان کاری را با سخن و کار و بار و زندگی انسان می‌کند که زمانی با کلام الوهی می‌کرد پس کلام انسان نیز الوهیت دارد یا کلام مقدس نیز انسانی شده است، اما این دانش جستن سرآغازها، سرچشمه‌ها، لحظات نخستینِ بارقه‌ی هر سخنی در طول تاریخ شکل‌گیری و سامان‌یابی‌اش مدام دیگر شده است و چهره تازه کرده است. به اول برگرداندن سخن از راه "سیر معکوس"-1 و ریاضت عارفانه بر سر متن تا رسیدن به آن ذهن اولین، یا کلام را چنان برساختن با امکانات زبانی که مقوم آن خواست گفت و سخن باشد، آن خواست ِ برین. در سیر نخست از زبان به سر رفتن است و در سیر دوم از سر به زبان آمدن. بعد تفسیر فهم می‌شود و فهم به وجود می‌رسد اما این جا در سر من دو چیز درخشش بیشتری دارد یکی این‌که زمانه و دوره‌ی ما بیش از هر زمان و دوره‌ای در این خاک محتاج قاعده‌مندی و روش است. این‌جا بس‌که آواز ِ رهایی، تالاندن بوده است، تنها راه ِ بستن هر غلطی مقید به روش بودن است. تنها انسان تربیت شده با روش است که استعداد آزاد بودن دارد. استعداد گشتن و سیر و جست و جوی حقیقت بیرون از چنگ روش‌ها، اما انسان روش ناموخته، در رهایی به هرز می‌رود.
—---------------------------------------- این بخش نخست مقاله‌ای‌ست که در کتاب هفته خبر ویژه‌ی کافکا منتشر شده است. نمی‌دانم بخش‌بخش بهتر است یا یک‌جا فایل کامل مقاله را بگذارم. @faryad_naseri
نامه‌ی سی و هشتم
آلی جان
تصدقت. در نامه‌ی پیشین گفتم که می‌خواهم از اعتبار شاعر بنویسم. شاعر به‌طور کلی نماینده‌ی عالم و جهان فارسی است. یعنی وقتی می‌گویم اعتبار شاعر می‌خواهم به اعتبار این نماینده، از اعتبار جهان فارسی بگویم. همان بی‌شأنی‌ی فارسی که نوشته بودم. انسان عالم فارسی ایرانی آن نقطه‌ی غرور و اتکا و استغنای درونی‌اش را از دست داده و هر چه که از آن خودش است را دست چندم و بی‌ارزش می‌بیند، اما هر آنچه غیر از مال خودش باشد و رنگ و بوی دیگری بزرگ را داشته باشد کول و گودد و نایس می‌بیند، حتا چهره‌های خودش را از نگاه و در نگاه دیگری بزرگ می بیند. به جز آن نه، نمی بیند. این حرف من در خودش هیچ حس آریایی عرب‌ستیزانه یا نگاه غربزده‌طور ندارد که بیاییم و بزداییم و فلان کنیم. این برداشت، سطحی‌دیدن است و هرکس این را بگیرد آدم در سطح مانده‌ای‌ست. حرفم بر سر این است که جهان زبان‌مان را غنی و فارسی کنیم. خیلی ساده، گذشته‌مان را چه کسی از زیر خاک کشیده و تصحیح کرده برای‌مان؟ غرب. ما چه می‌کردیم؟ پای منقل و پای منبر در حال چرت‌زدن بودیم. خودمان را خودمان پیدا کنیم. خودمان تصحیح کنیم. بعد هم گفته‌اند اهمیت ترجمه اما دیگر نه اینقدر که ملت شعر شاعر فارسی را نمی‌خوانند. یک خط مرا بغل کن فلان شاعر ترک و عرب و آمریکای سفلی را می‌بلعند. چرا؟ چون فارسی از نور افتاده و دیگری و دیگری آور هاله گرفته. اسفناک است که نقش ساعدی و شاملو و حتا آل احمد با تمام اشتباهاتش را حالا مترجمان بازی می‌کنند آن‌هم نه واقعی بلکه کمیک. چرا که فکر از آن خودشان که نیست عاریتی‌ست. فکر عاریتی هم نقش عاریتی می‌آورد. بگذار همین‌جا تکلیفم را با شاعران هم روشن کنم. من قبل از اینکه با بوطیقای شعری مواجهه‌ی انتقادی داشته باشم نگاه می‌کنم به بوطیقای رفتاری شاعر. درست یا غلط این کار را می‌کنم.می‌گویی چرا؟ مثلن بیژن جلالی، بوطیقای شعری‌اش در نظر من قابل قبول نیست اما من از بیخ و بن انکارش نمی‌کنم. آن جایگاهی را که بر آن ایستاده می‌پذیرم چرا که بوطیقای رفتاری‌اش سودجویانه و اوباشانه نیست. شعر ساده می‌نویسد اما سنگینی و فخامت رفتار شاعر را دارد. با شعرش رفتار هرزه ندارد. شعر عالمگیر با شعر شاعر همه جا حاضر دودوزه باز فرق دارد آلي! می‌ماند خواندن، خب همین بیژن جلالی به اعتراف خودش کم می‌خوانده، برای من سوال است آنکه نمی‌خواند چطور می‌تواند مدعی نوشتن باشد؟ خیلی از شاعران امروز ما به جز کتاب فارسی مدرسه‌شان چیزی نخوانده‌اند. خب همین می‌شود که می‌بینی. بهانه‌ای برای منفی‌بافان که چیزی نداریم. عرصه‌ای برای مترجمان که با دانستن یک زبان، نقش دست دوم و چندم در فضای فکری ما بازی کنند و الخ. آخ که این الخ بعضی وقت‌ها چه راحت می‌کند. تا یادم نرفته بگویم که هیچ نافی دیگری نیستم بلکه بر اینم که ترکیب و دیگری سهم اعظمی در قد کشیدن آدمی دارند اما مرزهای باریکی اینجا هست بین قبول و نفی دیگری و جای درست من و دیگری. زیاد حرف زدم. می‌بوسمت. 10/93
#فریاد_ناصری —-----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
❤1
با ایرج ضیایی شاعر دوست‌داشتنی در کاشانه‌ی پر از اشیاش
@faryad_naseri
نامه‌ی سی و نه
آلی جان
یک چیز، تنها یک چیز. چشم می‌گردانم و می‌بینم دوستانم بعد از چندسال زندگی از پای میز بلند می‌شوند و برای همیشه اتاق را تنها می‌گذارند. این غم‌انگیز است. آنها این جدایی‌ها را می‌خواهند خیلی انسانی و دوستانه جلوه دهند در حالی که این تنها رویه‌ی ماجراست که اینجا هیچ اتفاق انسانی‌یی در کار نیست. بله بله بله که من تنها نمایش زندگی آنها را می‌دیده‌ام و از پس پشت بی‌خبر بوده‌ام، اما حرفم این است چرا این همه ما در پس پشت مشکل داریم. همیشه داشته‌ایم. اصلن چرا اینقدر پس و پشت داریم. این پس و پشت چیست؟ حوزه‌ی خصوصی؟ کدام حوزه‌ی خصوصی؟ از قضا حوزه‌های خصوصی عمومی‌ترین حوزه‌هاست که رنج‌هایی که از نابلدی گپ می‌بریم. نابلدی گپ. برای همین، این جدایی‌ها غیرانسانی است. ویترینی از شکستهای یک ملت است در برقراری رابطه، در ایجاد گپ، یک ملت را با چند ویترین می‌شود نگاه کرد و کلیت کار و بارشان را سنجید. یکیش همین. یکیش همین که بلد نیستیم شکل بگیریم. تشکیل داشته باشیم و تشکیلات. می‌گفت حالا که همه دور برداشته‌اند برای جدایی، تو خیز برداشته‌ای که ازدواج کنی. گفتم انگار این فدیه است برای بخشیده شدن. انگار می‌خواهم جبران تمام این ناشدن‌ها باشم. چیزی شده. شکل گرفته. تشکیل یافته.
۹۳/۱۰/۲۰
 
#فریاد_ناصری —--------------------باز نشر نامه های آلی@faryad_naseri
بخش دوم مقاله‌ی هندسه‌ی بلاهت

آهنگ این متن تامل در داستان لانه است. خود همین نام ِ داستان را آوردن گونه‌ای از فهم است که در مورد متن مورد نظر به صورت پیشینی و بدون اثبات بیان می‌شود. متن مورد نظر داستان است پس مقاله نیست، شعر نیست. اولین حصار برگرد متن کشیده می‌شود تا شکار به چنگ آید. حلقه را تنگ کردن تا به دست آوردن آن گریز پا، آن حقیقت احتمالن موجود در متن- اما متن هم به هرحال راه‌هایی به خود دارد. در هر متنی آن زن عهد عتیق بر بالای تپه‌ای ایستاده و رهگذران را به خود می‌خواند. این فراخوان، پیش پا نهادن راه‌های رسیدن است- آیا رفتن از این راه‌ها رسیدن است؟ به رسیدن می‌رسد رفتن؟
قصد از این حرف اشاره به امکانات درونی هر متن است. امکانات کاملن تاریخ‌مند و در بند زمانه‌ی متن و هر زمانه و تاریخی هم مهر خاص خود را بر پیشانی‌اش دارد و داغ خودش را بر پشت و بازو و سینه‌ی اسیران‌اش می‌نهد. متن کافکا اگر چه بیرون از بزرگان اندیشه‌ی هرمنوتیکی غرب اعم از آگوستین قدیس و دیگران نیست که در نهایت همه ذیل و ظل یک جهان‌اند اما با هایدگر هم سخن‌تر است چرا که با هایدگر هم‌عصریت دارد. معاصرت دارد. اگر چه می‌شود در متن کافکا از دریچه‌های مفهومی شلایرماخر و دیلتای نگاه انداخت اما این دریچه‌ها دورند و دید کمتری نسبت به دریچه‌های هایدگری دارند چرا که معاصریت ندارند آن دریچه‌ها با سخن کافکا، با سر کافکا. از سخن دیلتای می‌توان یاری گرفت که بین "تجربه‌ی زیسته"ی کافکا و هایدگر قرابت‌هایی هست که این قرابت بین کافکای داستان نویس و دیگر اندیشمندان حوزه‌ی فهم و تفسیر وجود ندارد. تمثیلی اگر بخواهیم بیانش کنیم: آن جمله‌ای که در کتاب فهمیده می‌شود و آن کتابی که بین کتاب‌های دیگر ِ نویسنده و نویسنده‌ای که با سرگذشت‌اش و سرگذشتی که در تاریخ خاصی و تاریخ خاصی که نسبت به کل تاریخ ملت و کشوری فهمیده می‌شود.
مدام در ربط و پیوند است با جملات دیگر، کتابهای دیگر و نویسنده‌های دیگر و سرگذشت‌های دیگر و تاریخ زمانه‌های دیگر، هرچند در نهایت همه در آن تاریخ کلی یک قوم و سرزمین و قاره به‌هم پیوند می‌خورند. —------------- 1- سیر معکوس اصطلاحی¬ست عرفانی که من از رساله¬ی مجذوبعلیشاه قراگوزلو به¬خاطرش دارم. در واقع سیر معکوس می¬خواهد شناخت را به ریشه برگرداند. از آنجا و آن-چه که هستیم برگردیم و تا آن نقطه¬ی آغازین پر عشق که لحظه¬ی نخست شکل گرفتن بود ماست برسیم. @faryad_naseri
از ما بودند


و مثل آب خوردن پرنده

زیبا بودند

#کمال_رفعت_صفایی @faryad_naseri
معرفی سایت پژوهشی
✅ کتابخانه‌ پنن (Penn Libraries)
سایتی ساده و خوش ساخت و تقریبا کامل در زمینه ارائه کتاب‌های الکترونیکی است. امکان جستجو به شیوه‌های گوناگون در آن پیش بینی شده و تنها فهرست پیوندهای معرفی شده در آن به چند هزار صفحه می‌رسد. کتاب‌های موجود در زمینه‌های گوناگون علمی است.

http://digital.library.upenn.edu

@faryad_naseri
هر صبح
گونه های تو را می بوسم
گنجشکی
از گودی ها آب می خورد

#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@Faryad_naseri
1_5021802206320394269.pdf
1.5 MB
محمود فتوحی
صد سال ادبیات شناسی در ایران
از زمان تأسیس بخش زبان و ادبیات فارسی در دانش‌سرای عالی (1307ش) تا کنون نزدیک ده نسل از استادان بر کرسی‌های ادبیات دانشگاههای ایران تکیه ‏زده اند‌
Forwarded from Deleted Account
DarMahKasiNist.pdf
1.2 MB
Deleted Account
DarMahKasiNist.pdf
مجموعه شعر کمال رفعت صفایی
از سایت دوات
@faryad_naseri
نامه‌ی چهلم
آلی جانم
چهل رقم بعثت و بیداری است. رقم مرزی که دیگر بعد از آن تکلیف رگ و پی‌ات معلوم است. این نامه‌ی چهل اما هنوز بوی حیرانی و بلاتکلیفی دارد. بی‌خود و بی‌جهت تلاش می‌کنم چهره‌ی معقولی داشته باشم. شیدایی چو من هر چه بیشتر بجنگد که معقول باشد بیشتر شیدایی در رگ‌هاش می‌دود. تاریخ شیدایی فارسی منم. تاریخ عاشقیت فارسی حتا. بس‌که عشق ورزیده‌ام برای هیچ. مایه از جان گذاشته‌ام برای هیچ. هیچ را دیده کسی آیا آن‌طور که من دیده‌ام؟
هیچ، شکل‌اش شاید این است در کلام: «سل آلی». نتی پیش از نام غریب تو. سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی سل آلی. همین است. بارانی از کلماتی که حتا خودم نمی‌دانم در پی کدام چهره‌اند؟ اینها تعویذاند. شکفته از خون دیوانه‌ام بر تن خسته. آلی من آنقدر دیوانه‌ام که حتا عقل هم توان بستن‌اش را ندارد. این حال گریه دارد و گریه ممنوع است. این حال قرین غم است و غم ممنوع است. من از گریه پرهیز دارم. از غم پرهیز دارم. این نامه دهان جان شیدای من است. رها شده بی‌لگام. بی‌افسار. بی‌عنان. سر بر شانه‌ام بگذار و بخند. بخند تا زنده بمانم. من اگر بمیرم سهم اعظمی از تاریخ شیدایی در مرزی از زبان ترکی و فارسی به فنا می رود. بخند تا زنده بمانم و بگویم چطور عاشق هیچ بوده‌ام و ورزیده جان بوده‌ام به تعویذ و خیال. اگر مردی را دیده‌ای که صبح‌ها به زن‌های جوان لبخند می‌زند و سلام می‌دهد من بوده‌ام. من بوده‌ام که جواب سلام و لبخند را ناسزا گرفته‌ام تا لبخند و سلام را تسری دهم به جان‌های عبوس. اگر بعثتی باشد همین است. همین که بر سلام و لبخند و شیدایی پایداری کنی به وقتی که تلخی سقف کوتاه روزگار کدورت‌هاست. من زنده‌ی بیدارم. بیدار عشق ورزنده. سلام بر من به وقت شیدایی. به وقت سلام و لبخند. مرا بر آن شانه‌ات بمیران که آهوان و پرنده‌ها خندیده‌اند و تکرار کن سل آلی آنقدر که باران ببارد. این نامه بوی شراب می‌دهد آلی جان، جان شراب‌آلوده را نمی‌شود پنهان کرد. مثل دوست داشتن که از چهره عیان است. من به قربانت.
در سپیده مان ۹۳/۱۰/۲۶
 
#فریاد_ناصری —--------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri