ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
پول، پیل، پل. پیشتر اگر زنی کالایی از فروشنده می خواست اما چیزی نداشت به جای آن کالا بدهد پلش را می برید گرو می گذاشت تا وقتی چیزی به دستش آمد گیسش را پس بگیرد. مردها ریش می بریدند و گرو می گذاشتند یا سبیل. گیس گرو نهادن، پل سرانجام معنای پول گرفت، آن چه می دهی و با آن کالایی می گیری.

دیگر چیزی که برای مبادله به کار می رفت ریگ است، ریک، دریک، د ریگ. رایش، ریک، ریچ همه به معنی مال و دولت از همینجاست. این ریگ ها که لابد مشخصه ای داشته و کمیاب بوده است در مرده ریگ هم هست، ریگ هایی که از مرده می ماند. میراث. دریک در کنار پل(پیل، پول) در زمان ساسانی به کار می رفت به عنوان پول که با زریک یا زردیک که سکه ی طلای زرد بود فرق داشت.

هزاره ها پیش دریای فارس تا کمرکش سگروس(زاگرس) بالا آمده بود و بین سیستان تا خوزستان هنوز آب پایین نرفته و کناره دریا درست نشده بود. آب بالا بود و تا لار امروزه بالا بود و لار مرداب هایی بود که با زهکشی کردن کشت می شود. در همین فضای مرطوب لار است که خشت پخته می شود و قیر را به کار می گیرند برای میانه ی آجرها. در همین لار است که مبادله رونق می گیرد و نیاز به پول پیش می آید. نوعی صدف که لابد مشخصاتی داشته است به عنوان پول به کار می رود و رفته رفته در جاهای دیگر این صدف لار نامیده می شود. همین لار بعدها در میان مردمانی که حرف اضافه ی د داشتند می شود دلار: د لار.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
نامه‌ی پنجاه
آلی جانم
هوا سرد شده است بر دماوند تا کمر برف باریده دامن سیاهش اما پیداست. صبح‌ها انیس باتور می‌خوانم. عصرها انیس باتور می‌خوانم و در این میان می‌نویسم زمان بر خاطرات نمی‌گذرد بر ما می‌رود. درک زمان چیز غریبی‌ست. ببین چه اسم‌هایی برایش داریم: زمان، وقت، هنگام، دم، روزگار، زمانه، مدت، دهر، حتا مهلت را هم می‌شود آورد. در زمان دهری زکریای رازی بحثی دارد که الان هرچه کردم خاطرم نیامد. این یادم نیامدن یعنی چه؟ یعنی چیزی در جایی از زمان مانده است. از بحث‌های صرف زمان که بیرون بیاییم، کمی در کنار زندگی ببینیم‌اش چه دستمان را می‌گیرد؟ در شهر از این سر شهر تا آن سر شهر بروی دو سه ساعت طول می‌کشد. در زیست و زندگی هستی. در شهری. در جنب و جوش. در روستا اما از این روستا تا آن روستا ده دقیقه، بیست دقیقه، اما این طبیعت است که مسلط است. دست انسان جاهایی ردش را گذاشته ولی زور طبیعت هنوز آشکار است. چارتا کرت و چار تا درخت و چار تا جوی و هنوز خاک و قهر طبیعت عریان به پیش چشم است. این بوده که می‌گفته‌اند حرف می‌زنیم تا راه کوتاه شود. در شهر اما انسان دست در دست گذاشته زور دستش را بر طبیعت غالب کرده، زمان در شهر کوتاه است، در سایه‌ی دست انسان است. در روستا زمان بلند است و در دست طبیعت خشن. بر من هر دو می‌رود و می‌ماند. و بین این دو گویی این منم که می‌خواهم طبیعت را بپذیرم و سعی کنم تا تغییرش دهم اما این مادر این که زاییده مرا همیشه به کودکان انسان‌اش بی‌اعتنا بوده است. انگار نشسته‌ایم کنار ساحل و کاخ شنی ساخته‌ایم با چه زحمتی یکهو بی‌اعتنا موجی نه چندان هم بلند می‌آید و می‌برد. می‌آید و می‌برد. بین ما كه فرزندان طبیعتیم و طبیعت جنگی پنهان در کار است. و من در کناره‌ی این پیکار، این جنگ صبح‌ها شعر می‌خوانم. عصرها شعر می‌خوانم. و زمان بر خاطراتم نمی‌گذرد بر من می‌رود. من با خاطراتم زمان را و طبیعت را شکست داده‌ام. دست وقت و مهلت طبیعت به خاطرات‌مان نمی‌رسد. من و ما در خاطرات‌مان نمی‌روییم. ابدی.
۹۳/۱۲/۵
#فریاد_ناصری —------------------باز نشر نامه های آلی@faryad_naseri
massoodi_farakhan_wp.pdf
979.8 KB
برگردانِ هفت فرگردِ «فراخوان» (القران) – محمود مسعودی
شامل فرگرد‌های «گشایا»، «زهدان‌پناه»، «ی.س»، «شبروی»، «خسروی»، «رویداد» و «مردمان»
از چاپ سوم (الکترونیکی) ، نشر سی‌و‌دو حرف @faryad_naseri
ما اشتباهي
سطر‌هاي شعر‌مان را پاك مي‌كرديم
شعر‌هاي كوتاه
به گوش دنيا قد نمي‌دهند

توي قطار خيال‌هاي‌مان بوديم و
هيچ وقت از نردباني كه به ديوار تكيه داشت
به‌هم نرسيديم

هو چي مي‌گي تو خره!
ما كه توي آپارتمان زندگي مي‌كرديم

ما پاك اشتباه مي‌كرديم
دنيا موذي‌تر ازآن بود
كه بگذارد
دو تا ديوانه
به هر فصلي كه دل‌شان خواست
گل كنند

مادر جان اينقد به اين ديوارا زل نزن!

كسي كه يك عمر به آسمان نگاه بدوزد
گردن روياهايش كج مي‌شود
اي خدا كمي بيا پائين
حرف درگوشي
بزنم توي گوشت

هي چي مي‌گي تو خره!

دكترها خيلي خرند
ببين با چه چيزهايي مي‌خواهند
دل آدم را قرص كنند

هر ساحلي يك جور ماسه دارد
قلعه‌ي همه‌شان اما
به اندازه‌ي يك چاي خوردن هم
دوام ندارد

هر خري كه سوار شديم
خر شيطان از آب درآمد
پياده‌مان كردند

زندگي بوسي بود
كه اشتباهي گرفتيم
از لب‌هاي زنان

بايد پس‌شان مي‌دادم
يكي يكي

مادر جان همه را كه با هم نمي‌شود
از روي‌شان كمي هم آب بخور

ما پاك بوديم؟
اشتباه
داشتيم كجا مي‌رفتيم؟
اشتباه

حالا دارم آب مي‌خورم خنك
حرف مادر را كه نمي‌شود
زمين انداخت
سرما مي‌خورد
الان هم وقت خاموشي است
كه اينجا

ايستگاه آآآ خره!
---------
شعری خط خورده از دفتر

#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
آه که هیچ‌وقت ستاره با ابر نبارید
خاک رشد نکرد
خاک رشد نکرد

#اسماعیل_سراب
#دست_از_تازگی_بردار
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
فرهنگ واژه‌های عامیانه
نوشته‌ی رضا حکیم خراسانی
از جنس و گونه‌ی کتاب مرات‌البلها یا لغات مصطلحه‌ی عوام که نویسنده‌اش ناشناس و کتابش نامی‌است.
@faryad_naseri
یک صفحه از «فرهنگ واژه‌های عامیانه» و چند مدخلش
@faryad_naseri
حاج سیاح که از فرط گشت و گذار سیاحش نامیده‌اند چه کارهای عجیبی از خود به یادگار گذاشته، گذشته از ارج خود سفرنامه‌اش، در برخورد با واژه‌های واژگانِ ناآشنا راه‌های جالبی پیش گرفته است که عبدالمحمد روح‌بخشان در کتابچه‌ی «حاج سیاح» فرهنگستان مفصل آورده است.
در بین این واژه‌ها که می‌چرخیدم دیدم پارک را باغ و باغچه نوشته است یا موزه را عجایب‌خانه و آکواریوم را ماهی‌خانه.

جدا از اهمیت این واژه‌سازی و استفاده از امکانات زبان برای بیان جهان تازه « توجه مخصوص و آگاهانه‌ی مؤلف به نهادهاو مؤسسات عمومی و عام‌المنفعه به منظور بالابردن سطح آگاهی خواننده...ست... مخصوصاً ضبط اسامی مدارس متعدد هشداری غیر مستقیم به ایرانیان نسبت به عقب ماندگی آنان و چگونگی راه جبران آن است.»

#حاج_سیاح
سفرنامه‌نویسی معلم اخلاق و واضع لغت
عبدالمحمد روح‌بخشان
نامه‌ی فرهنگستان. ضمیمه‌ی ۲۱
تهران. خرداد ۱۳۸۴
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
Audio
شعری برای فاطمه مغلاج، کودک سربریده روستای کفر عوید، ادلب. به تاریخ. 16/09/2012

مهجه کهف

فاطمه را در نور گذاشتن


پاهایش در جوراب‌شلواری قلمبه شده زیر دامن ظریف
-دختربچه‌ها این‌طور با لباس مادرانشان شوخی می‌کنند-
دراز به دراز پهن‌شده بود کف اتاق
توده‌ای گوشت سرخ و رگ و پی از گردنش بیرون ریخته
چهار کودک مرده و دو بزرگ‌سال در فیلمی بودند
از خانه‌ای در آوار حملات توپخانه‌ای
عزم رژیم در ریشه‌کن کردن شورشیان

من.نگاه.نمی.کنم. به عکس دختربچه سربریده،
اما چشمانم را که می‌بندم او آنجاست
آرزو می‌کنم این دروغ باشد. فتوشاپی کارِ
دروغ‌گویی
که می‌اندیشد دروغ به انقلاب کمک می‌کند.
سپس می‌شنوم که امشب در
کفر عوید
پدری خیابان به خیابان بی‌وقفه می‌رفت
ضجه می‌زد "آیا کسی سر دختر مرا دیده؟
تو آیا دیدی؟ سر دختر کوچک من، آیا کسی
دیده؟ اگر پیدایش کردی، لطفاً
سر را به من برگردان"
این سنت است در روستاهای سوریه
فریاد زدن
در مکان عمومی برای کودکان گم‌شده
یکی از آخرین آزادی‌های سخنرانی عمومی
در این چهل ونه سالِ حکومت استبداد
هنوز محو نشده.
پیش‌ازاین اما برای یافتن پاره‌های تن کودکان
استفاده نمی‌شد.
باید زندگی کنیم تا چنین جمله‌هایی بشنویم.
باید زندگی کنیم-
همه جای دنیا مردم از سیاست
حرف می‌زنند.
کلّه های حرّاف زیادی هستند.
اما هیچ‌کدام سری که ما می‌خواهیم نیست.
سری که از عملیات نهایی مهم‌تر است.
می‌خواهم در آن جهانی زندگی کنم که
سر دختربچه مهم باشد
بیشتر از فیلم‌ها
بیشتر از سیاست‌ها
بیش از مذهب، بیشتر از هر چیز
جایی که آنچه فراموش‌شده است بالای
آن کلاف رگ و پیِ خونین
فاصله ایست که هر جمله‌ای را متوقف می‌کند
هر شلیک تفنگ را، غیرقابل‌تصور است.
آیا تو سر دختربچه را یافته‌ای، آیا
دهانت را بسته‌ای و قدم‌هایت از رفتن ایستادند،
تا کمک کنی، تا طلب مغفرت کنی،
تا قلبت را نگاه‌داری دست‌کم
یک‌بار به یافتنش بیاندیشی،
تو آیا، تو آیا، تو آیا، تو
آیا-


#مهجه_کهف
#ترجمه
#حسین_مکی_زاده

@faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
یادداشت سایه اقتصادی‌نیا در وقت شعر بر «آمد و شد مشعل‌ها»
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
Forwarded from نشر حکمت کلمه
4_5987694871782097313.docx
14.7 KB
نشر حکمت کلمه:
یادداشت سایه اقتصادی‌نیا در وقت شعر بر «آمد و شد مشعل‌ها»
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
نامه‌ي پنجاه و یک
آلی جانم
چند دهه پیش از پیِ حادثه‌ای ناگهان در این خاک بذر خشونتی پاشیده شد که من هنوز نتوانسته‌ام و نمی‌خواهم به هیچ شکلی بفهمم‌اش که یعنی چه؟ هنوز می‌خواهم به شکل پرسشی دردناک در من بماند که چطور ملتی می‌تواند این‌طور ناگهان شقی شود؟ چطور ملتی می‌تواند دستش را برای زخم‌کردن دست دیگرش به کار بگیرد؟ چطور ملتی می‌تواند دستش را برای کوبیدن و له کردن چهره‌ی خودش بلند کند؟ چطور دوست، همسایه، همشهری تا دیروز ناگهان می‌تواند تو را به سلابه بکشد و ... داشتم خاطرات چند زن گریخته از دست داعش را می‌خواندم: فرمانده‌شان آشنا بود. قبل از این ماجراها کارگری می‌کرد. زن و بچه‌اش را می‌شناختیم. حالا فرمانده شده بود. زنش کمک کرد تا بگریزیم. آلی جان! خشونت اصلن شوخی‌بردار نیست. موتورش اگر روشن شود همه را له خواهد کرد. چند دهه باید طول بکشد تا ملتی بفهمد آه آن‌که من به خاطر هیچ لت‌اش زدم، آن‌که من به خاطر هیچ کوبیدمش، آن‌که من به خاطر هیچ کشتمش، سوزاندمش، بیخش را کندم، خودم بودم. آن چهره‌ای که له‌اش کردم خودم بودم. فقط یک چیز را می‌فهمم. این خشونت پیش از هر چیز در زبان ترکیب شده با نقل و هزل و هجو علیه هرچه زیبا و به سامان شکل گرفت و هرچه شلختگی و بی‌سامانی، ریاکارانه فضیلت شد. نشنیده‌ای مگر رییس فلان سازمان عریض و طویل گفته بود. «در» اصراف است. اتاق نباید در داشته باشد. این اشتباه گرفتن مفاهیم این اشتباه گرفتن پرهیز از تجمل‌گرایی یک‌جایی بدل به خشونت شد علیه فکر سامان و فکر زیبا و زیبایی فکر و سامان فکر. اینها نشانه‌ی غرب شدند. نشانه‌ی دشمن اما ما ساده‌زیستان بی‌سامان، بی در و پیکریم... بگذریم. دست مرهم اگر دارید بیارید تا بر زخم‌هامان بگذاریم. بنشینیم حرف بزنیم و این هوای سیاه رفته به جان‌مان را بتارانیم.
۹۳/۱۲/۷
 
#فریاد_ناصری —----------------باز نشر نامه های آلی @faryad_naseri
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
من گنگ خواب دیده.pdf
713.6 KB
رضا دانشور
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
دفتر‌های لوح به سردبیری کاظم رضا از اواسط دهه‌ی چهل تا سال‌های آخر دهه‌ی پنجاه مجموعا در ۱۶ دفتر منتشر شد که از این بین ۷ دفتر پیش از ۵۷ ( دوره‌ی اول ) و چهار دفتر پس از ۵۷ ( دوره‌ی دوم )
به همراه پنج ضمیمه [ تابستان همان سال – ناصر تقوايي/
سفر- محمود دولت آبادي/
نمازميت- رضا دانشور/
جاده- اکبر رادي/گزیده‌ی اسرارالتوحید فی المقامات شیخ ابوسعید ابوالخیر - ناصر ایرانی، مجید اصلانی، محمدرضا اصلانی ] منتشر شدند که همگی حاوی داستان‌های کوتاه اعم از ترجمه و تالیف بودند. دفترهای لوح را می‌توان پیشروترینِ مجموعه‌هایی دانست که به صورت تخصصی در حوزه‌ی ادبیات داستانی فعالیت داشتند. دوره‌هایی درخشان که تقریبا تمام شماره‌های چهارم دوره‌ی دومش را خمیرکردند. این روزها به سختی نسخه‌ای از این دفتر‌های درخشان پیدا می‌شود.
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
Audio
گفت‌و‌گوی رضا دانشور با محمد علی سپانلو
اکتبر ۲۰۰۸
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بخش‌هایی از یک گفت‌و‌گوی بلند با رضا دانشور