ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
کتاب شگفت انگیزی که در آن پیوند انسانی دو هیولای بزرگ ادبی را از نزدیک درک می‌کنیم. به‌خصوص تلاش پاوند در معرفی جویس ستودنی‌ست.
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
تا پیش از فراگیر شدن فضای مجازی هنوز این مجلات بودند که به تو امکان خوانده شدن و سنجیده شدن می‌دادند.
داشتم آرشیو مجلاتم را نگاه می‌کردم. چشمم به ردیف مجله‌ی آزما افتاد.
در شماره‌‌ی مرداد ۸۶ سه شعر از #فاضیل_حوسنو_داغلارجا به ترجمه‌ی من منتشر شده است:

۱.
نرم
چنان که پشم‌های یک بره
دست‌هایش را باور نمی‌کرد

شاد
چنان که دویدن
پاهایش را باور نمی‌کرد

آبی
چنان که آسمان
چشم‌هایش را باور نمی‌کرد.
۲.
پوست گوسفند
هر روز در زیر میهمانان
آهسته
آهسته
بره‌ی خود را شیر می‌دهد
پوست خرس اما
پیش بخاری هم
بالای کوه‌ها آفتاب می‌گیرد
۳.
عینک مادر بزرگم را
به چشم می‌زنم و
دنیایم را
گم می‌کنم

مانده‌ام با این عینک گیج
مادر بزرگ
دنیا را چطور می‌بیند؟
#ترجمه
#آزما
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
به خواست #محسن_عمادی عزیز افتادم دنبال باقی ترجمه‌هایی که منتشر کرده‌ام. شش شعر از #فاضیل_حوسنو_داغلارجا در نویسار شماره‌ی شش پاییز هشتاد و هفت پیدا کردم. نویسار را با دوستان همدانی‌ام در همدان کار می‌کردیم. البته من از نیمه‌ی راه و دقیقن همین شماره به جمع تحریریه پیوستم-ذکرش به‌خیر باد-
این شعرها ذیل عنوان کلی دریای سفید یا همان دریای مدیترانه آمده‌اند من بالایشان نوشته‌ام شعرهای دریای سفید (شعرهای دریایی)
۱.
هم به هوا
هم به شعله‌ی آتش
هم به درخت
اما بیشتر از همه
عشق ما
به آب می‌ماند
با این‌همه شوری که در پشت دارد
هیچ فرزندی ندارد
برای همین
در زندگی همه‌ی ما سرک می‌کشد

می‌گویند: هر کس که بمیرد خاک می‌شود
نه آقا نه!
آب شدن ما مثل روز روشن است.
#ترجمه
#نویسار
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
کتاب «پاوند/ جویس»

در خود چند وجه از شخصیت و نگره‌های ادبی ازرا پاوند را مشخص می‌کند.
نخستین این وجوه نگره‌های پاوند راجع‌به نثر است. باورش به ارتباط نثر و تفکر و حکومت.
اهمیت رسانه‌های ادبی در ایجاد فضا برای ارائه‌ی کارهای نو و تلاش‌های پاوند برای داشتن موقعیت و ایجاد موقعیت در این رسانه‌ها.
پیوندهای دوستی_ادبی چنان که پاوند و جویس هفت سال پیوسته نامه‌نگاری می‌کنند و بعد از هفت سال همدیگر را ملاقات می‌کنند.
در کنار همه‌ی این‌ها رسالت ادبی پاوند را می‌بینیم که تعهدی انسانی برای کشف و نشان دادن استعدادها و کارهای نو از خود نشان می‌دهد.
تلاشش برای انتشار کارهای جویس، نگرانی‌اش برای بیماری چشم‌های او‌ و پیگیری درمان آنها... همه‌ی این‌ها سبب می‌شوند خواندن این مکاتبات و یادداشت‌ها شکل رمانی نامه‌نگارانه به خود بگیرند.

کتاب در راه
#پاوند_جویس
#مرتضی_پاشا_پور
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
@Hekmatkalame
چند بیت از غزلی منسوب به حلاج را با هم بخوانیم:

گر ماه من بتابد از بام تا به خانه
گردد جهانیان را پر آفتاب خانه

از گلشن وصالش باد ار برد نسیمی
از شرم آب گردد گل در گلاب‌خانه

مطلوب را چو هر جا باید طلب نمودن
زهاد و‌ کنج مسجد ما و شراب‌خانه

گفتم که ساز خانه در چشم من چو مردم
گفتا کسی بسازد بر روی آب خانه؟
#منصور_حلاج
@Faryad_naseri
«شجره‌نامه‌ی همه‌ی کسان پارس»

من فریاد شاعر جهان هستم
شاعر بزرگ
شاعر مقتدر
شاعر ایران
عراق و سوریه و افغانستان
شاعر چهارپاره‌ی تنت
پسر گاد
شاعر بزرگ
شاعر میشان،
نوه‌‌ی آتای
شاعر بزرگ
شاعر میشان
نواده‌ی آتای و آبای
شاعر بزرگ
شاعر شبان.
----
وصیت کوروش، اندرونه‌ی هر ایرانی است.
----
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
«زمان طبیعی»

بدون وارد شدن به لایه‌های معنایی ممکن در ترکیب «زمان طبیعی» با حدی تقلیلی خواستمان از این ترکیب عوامل و مظاهری از طبیعت هستند که با رفتار و بروزاتشان ما را صاحب درکی از وقت می‌کنند.
خورشید منبع درک ما از روز است. ماه و ستارگان در درک ما از شب دخالت دارند. تغییرات جوی و آب و‌ هوا ما را صاحب درکی از فصول کرده‌اند. بگذریم از این‌که ممکن است بعضی انسان‌ها و مناطق صاحب نظم دیگری از شب و روز و فصول باشند اما این پدیده‌ها جز معانی طبیعی و عینی خود صاحب معانی دیگری هم هستند که آنها را بدل به مفاهیم نمادین کرده‌است، یعنی ما از طریق بهارِ فصل به معنای نمادین آن‌هم رسیده‌ایم. بهار جز معنای موسمی‌اش به هر چه شادابی و طراوات و تازگی هم اشاره دارد. این خود جای بررسی دارد که چگونه وقت‌ها بدل به مفاهیم نمادین شده‌اند.
اما بحث ما درک اولیه و طبیعی زمان است هر چند که نمی‌شود در این درک آنها را از دیگر معانی‌شان تهی کرد.
زمان طبیعی درکی و نسبتی از زمان است که در آن انسان اگر چه با تقسیم‌بندی‌هایی برای فهم دست به کار اشاره به وقت‌هاست اما این تقسیمات ساخته‌ی او نیستند. تقسیماتی هستند که خود طبیعت در اختیار او گذاشته است. وقتی انسانی می‌گوید: دو شب و دو روز در راه بودیم. به وقت و‌ مدتی اشاره دارد که قسمتهایش همه طبیعی‌اند اما این دو شب و دو روز دقیقن چقدرند سوای معنایی کنایی‌شان؟
زمان طبیعی از این منظر که صاحب بخش و قسمت و واحدهایی‌ست برای شمارش با زمان کمی اشتراکی دارد اما دقیقن زمان کمی نیست چرا که در خود معانی ضمنی و نمادین و کنایی زیادی دارند.
از طرفی زمان کیفی هم نیستند یعنی زمانی که در ما و بر ما می‌رود همین بر ما و در ما رفتنش سبب شده تک‌به تک درکی متفاوت از کیفیت زمان داشته باشیم. با این‌همه به خاطر نوع بخش و واحدهایش که ریشه در کیفیت وقت‌ها دارد اشتراکاتی با زمان کیفی هم دارد ولی دقیقن همان نیست. زمان‌های کمی و ‌کیفی در واقع از دل همین زمان طبیعی درآمده‌اند.
#زمان
#زمان_طبیعی
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
ضد توصیه‌های پسانوروزی:

سعی کنیم حال و هوای نوروزی را تا یکی دو هفته دیگر کش بدهیم، من تضمین می‌کنم که میزان بهره‌وری کاهش نیابد.

درعین حال، از این‌که تعطیلات تمام شده غصه نخوریم، تنوع رمز خوش‌احوالی ما است.

تلاش کنیم برای عصرهای شنبه برنامه خوشایندی تدارک کنیم تا مقداری از عبوسی عصر جمعه و صبح شنبه کسر شود.

رژیم خبری را کماکان ادامه دهیم. علاقه زیاد به خبر دور از خودآزاری نیست. دنبال سرگرمی‌های بهتر باشیم.

از القای افکار آخرالزمانیِ "هرسال دریغ از پارسال" و "دیگر تمام شد" دست برداریم. اگر این‌طور بود لابد تا حالا واقعاً هم تمام شده بود.

از تحریک خودمان با وعدة تغییراتِ بزرگِ خوب خودداری کنیم. اگر تا حالا نشده است لابد بعدا هم نمی‌شود.

از تلف‌شدن وقتمان خیلی ناراحتی نکنیم. وقت اصولاً برای تلف‌کردن است. مشکل اصلی وقتی است که نتوانیم به‌خوبی وقتمان را تلف کنیم.

فراموش نکنیم هدف ما در زندگی شادی است، پس تناقض است که به‌خاطر کاستی اسباب شادی خیلی غصه بخوریم.

رسالت تاریخی روشنفکری اندکی شادکردن خود و اطرافیان است. قضیه را بیش از حد جدی نکنیم.

فکرکردن اغلب راهی برای حل مشکلات نیست، سرگشتگی میان مشکلات لاینحل است. گاهی دنبال راه‌های فکرنکردن باشیم.

🗞 از صفحۀ فیس‌بوک #مرتضی_مردیها
@Faryad_nasrei
بعضی پرسش‌ها هستند که هیچ‌وقت نه خودشان نه جستجوی پاسخ‌هایشان رهایمان نمی‌کنند. پرسش‌هایی که بیشینه‌شان یک ساختار دارند: x چگونه در فلان کار موفق شد؟
سوال وسوسه کننده‌ای‌ست و می‌تواند حیطه‌ها‌ی خرد و ‌کلانی را دربر بگیرد. فلانی چگونه در کارش موفق شد؟ فلانی چگونه در زندگی‌اش موفق شد؟ فلانی چگونه در اداره‌ی شرکتش پیروز شد؟ فلانی چگونه‌ در اداره‌ی شهر موفق شد؟ فلانی و فلان خاندان چگونه در اداره‌ی کشوری موفق شدند؟
در تمام این پرسش‌ها یک ساختار تکرار می‌شود. پاسخ‌ها هم با تمام تفاوتهای در جزییات باید در یک ساختار، روندی را تعریف کنند.
این سوال و ‌پاسخش آنجا مهم‌تر و غریب‌تر به نظر می‌آیند که پای یک امپراطوری بزرگ در میان باشد.
کوروش و داریوش به‌خصوص چگونه موفق شدند؟
کتاب «نیمه‌ی تاریک بهشت» نوشته‌ی #بروس_لینکلن، ترجمه‌ی #آروین_مقصودلو پاسخی بسیار جذاب و‌ اندیشمندانه به این پرسش آخر می‌دهند.
پاسخی مبتنی بر تفسیری عمیقن سیاسی از «دروغ»، قصه‌ سازی‌ها و قدرت زبان در ایجاد مشروعیت و ساخت و سازهایی که قرار است زیبایی‌شان تاریکی مخوف قدرت امپراطوری را پنهان کنند.
این کتاب به شما می‌گوید چگونه امپراطور هخامنشی با ساختن روایتی الهیاتی هر صدای مخالف را در نطفه خفه کرد. چرا که پاسدار راستی بود و تنها آنان نماینده‌ی خدا و راستی بر زمین بودند و باقی همه دروغ‌زنانی که باید نابود می‌شدند.
بروس لینکلن به شکل حیرت انگیزی مفهوم سازی یک امپراطوری بزرگ را می‌شکافد تا به ما نشان دهد، مشروعیت قدرت چگونه ساخته می‌شود بدون آنکه وجود داشته باشد.

کتاب در دست انتشار
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
@Hekmatkalame
نشر حکمت کلمه:
بازنویسی ثنای نخست از صحیفه ی سجادیه
(فریاد ناصری)
-
ثنای نخست
قبل از تمام نخست ها به سل آلی

ستایش می کنم تو را ای نخستین و ای آخرین بعد از تمام آخرها
ستایش می کنمت ای سرحد نخستین و سرحد فرجام
ستایش می کنم تو را که چشم ها از دیدنت ناتوانند و وصف ها از گفتنت عاجز
آفریده ای به قدرت و توانت، با اراده و خواستت بی اینکه پیش از آن آفرینشی باشد
روان کرده ای در راه خواست و اراده و در راه دوستی و محبتت
هر که نفس می کشد را قوت و غذا داده ای
گزنده ی فراخ روزان و بخشاینده ی تنگ روزان جز تو نیست
هر که را آغاز و پایانی ست و آغاز رفتن به سوی پایان است، به سمت روشنایی های خواسته یا تاریکی های رقم زده
و این درستی اجر و جزا از توست که پاک ترین نام ها را داری ، نعمت ها و بخشش های پی در پی را ، سوالی از تونخواهد بود اما از دیگران چرا؟
سپاس تو را که اگر سپاس را به ما نمی آموختی ، بودیم در نعمتهای پی در پی بی هیچ ستایشی، می زیستیم در بخشش های پی در پی بی هیچ ثنایی
اگر ستایش نبود انسان چیزی نبود جز جانوری بی خرد حتا گمراه تر
ستایش خدایی را که خودش را به ما شناساند، شکر و سپاسش را به ما فهماند، درهای دانش به الهیتش را بر ما گشود، به یکتایی و یگانگی اش راهمان برد، از شک و تردید و کج راهی دورمان ساخت
چنان ستایشی که با آن زندگی کنیم بین خلایق سپاسگزار و پیشی گیریم بر هر که پیش افتاده به بخشش و عفوش
سپاسی که تاریکی های آینده را روشن کند و برخاستن را آسان کند، خانه و جای مان را در کنار گواهان آبرومند اندازد، روزی که هر کس به آنچه کرده می رسد بی هیچ ستمی
سپاسی که به برترین جاها می رود و در نامه های نوشته شده به دست فرشتگان حفظ می شود
سپاسی که روشنی چشم هامان باشد وقتی که دیده گان خیره می مانند و رو سفیدی مان باشد وقتی که چهره ها همه تاریک است
سپاسی که از آتش دردناک نجاتمان دهد و ما را به کنار بخشندگی ات آورد
سپاسی که با آن شانه به شانه ی فرشتگان رویم چنانکه جا بر آنان تنگ شود، سپاسی که در سرای جاودانی و جایگاه پر برکت با پیامبران همنشینمان سازد
ستایش خدایی را که نیکوان جهان را برای ما برگزید و روزی های پاکیزه را برای ما روان ساخت
با تسلط و توانایی ما را بر آفریدگان برتری داد، به قدرت و توانایی اوست که مخلوقات فرمانبر ما هستند و اطاعت می کنند از ما به نیروی او
ستایش خدایی را که بست درها را به روی ما جز آن در که پشت آنست، پس چگونه توانیم ستایشش کنیم؟ کی می توانیم؟
ستایش خدایی را که اسباب فروبستگی و دست های گشایش را در ما به هم آورده است و ما را از روانهای زنده بهره داد
اندام کردارها را در ما استوار گردانید، پروریدمان به روزی ها پاک، توانگرمان ساخت به بخشش اش، سرمایه مان داد به نعمت اش
و گفت تا گوش فرا دهیم، منع مان کرد تا بیازمایدمان اما ما پا کج گذاشتیم و بر مراکب نهی نشستیم شتاب نکرد در عقوبتمان بل که هنوز منتظر ماست که بازگردیم به بزرگواری و مهربانی
ستایش خدایی را که ما را به بازگشت راه نما بود توبه ای به فضل و احسان او یافته ایم و اگر هیچ نعمتش را به حساب نیاوریم جز همین توبه احسانش درباره ی ما بزرگ و فضلش بر ما عظیم بوده
راه و سنت توبه این نبوده بر پیشینیان، برداشته ازما انچه به آن طاقت نداریم و تکالیف ما در حدود توانایی ماست، از ما جز آسان نخواسته و جای بهانه و برهان نگذاشته
@Faryad_naseri
زیانکار انکه او را نافرمان شود خوش روزگار آنکه رو آورد به او
سپاس خدایی را، به هر چه او را نزدیک ترین فرشتگان و گرامی ترین آفریدگان و پسندیده ترین ثنا گویان ستوده اند
سپاسی که بر سپاس های دیگر برتری داشته باشد مانند برتری خودش بر همه آفریدگان
پس حمد و سپاس او راست در عوض آنچه داده بر ما و گذشته گان، به علمش حساب همه چیز را دارد
@Faryad_naseri
سپاسی که حد آن را انتها و عدد آن را شمارش و پایان آن را دسترس و مدت آن را تمامی نیست
سپاسی که فرمانبری است و عفو، سپاسی که خشنودی و بخشش است، سپاسی که راه بهشت است و پناه از عذاب، آسودگی ازخشم و ناهی گناه، سپاسی که پشت سپاس است و مددکار ثنا
سپاسی که با آن در بین دوستان و نیک بختانش کام روا گردیم و شهیر دوستی اش
که اوست یاری دهنده و ستوده شده

۹۳/۶/۷

@hekmatkalame

@Faryad_naseri
نشر حکمت کلمه:
ثنای دوم
صحیفه¬ی سجادیه- بازنویسی فریاد ناصری
سپاس خدای را که به محمد بر ما منت نهاد، منتی که گذشتگان و آیندگان از آن بی¬نصیب¬اند و تواناست به هر چیزی هر چند عظیم و باخبر است از هر چیزی هرچند خرد
@Faryad_naseri
و ما را ختم امت¬ها قرارداد و گواه¬مان کرد بر آن¬ها که انکار کرده¬اند و بی¬شمارمان کرد به نعمت¬اش بر کم¬شماران
درود فرست خدایا بر محمد که سخنت را امین بود، برگزیده¬ی آفریدگانت، دوست تو از بندگانت، امام رحمت و مهربانی، سردمدار نیکی، کلید برکت
چنان که آماده¬ی امر تو بود
و در راه تو تن خویش آماج آزار ساخت
و در خواندن به تو با خویشانش دژم شد
و شادی¬ات را با قوم خود کارزار کرد
دور گزید از کسانش که دین تو را زنده دارد
کسانش را به انکارشان راند
بیگانگان پذیرفته را نزدیک خود کرد
در راه تو با دوران یاری نمود
ستیز با نزدیکانش
خود را خسته کرد در رساندن سخنت
@Faryad_naseri
به رنج افتاد در دعوت به تو
مشغول موعظه¬ی آنانی شد که دعوت کرده¬ای
به غربت افتاد، جایی دور از خویشان، دور از آنجا که قدم گذاشته به دنیا، دور از آنجا که انس و خو گرفته، میلش ارجمندی دین تو و جستن یاری برای غلبه بر اهل کفر
و شد آنچه که خواسته بود بر دشمنانت
و شد آنچه اندیشیده بود برای دوستانت
آن لحظه که از تو مدد می¬خواست و به ناتوانی¬اش از تو توان گرفت و برخاست
با آنها در میان خانه¬هاشان جنگید
در منازلشان بر آنها تاخت
تا امر و فرمان تو آشکار شد و کلمه¬ات بلند گردید، هر چند مشرکان اکراه داشتند
خدایا به رنجی که کشید به بالاترین مقامش برآر
تا نه فرشته¬ای و نه رسول و پیغمبری همسان او نباشد
و او را شفاعت نیکو بر آن کسان از اهلش و مومنان که پاکیزه¬اند عطا کن
ای انجام دهنده¬ی وعده، ای وفاکننده¬ی به حرف، ای بدل کننده¬ی زشتی¬ها به چندین برابر از خوبی¬ها
که صاحب نیکویی¬های عظیمی
9/6/93

@hekmatkalame
@Faryad_naseri
دو دوست نادیده
مرد کلمات غریب #سردار_صالحی و جناب آقای #اکبر_ایل_بیگی
سردار در هیچ تعریفی نمی‌گنجد که بگویم داستان‌نویس، محقق یا چه... اکبر ایل بیگی نازنین شاعر و‌مترجم است.
تنشان درست
@Faryad_naseri
اگر چه هوسرل و مرلوپونتی تن را آگاهی می‌کنند اما به ما نمی‌گویند بعد از تن آگاهی چه می‌شود و این ناگفتن به‌طور ضمنی در خود این حدیث را دارد که بعد از تن آگاهی هم از دست می‌رود. مشکل از اینجاست که تن سراسر آگاهی فرض می‌شود و ما پیشفرضانه ادراک را به عهده‌ی آگاهی گذاشته‌ایم. اینجاست که می‌مانیم آیا بدون تن ادراکی هست یا نه؟ برای من هنوز روشن نیست که ادراک بدون تن ممکن است یا نه اما اگر تن را حافظه و صاحب حافظه بدانیم و نه لزومن آن حافظه‌ی انسانی بلکه گونه‌های مختلفی از انباشت اطلاعات که قابل بازیافت و باز خواندن است آنگاه می‌توانیم بگوییم تن تمامن حافظه است یا درست‌تر ماده حافظه دارد و این حافظه در تمام تبدلات به شکلی حفظ می‌شود.
بگذارید اینطور بگویم. تن ماده است و ماده متن است. هر متنی راه و روش خواندنی دارد. خاک در سواد زمین شناس جوری خوانده می‌شود و در سواد دهقان جوری، سنگ هم، پوست و تن هم. تن فرو می‌ریزد و از هم می‌پاشد اما در سواد ژنتیکی بازخوانده می‌شود که چه و که و‌ چگونه بود است. ما در این امکان بازخواندن در جهان باقی می‌مانیم و از جهان رفتنی‌ در کار نیست. این حافظه، این مموری در ماده نامیراست و من نمی‌دانم که حافظه ادراک می‌کند یا نه؟ تنها با آنچه از علم به دست است و این تن که پیش‌روست. حافظه‌ی ماندنی برایم روشن و واضح است. جهان سراسر حافظه است. یک مموری لبریز که به شکلهای مختلفی می‌شود به اطلاعاتش دسترسی پیدا کرد. و انسان نیز در این میان همیشه قابل بازخواندن است حتا اگر قرنها پیش مرده و از هم فروریخته باشد. برای همین انسان به شکل حافظه باقی‌ست و از جهان نمی‌رود.

#فریاد_ناصری
#ماده
#حافظه
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
آن کیست که در من به من می‌نگرد و‌ واقف این نگرا بودن خویش است، واقف به این که من است که به من می‌نگرد در من؟ چه کسی می‌تواند خبر دهد که بی من این نگرا دیگر نیست؟ اگر نیست پس کیست آن که می‌نگرد؟ سوژه، فاعل شناسا، آگاهی، روان، روح، ذات، طبیعت؟ چیزی هست که منم و من برای آن قابل دیدنم. تجسد و‌تجسمم. منی که دریابنده‌ی من است. چگونه می‌شود گفت تنها تن من است. تن من تنها تکه‌ای از اوست. تن من با او تن است. تن من تن اوست. من اویم.
این نگرا چیزی خارج از این جهان نیست. اگر این جهانی نبود اینجا نبود. پس حالا که اینجاست از جنس همین‌جاست. چیزی‌ست که با همه پنهانی می‌شود دُمش را گرفت و به سرحداتش رسید. چیزی که یک جایی دم به تله‌ی جنس و‌ ‌نوع و ماده داده است که اینجاست. گرمایی، سرمایی، موجی، نوری هر چه هست دریافتنی‌ست. بهشت و دوزخ و شور و شین من همه از اوست. اویی که من است. فرهنگ و ‌تربیت و آداب و رسوم بر هر فکر و ‌عملی ارزشی گذاشته اوی نگرا همه هر چه هست را بصری می‌کند تا بفهمد. این خاصیت انسان است. پس قوه‌ی ادراکیش با کمک قوه‌ی تخیل این ارزشها را بدل به ملکات می‌کند. تبدیل به ایماژ و تصویر و آنگاه قرین‌شان می‌شود. یکی در بهشت است، قرین ملکات خوش است. یکی در جهنم قرین ملکات کریه. اینها از کجا آمده‌اند؟ اینها حاصل ارزش‌هایی‌اند که خود آدمی طرح افکنده است. تنها سوال اینجاست که آن عمل که رخ خوش نشان می‌دهد آیا به ذات هم خوش است یا همه هر چه هست قرار بین من و‌ ماست؟ گمان من این است فعلهایی هستند که بالذات خوشند و فعلهایی که بالذات ناخوش و َفعلهایی که خاص قومی‌اند صرفن قراردادند اما نگرا که تفکیک نمی‌کند، بر اساس آنچه به او رسیده تصویر می‌سازد. تصویر قرین شما چیست؟ تأنی بورزید و خوب ببینید.
#نگرا
#ماده
#ملکات
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
چهره‌های روشنفکری
چهره را در اینجا من به عنوان، مدل، فیگور و ژست به کار برده‌ام بی آنکه که مثلن در فیگور و ژست ادا را دخیل بدانم. قصدم حرف از طور و چه طور بودن چهره‌های روشنفکری در ایران است. آن‌قدر که خودم دقت کرده‌ام.
تاریخ فارسی تازه را که نگاه کنی بالاخص در ایران؛ چهره‌هایی می‌بینی که همه داعیه‌ی آوردن و داشتن فکر تازه دارند اما هر کدام در قشر و قومی دیگراند. هر چند در گام اول خیلی ارسطویی همه‌ی اینان مشغول نوشتنند. و هنوز بین شعر و ناشعر و داستان و نه داستان و نمایش و سرایش جنگی نیست. امر نوشتن بر اینان غالب است و گونه‌ای هم که غالب است بر این جهان نو آمده، نمایش است، بعد داستان و بعد شعر. یعنی جهان نو و تازه در فارسی با نمایش می‌آید و بعد با رومان به قول آخوندزاده. در حلقه‌ی بعدی است که شعر ایستاده. درست که نگاه کنیم از آخوندزاده به این طرف داعیان قبل و بعد مشروطه دستی بر آتش نمایش داشته‌اند حتا نوآوران شعر هم همه جد و جهدی در قالب و ساختمان نمایش و نمایش نویسی کرده‌اند.
پس طور اول از چهره‌های روشنفکری ما به نمایش گره خورده است.
چهره‌ی بعدی هم، باز از دل حرفهای داعیان نخست و پیشا مشروطه برآمده، چهره‌ای که با تعلیم و تربیت و آموزش پیوند خورده است.
چهره‌ای دیگر داستان نویسی است که پیش از این ریشه‌اش را در حرفهای آخوندزاده دیدیم. شعر کمی از قرب افتاده بود. به خصوص قدمتش سبب می‌شد در فارسی سیمای کهنگی داشته باشد. تاختن آخوندزاده به قاآنی به یادآوردنی‌ست. اینجا هنوز خبری از احیاگران و چهره‌ی التقاطی نو و‌کهن نیست. نوع و گونه‌ای که اسدآبادی و لاهوری و بعدها شریعتی نمایندگانش بودند.
اما دو چرخش عجیب و‌عظیم می‌افتد یک اینکه شعر با تکانه‌ها و تک‌هایی به مرکز نو آوری می‌رسد. به عبارتی دیگر دوباره به مسند می‌نشیند. دیگر اینکه آن‌همه کوشش و جهد در راه نو کم‌کم رنگ می‌بازد و التقاطیان قدرت هدایت را به دست می‌گیرند. کمی منبر و کمی شعر و کمی شور. به جای نقد و انتقادی که آخوندزاده پی افکنده‌بود. به جای گونه‌های تازه‌ای که فکرهای تازه می‌پروردند. به جای مدرسه که از میرزاحسن رشدیه تا صمدبهرنگی داستان‌نویس_معلم_مصلح را در خود داشت.
اگر دقت کنید. این چهره هنوز بر فارسی حاکم است. رسانه‌ها تبلیغش می‌کنند. کمی آسمان و ریسمان، کمی حدیث و‌ قرآن، غزلی هم از حضرت لسان الغیب. و این است دانا. دانا همین است.
باید این چهره‌ها را از قدرت برانداخت. و بر صندلی حد و حدود خودشان نشاند.
#فریاد_ناصری
@Hekmatkalame
@FARYAD_NASERI
آن تلخ‌وش که صوفی ام‌الخبائثش خواند
اشهی لنا و احلی من قبله‌العذارا
#حافظ
@Faryad_naseri
#مولوی   دیوان شمس   غزلیات

 

در دو جهان لطیف و خوش همچو امیر ما کجا

ابروی او گره نشد گر چه که دید صد خطا

چشم گشا و رو نگر جرم بیار و خو نگر

خوی چو آب جو نگر جمله طراوت و صفا

من ز سلام گرم او آب شدم ز شرم او

وز سخنان نرم او آب شوند سنگ‌ها

زهر به پیش او ببر تا کندش به از شکر

قهر به پیش او بنه تا کندش همه رضا

@Faryad_naseri