ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
تفکر شاد است یا عبوس؟
در جهان پیرامون ما سخنان زیادی وجود دارد که همه و همه قصد نشان دادن فضلیت تفکر را دارند. از سخنان دینی تا سخنان حاصل از فرهنگ عمومی.
نگاهی مختصر بیندازیم به این سخنان: یک ساعت تفکر برتر از هفتاد سال عبادت است.
در قرآن بارها پرسیده می‌شود: آیا تفکر نمی‌کنید؟
حتا اگر بخواهیم درون چارچوب دین سخن بگوییم اقوالی وجود دارد که عبادت را اندیشیدن دانسته‌اند و تقوی را علم آموزی. قول اول از حسن پسر علی‌ست و سخن دوم از پیامبر اسلام.
در اقوال عامیانه هم چنین داریم که فکر نان کن که خربزه آب است.
یا حافظ که سروده‌است:
آخرالامر گل کوزه‌گران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی
بدون آنکه بخواهم وارد حوزه‌ی واژگانی بشنوم و مترادفات فکر را برشمارم و یا ترکیبهای ساخته شده در این حوزه را یادآوری کنم. تنها قصدم نشان دادن حضور و اهمیت این عمل در بخش‌های مختلف زیست‌جهان انسان ایرانی است.
درحوزه و ساحت ادب ما ترکیب‌هایی چون فکر بلند و فکر پریشان و فکر مصور و جام فکر و دامن فکر ... داریم. این مقدمه اهمیت فکر و فکر کردن را می‌خواهد نشان دهد.
اما می‌شود پرسید کدام فکر؟ اندیشیدن به چه؟ آیا هر فکر و اندیشه‌ای فضیلت است؟ پس می‌توانیم به کمک زبان تفکیک قائل شویم و بگوییم فکرهای روشن و بلند و فکرهای تاریک و پریشان.
اما این تفکیک هم متکی بر ساحتی دیگر است یعنی من بر اساس سازمان و نظامی دیگر فکری را روشن و فکری را تاریک می‌دانم. می‌توان آن ساحت را ساحت حقوق عام انسان در نظر گرفت تا این تمایزها روشن‌تر و قابل‌فهم‌تر شود.
با فرض اینکه این تمایزها برای همه یکسان و روشن است. می‌رسیم به این‌که آن فکر که به آن توصیه می‌شود: فکرهای روشن و بلند است.
و این فکرهاست که سبب گشایش و شادی است. اما اگر کمی گوش تیز کنیم و در دایره‌ی لغات و اصطلاحات روزمره‌ی مرسوم تامل کنیم می‌بینیم ترازهایی در حال ساخته‌شدن در جهان پیرامون ماست که خلاف گفته‌های تا الان‌ست. مثل می‌شنویم: این جمله خیلی سنگین است. ما زمانی این جمله را می‌شنویم که گزاره یا ضرب‌المثل یا شعری مفهومی در میانه سخن آورده شود. چرا هر چیزی که مفهومی است و در خود نیاز به فکر کردن دارد باید سنگین تلقی شود؟
حتا من با عبارتهایی در معرفی آثار هنری مواجه شده‌ام که ترازهایی چون فلسفی و تلخ را برساخته‌اند. مثلن نوشته بود: فیلمی فلسفی و ‌تلخ.
چه آن عبارتهای پیشین، چه اینها همه الگوهایی فرهنگی و زیست جهانی‌اند. هنوز خود فکر کردن مشخص نشده است که چیست؟ اگر هایدگری تعریفش کنیم و ارجاعی آن را روشن کنیم می‌شود گفت فکر -چیزی‌ست که-... اما قصدما اینجا این نیست بلکه قصدمان مقایسه این دو دسته از الگوهاست. اگر فکر عبادت و برتر از عبادت است. اگر فکر سبب گشایش و رهایی‌ست چرا این روزها آن را سنگین و عبوس و در خود فرو رفته می‌فهمیم و با این طور دریافتن شادی و سبکی را بی ارزش و در تضاد با اندیشه درک می‌کنیم؟ آیا شادی قابل تامل نیست؟ و تامل چهره‌ی شادمانی ندارد؟
باری بهتر است نوبتی دیگر خود فکر کردن را دریابیم و الگوهای نو و خاص خودمان را بربسازیم.‌
#تفکر
#یادداشت
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
این عمق فاجعه است
#فریاد_ناصری

سنت کتابت و نوشتن با قلم و کاغذ یک عادت چند هزار ساله است. تنها همین نبود که کنارش بگذاریم این تکه‌ای از یک مجموعه‌ی عظیم به نام فرهنگ است. فرهنگ که پوست می‌اندازد و نو می‌شود. ابزار تازه که می‌آیند ابزاری که ما نساخته‌ایم و سوارشان نیستیم بیشتر برای ما شکل ابزار تفنن و بازی دارند. برای همین جهان تازه تا کودکی‌اش را در ما-مای کلی- طی کند. وقت‌ها خواهد سوخت. بعد که جا و مکان این ابزارها و فرصت‌ها تفکیک شد که کجا تفنن است و کجا فراغت و کجا جدی. هر کس به‌قدر وسع و استعدادش از آن چیزی خواهد طلبید. خود نقد و نقادی هنوز چندان در بین نویسندگان جا نیفتاده است. اصلاً ما هنوز تاریخ مدونی نداریم از ناقدانمان که از کی و کجا و تا به امروز چه کسانی بوده‌اند.  خب جامعه‌ای که به چنین نیازی هنوز پی نبرده است و در جاافتاده‌ترین مجله‌هایش به‌ نقد عرصه نمی‌دهد. بگیر دانشگاه، بگیر مکان‌های فرهنگی، بگیر جمع‌های جاافتاده و نهادینه چه انتظاری از فضاهای هنوز مبهم و نامشخصی مثل اینترنت داریم. من بارها شنیده‌ام از دوستان  شاعر و نویسنده‌ام که منتقدان اطرافشان را نمی‌شناسند و این عمق فاجعه است. 

@Faryad_naseri
#اشکو‌بهای_هندسی

پس حی و هو هم آزموده سردار
کاشفان فضا مدام مرزهای پوچی را گسترش می دهند
که لایتناهی در بیکران گم شده

من آن تنابنده ام
که وقتی می گویم حی
وقتی می گویم هو
وقتی به فارسی می گویم عشق
گلویم فشرده می شود

مرز بین حروف برداشته می شود و
پیوندهای درخشانی که مبارک است
کشف می شوند

هوو
سی و دو حرف چطور این همه حزن را در تاریخ حمل می کند

چطور این همه تاریخ را بیان
چطور تاریخ حزن فارسی را شکل می دهند
سی و دو حرف چطور؟


حروف مرزی بین پوست گلو و حنجره بوسیده می شوند
و لایتناهی را صدا می زنند در اشکوب های هندسی    سردار

عروس معنی من دست می کشد بر تعویذ رفته به پوست
در سینه به چاپ سنگ نوشته اند عشق
و پانوشت های لاتین اش را با خط میخی به پیشانی ام کنده اند

سی و دو حرف را پاشیده اند در شب دهانم سردار

و هر شب کهکشانهای زیادی کشف می شوند

پوچی در مرزهای تنم معنی گرفته به شکل فارسی ی حی
به شکل فارسی ی هو
پس چطور بگویم عشق من تنابنده؟
#فریاد_ناصری
#سر_زدن
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
تمام تعطیلات اوقات نفس و استراحت را شعر خوانده‌ام. دیروز رفتم پشت بام خانه‌ی کوچک -پشت بام خانه‌ی کوچک از بالکن خانه‌ی بالا راه دارد- با خودم گفتم: وقتی هیچ چیز، کسی را تکان نمی‌دهد چطور می‌شود شعری اثرگذار نوشت و برعکس.

خواندن شعر بر من واجب است. نمی‌توانم ترکش کنم اما واقعن به خواننده، به مخاطب حق می‌دهم پول نازنینش را صرف این چیزهایی که این‌روزها می‌خوانم نکند. جالب اینجاست من ناشر و من شاعر و چار نفر دیگر هم کلاه کج می‌گذاریم که چه اثری از ما تراویده است.
شعرهایی که هنوز در سطر و با جناس‌ها و تداعی مراعات‌نظیری ساخته می‌شود.

ای دیداری که دیوار منی

عجب چیزی نوشتم.
یا شعرهای تمامن دودزده‌ای که حاصل ذهنی از دست رفته است. بگذارید سعی کنم چِتانه و چرنگی بنویسم:

اینهاش نگاش چشاش بریز براش.

پانوشت: ادامه‌ی این شعر در ذهن شاعر محفوظ است.

خب شما هم می‌توانید تمرین کنید و شروع به نوشتن شعرهای چنین مدرن و آوانگارد کنید و کمی بعد هم خود را شهره کنید.

#یادداشت
#جدی
#طنز
@Faryad_naseri
#سخنان_مهر_بانی

سخن هفتم: مهر بان به آنچه می‌بیند اعتماد بیشتری دارد، هر چند می‌داند آب و هوا و سرما و گرما بر چشم اثر دارد.

سخن هشتم: مهر بان بهشت را خوشی‌های درونش و جهنم را زشتی خودش می‌داند.

سخن نهم: مهر بان به رستاخیز باور دارد و هر بار که از خود می‌پرسد سخنی که گفتم نیک بود یا نه؟ در رستخیز است.

سخن دهم: مهر بان نمی‌پرسد بر کدام دینی؟ کردار را می‌نگرد.

سخن یازدهم: مهر بان شادی را پاس می‌دارد و خوشی را محترم می‌شمارد.

سخن دوازدهم: در جهانِ مهر بانی غم نخستین جریره است.

@Faryad_naseri
برای ما که سبکی و رهایی و‌ بی‌برگ و باری عرفانی-الهیاتی در ادب فارسی زیبا هم شده، یعنی این ایده‌ها فرم‌های زیبایی‌شناختی خود را هم پیدا کرده‌اند هر نوع ادبیاتی که شکلی از این پشت پا به دنیا زدن را در خود داشته باشد حتا در ظاهر امر، همیشه جذاب بوده‌است، دقیقن جذاب. بی آنکه فکر کنیم چنین ادبیاتی چرا و چگونه در فلان زبان و کشور به وجود آمده است؟
آثار نسل بیت برای ما همیشه این جذابیت را داشته است. یعنی پیش از آنکه بپرسیم چرا و چطور یا آبشخورهایش چیست؟ مفتون و مسحور زیست خالقان این آثار و فضای درون این آثار بوده‌ایم: سبکی و رهایی و پشت پازنی.
علی‌رضا بهنام در کتاب «دیوانه در زمین بازی» با ترجمه‌ی گفت‌وگوهای مهمی از شاعران و نویسندگان این نسل ما را به دنیای فکری آن‌ها نزدیک می‌کند. کتابی سرشار که خواندنش مثل پرواز در میان جهانی غنی از رهایی است.
به جز خود گفت‌وگوها مقدمه‌ی کتاب هم در ردیابی تاثیر و تاثرات این نسل ادبی بسیار رهگشاست.
تازه بعد از خواندن این کتاب است که می‌شود فهمید : «معنای بیت اصلا این نیست که روحی درهم‌شکسته داشته باشی».

#یادداشت
#دیوانه‌_ها_در_زمین_بازی
#نشر_حکمت_کلمه
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
در «نشر حکمت‌کلمه» ما چشم و‌ گوش دیدن و شنیدن صداهای تازه‌ایم.
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
نام لئونارد کوهن شاید در اولین طنین‌ها یادآور ترانه‌هایش باشد اما وقتی «کتاب خواستن» و مقدمه‌اش را بخوانید. از پشت این چهره‌ی موسیقایی چهره‌ی شاعری پیدا می‌شود که بر عکس شتاب جهان امروز صبوری با کلمات را آموخته است.
لذت من دو چندان بود نشر به من امکان هبه کردن گسترده را داده است و از خوش اقبالی من و دوستانم در نشر حکمت‌کلمه این است که شاعران و ‌مترجمان و نویسندگان کار درستی در دایره‌ی دوستی‌مان هستند که کارشان در این روزگار جز ایثار نیست.
خرج وقت برای زیبایی‌های بیهوده همان چیزی که فروید پایه‌های هر تمدنی به حسابشان می‌آورد.
پیش از این در نشر حکمت‌کلمه از آزاده کامیار ترجمه‌ی شعرهای لی‌ یانگ‌لی را هم منتشر کرده‌ایم. انتخاب‌های کامیار هر کدام متضمن خواستهایی معنادارند.
کتاب خواستن کوهن پیش از هر چیز به گمان من چیزی را در فراز و فرودهای زندگی نشان می‌دهد که می‌شود آن را به چنگ آوردن آرامش نام نهاد. زیستن در دل تمام مصائب و به دست آوردن دانشی که تو را به سمت جهان و زندگی خندان و گشاده‌رو می‌کند.
و این دانش نیازی به هیچ ترفند ندارد تا خودش را عمیق نشان دهد. بلکه مواجهه با لحظات ریز زندگی خود سرشار از مغاک‌های عمیق است. تنها کافی‌ست همان را که می‌بینی بر زبان بیاوری. وقتی من از مترجم کتاب بابت ترجمه‌ی این شعرها تشکر کردم کتاب را با این ترکیب وصف کرد: کتاب شیرین.
کتاب خواستن کوهن واقعن کتاب شیرینی‌ست که می‌توان به یک نفس آن را خواند و بر موج سطرهاش فراز و فرودهای مواجهات هنرمندی را از لابه‌لای شیطنت‌های کودکانه‌اش به تماشا نشست. از شیرینی دیگر کتاب نقاشی‌های خود کوهن است که برای شعرهایش رقم زده.
آرامش شیرین این کتاب باعث می‌شود خیلی راحت آن را به هر کس که دنبال کاری خوب و خواندنی‌ست پیشنهاد داد.
#کتاب_خواستن
#لئونارد_کوهن
#آزاده_کامیار
#نشر_حکمت_کلمه
@Hekmatkalame
@Faryad_naseri
نان تازه‌ی صبح

من این رسم دیرین را عقب‌تر از در صف نانوایی ایستادن به یاد دارم. نان پختن در هوای خنک سحرگاهی و بوی سوختن خار و خاشاک و تنور، زنان روستا پیش از در آمدن آفتاب و اغلب قبل از به راه کردن رمه نان تازه‌ی روز را از تنور درآورده بودند تا مردانشان نان تازه در چاشت و سفره ببینند.
زمان در روستاها با این نظم، زمان طبیعی بود. با آفتاب بر آمدن و با آفتاب رفتن و غروب هم پایان تقلا، کار و روز با آفتاب بود: ساعت طبیعی. طول روز با طول سایه و چقدر از آفتاب رفته و ‌مانده حساب می‌شد. چنین انسانی درک دیگری از جهان داشت به تبع درکش از زمان.
اما مواجهه‌ی جدی‌ترم در کودکی بود. شش هفت‌ سالگی که پیش از پدر می‌رفتم سنگکی و‌ نان سنگک می‌گرفتم. پدر هنوز جوان بود و‌خواب صبح‌گاهی‌اش پر مزه. در طول زمان اما ماجرا عوض شد. بچه‌های بعد از من بدون استثنا صبح را با سحرخیزی بابا و نان تازه‌اش تجربه‌کردند و صدای او که ما را به بیداری می‌خواند. حتا مسافرت که می‌رویم همان روز اول می‌چرخد و سنگکی پیدا می‌کند اما زمان دیگر زمان آفتاب نیست زمانی که با کیفیتش تعریف می‌شد بلکه زمان، زمان ثانیه‌هاست و این کمیت است که زمان همه‌ی ما را یکسان می‌کند. زمان مرا که به بره‌گی می‌رود با زمان تو که خستگی داری یکی می‌کند در حالی که این وقت‌ها یکی ‌نیست. یکی وقت خوش رموک است و یکی وقت سنگین نارونده.
#روزانه_نویسی
@Faryad_naseri
بیشترین سهم فهم انسان از جهان به فهم او از زمان برمی‌گردد. در فارسی واژه‌های زیادی برای بیان درک ما از زمان وجود دارد. وقت، هنگام... و واژه‌هایی مثل ازل و ابد که رسای مفاهیم زمان بی آغاز و زمان بی پایانند. من ده سال پیش نسبت زیست و زمان را دریافتم. در آن دور و دوره من زمان را با دو ‌مفهوم مکانی تبیین می‌کردم. زمان شهری و زمان روستایی. هر چند که در نهایت هر دو را با کیفیت‌شان از هم تمایز می‌نهادم. زمان روستایی وسعت خالی داشت و با فضای تهی از انسان بیشتری پیوند داشت. زمان شهری وسعت پر داشت و فضایش انباشته از دست ساخته‌های انسان است. در یک مثال کمّی اگر بخواهم حرف را روشن کنم شما وقتی یک ساعت از روستا دور می‌شوید، از آن مکان بسیار دور شده‌اید و در دل طبیعتید و از دست انسان اثر چندانی نیست جز خطوط مختصری بر خاک مزارع. اما در شهر یک ساعت که بروید هنوز در همان شهرید و هر طرف‌ که بنگرید، رد دست انسان آشکار است. آن فضای خالی و این فضای پر، دو ذهن و دو انسان متفاوت می‌سازند. در اولی طبیعت قدرت قاهر است و انسان تحت تاثیر مدام آن. در شهر اما طبیعت در برابر قدرت دستهای انسان زانو زده و شکل‌دهی او را گردن نهاده است هر چند که همیشه در کمین است تا دست ساخت انسان را ویران کند و نشان او را برچیند. تا دوری نزدیک من زمان را این‌طور می‌فهمیدم. اما اکنون زمان را در دسته‌بندی و تقسیم دیگری در می‌یابم: زمان طبیعی، زمان کمی، زمان کیفی.
که این دسته‌بندی و مفاهیم را در یادداشت‌های دیگری شرح خواهم داد.
#زمان_شهری
#زمان_روستایی
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
دیروز که یادداشت زمان شهری و روستایی را منتشر کردم. هم‌زمان برای دوست عزیزی فرستادم تا انگشت بر چند و‌ چون کار بگذارد. بر نوع نوشتن یا دقیق‌تر بر فرم و شمایل نوشتن من یکی دو دوست از جمله همین دوست عزیزم نقد جدی دارند. از این قرار که یادداشت محل کلی گویی است. مشوش است. دیروز بحث فراتر از قالب نوشتن رفت که تو در امری نوشته‌ای که پیش از تو بسیار کسان در آن اندیشیده‌اند و تو نمی‌توانی کلمات را جابه‌جا کنی و بی خبر از آنها بنویسی و بیندیشی.
برای من اینجا دو فکر و راه در پیش گذاشته می‌شود. یک اینکه وقتی به امری می‌اندیشم تا بیخ و بن و تهش را در نیاورده‌ام چیزی ننویسم. دو اینکه همین‌طور به رسم مالوف و عهد دیرین ایده‌ها و فکرهای در سر را بنویسم. تا روزی از بین آن‌ها دمب یکی را بگیرم و پوستش را درست و حسابی بکنم. نمی‌دانم ولی فعلن که سرم گیر کرده روی زمان، سری به فرهنگ فشرده‌ی سخن بزنیم که بگوید زمان چیست:
«۱. جریان پیوسته، غیر قابل انقطاع، رونده، و بی آغاز و بی‌انجام که در طی آن ، حوادثی برگشت ناپذیر از گذشته به حال تا آینده رخ می‌هد... ۲.لحظه ۳. هر یک از تقسیماتی که بر اساس ساعت یا تقویم معینی، برای اشاره به لحظه، مقطع، یا دوره‌ی معینی از این جریان یا برای سنجش حرکت و گذر آن به کار می‌رود ۴. حد فاصل دو لحظه از این جریان؛ عهد؛ دوره؛ عصر ۵. فرصت لازم برای انجام کاری ۶.موقع، هنگام ۷. وقت، مدت ۸. مرگ، اجل ۹. (فلسفه‌ی قدیم) مقیاس حرکت و قائم به آن، زمان به اعتقاد قدما خود مستقل از وقایع وجود ندارد. اگر حرکت نبود، زمان هم نبود... مشترک میان فارسی و عربی... برگرفته از آرامی دانسته شده است.» (انوری، ۱۳۸۵: ۱۲۰۴) در ذیل همین مدخل زمان حقیقی و نجومی و زمانه را هم می‌شود دید و خواند. فعلن تا آن یادداشت وعده داده شده دوری در تعاریف و نظرهای دیگران می‌زنیم.
#زمان
#تعریف_لغتنامه
@Faryad_naseri
یک سوال

خیلی وقت‌ها می‌گوییم: «من فکر می‌کنم...» آیا واقعن این ماییم که فکر می‌کنیم؟ یا تنها گمان می‌کنیم که فکر می‌کنیم، به عبارت دیگر حرف‌های دیگران و پیشینیان را تکرار می‌کنیم؟
«من فکر می‌کنم...» یعنی ذهن و دهان و زبان‌مان را از زیر سلطه‌ی دیگران نجات داده‌ایم و هر جا هم فکری از گذشته و دیگری را نقل می‌کنیم آگاهیم.
آغاز فکر کردن بنیادی کودکانه دارد: پرسش. پرسش‌هایی از این دست: که این چیست؟ نامش چیست؟ و ادامه‌ی پرسش. دانستن در بیشتر وقت‌ها غفلت کردن است.
در کشور ما دو مشکل بزرگ وجود دارد: هر دو‌ هم از فکر نکردن و‌ نپذیرفتن مسئولیت فکر کردن ایجاد شده است. عده‌ای حرف‌های سنت و پیشینیان را تکرار می‌کنند و فکر می‌کنند که در حال فکر کردنند. عده‌ای هم در حال تکرار حرف‌های اندیشمندان غربی‌اند و باز هم همین تصور را دارند.
حالا برگردیم به سوالمان وقتی می‌گوییم «من فکر می‌کنم...» این ماییم که فکر می‌کنیم؟
#یادداشت
#فکر
@Faryad_naseri
کتاب شگفت انگیزی که در آن پیوند انسانی دو هیولای بزرگ ادبی را از نزدیک درک می‌کنیم. به‌خصوص تلاش پاوند در معرفی جویس ستودنی‌ست.
#نشر_حکمت_کلمه
@Faryad_naseri
تا پیش از فراگیر شدن فضای مجازی هنوز این مجلات بودند که به تو امکان خوانده شدن و سنجیده شدن می‌دادند.
داشتم آرشیو مجلاتم را نگاه می‌کردم. چشمم به ردیف مجله‌ی آزما افتاد.
در شماره‌‌ی مرداد ۸۶ سه شعر از #فاضیل_حوسنو_داغلارجا به ترجمه‌ی من منتشر شده است:

۱.
نرم
چنان که پشم‌های یک بره
دست‌هایش را باور نمی‌کرد

شاد
چنان که دویدن
پاهایش را باور نمی‌کرد

آبی
چنان که آسمان
چشم‌هایش را باور نمی‌کرد.
۲.
پوست گوسفند
هر روز در زیر میهمانان
آهسته
آهسته
بره‌ی خود را شیر می‌دهد
پوست خرس اما
پیش بخاری هم
بالای کوه‌ها آفتاب می‌گیرد
۳.
عینک مادر بزرگم را
به چشم می‌زنم و
دنیایم را
گم می‌کنم

مانده‌ام با این عینک گیج
مادر بزرگ
دنیا را چطور می‌بیند؟
#ترجمه
#آزما
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri
به خواست #محسن_عمادی عزیز افتادم دنبال باقی ترجمه‌هایی که منتشر کرده‌ام. شش شعر از #فاضیل_حوسنو_داغلارجا در نویسار شماره‌ی شش پاییز هشتاد و هفت پیدا کردم. نویسار را با دوستان همدانی‌ام در همدان کار می‌کردیم. البته من از نیمه‌ی راه و دقیقن همین شماره به جمع تحریریه پیوستم-ذکرش به‌خیر باد-
این شعرها ذیل عنوان کلی دریای سفید یا همان دریای مدیترانه آمده‌اند من بالایشان نوشته‌ام شعرهای دریای سفید (شعرهای دریایی)
۱.
هم به هوا
هم به شعله‌ی آتش
هم به درخت
اما بیشتر از همه
عشق ما
به آب می‌ماند
با این‌همه شوری که در پشت دارد
هیچ فرزندی ندارد
برای همین
در زندگی همه‌ی ما سرک می‌کشد

می‌گویند: هر کس که بمیرد خاک می‌شود
نه آقا نه!
آب شدن ما مثل روز روشن است.
#ترجمه
#نویسار
#فریاد_ناصری
@Faryad_naseri