ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
وقتی که در خودم
شروع به درخت شدن کردم
همه چیز اشاره به افتادن داشت
که در خاک نامی ست
شبیه نور آن ستاره ی خاموش
که ماهیان در آخرین لحظه زمزمه اش می کنند
#سرزدن
#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
Forwarded from نارین بوتیک👗
بهتر است روی این حرف ها سنگ بگذاریم

#سرزدن
#فریادناصری
#نشرحکمت_کلمه
@faryad_naseri
نامه‌ي شصت و سوم
آلی جان
با دو چیز همیشه انگار رابطه‌ی غیرعادی داشته‌ام. البته اگر رابطه‌ای که دیگران با این چیزها دارند عادی باشد. این چیزها که می‌گویم زمان و مکان‌اند. باور می‌کنی من بارها در همان کوچه‌های شهر کوچکم یک جورهایی گم شدم. بلد نبودم. حالا در سی و چند سالگی و به شهری دور از آن تلاش می‌کنم در سر تصورش کنم. پلان شهرم را، کوچه هاش را. سی و چند سال برای مسلط شدن به نقشه شهری چنان کوچک خیلی زیاد است. بعد همدان؛ در همدان که رسمن بارها گم شدم. اولین جایی که در همدان یاد گرفتم و تنها آمدم چاپارخانه بود یا به قول خودشان چپرخانه. خیابان گاراژها، تراشکاری‌ها، یدکی‌فروش‌ها. بعد بعد محله‌ی پشت استر و مردخای در ذهنم شکل گرفت. این محله با آن کوچه‌ی مخوف و غریب. آن خانه‌ی جمع‌های تا صبح. بعد بعد کوچه‌هایی که به پای زنانی که دوست‌شان داشتم قدم زدم. اسم‌شان را نمی‌دانم. نه اسم‌های قدیم‌شان را نه اسم‌های تازه‌شان را. یا زنجان حتا، شهری که دوسال در آن زندگی کردم. یا همین تهران. انگار متعلق هیچ مکانی نمی‌شوم. در همین محله‌ای که شش سال است اتراق کرده‌ام. هنوز سر کوچه‌هاش چیزهایی می‌بینم تازه. این بد است. باور کن بد است. شناخت از دنیایت همیشه کم است. اصلن نمی‌شناسی. ندیده‌ای. بلد نیستی. حالا چند نفر از دوستانم دوربین برداشته‌اند و گوشه‌ها و چیزهایی از شهر کوچکم نشانم می‌دهند که مدام می‌گویم پس در آن بیست و چند سال چرا من این‌ها را ندیده‌ام؟ چرا ندیده‌ام؟ چرا نمی‌بینم؟ یک وقتی مادرم پرده‌های خانه را شسته بود. گفت برو پرده‌ی اتاقت را بیار... رفتم و نفهمیدم کدام است. گشتم ندانستم کدام است. گفت تو هر ‌شب حداقل یک ساعت کنار این پرده می‌ایستی چطور نمی‌دانی کدام است؟ خواستم بگویم ندیده‌ام. نمی‌بینم. نگفتم که آشکار بود.
۹۳/۲/۱۶

با اشتراک و همرسانی مطالب در بهتر دیده شدن آنها مددکار من باشید.

https://telegram.me/faryad_naseri
نامه‌ی شصت و چهار
آلی جانم
نوشته بود که همه‌چیز را فرستادم. حالا هر هفته یک‌بار بسته را می‌آورم. انگار که صندوقی مقدس، آرام از کیسه در می‌آورم. کتاب‌ها. تیله‌ها. لباس‌ها را نگاه می‌کنم. هرچه هست را بیرون می‌کشم اما نیست. نوشته بود که همه چیز را فرستادم اما نیست. هربار بعد از این آیین می‌خواهم برایش بنویسم نه، یک چیز جا مانده است. یک چیز نیست. امیدم کو؟ اما باز می‌زنم توی دهان دلم. می‌زنم توی دهان دلم. می‌زنم توی دهان دلم. می‌زنم و ساکت می‌شویم. من واقعن دیگر نمی‌دانم چطور می‌شود زندگی کرد؟ بی جنگ، بی دغل، بی خودخواهی، نمی‌دانم وقتی کسی می‌گوید عاشق شده‌ام یعنی چه شده است؟ نمی‌دانم باور کن نمی‌دانم. هراس‌هایم بیرون ریخته، سر ریز هراس‌هام را از کابوس‌هایم بپرس. جهان کابوس‌های من، جهانی‌ست که در آن تمام پایه‌های خرد را زده‌اند. خرد نیز جواب نمی‌دهد. علمی که قرار بود روشنی باشد حالا خودش هزارتوی تحیر شده. بر می‌خیزم و تنم را نگاه می‌کنم وجودم را. مکیده‌شدگی مفرط. خالی‌شدگی شدید. می‌خوابی و بلند مي‌شوی می‌بینی یک‌جایی از وجودت فرورفته است. حفره‌ای عظیم. سرزمین‌های دچار خشکسالی را دیده‌ای. اگر ندیده‌ای بیا نشانت دهم. آب‌های زیرزمینی مکیده می‌شوند دالان‌های عظیم خالی می‌مانند. مسیر هیچ. خشک می‌شوند. پوک می‌شوند و یکهو خالی دهان باز می‌کند و باد در آن می‌شود وزان. باد دران است جهان من الان.
۹۳/۲/۲۱

با اشتراک‌گذاشتن و همرسانی مطالب در بهتر دیده شدن آنها مددکار کلمات باشید.

https://telegram.me/faryad_naseri
نوشتن با گوشی را ترک کرده‌ام برای همین مدتی‌ست نوشتنم کم شده است.

پر و لبریزم اما نمی‌نویسم چون این لبریزی نظم ندارد. از هر دری حرفی‌ست.

اول کسی که بر خرده‌نویسی من خرده گرفت که چرا نثرت را هدر می‌کنی دوستی دور و نزدیک بود. حرفش این‌که نثرت چنین و‌چنان است و نریز بر زیر دست و پا.

دیگر دوستان هم بوده‌اند که از سالها پیش اشاره‌ی لطف‌شان به نثر من بوده است اما این دلیل کم نویسی من نیست.

دلیلش تفاوت «طالب‌طلبی»است. طالب طلبیدن همان میل به خود نشان دادن است. همه نمایش و آرایش خود را دوست دارند.
اما یکجایی می‌رسد که بعضی‌ها در آرایش و نمایش خود بیش از اندرونه‌شان متبحر می‌شوند. همان گرگان که آرایش گوسفند می‌گیرند.
هستند بسیار کسان که اندرون پر است و نمایش نمی‌دانند.

بعضی‌ها هم می‌گویند ما نمایش نمی‌خواهیم در این نخواستن شک دارم یعنی هر کس بگوید: نه! اهلش نیستم طبیعت اجازه نمی‌دهد باور کنم، هر دانه‌ای که به این طبیعت هست رشدش همان میل نمایش است که من هم هستم.

شما چطور؟ اهل کدام دسته‌اید؟ رونق دادن به آرایش و نمایش وجود و بود را بلدید یا نه؟ بسبار می‌اندیشم به آن کسان که شکاف بینِ کلاشی درون و نمایش بیرونشان دهان دوزخ است. آن‌ها در تنهایی‌های خود چطور با این دهان سوزان مواجه می‌شوند.
@faryad_naseri
دیده امت در شرایط خاص مکانی
ای تلف شده در مکان های خاص
در مکان های عمومی
نادیده مانده پشت درهای در
چه طور از این در بگذرم تا ببینمت؟
الف مقصوره، مکان مقدس! #سرزدن #فریاد_ناصری @faryad_naseri
نامه‌ی شصت و پنجم
آلی جانم
اول نفر که این روایت را به دست داده نمی‌دانم کیست. آن نخستین که گفت: وقتی بازی بچه‌ها شد آتش‌زدن گربه‌ها فهمیدم که چه طوفانی در راه است. بعد این را از خیلی‌های دیگر شنیدم. حالا مامور قانون عشقش می‌کشد پیاده می‌شود راست پیشانی سگی را نشانه می‌گیرد. مردم جمع می‌شوند دسته‌جمعی خرس بیچاره‌ای را لت‌وکوب می‌کنند و می‌کشند. ماموران شهرداری در رگ‌های حیوان زبان‌بسته اسید می‌دوانند. قلبش را تصور کن؟ یکی هم راست راست می‌رود و چهره می‌سوزاند. این‌همه خشونت از کجا می‌آید آلی؟ میل نشان‌دادن قدرت از مردمان لت‌خورده و له شده است. حیوان و گیاه و طبیعتی که حالا به هزار شیوه مورد آزار این مردم قرار گرفته‌اند آن آخرین نقطه‌ی اضمحلال اخلاق‌اند. نمی‌خواهم بگویم من عاشق سگ و گربه و حیوانات و طبیعتم. اتفاقن اصلن دوست ندارم حیوان خانگی داشته باشم اما من دهقان‌زاده، من که از هر طرف نسبم به مردانی می‌رسد که حرمت آب و زمین و حیوان را نگه داشته‌اند الان می‌بینم که مردم ما عجز خودشان را بر پوست آب و زمین و گیاه و حیوان نشان می‌دهند. منی که آموخته‌ام بریدن درخت کشتن انسان است می‌بینم که هر روز به هزار شکل در این خاک انسان‌ها به خاک می‌افتند. آلی گاهی می‌گویم دیگر نوشتن هم جواب نمی‌دهد. باید راه بیفتم و آدم‌ها را تکان بدهم. تکان بدهم که بیدار شوید. تک تک آدم را تکان دهم که بیدار شوید. بیدار شوید. بیدار شوید. قطع کنید آن نامهربانی را که به جان‌تان رفته است. بیدار شوید. بیدار شوید. آن‌قدر ترسناک شده‌ایم که آب‌ها از ما قهر کرده‌اند. رستن از ما قهر کرده، حتا در پیاده‌رو که راه می‌رویم وقتی از پشت داریم به کسی نزدیک می‌شویم. آشکار است که آن‌که پیش از ماست می‌ترسد. وسایلش را محکم می‌چسبد. کنار می‌کشد. زیرزیرکی نگاه می‌کند. این هوای درندگی و خشونت را باید بتارانیم آلی. بیدار شو آلی. بیدار شو.
۹۴/۲/۲۶
 
https://telegram.me/faryad_naseri
#سردار_صالحی
از من، از روز، از امروز که تاریخ فرداست که بگذری به تاریخ می رسی، به داستان رد و روال شاهان. از تاریخ و داستان شاهان که بگذری به استوره می رسی. آس تر ره: داستان رد و روال خدا. آس تور ره: آس خداست، تر با ضم ت رد و نشان است و ره همان راه است. از استوره و داستان خداها که بگذری به خانه می رسی، به سه خانه، به سخن، به داستان خانه و نخستین کس که زمین نشست، دانه کاشت و سقف بر سر گرفت. داستان آ و اوآ و سه پسرشان، سه خانه اشان: باغبان و دانه کار و شبان. پیش از آن چریدن و دنبال دانه دویدن است تا به مار برسی و در آب به نخستین زنده برسی، نه حیوان، نه گیاه.
https://telegram.me/faryad_naseri
نشر حکمت کلمه:
چه انگیزه ای موجب می شود که بنشینید و شعر بنویسید، احساس است یا ایده یا تصویر؟ چقدر از فرایند نوشتن شما تحت تاثیر دریافت لحظه ای است؟

همین امروز داشتم به جواب ییتس به همین سوال فکر می کردم. او چیزی شبیه به این می گوید که " من طنین صدای خاصی را در سرم می شنوم" این می تواند شامل تمام امکان هایی باشد که به آنها اشاره می کنید. در مورد من " یک چیز" ساده نیست؛ حتی وقتی که دارم " روی نظم" کار می کنم. به عنوان مثال شبيه یکی از پاره های شعر "تصاویر کلمنت". نمی توانم آنها را جوری بنویسم که انگار دارم اتاقم را مرتب می کنم یا به نامه هایم جواب می دهم. معمولا با یک تکان ذهنی شروع می شود، چینش خاصی از کلمات به ذهنم می آیند یا روابط‌شان، به طور مثال؛ موسیقی سطر كه همه چیز از همین شروع می شود؛ مثل احساس نیاز به قدم زدن، آن طور که رابرت دانکن تعبیر کرده است.، اگر کسی کتاب "حقیقت و زندگی افسانه" او را خوانده باشد مطلبی که در این باره توضیح داده است بسیار مفید است.
گفت و گو با رابرت کریلی

#دیوانه_ها_در_زمین_بازی #گفتگو_با_نویسندگان_نسل_بیت #علیرضا_بهنام
#نشر_حکمت_کلمه
@faryad_naseri
4_5972284310080717237.pdf
238.3 KB
این ترانه‌ها را بخوانید، حداقل ده سال پیش مادرم خواند و من فارسی‌شان کردم.
حالا به لطف دوستی سامان یافته‌شان به دستم رسید.
@faryad_naseri
اندر باب ذکر مصیبت و تاختن بر نهال از پا فتاده

تا جایی که دوستان دور و نزدیک دانند از هر بلوا و آشوبی می‌پرهیزم خاصه که بلوا ادبی باشد اما یک‌جاهایی دیگر نمی‌شود تماشا کرد اگر چه جهان برای تماشاست.
امروز در همین فضای مجازی متوجه یادداشتی از خانم «سایه اقتصادی‌نیا» شدم. یادداشتی در یادکرد «مجتبی عبدالله‌نژاد» تازه از دست شده و در لابه‌لای آش داغ مصیبت تاختن به نهال از پا فتاده و خفه شده‌ی روشنفکری در این خاک.
مقدمه‌ای چیده‌اند در فضایل مجتبی عبدالله نژاد بعد در بند میانه‌ی متن چنین آورده‌اند:
عبدالله‌نژاد استاد بود، اما روشنفکر نبود. روشنفکر نبود که هیچ، از اتصاف این صفت به خودش بیزار بود. این صفت را مثل لکۀ ننگی بر دامن خودش می‌دید و از آن حذر می‌کرد. روشنفکر نبود چون تا لنگ ظهر نمی‌خوابید و هر روز سر ساعت شش بیدار می‌شد و می‌نشست به کار. روشنفکر نبود چون نه معتاد بود، نه الکلی، نه بیکار و نه فاسق و نه علاف حرف‌مفت‌زن، بلکه مثل موتور کار می‌کرد، تولید داشت و سازنده بود. روشنفکر نبود چون نه فکل می‌بست نه شولا می‌پوشید. روشنفکر نبود چون متعصب نبود، شعار نمی‌داد و گلو و گریبان نمی‌درید. بلد بود بگوید معذرت می‌خواهم. بلد بود بگوید نمی‌دانم. بلد بود بگوید اشتباه کردم. عضو هیچ دارودسته‌ای نبود و به هیچ کانون مزوّر و ادارۀ فشلی نمی‌رفت. روشنفکر نبود، چون ایران‌دوست بود و با «تورک» و «کورد» درمی‌افتاد، اما بین او و ترک‌ها و کردها دیوار پیراهنی هم حتی در کار نبود. روشنفکر نبود چون هیچ هیچ گوهری را والاتر از حقیقت نمی‌دانست، نه هیچ آرمان سیاسی و نه هیچ ایدئولوژی دینی و نه هیچ مرام حزبی را.
https://tel.me/Sayehsaar/50
باید عرض کنم خدمت حضرتشان که شما احتمالن در تشخیص مصداق روشنفکر به عمد یا ناخواسته و از نادانستن دچار اشتباهید. اگر به عمد است که چیزی جز نامردمی نیست و هم‌صدایی است با تمام آن کسان که سال‌هاست به قول گلشیری پیام‌شان روشن است خفه می‌کنیم اگر از روی نادانستن است که سکوت در آن چه نمی‌دانیم خود فضیلتی‌ست.
اگر روشنفکر ساعدی و براهنی و گلشیری و مختاری است احتمالن پس حرف‌تان به تمامی بودار است اما اگر از روشنفکر مرادتان خاله‌خانباجی‌های جلسات خانگی آش نذری و ذکر مصیبت و شعر است بله این‌ها مشتی علاف حرف‌مفت‌زنند.
اگر روشنفکر آنانند که وقتی فرهنگستان شما داشت کرور کرور پول این مملکت را خرج نوشته‌هایی می‌کرد که در بهترین حالت "نثرهای پاکیزه و درست بی خاصیت" بودند آنها با خون دل می نوشتند و نوبت خود را انتظار می‌کشیدند و به هیچ نهاد زر و زوری وصل نبودند، پس حرف‌تان را پس بگیرید و عذرخواهی کنید.

خانم اقتصادی‌نیا!
به آنچه شما امروز چنین در لابه‌لای کلمات انتخاب شده‌تان می‌تازید پیش از این رفته‌اند بر بالا و پسش. خفه کرده و سپوخته در بیابان‌ها رهاش کرده‌اند. اگر خراب است از این است. شما به آبادی‌تان خوش باشید که سحرخیزانید و شادمانان و هر جای دنیا باشید از فرهنگ ایرانی آش نذری‌اش به دستتان خواهد رسید.
آنها که شما بیکارشان می‌خوانید صندلی‌هایشان را رؤسای نازنین‌تان اشغال کرده‌اند.
راستی از کتابهای شعر حکمت که دوسال پیش برایتان فرستاده ام چه خبر؟ آه ببخشید حواسم نبود، نوشتن از «سمیرا یحیایی» یا «اسماعیل سراب» چه سودی برای شما دارد؟ شما باید از نام‌ها بنویسید از شناخته شده‌ها وَ نوشتن از این بی‌نام‌ها را بسپارید به روشنفکران بیکار علاف که وقت شان هم آزادتر است.
#فریاد_ناصری

https://telegram.me/faryad_naseri
◾️ناهید دایی جواد، موسیقی‌دان بنام اصفهان شب گذشته بر اثر سانحه تصادف در خیابان مرداویج اصفهان درگذشت

@faryad_naseri
ناهید دایی‌جواد دیشب غروب کرد.

بشنوید: ترانه‌ی غروب کوهستان👇

https://t.me/khabgard/616
🎼 دلُم پرِ درده

ترانه‌ی غروب کوهستان ناهید دایی‌جواد را اول‌بار ۲۴ سال پیش شنیدم. از ترانه‌هایی است که توی گنجه‌ی موسیقی‌ام نگهش می‌دارم و به این‌سادگی بیرونش نمی‌کشم. امروز، از صبح که چشم باز کرده‌ام، دیدم بعد از حدود هفت سال، باز دارم آن را زمزمه می‌کنم. چرایش را شاید روزی توانستم و اجازه یافتم و گفتم...

@KhabGard

ترانه‌ی «غروب کوهستان» ناهید دایی‌جواد را، که آفرینش آن مربوط است به بیش از ۴۰ سال پیش، تقدیم‌تان می‌کنم. ترانه‌سرای آن جهانبخش پازوکی است و آهنگسازش سیروس ساغری. از ناهید دایی‌جواد اصفهانی فقط در حد یک کاست ترانه باقی مانده است. پس از انقلاب، دیگر هیچ اثری از او منتشر نشد. 👇
روایت ناهید دایی‌جواد از غروب کوهستانش

از کودکی به آواز علاقمند بودم و تنها پدرم حامی من در این راه بود و بقیه‌ی خانواده آن را قبیح می‌دانستند. سال ۱۳۳۹ به‌تازگی دیپلم گرفته بودم. آن دوره جهانبخش پازوکی با رادیو اصفهان همکاری می‌کرد تا این‌که هوشمند عقیلی و جهانبخش پازوکی در اصفهان کنسرتی را برگزار کردند و من در بخشی از آن مراسم، قطعه‌ی «بردی از یادم» بانو دلکش را به همراه نوازندگی جهانبخش پازوکی اجرا کردم. سیروس ساغری بعد از اجرای من به پشت‌صحنه آمد و گفت که آهنگی به‌نام «غروب کوهستان» دارد و پیشنهاد داد که من آن را در رایو اجرا کنم.

قبول کردم و این آهنگ را با همکاری گروه ارکستر رادیو اصفهان خواندم و ضبط شد، اما از جانب مادر و بزرگان خانواده‌ی ما اجازه‌ی پخش در رادیو را نداشت. این‌که آوازخوانی در خانواده ما خوبیت ندارد، دختر اصیل و خانواده‌دار آواز نمی‌خواند، برای خانواده‌ی سرشناس دایی‌جواد قبح دارد که دخترشان آوازخوان باشد و ازاین‌دست صحبت‌ها، بگو‌مگو‌های خانواده ما شده بود و در این میان تنها مرحوم پدرم پشتیبان من بود.

پدرم ترتیب یک میهمانی خانوادگی مردانه را داد و همه بزرگان فامیل جمع شدند و همه یکصدا می‌گفتند که ناهید باید ازدواج کند. دایی‌ام جواد دایی‌جواد وکیل دادگستری بود و بسیار خوش‌صحبت. در آن میهمانی با بیان دلایل منطقی توانست همه را متقاعد کند که به من حق بدهند که خودم برای زندگی‌ام تصمیم بگیرم و با پایبندی به اصول و حفظ چارچوب‌های اخلاقی وارد عرصه هنر شوم.

سال ۱۳۴۱ قرار بود مسابقه آوازخوانی استان‌ها به میزبانی اصفهان و در ساختمان رادیو برگزار شود. از تمام شهرها شرکت‌کنندگان آمده بودند و در ابتدا قرار بود که مرحوم تاج اصفهانی به نمایندگی از اصفهان هنرنمایی کند، اما بعد قرعه به نام من افتاد.

تجربه‌ی اول پشت میکروفن درحالی‌که مرحوم گلپا، بانو الهه و بانو پوران را در لژ رادیو و پشت میز داوری می‌دیدم و تعداد صد تماشاچی و حضور شانزده موزیسین حرفه‌ای در سالن و انبوه شنوندگان رادیو در سراسر ایران، ترس مرا بیشتر می‌کرد.

ترانه‌ی «غروب کوهستان» را با ضرب امید بیداریان و ویولن‌نوازی جهانبخش پازوکی اجرا کردم و به دید خودم بسیار اجرای بی‌کیفیتی بود. لرزش در صدا و کشدار شدن تحریرها؛ اما هیچگاه از یاد نمی‌برم که جمعیت حاضر دو دقیقه‌ی تمام تشویق می‌کردند.

یک هفته بعد از این اجرا، کلنل وزیری و حسین‌علی ملاح قطعه‌ای در دستگاه چهارگاه ساختند و مرا دعوت به همکاری کردند. ماهی یک‌بار اجرا در رادیو تهران، حدود ۱۵ اجرا در گل‌ها و ۱۵تا در رنگارنگ.

زمانی که در تربیت‌معلم پذیرفته شدم، برای پدرم پیام تبریکی با این عنوان که ورود دخترتان را به دارالمعلمان تبریک عرض می‌کنیم فرستاده شد و از این زمان مادرم هم خوشحال و راضی بود.

دهه‌ی ۵۰ وارد آموزش ‌و پرورش شدم و ابتدا دبیر پرورشی بودم که موسیقی و تئاتر کار می‌کردم و بعداً دبیری ادبیات فارسی در دبیرستان رودابه را به عهده گرفتم.

سال ۱۳۵۵ کیوان قدرخواه که نسبت فامیلی باهم داشتیم و تازه مدرک وکالت گرفته بود از من خواستگاری کرد. ابتدا قبول نکردم و به او گفتم چه ویژگی دارم که مرا انتخاب کردی؟ آوازه‌خوان هم که هستم!

آن زمان در محله‌ی عباس‌آباد اصفهان ساکن شده بودیم و در همان خانه‌ی پدری جشن عروسی برگزار کردیم. حضور هزار نفر میهمانی که نیمی از آنها دعوت نشده بودند و خودم آواز می‌خواندم و نوازندگان می‌نواختند و همه شاد بودند.
goo.gl/iMaiWd

ناهید دایی‌جواد: پیشنهاد داده‌ام تا در این دنیا هستم کنسرتی در اصفهان برگزار کنم که اجازه نداده‌اند.

@KhabGard

ناهید دایی‌جواد شب گذشته ۱۹ آذرماه ۹۶ بر اثر سانحه‌ی تصادف در خیابان مرداویج اصفهان درگذشت.

منبع: https://goo.gl/YkoEf8