ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
گوشه‌های اصفهان
کیوان قدرخواه
Forwarded from زاویه (Omid Ansari)
Gooshehaye_Esfahan.pdf
505.1 KB
گوشه‌های اصفهان
کیوان قدرخواه
اشیا
دهن کجی می‌کنند به آدم‌ها
وَ بی‌هیچ صدایی
وراجی آدم‌ها را تماشا می‌کنند
همین که آدم‌ها ساکت شدند
اشیا شروع به حرف زدن می‌کنند.

یلدا مبارک.
@faryad_naseri
‍ ‍ #نامه شصت و شش
(آلــے جــانم)
نویسنده: #فریاد_ناصرۍ
با صداۍ: #بهار_سجادے
#اختصاصے براۍ کانال صداۍ داستان

@sedayehdastan 👈
✳️ با ما همراه باشید و صدای داستان را به دوستان خود معرفی کنید. سپاس
این هم هدیه‌ی شب «چله» با صدا و لطف خانم بهار سجادی، با جستجوی «آلی» می‌توانید باقی نامه‌ها را هم پیدا کنید و بخوانید و با دوستان‌تان به اشتراک بگذارید.

با هم به امید شادی و پیروزی و نابودی جهل
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
دل‌نوشته‌ها: مجید نفیسی شاعر و نویسنده
@faryad_naseri
نامه‌ی شصت و هفت
آلی جانم
هر دوره‌ای از تاریخ آدمی را مناسباتش با چیزها و مفاهیم کلان می‌سازد. اینطور که در فلان دوره تصور از خدا چیست؟ از حکومت چیست؟ از عشق چیست؟ همین پرسش‌ها و پاسخ‌های آن است که نقشه‌ی زیست آدمیان را رسم می‌کند. سال‌ها قبل یادداشت بلندبالایی نوشتم پیرامون حلاج و رابطه‌ای که می‌شود از زیست او در رابطه با خدا به دست داد. هرکس حق تفسیر گذشته و حالا و آینده را دارد. با همین تفسیرهای دوباره است که راه و چاه‌های تازه باز می‌شوند و دهان‌شان پیدا می‌شود. من فکر می‌کنم وقتی حلاج گفت: یکی مرا از دست این خدا برهاند. اولین انسان ایرانی بود که می‌خواست بر زمین قدرت را به دست‌های انسان بسپارد و خدا را به عرش و کرسی خودش بازگرداند اما جالب ماجرا این‌جاست که آن‌ها که نفع‌شان در حمایت از حضور خدا در زمین بود، دست و پای حلاج را بریدند تا این‌طور دست‌وپای مطالبه‌ی به حق او را کوتاه کنند. گفت حق منم. من اینجا می‌زیم. من می‌سازم. من می‌کارم. من می‌رویانم. اینجا خانه‌ی من است. لطفن پایت را از زندگی من بکش بیرون. لطفن دست از سرم بردار. اما اما اما چه شد دست و پایش را زدند تا کماکان عرش و کرسی بر زمین فرمان براند و نمایندگان عرش بر مسند بمانند. آلی انسان ایرانی یکبار دیگر باید عرش و کرسی را از زمین جدا کند و در این میان آن کس که دل در گرو عرش دارد دلش را عرش و کرسی کند و دست و پایش را به دست بگیرد تا جهان را بسازد. هنوز این ما می‌توانیم بگوییم: یکی مرا از دست این خدا برهاند.
۹۴/۳/۵
 
https://telegram.me/faryad_naseri
اما تنها من
تنها من می‌دانستم
که آینه‌ها با زیبایی تو چه می‌کنند
#سربازهای_خسته
#فریاد_ناصری
#نشر_چشمه
@faryad_naseri
این کتاب در قفسه‌های کتاب‌های چشمه نیست خودم هم می‌روم می‌پرسم، می‌گردم تا پیدا کنم.
شما هم بخواهید هر جا که هستید
به شیخ شهر، فقیری ز جوع برد پناه 
بدین امیدکه از جود، خواهدش نان داد
هزار مسئله پرسیدش از مسائل و گفت: 
اگر جواب ندادی نبایدت نان داد!
نداشت حال جدال آن فقیر و شیخ غیور 
ببرد آبش و نانش نداد تا جان داد
عجب‌که با همه دانایی این نمی‌دانست 
که "حق" به "بنده" نه روزی به شرط ایمان داد
من و ملازمت آستان پیر مغان 
که جام می به کف کافر و مسلمان داد

#آذر_بیگدلی

زلالی زبان را بنگرید.

@faryad_naseri
نامه‌ی شصت و هشت
آلی جانم
در حالی که چشمانم از خستگی و بی‌خوابی می‌سوزد و گرما انگار بر این کولر بی‌رمق پیروز شده سعی می‌کنم این نامه را برایت بنویسم. فکر می‌کنم مهم است این را بگویم. مهم است که بدانی. مهم است بدانی که هرچیز زبانی دارد. دست زبانی دارد. سر زبانی دارد. پا زبانی دارد. چشم زبانی دارد. گوش زبانی دارد. سنگ حتا؛ آب و ابر و خاک و هر ‌چیزی که به جهان و در جهان است زبانی دارد. دست من حرف می‌زند. دست من به تاریخ و سرگذشت‌اش شهادت می‌دهد. عجب قیامتی اما موضوع روشن‌تر و ساده‌تر از این حرف‌هاست. همان سنگ را بگیر که حرف جا بیفتد. یک تکه سنگ را بردار. این‌جا این تویی که سربسته و سنگینی چون که زبان سنگ را نمی‌داند. زبان سنگ را خبره‌ی سنگ می‌داند. زمین‌شناس. دست را نگاه کن این نقش‌ونگار بر دست تاریخ زهدان است. حالا همین‌طور نگاه کن. هرچیز بر زمین دهانی دارد روایت‌گر حکایتی پوشیده. حالا می‌خواهم از دهان کتاب‌های کهن بگویم. از تصویرسازی کتاب‌های کهن. از نقاشی کتاب‌ها. می‌خواهم به دهان پنهان این کتاب‌ها و نقش‌ها گوش بسپاریم. در سده‌های اول اسلام کتاب‌هایی مثل «خواص‌الادویه» و «منافع‌الحیوان» نقاشی می‌شوند بعد کم کم سهم شعر بیشتر می‌شود و از یک‌جایی به بعد شعر غالب می‌شود. آن‌هم شعری پرخیال و مصور. از کتاب‌های علمی و مایه‌های ملی به تخیل. دهان علم می‌شود دهان رویا. از پزشکی به رویاپردازی‌های نظامی رسیدن. این تغییر در جان و دهان فارسی را خیلی جاهای دیگر هم می‌شود پی گرفت. چرا آن همه تلاش علمی در سده‌های اولیه‌ی آغاز اسلام کم کم کنار می‌رود و این‌طور می‌شود که شده است و شده‌ایم. با یک نظر و نگاه حل‌شدنی نیست. فعلنا فعلن انبان پرسش‌ها را بینباریم. حتمن از راه این همه پرسش به حد و حدود پاسخی می‌رسیم.
۶/۳/۹۴
 
https://telegram.me/faryad_naseri
Audio
داستان یوسف و زلیخا. کشف‌الاسرار. منوچهر دانش‌پژوه. خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
Audio
سرانجام زلیخا
کشف‌الاسرار. محمدامین ریاحی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
Audio
غزلی از صیدی تهرانی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
Audio
پیکر زن. پابلو نرودا
فرود خسروانی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
Audio
ما
احمدرضا احمدی
خوانده ها را برای دوستانتان بفرستید تا شنیده شوند.
@faryad_naseri برای میلاد عشق
🔸لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام/ اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم
🔸میرزافضل تونی‌الحسینی، در ۱۰۵۶قمری صحنه غریبی ترسیم کرده: داغ گذاشتن معشوق بر دست عاشق
از کانال سرزمین من

🆔 @faryad_naseri
مرگ بر پیش از زنده باد اگر برسد ایرانی این بار به روز اول هجرت در مدینه می رسند.

انقلاب خود پدیده ای پیشاسرمایه داری است. یعنی این که شیوه ای را از بنیاد دگرگون کند و مناسبات پیشاسرمایه داری را بروفد، نمونه ی انقلاب اکتبر روسیه. در انقلاب روسیه، روسیه ای که اگر طبقه کارگری هم داشت به همراه دهقان ها در جنگ بود و جنگ در بنیاد شیوه ای شبانی است، مردمانی شهرنشین که نسل در نسل، هزاره شهرنشین، یکجانشین باشد و با محیط زیست خود اُخت باشد و شهر را بند خودش نبیند، شیوه ی حل مشکلاتش بر همکاری و همسنخنی است. این سخن، این پرله، این گفت گو بعدها در غرب پارلمنت را می آورد و در شرق لوی جرگه را، جرگه ی بزرگان را. این شیوه ی حل مشکل با گپ در آن طرف سر کوه ها ماند و این جا به میان شهرنشین هایی آمد که همواره "خانه ی امن" را، آسیل را (آسل را، خانه ی آ را)، بست را داشتند: جایی که تن از تعقیب آزاد است. انقلاب روسیه انقلاب کارگرهایی بود که از ده آمده بودند اما کار نداشتند. همان که مارکسیست های آن ها را لومپن می نامند. این ها با کفش های زهواردررفته به شهری ریخته بودند که اگر پوتینی به پایت می کرد، به جنگت می برد و نانت می داد به ات لطف کرده بود. این انقلاب به بازو نیاز داشت: دهقان هایی که یک راست از ده به جنگ می رفتند، دهقانزاده هایی که به شهر آمده بودند اما شهروند نبودند که شهر از آن خود و خانه ی خود بداند. این ها و کمونیست ها که یکسره پرورده در خانه های شهرنشین بودند اما شهر را خانه ی خود نمی دانستند، شهر تو جایی است که از آن نانت را در می آوری و می توانی با کارت بامی بر سر خود بیاوری. این ها، کمونیست ها سر و آن ها بازو بودند. کومونیست ها بیشتر اشرافزاده هایی بودند شهرنشین، خانزاده، نانشان از شهر نمی رسید، آن ها به املاکشان زنده بودند که در ده بود و با دهقان ها سر و کار داشت. این ها از آن جا می خوردند و بر این جا می ریدند. این ها سر و آن ها دست، همه به سوی نشانه شر تمام تا تارانده شود، رانده شود و فرشته بیاید.

برای انقلاب دو نماد می خواهد: یکی این که روشن شود کی مباد؟ مرگ بر کی باد، دیو کی است. این مرگ بر یا مباد باید در دستگاه را بالا برود تا به قدرقدرت برسد: سر داستان: دیو، شر تمام. این مرگ بر که آمد و همه را یکدست کرد نوبت زنده باد و کی باد است. تا مدتی این موج باد و زنده بادها متنوع است. اما می رود که تمام آن مباد خاکی را باد روحانی و کاریسمایی کند و یکی را بالا بیاورد. این دو سوی اثیر اعلا و خاک پست که در میانه ی روز آمد انقلاب می شود. مدتی شاه مورتی است اما شاه تازه بالا می نشیند و بازار می گردد و می گرداند. انقلاب بین شر تمام و نیک تمام می گذرد.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
ملت به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید

در دوران انقلاب ۵۷ مردم و گروه‌ها برای سازماندهی هر چه بیشتر از هر امکانی که وجود داشت استفاده می‌کردند یکی از این امکان‌ها شعارهایی چنین بود که در «خیابان» فریاد می‌زدند: مردم به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید.
باور عام بر این بود انقلاب «راه حق» است و همه را به آن می‌خواندند.
البته من همیشه به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم بلکه مردم میلی دارند و اصحاب سیاست و سیاسیون بازی را رقم می‌زنند.
حالا این خواندن‌های مجازی و غوغای شهرها را باید درست‌تر نگاه کرد و میزان میل مردم و میزان صحنه‌آرایی دست‌های پشت پرده را دید.

مردم من جمع نمی‌شوند مگر به حقیقت و درستی

رسول اسلام صحابه‌ای داشت که به راست گویی شهره و محبوب بود. و حضرت بسیارش دوست می‌داشت. تا اینکه بعد از رحلت حضرت مردم جمع شدند تا آن صحابه را از شهر بیرون کنند.
زنی شنید نگران و سر برهنه بر بام دوید که مکنید او را رسول بسیار دوست می‌داشت.
مرد در میان هنگامه آواز برآورد که آیا از رسول هم نشنیده‌ای زن چنین بی‌شأن نباید در جمع آید.
زن بر بام تا این سخن شنید گفت حق است که شنیده‌ام از همو که : مردم من جمع نمی‌شوند مگر به حقیقت و راستی.
حالا سوال این است که این تجمعات و جمع شدن‌ها حقیقت و راستی می‌تواند باشد اگر به درستی و راستی مردم باشند.

بدبینی از خرد است.

کار چنان سهل و ساده شده است که «علیز جان» تا دیروز بی‌بی‌سی نشین و امروز رسواکننده‌شان بیانیه‌ می‌دهد که آزادی را ببین. و این رشد ماست که از رشد موشک‌هایمان نصیب‌مان شده است. نه نباید این‌قدر سهل باشد در این خاک اعتراض کردن. دست مردم به تجمع این‌قدر باز نبوده و‌ نیست‌. خاکی که تمام توان قدرت حاکمه‌اش انگشت در سوراخ‌ها کردن و معترض جستن بوده است.
گفتم که من به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم. و ابن‌سینا گفته است که بدبینی از خرد است.

اگر مردم باشد و خیابان هم خیابان نه صحنه‌آرایی که مبارک است و حقیقت و راستی اما اگر نه حیفا مردمی که بازی خورده‌اند. نمونه‌ی بازی خوردن و صحنه‌آرایی هم در تاریخ ما زیاد است.
@faryad_naseri
هر دو کار مادر است. هم فرش و هم عروسک. چند وقتی‌ست مادر هر از گاهی عروسکی خلق می‌کند.
اگر دوستان اهل نمایش‌های عروسکی پسندیدند خوب است که از عروسک‌ها استفاده شود