ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
مرگ بر پیش از زنده باد اگر برسد ایرانی این بار به روز اول هجرت در مدینه می رسند.

انقلاب خود پدیده ای پیشاسرمایه داری است. یعنی این که شیوه ای را از بنیاد دگرگون کند و مناسبات پیشاسرمایه داری را بروفد، نمونه ی انقلاب اکتبر روسیه. در انقلاب روسیه، روسیه ای که اگر طبقه کارگری هم داشت به همراه دهقان ها در جنگ بود و جنگ در بنیاد شیوه ای شبانی است، مردمانی شهرنشین که نسل در نسل، هزاره شهرنشین، یکجانشین باشد و با محیط زیست خود اُخت باشد و شهر را بند خودش نبیند، شیوه ی حل مشکلاتش بر همکاری و همسنخنی است. این سخن، این پرله، این گفت گو بعدها در غرب پارلمنت را می آورد و در شرق لوی جرگه را، جرگه ی بزرگان را. این شیوه ی حل مشکل با گپ در آن طرف سر کوه ها ماند و این جا به میان شهرنشین هایی آمد که همواره "خانه ی امن" را، آسیل را (آسل را، خانه ی آ را)، بست را داشتند: جایی که تن از تعقیب آزاد است. انقلاب روسیه انقلاب کارگرهایی بود که از ده آمده بودند اما کار نداشتند. همان که مارکسیست های آن ها را لومپن می نامند. این ها با کفش های زهواردررفته به شهری ریخته بودند که اگر پوتینی به پایت می کرد، به جنگت می برد و نانت می داد به ات لطف کرده بود. این انقلاب به بازو نیاز داشت: دهقان هایی که یک راست از ده به جنگ می رفتند، دهقانزاده هایی که به شهر آمده بودند اما شهروند نبودند که شهر از آن خود و خانه ی خود بداند. این ها و کمونیست ها که یکسره پرورده در خانه های شهرنشین بودند اما شهر را خانه ی خود نمی دانستند، شهر تو جایی است که از آن نانت را در می آوری و می توانی با کارت بامی بر سر خود بیاوری. این ها، کمونیست ها سر و آن ها بازو بودند. کومونیست ها بیشتر اشرافزاده هایی بودند شهرنشین، خانزاده، نانشان از شهر نمی رسید، آن ها به املاکشان زنده بودند که در ده بود و با دهقان ها سر و کار داشت. این ها از آن جا می خوردند و بر این جا می ریدند. این ها سر و آن ها دست، همه به سوی نشانه شر تمام تا تارانده شود، رانده شود و فرشته بیاید.

برای انقلاب دو نماد می خواهد: یکی این که روشن شود کی مباد؟ مرگ بر کی باد، دیو کی است. این مرگ بر یا مباد باید در دستگاه را بالا برود تا به قدرقدرت برسد: سر داستان: دیو، شر تمام. این مرگ بر که آمد و همه را یکدست کرد نوبت زنده باد و کی باد است. تا مدتی این موج باد و زنده بادها متنوع است. اما می رود که تمام آن مباد خاکی را باد روحانی و کاریسمایی کند و یکی را بالا بیاورد. این دو سوی اثیر اعلا و خاک پست که در میانه ی روز آمد انقلاب می شود. مدتی شاه مورتی است اما شاه تازه بالا می نشیند و بازار می گردد و می گرداند. انقلاب بین شر تمام و نیک تمام می گذرد.
#سردار_صالحی
@faryad_naseri
ملت به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید

در دوران انقلاب ۵۷ مردم و گروه‌ها برای سازماندهی هر چه بیشتر از هر امکانی که وجود داشت استفاده می‌کردند یکی از این امکان‌ها شعارهایی چنین بود که در «خیابان» فریاد می‌زدند: مردم به ما ملحق شوید، شهید راه حق شوید.
باور عام بر این بود انقلاب «راه حق» است و همه را به آن می‌خواندند.
البته من همیشه به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم بلکه مردم میلی دارند و اصحاب سیاست و سیاسیون بازی را رقم می‌زنند.
حالا این خواندن‌های مجازی و غوغای شهرها را باید درست‌تر نگاه کرد و میزان میل مردم و میزان صحنه‌آرایی دست‌های پشت پرده را دید.

مردم من جمع نمی‌شوند مگر به حقیقت و درستی

رسول اسلام صحابه‌ای داشت که به راست گویی شهره و محبوب بود. و حضرت بسیارش دوست می‌داشت. تا اینکه بعد از رحلت حضرت مردم جمع شدند تا آن صحابه را از شهر بیرون کنند.
زنی شنید نگران و سر برهنه بر بام دوید که مکنید او را رسول بسیار دوست می‌داشت.
مرد در میان هنگامه آواز برآورد که آیا از رسول هم نشنیده‌ای زن چنین بی‌شأن نباید در جمع آید.
زن بر بام تا این سخن شنید گفت حق است که شنیده‌ام از همو که : مردم من جمع نمی‌شوند مگر به حقیقت و راستی.
حالا سوال این است که این تجمعات و جمع شدن‌ها حقیقت و راستی می‌تواند باشد اگر به درستی و راستی مردم باشند.

بدبینی از خرد است.

کار چنان سهل و ساده شده است که «علیز جان» تا دیروز بی‌بی‌سی نشین و امروز رسواکننده‌شان بیانیه‌ می‌دهد که آزادی را ببین. و این رشد ماست که از رشد موشک‌هایمان نصیب‌مان شده است. نه نباید این‌قدر سهل باشد در این خاک اعتراض کردن. دست مردم به تجمع این‌قدر باز نبوده و‌ نیست‌. خاکی که تمام توان قدرت حاکمه‌اش انگشت در سوراخ‌ها کردن و معترض جستن بوده است.
گفتم که من به «خودجوش» بودن چنین قضایایی شک داشته و دارم. و ابن‌سینا گفته است که بدبینی از خرد است.

اگر مردم باشد و خیابان هم خیابان نه صحنه‌آرایی که مبارک است و حقیقت و راستی اما اگر نه حیفا مردمی که بازی خورده‌اند. نمونه‌ی بازی خوردن و صحنه‌آرایی هم در تاریخ ما زیاد است.
@faryad_naseri
هر دو کار مادر است. هم فرش و هم عروسک. چند وقتی‌ست مادر هر از گاهی عروسکی خلق می‌کند.
اگر دوستان اهل نمایش‌های عروسکی پسندیدند خوب است که از عروسک‌ها استفاده شود
باری
من با دهانِ حیرت گفتم:

 

«ــ ای یاوه
              یاوه
                   یاوه،
                         خلایق!
    مستید و منگ؟
                         یا به تظاهر
    تزویر می‌کنید؟
    از شب هنوز مانده دو دانگی.
    ور تایبید و پاک و مسلمان
                                       نماز را
    از چاوشان نیامده بانگی!»
#احمد_شاملو
@faryad_naseri
 
گفتم برای شروع روز با هم معنای چند واژه‌ی ساده را از دم دستی‌ترین فرهنگ‌ها مرور کنیم. تا به مثال از فرط بداهت و نزدیکی دچار فراموشی نشویم.
نخست واژه باشد مردم.

« مردم »
(مَ دُ) [ په . ] (اِ.) 1 - انسان ، آدمی . 2 - مردمک چشم . ج . مردمان .
[ فرهنگ فارسی معین

واژه‌ی بعدی ملت بود که دوباره خواندمش.


« ملت »
(مِ لَّ) [ ع . ملة ] (اِ.) 1 - کیش ، آیین . 2 - پیروان یک دین . 3 - مردم یک کشور.
[ فرهنگ فارسی معین | واژه یاب ]

بعد جمهوری.

واژه یاب:
« جمهوری »
( ~.) [ ع . ] (اِ.) نوعی از حکومت که رییس آن از سوی مردم کشور برای مدتی محدود برگزیده شود و آن انواع مختلف دارد: جمهوری اسلامی ، جهموری سوسیالیستی ، جمهوری دموکراتیک ، جهموری فدرال و غیره .
[ فرهنگ فارسی معین | واژه یاب ]

وقتی این مدخل را می‌خواندم زیر بعضی کلمات خط کشیدم.

بعد کلماتی چون اعتراض، خیابان، کار و سیاست را هم خواندم.
از همه جالب‌تر این‌ بود که در این فرهنگ‌ها از واژه‌ی سکولار و معناها و برابر نهادهایش خبری نبود.
یعنی این معنی و معنا هنوز وارد فرهنگ‌های ما نشده است. خودی نشده است.
به گمانم بد نباشد امروز را وقت بگذاریم تا بدانیم. سکولار و سکولاریسم چیست؟
این هم یک شروع ساده:
واژه یاب:
« secular »
سکولار، دنیوی، عرفی، غیر روحانی، وابسته بدنیا
[ دیکشنری | واژه یاب ]


@faryad_naseri
یادداشتی خواندم در کانال مجله‌ی «رستاک» از سوسن شریعتی که از غفلت بزرگ حرف زده بودند و باید خدمت ایشان عارض شوم این غفلت مخصوص همان قشر روشنفکری‌ست که ایشان می‌شناسد و تریبون دارند.

صاحب‌فکران بزرگ و کوچکی هستند که هزاران بار فریاد زدند و کسی نشنید.

کسی مثل من جز همین دوستان و‌ مخاطبانش کسی ندارد و جز همین فضای مجازی تریبونی ندارد.
سالهاست می‌گویم این بحثهای روشنفکری درد و ضرورت جامعه‌ی ما نیست.
@faryad_naseri
نه به خدا، نه دست خواری به شما خواهم داد و نه مانند بندگان فرار خواهم کرد. ای بندگان خدا من به پروردگار خود و پرودگار شما پناه می برم از این که آزاری به من برسانید

حسین بن علی
خطبه‌ی روز عاشورا
@faryad_naseri
مرا در بین دو راهی شمشیر و ذلت قرار داده است و هیهات که ما به زیر بار ذلت برویم؛ زیرا خدا و پیامبرش و مؤمنان از این که ما ذلت را بپذیریم، ابا دارند و دامن‌های پاک مادران ما و مغزهای باغیرت و نفوس با شرافت پدران ما روا نمی‌دارند که اطاعت افراد لئیم و پست را بر قتلگاه کرام و نیک‌منشان مقدم بداریم

حسین بن علی
خطبه‌ی روز عاشورا

@faryad_naseri
‍ ‍ #نامه شصت و شش
(آلــے جــانم)
نویسنده: #فریاد_ناصرۍ
با صداۍ: #بهار_سجادے
#اختصاصے براۍ کانال صداۍ داستان

@sedayehdastan 👈
✳️ با ما همراه باشید و صدای داستان را به دوستان خود معرفی کنید. سپاس
السابقون السابقون اولئک المقربون. سوره واقعه (۵۶)

نظرگاهی در جهان فکری اسلامی وجود دارد که تقریبن به تمام حوزه‌های فکری و اجتماعی و شخصی تسری یافته است. و آن این است که: نخستین‌ها در هر امری صاحب فضلیت و اعتبار بیشتری هستند.
این حرف گردیده و در فارسی شکل عاشقانه‌ای هم پیدا کرده است: اول آن کس که خریدار شدش من بودم. وحشی بافقی
پس گزاره‌ای و حکمی در پس فکرهای ما هست که نخسین بودن به‌خودی خود باعث حق داشتن می‌شود.
این تفکر چنان رسوخ کرده که در ریزترین مسائل شخصی‌مان نیز ورود کرده است.

میزان حال فعلی آدمهاست

این گزاره در گفتگو با گزاره‌ی بالاست اما در ساحت حق سیاسی. بنیانگذار جمهوری اسلامی در طی تجربیات سیاسی‌اش و با رجوع مدام به تاریخ صدر اسلام امروز را نه با گذشته که در گذشته فهم می‌کرده است.
او درمی‌یابد که در صدر اسلام بوده‌اند کسانی که با تکیه بر سبقت در ایمان خود را محق سیاسی و اجتماعی می‌دانسته‌اند اما به مرور زمان همان‌ها از معیارهایی که به آنها پیشتر از دیگران باور داشتند خارج شدند یا فهم دیگری ارائه دادند که مورد پذیرش نبود.
بنیانگذار نظام اسلامی ایران هم در جلد ۲۱ صحیفه‌اش از دغلبازان سالوسی می‌نویسد و در نهایت متذکر می‌شود که : «میزان حال فعلی افراد است».
این دو گزاره در همان ساحت سیاسی به ظاهر با هم در تخالفند هر چند هر دو ناظر به اصلی اساسی‌اند. در اولی سبقت در باور و ایمان به اسلام و پیامبر سبب قرب است. و در دومی تنها سابقه نخستینه بودن کافی نیست بلکه حال فعلی هم مهم است، پس این دو گزاره مکمل تاریخی همند.

میزان تاریخِ آگاهی افراد است.

نتیجه منطقی دو گزاره‌ی بالا این می‌شود: میزان تاریخ آگاهی افراد است. اگر بخواهیم عام‌تر نگاه کنیم و این گزاره را ساحت آگاهی انتقادی ببریم. چنین می‌شود که اگر کسی در گذشته حقیقتی را دریافته است صاحب فضلیت و اعتبار است اما این به‌تنهایی کفایت نمی‌کند. و اگر کسی امروز دریابد با این‌که گذشته‌ای خلاف این دارد باز هم اعتبار تام را کسب نمی‌کند.
اعتبار و فضیلت تام و تمام از آن کسانی است که در تمام برهه‌های بود و‌وجودشان نشان داده‌اند دارای آگاهی‌اند.
در عالم روشنفکری یکی از معیارهای قضاوت داشتن این تاریخِ آگاهی است. به‌طور مثال و نمادین می‌شود مقایسه کرد محمود دولت آبادی را با محمدرضاشجریان.
دولت آبادی فضلیت نخستینه بودن را داراست اما از جایی تاریخش کوتاه‌تر از تاریخ‌ِ آگاهی شجریان می‌شود. این‌گونه است که اعتبار و فضلیت این بر آن می‌چربد.
در این میان شاملو نماد برتر این تاریخِ آگاهی در عالم روشنفکری معاصر است. کسی که از کجا تا به کجا و از کی تا به کی آگاهی‌اش، تاریخی بلند است.
https://telegram.me/faryad_naseri
👍1
به سمرقند اگر بگذری ای باد سحر

نامهٔ اهل خراسان به بر خاقان بر

نامه‌ای مطلع آن رنج تن و آفت جان

نامه‌ای مقطع آن درد دل و سوز جگر

نامه‌ای بر رقمش آه عزیزان پیدا

نامه‌ای در شکنش خون شهیدان مضمر

نقش تحریرش از سینهٔ مظلومان خشک

سطر عنوانش از دیدهٔ محرومان تر

ریش گردد ممر صوت ازو گاه سماع

خون شود مردمک دیده ازو وقت نظر...

این دل افکار جگر سوختگان می‌گویند

کای دل و دولت و دین را به تو شادی و ظفر

خبرت هست که از هرچه درو چیزی بود

در همه ایران امروز نماندست اثر

خبرت هست کزین زیر و زبر شوم غزان

نیست یک پی ز خراسان که نشد زیر و زبر

بر بزرگان زمانه شده خردان سالار

بر کریمان جهان گشته لئیمان مهتر

بر در دونان احرار حزین و حیران

در کف رندان ابرار اسیر و مضطر

شاد الا بدر مرگ نبینی مردم

بکر جز در شکم مام نیابی دختر...

کشته فرزند گرامی را گر ناگاهان

بیند، از بیم خروشید نیارد مادر

آنکه را صدره غز زر ستد و باز فروخت

دارد آن جنس که گوئیش خریدست به زر

بر مسلمانان زان نوع کنند استخفاف

که مسلمان نکند صد یک از آن باکافر

هست در روم و خطا امن مسلمانان را

نیست یک ذره سلامت به مسلمانی در

خلق را زین غم فریادرس ای شاه‌نژاد

ملک را زین ستم آزاد کن ای پاک سیر

#انوری
درخواست مدد از پادشاه سمرقند و شکوه از ستم غزان

https://telegram.me/faryad_naseri
مکرر است: انقلاب دو نماد می خواهد: یکی این که روشن شود کی مباد؟ کی برود، کی گم شود، کی کشتنی است و مرگ بر کی باد، کی مباد؟ دیو کی است؟ اگر کی اش روشن باشد (برای مثل شاه) در آغاز حرف این است که کی باید به حرف ما گوش کند و ما را هم به حساب بیاورد. در آغاز سهم می طلبند اما سرانجام به تمام هم راضی نمی شوند، تمام بعدی را می طلبند. راه است که می کاهد و می افزاید. این مرگ بر یا مباد باید در دستگاه بالا برود تا به قدرقدرت برسد: سر داستان: دیو، شر تمام. این مرگ بر که آمد و همه را یکدست کرد نوبت زنده باد و کی باد است. تا مدتی این موج باد و زنده بادها متنوع است. اما می رود که تمام آن مباد خاکی را باد و هوا روحانی و کاریسمایی کند و یکی را بالا بیاورد: فرشته ی عادل. این دو سوی اثیر اعلا و خاک پست که در میانه ی روز آمد انقلاب می شود. مدتی شاه مورتی است اما شاه تازه بالا می نشیند و بازار می گردد و می گرداند. انقلاب بین شر تمام و نیک تمام می گذرد. انقلابی که در ایران شد و جوانی من را برد به شاهی شبانزاده رضا نداد، ایدیولوگ شبان را، راهبر گله به آن دنیا را، موبد را شاه کرد تا هردو دنیایش یکی شود و از این دنیای بی وفای ناپایدار بگذراند و به بقا برساند. آمده است که لشکر دیو را برماند یا بر بکشاند. بسته به این که دیو کی باشد و کجا نشسته باشد و فرشته چه کس باشد. انقلاب ایران به روح ِ الله تن داد، شهموبد یکتای ناپیدا در یک تن چهره گرفت، روان از ماه اثیر نازل شد و به جامه ی تن خاکی اندر شد و راه نشان داد: سال اول هجرت، هزاره بیش است که مقصد را پس سر نهاده اید، برگردید. می توانی راه بر رونده، بر آن که از کوچه می گذرد ببندی اما نمی توانی راه بر کوچه ببندی. کوچه می رود و روان ها و تن ها را تنها می آورد و می برد. نیای تو را برده است، بابایت که کسی نبود.

تاریخ سه هوایی

ایران که بودم از جوانی خودم را سه هوایی دیدم. موقعیتی که در آن در دریافت زمان واقعی گیج می شوی. شاید امروز تو هم در همین سه هوایی است. تا اولی به دست بگیری که آخری را به خیالت بیاورد، مبدا ای لازم است، آغازی. تا زمان را به دست بیاوری و زمانه ی مورد بحث و مقصد سفر را دریابی. از این سه هوا یکی در کوچه های موالی شیعه می گذشت و روزت را می برد به باغ هجرانی، که با ماه می گردید و می رسید و "سو"گواری و عزا می آورد: تاریخ هجرت قمری. تاریخ سیدها، تاریخ زاد آقا. یکی هم تاریخ هجرت مهتر ما با دور شمس بود. برای درک روزگاری که در آن شبان آری و بعد ترک شاهنشاهش بود و بالای دست موبد می نشست. یکی هم که تا تاریخ روز ِ دنیا را مفهوم خودت کنی رسیده بود و تا با این دنیا اُخت و خودی شوی و به خودت برسی به غرب می کشید تو را: هوای میلادی. در این مدت که هلندم به هوای تازه ای نرسیده ام اما هوای "ماه و چهره ی آقا" از سرم افتاده است. این جا به قدر کافی خنک هست. باید به آفتاب دل بدهی تا در چال آب نیفتی. هُل چاله است، چاه: هل لند را به فارسی سه ره ترجامه بکنی چاهستان است.

سومی چه خواهد داشت؟

شاه را باید می دیدی و به دور شاهنشاهی می زیستی تا دریابی فروریزی شکوهش چه حالی می داد. دیدم. دیدیم. دیگر فروریزی اردوگاه کومونیست ها بود. در معنا هم اردوگاه. اردوگاهی که از پشت دیوار بلندش تنها برای مشتی ترک و عرب و مولای ایرانی "دنیا ندیده" بهشت بود. اردوگاهی که من در مسیر رسیدن به غرب در آن زیسته و جهنمش را کشیده بودم. مکه ی دین نو فرو می ریخت. دینی که توانسته بود وعده ی بهشت روی زمین بدهد و کار را از دست دین کهن که بهشتش در آسمان بگیرد. دینی که نیمی از دنیا را زیر بیرقش داشت. نیمی از مردم جهان صبح ها با سرود انترناسیونال و بیرق سرخ داس و چکش بیدار می شدند تا رهبر ملی شان را بستایند. آن سومی فروریزی کجا خواهد بود؟ کدام بنا؟ ایران؟ برای انقلاب باید سیستمی باشد تا برُمبد. سامان باید سر پا باشد تا بشکند و پایه هایش فرو ریزد. سامان جامعه ی ایرانی گندیده است، گُه زده است. گُه پا بخورد پهن می شود. گُله گُله، مُته مُته. من انقلابی انتظار نمی کشم. اما چَپه گی در راه است. چنان چپه شود که بقُلپد. با این همه باید بگویم نمی دانم. شاید دیدی شد. شاید همین که از خوراسان آغاز شده و خورها در آن نقش زیادی دارند راهی پیش پا بگذارد.
#سردار_صالحی
@faryad_Naseri
«وامپیر»
وامپیر ایستاده بر زبر بارگاه خود
بسته به سوی دسته دسته‌ی مردم نگاه خود
فکری دراز می‌کند
او از نمای زندگی بندگان شاد است.
شاد است از گذشتن خرد و بزرگ
این نیمه‌جان شده به ستم بی زبان چند
که می‌دهند سان
در پیش چشم او
که می‌کنند جان
تا او جدا ز هر غم و زحمت
خسبد چو مار بر سر گنجینه‌های خود
شاد است تا ببیند مردم ز هول او
لرزان بایستاده فرو برده سر به جیب
تا او چو گرگ گرسنه زایشان جود گلو
شاد است از گذشتن صدها اسیرها
بسیار نوجوان توانای ما ولیک
خامان که قادرند
تا بارهای زحمت او را ز روی میل
بر دوش خود کشند
آن استخوان‌شمار جهنم
بر جان زندگان بفتاده
در خانمان ما
دست ستم گشاده.
شاد است با زبونی صدها زنان
که همچنان
خیل اسیر
بر پای ایستاده
مردان که همطراز غلامان
سوده جبین به خاک
نوزادگان که بر لبشان
یکسر ثنای اوست
اطرافیان که بر تنشان
رنگ از قبای توست
جنگ‌آوران که جان به کف خود نهاده‌اند
تا جان فدا کنند به پای ایستاده‌اند
سوداگران
کز بهر سیم و زر
سرشان خمیده است
هر چیز در برابر وامپیر سودمند
می‌گذرد
مرغ گلو‌شکافته‌ی زرد
در این جهان درد
پیش خیال او
پر می‌زند
او بوی خون ز همه سو
میآیدش به بینی
هرجای را ببیند
خرم به دلنشینی
لکن بناگهان
وامپیر پیر
رنجد ز اندُه خود و بیمار می‌شود
در جمع مردمان یک شادی نهفته‌ی مرموز
بیدار می‌شود
می‌ریزد از دو بال یکی جغد پیر پر
وامپیر زرد مانده گرفته به دست سر
افسوس می‌خورد
زیرا خیال می‌رود این روز آخر است
کآن جانور به بندگی خلق ناظر است.

نیما یوشیج، تهران، ٣ اسفند ١٣١٩
@faryad_naseri
به کوری چشم شاه
زمستونم بهاره

#شعار
#انقلاب_پنجاه_هفت
@faryad_naseri
بیژن کلکی ترانه‌هایی برای آلکاپون:
شعری از #بیژن‌کلکی

#ترانه‌عید

ستاره
تریشه تریشه
مه گرفته
جنگل و بیشه
چشم چراغ پنجره روشن
عطر خیال یاد تو با من
گفتی نمیر و
منتظرم باش
من هم نمردم و
منتظر استم
شب
ایستاده
در گذر باد
آن بوف کور
یاد من افتاد
اکنون ستاره ها
شکسته و خسته
خون
راه بر گلوی تو بسته
سلطان سعید
تو گفتی
من هم به گریه نوشتم:
-ایران من
هزاره‌ی‌دیگر
عید سعید
بر تو خجسته

بیژن کلکی شاعر تلخ نادیده مانده و این شعر درخشان

تهران عید سال 1361
https://t.me/bijankelki/74
بیژن کلکی 1377-1317

کلکی در مرداد 1317 در مشکین شهر متولد شد. روسری سبز، داستان بلند 1343، نیامدی اسم آب یادم رفت، 1384، نشر ایلیا، ترانه هایی برای آلکاپون، 1384 نشر ایلیا. وی در خودنوشت زندگی اش می نویسد: از پدر و مادری اهل تبریز در سال 1317 در مشکین شهر متولد شده ام،‌و آن خاک عشیره ای یکی دو ماهی بیشتر مرا در خود نپذیرفت است. روزگار کودکی ام در کرمانشاه و ایلام گذشت. در سال 1340 در اداره کل موزه ها و فرهنگ عامه ی هنرهای زیبای کشور پذیرفته شدم، بعد مدتی از طرف رئیس از دانشگاه محروم شدم. از سال 42 با مجله ی هنر و مردم همکاری کردم. در سال 62 به علت پاره ای مشکلات با 20 سال کاربازنشسته ام کردند. و من تهران را بعد از 37 سال اقامت به امان ملیجک ها رها کردم. و حال در شهر آستارا، غربتی آب های خزر هستم تا روزگارم بگذرد. کلکی بعد از فوت،‌در آستارا دفن شد. به نقل از علیرضا پنجه ای، دو کتاب شعر در زمان حیاتش تدوین و به معروفی سپرده شد که به دلایلی چاپ نشد و منصور بنی مجیدی که برادر همسرش بود کتابها را به نشر ایلیا سپرد و بعد از مرگ مجیدی دست نوشته ها کلکی به من سپرده شد.
شعری از بیژن کلکی
(امپراطور بوکاسا)
برویم
طرابوزان
اوکلاهماسیتی
پطرزبورگ.
برویم
رم
یونان
کلیوند
ترانه بخوانیم
با یاد تهران و
قصر قجرها
چرا که
از یاد برده ایم
شیراز و
ساعت گل را
تبریز و
ارک قدیمی را.
برویم
از این ولایت باران
با یاد و
خاطره ی شب
که نسیم
داروغه بود
در کوچه های گل آلود
پادشاه سحر را.
برویم
از این ولایت محمود
که دیری ست
از یاد برده ایم
صدارت عظمای موسم گل
برویم
گم شویم
در کف بشقاب های فرانسه
در مه غریبه ی لندن
و آهسته پاک کنیم
شیشه های سنت آتین را
و در آندرگراند
برای دو سنت و
دو پنی
ترانه بخوانیم
و کفش های نواده ی امپراطور بوکاسا را
واکس بزنیم
برویم
پاک کنیم
از روی اطلس دنیا
نام قدیمی ایران را.
24/2/74

این پست را یکی از دوستان فرستاده است.
@faryad_naseri
شاه و وزیر را به بازی گرفتیم و
دست بر قضا
جلاد شدیم

زندگی، قماری بود
كه در آن
هر دستی كه به زانو زدیم
دست حسرت بود

حالا كه كارمان به خط و نشان كشیده و
سكه‌های دو رو
میانه‌ی ما را گرفته‌اند
رفیق من!
بنداز و قبول كن
ما شیرهای دست‌آموزی بودیم
كه به دست‌های باختن، عادت كرده‌ بودند
#اوراد_حاشا
#فریاد_ناصری
https://telegram.me/faryad_naseri
❤1
دوستان گرامی

به‌ندرت پیش می‌آید که چیزی را بدون اطمینان و بررسی منتشر کنم اما انسان است و خطا و فراموشکاری.
استادی گفته است که هر وقت می‌خواستم «بسم الله الرحمن الرحیم» هم بنویسم از روی کتاب حکیم می‌نوشتم.

من مطلبی پیرامون تلگراف و سانسور منتشر کردم و همه اشتباه بود. اشتباه هم بر عهده‌ی من که فریب ظاهر ماخذ و مرجع و شمایل مطلب را خوردم. از تمام دوستانی که تذکر دادند سپاسگزارم.
@faryad_naseri
نامه ی شصت و نه

آلی جانم
عزیزم من با شامه ی رویابینم بو می کشم عاقبت را. گفتم جواد هوای اینجا خیلی شفاف شده، رطوبت از این هوا رفته است انگار کن که کویر. سر تکان داد. من بو می کشم. من نگران این سرزمین و این مردمم. نگران خشکسالی. نگران از دست رفتن این همه سال تلاش. نگران جنگ. نگران خشونت. نگران آینده ام آلی.
حالا یک داشمند اقلیم شناس نوشته داریم طبیعت عوض می کنیم. نوشته آغاز تاریخ شوربختی تازه ی ایران. من از رنگ خاکها من از کم شدن بوته های بعد باهار. من از خشکیدن درختها دیده بودم این را. می گوید طبیعت خشک خشونت می آورد. راست می گوید. طبیعت خشک نداری می آورد. نداری خشونت. تمام دیشب را فکر کرده ام باید چه کنیم؟
دارم دوستانم را صدا می زنم. این صدا زدن را چند بار است فریاد می زنم تا حلقه ای از خرد، حلقه ای از عقلانیت، حلقه ای از دلسوزی و فکر شکل بگیرد. حلقه ای از انسانهای زخم خورده که به زخم هاشان آشنا و آگاه اند. بیندیشند. بیندیشیم. کویر به سرعت برق پیش می آید. کویر در همه چیز و هر چیز. و مردمانی هستیم که کویر بر جانمان مسخر شده است. اول از خودمان اول از خودمان کویر را بتارانیم. یک بوته در دلم بکار. یک بوته با نام باهار.


۹۳/۳/۱۱

https://telegram.me/faryad_naseri
«سرود»

شکفته شد به گلوها
صدای غرش رودان
شکوفه زد به نگاهان
صدای ساز و سرودان

دگر نه یکه و‌ تنها
که با همیم، همه چون کوه
شبیه سختی سنگیم
بسان صاعقه بشکوه

نه خشم و کینه که مهر است
میان سینه‌ی ماها
شکسته باد سیاهی
به دست نور تو ماها

که ما تنیم تن واحد
وطن به شکل تن ماست
اگر برهنه بمانیم
لباس و‌جامه‌ی تن‌هاست

https://telegram.me/faryad_naseri