دوستان گرامی
بهندرت پیش میآید که چیزی را بدون اطمینان و بررسی منتشر کنم اما انسان است و خطا و فراموشکاری.
استادی گفته است که هر وقت میخواستم «بسم الله الرحمن الرحیم» هم بنویسم از روی کتاب حکیم مینوشتم.
من مطلبی پیرامون تلگراف و سانسور منتشر کردم و همه اشتباه بود. اشتباه هم بر عهدهی من که فریب ظاهر ماخذ و مرجع و شمایل مطلب را خوردم. از تمام دوستانی که تذکر دادند سپاسگزارم.
@faryad_naseri
بهندرت پیش میآید که چیزی را بدون اطمینان و بررسی منتشر کنم اما انسان است و خطا و فراموشکاری.
استادی گفته است که هر وقت میخواستم «بسم الله الرحمن الرحیم» هم بنویسم از روی کتاب حکیم مینوشتم.
من مطلبی پیرامون تلگراف و سانسور منتشر کردم و همه اشتباه بود. اشتباه هم بر عهدهی من که فریب ظاهر ماخذ و مرجع و شمایل مطلب را خوردم. از تمام دوستانی که تذکر دادند سپاسگزارم.
@faryad_naseri
نامه ی شصت و نه
آلی جانم
عزیزم من با شامه ی رویابینم بو می کشم عاقبت را. گفتم جواد هوای اینجا خیلی شفاف شده، رطوبت از این هوا رفته است انگار کن که کویر. سر تکان داد. من بو می کشم. من نگران این سرزمین و این مردمم. نگران خشکسالی. نگران از دست رفتن این همه سال تلاش. نگران جنگ. نگران خشونت. نگران آینده ام آلی.
حالا یک داشمند اقلیم شناس نوشته داریم طبیعت عوض می کنیم. نوشته آغاز تاریخ شوربختی تازه ی ایران. من از رنگ خاکها من از کم شدن بوته های بعد باهار. من از خشکیدن درختها دیده بودم این را. می گوید طبیعت خشک خشونت می آورد. راست می گوید. طبیعت خشک نداری می آورد. نداری خشونت. تمام دیشب را فکر کرده ام باید چه کنیم؟
دارم دوستانم را صدا می زنم. این صدا زدن را چند بار است فریاد می زنم تا حلقه ای از خرد، حلقه ای از عقلانیت، حلقه ای از دلسوزی و فکر شکل بگیرد. حلقه ای از انسانهای زخم خورده که به زخم هاشان آشنا و آگاه اند. بیندیشند. بیندیشیم. کویر به سرعت برق پیش می آید. کویر در همه چیز و هر چیز. و مردمانی هستیم که کویر بر جانمان مسخر شده است. اول از خودمان اول از خودمان کویر را بتارانیم. یک بوته در دلم بکار. یک بوته با نام باهار.
۹۳/۳/۱۱
https://telegram.me/faryad_naseri
آلی جانم
عزیزم من با شامه ی رویابینم بو می کشم عاقبت را. گفتم جواد هوای اینجا خیلی شفاف شده، رطوبت از این هوا رفته است انگار کن که کویر. سر تکان داد. من بو می کشم. من نگران این سرزمین و این مردمم. نگران خشکسالی. نگران از دست رفتن این همه سال تلاش. نگران جنگ. نگران خشونت. نگران آینده ام آلی.
حالا یک داشمند اقلیم شناس نوشته داریم طبیعت عوض می کنیم. نوشته آغاز تاریخ شوربختی تازه ی ایران. من از رنگ خاکها من از کم شدن بوته های بعد باهار. من از خشکیدن درختها دیده بودم این را. می گوید طبیعت خشک خشونت می آورد. راست می گوید. طبیعت خشک نداری می آورد. نداری خشونت. تمام دیشب را فکر کرده ام باید چه کنیم؟
دارم دوستانم را صدا می زنم. این صدا زدن را چند بار است فریاد می زنم تا حلقه ای از خرد، حلقه ای از عقلانیت، حلقه ای از دلسوزی و فکر شکل بگیرد. حلقه ای از انسانهای زخم خورده که به زخم هاشان آشنا و آگاه اند. بیندیشند. بیندیشیم. کویر به سرعت برق پیش می آید. کویر در همه چیز و هر چیز. و مردمانی هستیم که کویر بر جانمان مسخر شده است. اول از خودمان اول از خودمان کویر را بتارانیم. یک بوته در دلم بکار. یک بوته با نام باهار.
۹۳/۳/۱۱
https://telegram.me/faryad_naseri
«سرود»
شکفته شد به گلوها
صدای غرش رودان
شکوفه زد به نگاهان
صدای ساز و سرودان
دگر نه یکه و تنها
که با همیم، همه چون کوه
شبیه سختی سنگیم
بسان صاعقه بشکوه
نه خشم و کینه که مهر است
میان سینهی ماها
شکسته باد سیاهی
به دست نور تو ماها
که ما تنیم تن واحد
وطن به شکل تن ماست
اگر برهنه بمانیم
لباس وجامهی تنهاست
https://telegram.me/faryad_naseri
شکفته شد به گلوها
صدای غرش رودان
شکوفه زد به نگاهان
صدای ساز و سرودان
دگر نه یکه و تنها
که با همیم، همه چون کوه
شبیه سختی سنگیم
بسان صاعقه بشکوه
نه خشم و کینه که مهر است
میان سینهی ماها
شکسته باد سیاهی
به دست نور تو ماها
که ما تنیم تن واحد
وطن به شکل تن ماست
اگر برهنه بمانیم
لباس وجامهی تنهاست
https://telegram.me/faryad_naseri
نامهی هفتاد
آلی جانم
به قول سل آلی حملهی جان است. این حالهای بن برانداز. حالهای تلف. حالهای عبث. این همه خواستن و باد به کف آوردن. بعد که از این حال تلف رها بشوی. آفتاب رخ نشان میدهد. مدام در این دو قطب شرحه شرحه شدن. خیلی چیزها باید مینوشتم و ننوشتم. میدانی سنتی بوده در عرفان که رسالهها و پاسخها در جواب پرسشی بوده اگر نبودند پرسشها بخش اعظم این رسالهها و حرفها نبودند. من هم چنین حالی دارم. هر چیزی را در گپی نوشتهام گاهی هم کسی نبوده خودم کتابی را بهانهی حرف کردهام. اما خیلی چیزها مانده. چندروز پیش مقالهی مختصر امین قضایی را پیرامون قرآن خواندم. چقدر فکر کرده بودم من، به قلها و اقرإها به جابجا شدن راویها اما فقط فکر کرده بودم. امین اما نشسته عرق ریخته، خوانده و نوشته است. خیلی سال پیش وقتی هنوز وبلاگنویسی رونق داشت کورش اسدی مقالهای نوشته بود که دو کتاب در زندگی و ادبیات ما مهم است. قرآن و هزار و یکشب. قرآن به دست بود و هزار و یکشب نه. گرچه چند وقت بعد انواع چاپ هزار و یکشب به بازار آمد. بگذریم. قرآن به دست بود و من هم قرآنخوان. قرآن کتاب سعادت. بعد شد کتاب وضعیت. بعد شد کتاب زیبا. بعد شد... میگویم وضعیت و یعنی آنچه امروز و گذشته و آیندهی ماست حتمن ربط و نسبتی با این کتاب خواهد داشت. کتاب زیبا یعنی کتابی که تو نوعی از نوشتن و کتابت و فرم نابهسامان و ناگهانی و پرتابی در آن میبینی که حظآور است. که بین حرف و کالبد حرف و تویی که مدرکی درههای عمیقی وا میکند که گاه هیچ ربطی به حرف و بحث ندارد. جوری تربیت زیباشناختی گرم و داغ و بیابانی. حتا همین نامهها حسرت همین حرفهای بر زمین مانده است. یعنی تو یک گوشی تلفن به دست داری و اندازهای برای حرف زدن. حرفت را اندازه میکند و به اندازه که میرسد دیگر نمینویسد. نمینویسد. اندازه و توان و دست تو، فرصت تو همین قدر است. بعد هم تمام.
۹۴/۳/۱۴https://telegram.me/faryad_naseri
آلی جانم
به قول سل آلی حملهی جان است. این حالهای بن برانداز. حالهای تلف. حالهای عبث. این همه خواستن و باد به کف آوردن. بعد که از این حال تلف رها بشوی. آفتاب رخ نشان میدهد. مدام در این دو قطب شرحه شرحه شدن. خیلی چیزها باید مینوشتم و ننوشتم. میدانی سنتی بوده در عرفان که رسالهها و پاسخها در جواب پرسشی بوده اگر نبودند پرسشها بخش اعظم این رسالهها و حرفها نبودند. من هم چنین حالی دارم. هر چیزی را در گپی نوشتهام گاهی هم کسی نبوده خودم کتابی را بهانهی حرف کردهام. اما خیلی چیزها مانده. چندروز پیش مقالهی مختصر امین قضایی را پیرامون قرآن خواندم. چقدر فکر کرده بودم من، به قلها و اقرإها به جابجا شدن راویها اما فقط فکر کرده بودم. امین اما نشسته عرق ریخته، خوانده و نوشته است. خیلی سال پیش وقتی هنوز وبلاگنویسی رونق داشت کورش اسدی مقالهای نوشته بود که دو کتاب در زندگی و ادبیات ما مهم است. قرآن و هزار و یکشب. قرآن به دست بود و هزار و یکشب نه. گرچه چند وقت بعد انواع چاپ هزار و یکشب به بازار آمد. بگذریم. قرآن به دست بود و من هم قرآنخوان. قرآن کتاب سعادت. بعد شد کتاب وضعیت. بعد شد کتاب زیبا. بعد شد... میگویم وضعیت و یعنی آنچه امروز و گذشته و آیندهی ماست حتمن ربط و نسبتی با این کتاب خواهد داشت. کتاب زیبا یعنی کتابی که تو نوعی از نوشتن و کتابت و فرم نابهسامان و ناگهانی و پرتابی در آن میبینی که حظآور است. که بین حرف و کالبد حرف و تویی که مدرکی درههای عمیقی وا میکند که گاه هیچ ربطی به حرف و بحث ندارد. جوری تربیت زیباشناختی گرم و داغ و بیابانی. حتا همین نامهها حسرت همین حرفهای بر زمین مانده است. یعنی تو یک گوشی تلفن به دست داری و اندازهای برای حرف زدن. حرفت را اندازه میکند و به اندازه که میرسد دیگر نمینویسد. نمینویسد. اندازه و توان و دست تو، فرصت تو همین قدر است. بعد هم تمام.
۹۴/۳/۱۴https://telegram.me/faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
آنچه زخمیات میکند شفایت خواهد داد
آنچه بردهات سازد آزادت خواهد کرد
آنچه میکشد برای تو زندگانیست
#مرثیه_بر_مرگی_سهمناک
#علیرضا_بهنام
#کلود_استبان
#کتاب_خوب
#شعر_خوب
این کتاب را به دوستانتان معرفی کنید.
@hekmatkalame
آنچه بردهات سازد آزادت خواهد کرد
آنچه میکشد برای تو زندگانیست
#مرثیه_بر_مرگی_سهمناک
#علیرضا_بهنام
#کلود_استبان
#کتاب_خوب
#شعر_خوب
این کتاب را به دوستانتان معرفی کنید.
@hekmatkalame
نامهی هفتاد و یک
آلی هر چیزی یکجایی باید بایستد و نگاه کند به خودش. نگاه میکنم به خودم و فکر میکنم باید همینجا به این گپ یکطرفه پایان بدهم. یکجاهایی انگار دچار تقلب شدهام. به تو که نباید جنس قلب داد. یک راهی با هم آمدیم. با هم در یک تاریخ. حالا انگار میخواهم خودم را بار این راه آمده کنم اما نه!؟ خیانت معنای دقیقاش همین است. کم کم عیار را کم کردن و قلب کردن. فکر میکنم دیگری حرفی ندارم. اگر بود باز هم مینویسم. اما به این زودیها نه. سالها بعد. خیلی بعد. بعد بعید. سالهایی که حتمن همدیگر را گم کردهایم. این به جای آن واگویه که بردار شد. سوخت. میبوسمت.
۹۴/۳/۲
https://telegram.me/faryad_naseri
آلی هر چیزی یکجایی باید بایستد و نگاه کند به خودش. نگاه میکنم به خودم و فکر میکنم باید همینجا به این گپ یکطرفه پایان بدهم. یکجاهایی انگار دچار تقلب شدهام. به تو که نباید جنس قلب داد. یک راهی با هم آمدیم. با هم در یک تاریخ. حالا انگار میخواهم خودم را بار این راه آمده کنم اما نه!؟ خیانت معنای دقیقاش همین است. کم کم عیار را کم کردن و قلب کردن. فکر میکنم دیگری حرفی ندارم. اگر بود باز هم مینویسم. اما به این زودیها نه. سالها بعد. خیلی بعد. بعد بعید. سالهایی که حتمن همدیگر را گم کردهایم. این به جای آن واگویه که بردار شد. سوخت. میبوسمت.
۹۴/۳/۲
https://telegram.me/faryad_naseri
Forwarded from نشر حکمت کلمه
عیناً چون زمین، جایی که باید به اوج بروم
بیجنبش و ویران؛
عیناً چون آب، نزدیک است چنین ساعت خطیر گریه سر دادن.
#دروازه_های_جهنم_پرتگاه_های_ملکوت
ترجمه #مرتضی_ثقفیان
#یانوش_پیلنسکی
#میر_سلاوب_هلوب
#زیبیگنیف_هربرت
#واسکو_پوپا
#کتاب_خوب
#شعر_خوب
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
بیجنبش و ویران؛
عیناً چون آب، نزدیک است چنین ساعت خطیر گریه سر دادن.
#دروازه_های_جهنم_پرتگاه_های_ملکوت
ترجمه #مرتضی_ثقفیان
#یانوش_پیلنسکی
#میر_سلاوب_هلوب
#زیبیگنیف_هربرت
#واسکو_پوپا
#کتاب_خوب
#شعر_خوب
#نشر_حکمت_کلمه
@hekmatkalame
f-avazhay.pdf
133.6 KB
«آوازهای مرقع مرگ». داستان بلند. پیش از این در سایت اثر و تنگ ارم منتشر شده است. @faryad_naseri
خانه نیما یوشیج در دزاشیب تهران از ثبت ملی خارج شد و احتمالا بزودی تخریب و جایش آپارتمان ساخته می شود.
این است مملکت گل و بلبل
@faryad_naseri
این است مملکت گل و بلبل
@faryad_naseri
تأملی بر بیانیهی فعالان فرهنگی
نخستین سستیِ متن بیانیهی جمعی از فعالان فرهنگی این است که آشکار نیست کجا و به دست چه کسانی نوشته شده است. بینام و نشان است.
میشود با نوشتن چنین متنهایی هزاران مقاصد برآورد.
وقتی زیر متن نامه نامی نیست یعنی خود نویسنده جرات آشکار کردن نامش را نداشته است و آشکارگی نامش را منوط به قدرت نامهای دیگر کرده است -تازه در بهترین حالت خوشبینانه- گیرم که نویسندگانش قصدی جز خیر نداشتهاند اما هنوز متن بینام و نشان است. چه کسانی پای آن ایستادهاند؟
اگر این متن را کسانی نوشته باشند برای شناسایی سر و دستهای جسور، آنوقت چه -در بدبینانهترین حالت-؟
دوم سستی این است که متنی چنین به جای اشاره به مصداقها باید از بنیانهای جهانشمول حرف بزند که در هر جا و برههای قابلیت پذیرش داشته باشند.
هشتاد و هشت اگر چه میتواند ذیل خواستهای بنیادین قشری کثیر از مشروطه تا به اینسو باشد اما همهی آن نیست. حرف این است، فارغ از قضاوتها و یا گردن نهادن به قوانین حکومتی یا عدم گردن نهادن به آن،
مردم حق دارند بر آنچه نمیپسندند و نمیخواهند معترض شوند و (کمی ایدهآلیستی) حکومتها حق ندارند در مقابل مردم از قدرت قهری استفاده کنند. حتی اگر معتقدند این جماعت مردم یا کافهی مردم نیستند باید به شکلی دموکراتیک راهی بیابند تا عیان شود اینان مردمانند یا نامردمان و اگر مردمانند، چند بهره از مردمند. اگر حکومتی این روشهای برخورد را برنگزیند این خود اوست که مردم را به بلوا میخواند.
و این هر دو خود نکتیست مهم که در این نوشته از یاد رفته است. و آن را بیشتر متنی عصبی کرده است تا متنی اثرگذار در این برهه.
کمی دیر شد این متن اما برای آینده خوب است در نظر بگیریم این نکات را
نخستین سستیِ متن بیانیهی جمعی از فعالان فرهنگی این است که آشکار نیست کجا و به دست چه کسانی نوشته شده است. بینام و نشان است.
میشود با نوشتن چنین متنهایی هزاران مقاصد برآورد.
وقتی زیر متن نامه نامی نیست یعنی خود نویسنده جرات آشکار کردن نامش را نداشته است و آشکارگی نامش را منوط به قدرت نامهای دیگر کرده است -تازه در بهترین حالت خوشبینانه- گیرم که نویسندگانش قصدی جز خیر نداشتهاند اما هنوز متن بینام و نشان است. چه کسانی پای آن ایستادهاند؟
اگر این متن را کسانی نوشته باشند برای شناسایی سر و دستهای جسور، آنوقت چه -در بدبینانهترین حالت-؟
دوم سستی این است که متنی چنین به جای اشاره به مصداقها باید از بنیانهای جهانشمول حرف بزند که در هر جا و برههای قابلیت پذیرش داشته باشند.
هشتاد و هشت اگر چه میتواند ذیل خواستهای بنیادین قشری کثیر از مشروطه تا به اینسو باشد اما همهی آن نیست. حرف این است، فارغ از قضاوتها و یا گردن نهادن به قوانین حکومتی یا عدم گردن نهادن به آن،
مردم حق دارند بر آنچه نمیپسندند و نمیخواهند معترض شوند و (کمی ایدهآلیستی) حکومتها حق ندارند در مقابل مردم از قدرت قهری استفاده کنند. حتی اگر معتقدند این جماعت مردم یا کافهی مردم نیستند باید به شکلی دموکراتیک راهی بیابند تا عیان شود اینان مردمانند یا نامردمان و اگر مردمانند، چند بهره از مردمند. اگر حکومتی این روشهای برخورد را برنگزیند این خود اوست که مردم را به بلوا میخواند.
و این هر دو خود نکتیست مهم که در این نوشته از یاد رفته است. و آن را بیشتر متنی عصبی کرده است تا متنی اثرگذار در این برهه.
کمی دیر شد این متن اما برای آینده خوب است در نظر بگیریم این نکات را
اسم من پاییز است
آخر چطور
از هر طرفش شکوفه میبارد
این درخت زردآلو
در نور شنا میکند و
چشمها را میزند
از هر طرف که نگاهش کنی
هر چند که پایان روزگار من است
و برگهایم
یکی یکی
در حال ریختن
اسم من
پاییز است
#آتیلا_ایلهان
@faryad_naseri
آخر چطور
از هر طرفش شکوفه میبارد
این درخت زردآلو
در نور شنا میکند و
چشمها را میزند
از هر طرف که نگاهش کنی
هر چند که پایان روزگار من است
و برگهایم
یکی یکی
در حال ریختن
اسم من
پاییز است
#آتیلا_ایلهان
@faryad_naseri
عکس
سه نفر ایستادهاند
مرد و زن و بچه
دستهای مرد در جیبش
دستهای زن در دستهای بچه
مرد غمگین است
غمگین مثل ترانههای غمزده
زن زیباست
زیبا مثل همهی مادران زیبا
بچه
مثل مادران زیبا غمگین است
زیبا مثل غمگینترین ترانهها
#جمال_سوریا
سه نفر ایستادهاند
مرد و زن و بچه
دستهای مرد در جیبش
دستهای زن در دستهای بچه
مرد غمگین است
غمگین مثل ترانههای غمزده
زن زیباست
زیبا مثل همهی مادران زیبا
بچه
مثل مادران زیبا غمگین است
زیبا مثل غمگینترین ترانهها
#جمال_سوریا
خودکشی
تپانچه را
گذاشتهای روی شقیقهات
ناگهان در وامیشود و
ملافهها را از رویت میکشد
با صدای یک لا قبا
#جمال_سوریا
@faryad_naseri
تپانچه را
گذاشتهای روی شقیقهات
ناگهان در وامیشود و
ملافهها را از رویت میکشد
با صدای یک لا قبا
#جمال_سوریا
@faryad_naseri
چند نکته
نخست. مردم کور نیستند، با گوشت و پوستشان آنچه را نمیخواهند لمس میکنند اما دهان گویای فصیحی برای بیانش ندارند، چرا که سالهاست دهان بیان را از آنها گرفتهاند. یعنی نظم مسلط تا توانسته راه آشنا شدن مردم با چنین بیان و زبانی را بسته است حتا از نشان دادن الگوهای چنین زیستی به هزار ترفند سرباز زده است.
دو. الگوهای قالب شده این جامعه چه چیزهایی هستند؟ بارها و بارها گفتهام. الگوهای عینی و ذهنی ما باید عوض شوند. حاصل تلاش چهل ساله برای ساخت الگوی مرد و زن و بچه و زندگیِ مطلوب نظم مسلط، بهجایی جز تباهی نرسیده است.
در شیکترین حالت همه دوست دارند یا بازیگر شوند یا فوتبالیست و به بیان جوانانهترش همه میخواهند «شاخ» شوند.
تنها ملتی تحقیر شده و سرکوفت خورده چنین وقیحانه دنبال دیده شدن میرود.
سه. مردم مفهومی یکدست نیست. بارها و بارها مردم واقعی، مردم انتزاعی سخنرانیها و خطبهها و کتابها را نقض کردهاند.
مردم به صورت انتزاعی در مباحث امر و اصطلاحیست سیاسی که در مواقع بحران توسط عوامل نظم و کنترل و صاحبان قدرت زیاد تکرار میشود. مردمی که در این مواقع مدام به رخ مردم واقعی کشیده میشود چیزی جز هیولاهای شب کودکان نیست که وجود ندارد.
پنج. تنها چیزی که مردمان واقعی از آن رنج میبرد یا به عبارت درستترش جامعهی ما از آن در رنج است. نبود سازمانهای ارتباطی و تشکیلات مردمی است. هر نوع تشکیل و سازمانیابیای بیخش خشکیده است. نه دیگر محله و مسجدی مانده، نه حزب و سازمان مردم نهادی بهجایش آمده در عوض نظم مسلط مدام در حال ساخت و تکثیر شبکههای ارتباطی و سازمانهای متشکل خود است.
مردم اما در وضعیتی هستند که بیشترین قابلیت آبستن شدن حادثه و یافتن یکدیگر را دارند همین است که کانالهای تلگرامی میتواند به آنها شکل دهد-چنین آبستن شدنی از حرارت بالای زهدان خبر میدهد- و با از دست رفتن آنها آن سازمانهای خام هم میپاشد.
شش. بهتر است از این ماجراها درس عبرت بگیریم و واقعیت را هر چه بیشتر ببینیم و به تسخیر دربیاوریم. هر چند که بخشی از واقعیت همین فضای مجازی است.
و مهمتر از آن تلاش کنیم دهان بیان بیابیم.
@faryad_naseri
نخست. مردم کور نیستند، با گوشت و پوستشان آنچه را نمیخواهند لمس میکنند اما دهان گویای فصیحی برای بیانش ندارند، چرا که سالهاست دهان بیان را از آنها گرفتهاند. یعنی نظم مسلط تا توانسته راه آشنا شدن مردم با چنین بیان و زبانی را بسته است حتا از نشان دادن الگوهای چنین زیستی به هزار ترفند سرباز زده است.
دو. الگوهای قالب شده این جامعه چه چیزهایی هستند؟ بارها و بارها گفتهام. الگوهای عینی و ذهنی ما باید عوض شوند. حاصل تلاش چهل ساله برای ساخت الگوی مرد و زن و بچه و زندگیِ مطلوب نظم مسلط، بهجایی جز تباهی نرسیده است.
در شیکترین حالت همه دوست دارند یا بازیگر شوند یا فوتبالیست و به بیان جوانانهترش همه میخواهند «شاخ» شوند.
تنها ملتی تحقیر شده و سرکوفت خورده چنین وقیحانه دنبال دیده شدن میرود.
سه. مردم مفهومی یکدست نیست. بارها و بارها مردم واقعی، مردم انتزاعی سخنرانیها و خطبهها و کتابها را نقض کردهاند.
مردم به صورت انتزاعی در مباحث امر و اصطلاحیست سیاسی که در مواقع بحران توسط عوامل نظم و کنترل و صاحبان قدرت زیاد تکرار میشود. مردمی که در این مواقع مدام به رخ مردم واقعی کشیده میشود چیزی جز هیولاهای شب کودکان نیست که وجود ندارد.
پنج. تنها چیزی که مردمان واقعی از آن رنج میبرد یا به عبارت درستترش جامعهی ما از آن در رنج است. نبود سازمانهای ارتباطی و تشکیلات مردمی است. هر نوع تشکیل و سازمانیابیای بیخش خشکیده است. نه دیگر محله و مسجدی مانده، نه حزب و سازمان مردم نهادی بهجایش آمده در عوض نظم مسلط مدام در حال ساخت و تکثیر شبکههای ارتباطی و سازمانهای متشکل خود است.
مردم اما در وضعیتی هستند که بیشترین قابلیت آبستن شدن حادثه و یافتن یکدیگر را دارند همین است که کانالهای تلگرامی میتواند به آنها شکل دهد-چنین آبستن شدنی از حرارت بالای زهدان خبر میدهد- و با از دست رفتن آنها آن سازمانهای خام هم میپاشد.
شش. بهتر است از این ماجراها درس عبرت بگیریم و واقعیت را هر چه بیشتر ببینیم و به تسخیر دربیاوریم. هر چند که بخشی از واقعیت همین فضای مجازی است.
و مهمتر از آن تلاش کنیم دهان بیان بیابیم.
@faryad_naseri
سنگ بگذار رویش
من هم همینجا میمیرم خداجان
درست همینجا
هر مرگ
مرگ چیزهای تاریخ گذشته است
میدانم
اما با همهی اینها
خودمانیم دیگر
عمری که گرفتی
هنوز خیلی وقت داشت...
#جمال_سوریا
@faryad_naseri
من هم همینجا میمیرم خداجان
درست همینجا
هر مرگ
مرگ چیزهای تاریخ گذشته است
میدانم
اما با همهی اینها
خودمانیم دیگر
عمری که گرفتی
هنوز خیلی وقت داشت...
#جمال_سوریا
@faryad_naseri
وقتی که یعقوب در سورهی یوسف به فرزندانش میگوید:
وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُون
جان آدم روشن میشود.
چه درخشان است این سپارش. بعضیها این امید سپارش شده در نصوص اسلامی را مثل آن کسی میخوانند که «دید روبهی بی دست و پای» و رفت و توکل کرد و دست از کار کشید، صد افسوس که این خواندن چه فراگیر است.
اما این نیست، که ناامید نشدن به وقتیست که «برو شیر درنده باش ای دغل».
لابد لزومی ندارد که بگویم درنده بودن اوج استعدادهای شیر است و هر کس باید اوج استعدادش را نمایان کند و آنوقت ناامید نشود از لطف حق، که ناامید نمیشوند از لطف حق مگر ناگرویدگان.
@faryad_naseri
وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُون
جان آدم روشن میشود.
چه درخشان است این سپارش. بعضیها این امید سپارش شده در نصوص اسلامی را مثل آن کسی میخوانند که «دید روبهی بی دست و پای» و رفت و توکل کرد و دست از کار کشید، صد افسوس که این خواندن چه فراگیر است.
اما این نیست، که ناامید نشدن به وقتیست که «برو شیر درنده باش ای دغل».
لابد لزومی ندارد که بگویم درنده بودن اوج استعدادهای شیر است و هر کس باید اوج استعدادش را نمایان کند و آنوقت ناامید نشود از لطف حق، که ناامید نمیشوند از لطف حق مگر ناگرویدگان.
@faryad_naseri