ان‌در امیدواری...
1.11K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
چند نکته

نخست. مردم کور نیستند، با گوشت و پوست‌شان آنچه را نمی‌خواهند لمس می‌کنند اما دهان گویای فصیحی برای بیانش ندارند، چرا که سال‌هاست دهان بیان را از آن‌ها گرفته‌اند. یعنی نظم مسلط تا توانسته راه آشنا شدن مردم با چنین بیان و زبانی را بسته است حتا از نشان دادن الگوهای چنین زیستی به هزار ترفند سرباز زده است.

دو. الگوهای قالب شده این جامعه چه چیزهایی هستند؟ بارها و بارها گفته‌ام. الگوهای عینی و ذهنی ما باید عوض شوند. حاصل تلاش چهل ساله برای ساخت الگوی مرد و زن و بچه و زندگیِ مطلوب نظم مسلط، به‌جایی جز تباهی نرسیده است.‌
در شیک‌ترین حالت همه دوست دارند یا بازیگر شوند یا فوتبالیست و به بیان جوانانه‌ترش همه می‌خواهند «شاخ» شوند.
تنها ملتی تحقیر شده و سرکوفت خورده چنین وقیحانه دنبال دیده شدن می‌رود.

سه. مردم مفهومی یک‌دست نیست. بارها و بارها مردم واقعی، مردم انتزاعی سخنرانی‌ها و خطبه‌ها و کتاب‌ها را نقض کرده‌اند.
مردم به صورت انتزاعی در مباحث امر و اصطلاحی‌ست سیاسی که در مواقع بحران توسط عوامل نظم و کنترل و صاحبان قدرت زیاد تکرار می‌شود. مردمی که در این مواقع مدام به رخ مردم واقعی کشیده می‌شود چیزی جز هیولاهای شب کودکان نیست که وجود ندارد.

پنج. تنها چیزی که مردمان واقعی از آن رنج می‌برد یا به عبارت درست‌ترش جامعه‌ی ما از آن در رنج است. نبود سازمان‌های ارتباطی و تشکیلات مردمی است. هر نوع تشکیل و سازمان‌یابی‌ای بیخش خشکیده است. نه دیگر محله و مسجدی مانده، نه حزب و سازمان مردم نهادی به‌جایش آمده در عوض نظم مسلط مدام در حال ساخت و تکثیر شبکه‌های ارتباطی و سازمان‌های متشکل خود است.

مردم اما در وضعیتی هستند که بیشترین قابلیت آبستن شدن حادثه و یافتن یکدیگر را دارند همین است که کانال‌های تلگرامی می‌تواند به آن‌ها شکل دهد-چنین آبستن شدنی از حرارت بالای زهدان خبر می‌دهد- و با از دست رفتن آنها آن سازمان‌های خام هم می‌پاشد.

شش. بهتر است از این ماجراها درس عبرت بگیریم و واقعیت را هر چه بیشتر ببینیم و به تسخیر دربیاوریم. هر چند که بخشی از واقعیت همین فضای مجازی است.
و مهم‌تر از آن تلاش کنیم دهان بیان بیابیم.
@faryad_naseri
سنگ بگذار رویش

من هم همین‌جا می‌میرم خداجان
درست همین‌جا

هر مرگ
مرگ چیزهای تاریخ گذشته است
می‌دانم

اما با همه‌ی این‌ها
خودمانیم دیگر

عمری که گرفتی
هنوز خیلی وقت داشت...

#جمال_سوریا
@faryad_naseri
وقتی که یعقوب در سوره‌ی یوسف به فرزندانش می‌گوید:

وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُون

جان آدم روشن می‌شود.

چه درخشان است این سپارش. بعضی‌ها این امید سپارش شده در نصوص اسلامی را مثل آن کسی می‌خوانند که «دید روبهی بی دست و پای» و رفت و توکل کرد و دست از کار کشید، صد افسوس که این خواندن چه فراگیر است.

اما این نیست، که ناامید نشدن به وقتی‌ست که «برو شیر درنده باش ای دغل».

لابد لزومی ندارد که بگویم درنده بودن اوج استعدادهای شیر است و هر کس باید اوج استعدادش را نمایان کند و آن‌وقت ناامید نشود از لطف حق، که ناامید نمی‌شوند از لطف حق مگر ناگرویدگان.

@faryad_naseri
در کدام محله شیخی نیست
در آنجا خواهم مرد
تا کسی نبیند که چقدر زیباست
پاهایم
موهایم
و هر کجای تنم

به اسم مرده آزاد و رها
به دریاهای بی‌نام ماهی شدن
نمی‌گویم مسلمان نیستم
فقط از سر و صدا بیزارم

کفن سفید به تنم نکنید
تا در سیاهی هوایم نسوزد
نمی‌خواهم در دست‌به‌دست شدن از شانه‌ها
آویزان شوم
که تمام تنم
در سکر خوابی عمیق است

هیچ دعایی به جا نمی‌آورد
دوری‌ام را از زندگی

مرا به خاک
مرا به ویرانی
ندهید
که وحشیانه گرمای تنم را دوست دارم

#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه
@faryad_naseri
❤1
یکی پیر و سبز
یکی پیر و کبود
وقتی که باد می‌وزد
در هم می‌روند
تا وسعت هم

انگشت ستاره‌ها بر لب موج‌ها
هر حباب یک طوفان
هر حباب یک جهان است
دریا و آسمان در هم می‌روند و
پنهان می‌شوند

اما عشق تو ، حتا
یک لحظه هم پنهان نمی‌شود


#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه

@faryad_naseri
❤1
فریاد ناصری:
وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَيْدِيَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا نَكَالًا مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ 

سوره‌ی مائِده آیه‌ی ۳۸


⚖ ماده ۲۶۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲

سرقت در صورتی که دارای تمام شرایط زیر باشد موجب حد است:
الف - شیء مسروق شرعاً مالیت داشته باشد.
ب - مال مسروق در حِرز باشد.
پ - سارق هتک حِرز کند.
ث - هتک حِرز و سرقت مخفیانه باشد.
ج - سارق پدر یا جد پدری صاحب مال نباشد.
چ - ارزش مال مسروق در زمان اخراج از حِرز، معادل چهار و نیم نخود طلای مسکوک باشد.
ح - مال مسروق از اموال دولتی یا عمومی، وقف عام و یا وقف بر جهات عامه نباشد.
خ - سرقت در زمان قحطی صورت نگیرد.
د - صاحب مال از سارق نزد مرجع قضایی شکایت کند.
ذ - صاحب مال قبل از اثبات سرقت سارق را نبخشد.
ر - مال مسروق قبل از اثبات سرقت تحت ید مالک قرار نگیرد.
ز - مال مسروق قبل از اثبات جرم به ملکیت سارق در نیاید.
ژ - مال مسروق از اموال سرقت شده یا مغصوب نباشد.


⚖ماده ۲۶۹ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲

حِرز عبارت از مکان متناسبی است که مال عرفاً در آن از دستبرد محفوظ میماند.


⚖ماده ۲۷۱ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲

هتک حِرز عبارت از نقض غیر مجاز حرز است که از طریق تخریب دیوار یا بالا رفتن از آن یا باز کردن یا شکستن قفل و امثال آن محقق می‌شود.


⚖ ماده ۲۷۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲

حد سرقت به شرح زیر است:
الف - در مرتبه اول، قطع چهار انگشت دست راست سارق از انتهای آن است، به طوری که انگشت شست و کف دست باقی بماند.
ب - در مرتبه دوم، قطع پای چپ سارق از پایین برآمدگی است، به نحوی که نصف قدم و مقداری از محل مسح باقی بماند.
پ - در مرتبه سوم، حبس ابد است.
ت - در مرتبه چهارم، اعدام است هر چند سرقت در زندان باشد.
تبصره ۱ - هرگاه سارق، فاقد عضو متعلق قطع باشد، حسب مورد مشمول یکی از سرقت های تعزیری می‌شود.
تبصره ۲ - در مورد بند (پ) این ماده و سایر حبس‌هایی که مشمول عنوان تعزیر نیست هرگاه مرتکب حین اجرای مجازات توبه نماید و مقام رهبری آزادی او را مصلحت بداند با عفو ایشان از حبس آزاد می‌شود. همچنین مقام رهبری می‌تواند مجازات او را به مجازات تعزیری دیگری تبدیل نماید.


پ.ن: بر اهل خواندن و تدبُّر مُبرهن است که چگونه بر اساس بندهای ب و پ و خصوصاً بند ح تعبیه شده در ماده ۲۶۸ این نُصوص قانونی، وابستگان خُلفای فعلی خَلقِ ساکن در این ویرانْ خاک و خانه می‌توانند با وثیقه‌ی ۵۰۰ میلیارد تومانی بی‌هراس از حتّی قطع یکی موی زَهارشان رها باشند و یک گوسفند دزد بینوا دستش را با این قِسم قساوت بَدَوی از دست بدهد چراکه آن عالی‌مقامان نه حِرزی شکسته‌اند و نه از مالِ در مالکیت خصوصی چیزی به یغما برده‌اند، بلکه سربلند و مُحِق از بیت‌المال برده‌اند که گویا هر قدر هم باشد مستوجب زیر گیوتین رفتن دست و پای‌شان نیست!

لازم به ذکر است این حَدِ شرعی بتوسط وسیله‌ای که در تصویر مشاهده می‌شود اجرا می‌گردد و نه مانند فلمثل قصاص که بدست پزشک و در شرایط کنترل شده و دیگر این‌که تصاویر متعلق هستند به یکی از واپسین جاری کردن این حد الهی در ملاء عام، در این ولایت گل و بول و در شهر شیراز به سال ۱۳۹۴

دیروز در ولایت خودمُختار و صاحبْ پرچمِ مشهد، پس از ۶ سال انتظار دست گوسفند دزدی که از سال ۱۳۹۰ دستگیر شده و اعتراف نموده و توبه نیز نموده بود، با ردِ توبه‌ی وی (که این نیز تفاوت دیگری‌ست میان خُلفا و وابستگان آنان و گوسفندان و گوسفند دزدان!) قطع شد تا حد الهی جاری گردیده و عدالت در این سرزمین مستقر و حاکم باشد.

@farzadtabaie
«اشیای‌ خودسر» مقاله‌ی من پیرامون جهان شعری ایرج ضیایی را در شماره ۱۸۳ کتاب هفته بخوانید. گزینه‌ی اشعار ضیایی را #نشر_حکمت_کلمه منتشر کرده است.
#ایرج_ضیایی #فریاد_ناصری

@faryad_naseri
مثل دیوانه‌ها
ناگهان
صدایی بلند می‌شود و
سکوت را می‌شکند
و دریای سفید را به فکر فرومی‌برد

هواپیماهایی در آسمان می‌گذرند و
رد سفید کف مانندشان را
بر سینه‌ی آبی‌اش جا می‌گذارند

دریای سفید
سر بلند می‌کند و
به آنچه که پیدا کرده
لبخند می‌زند
#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه

https://telegram.me/faryad_naseri
فریاد ناصری:
یک. من در نزد مادرم چنانم که یک‌کاسه آب هم نباید به دستم بدهد چرا که با دین نیستم.

دو. پیش اندک دوستانم که گپ دارم چنانم که انگار مدافع عقاید ایدئولوژیک نهادهای مذهبی‌ام.

سه.
چند روز پیش فیلمی دیدم از ضجه‌های یک آخوند که فریاد می‌زد مگر من از شما چه می‌خواهم؟ بگذریم از اینکه اگر بر من بر شود بسیار چیزها خواهان است اما چگونه شد که مردم ایران مؤبد را رها کردند. شاه را هم که سالها پیش از خانه بیرون راندند.

چهار.
کسی در یکی از این گروه‌ها دست‌چینی از آیات کتاب حکیم گذاشته بود با برگردان‌هایی جهت‌دهی شده، دستکاری شده که می‌شد با اندکی تامل و گشتن دید که از بین برگردان‌ها هیچ‌کدام‌شان آن‌طور نیست.
بعد زیرش نوشته بود ببینید این است کتاب مسلمان‌ها که دعوت به مرگ و خون‌ریزی می‌کند.
در دشمنی هم انصاف باید داشت. همه و هر کس حق زیست و حیات دارند و آزادی بیان، جامعه باید نهاد دولتی برنهد که حافظ همین آزادی باشد و اجازه ندهد دشمن آزادی حاکم شود هر چند او هم حق دارد داد سخن بدهد و بگوید و بیندیشد که چرا دشمن آزادی است.

پنج.
بعضی‌ها فکر می‌کنند پنبه‌ی دین و دولت را می‌شود یک شبه زد. زهی خیال باطل. به قول امین قضایی این‌ها در بهترین حالت «مسلمان کافر شده‌اند». پس بهتر است به‌جای این برخوردهای سطحی قرآن فلان‌جایش اشتباه است و محمد فلان است و این‌ چیزها. با درون حرف مواجه شویم و تکلیفمان را روشن کنیم. روشن کردن تکلیف هم هزار شکل دارد که برآیندش می‌شود شکل رابطه‌ی جامعه با دین.


ششم.
مطمئنم کسانی پیدا می‌شوند که به طعنه بگویند این «دین‌خویی» است اما بگذار بگویند، باور من این است که در کنار میز حقوق اجتماعی دین‌ها و دین‌داران هم حقی و حقوقی دارند.
https://telegram.me/faryad_naseri
http://tananegi.blogfa.com/post-132.aspx

اگر زبان ناخودآگاه ماست و شعر و داستان قریب‌ترین راه‌ها و روزن‌ها به آن. می‌شود پرسید: چرا ناخودآگاه ما این‌قدر تاریک و ویران و پر از تلخی است؟ این شعرها و قصه‌ها و داستان‌ها که از حزنی مالامال صاحب دانشی تاریک شده‌اند نه مگر خبر از ناخودآگاه تاریک ما دارند؟
می‌شود ظن دیگری هم داشت که این‌ها فریب‌اند که ما به باور تلخی و ویرانی و شکست برسیم یعنی درست که نگاه می‌کنی می‌بینی بهترین آرزومندان، تلخ‌ترین قصه‌ها را به ارث گذاشته‌اند. آرزومندان آزادی و شادی و آواز، تاریک‌ترین سرودها را به ارث گذاشته‌اند. هر قصه و داستان و شعر فارسی را که می‌گشایی: سوگوارانند. دو راه بیش نداریم یا آن اعماق دور و نزدیک ما پر از تاریکی است یا از یک‌جایی آوازدانان ما را، خواب و طلسم گرفته و بر ما آوازهای جادوی تاریک خوانده‌اند.
در دور دست‌ها
دریای سفید
به سیاهی می‌زند
من اما هنوز آبی‌ام

دریای سفید
مسافر سال‌هاست
چنین که
در دورهاست
من اما انگار که صاحب ستاره‌هایم

دیگر مثل تو نخواهد آمد
دریای سفید
اما من هنوز هم
عاشقانه تو را دوست خواهم داشت

#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه
https://telegram.me/faryad_naseri
Audio
در دور دست‌ها...
https://telegram.me/faryad_naseri
تو دریای آبی هستی
یک لحظه اگر در خواب بمانی
خزه‌ها تمام
اعماقت را
تسخیر می‌کنند

و ارواح مردگان
دلواپس می‌شوند
لحظه‌ای اگر
تنت از تیرگی‌ها خیس شود

تو دریای آبی هستی

#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه
https://telegram.me/faryad_naseri
در آوازهای مرقع مرگ نوشته‌ام:

من مانده‌ام ملتی که تخم ندارند چطور زادوولد می‌کنند

@faryad_naseri
اگر چه سال‌ها پیش
این آواز ترکی را
شنیده‌ای

آوازی که در باد
خزه‌های ساکت سبز را
به یادت می‌آورد
در زیر قایق پارویی

اما در موج‌های سفید این دریا
و سیاهی سطرهای این آواز
تازه‌تازه می‌درخشی

وقتی که نیستی

#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه
https://telegram.me/faryad_naseri
تاریخ زندگی‌ام را
جنگ‌ها نوشته‌اند

استانبول
آرام
آرام شنا می‌کند
در بین روم و کارتاژ

پرنده‌ای که
آسمانم را قسمت می‌کند و
شیشه‌ی مشروبم را
آن‌سوی آسمان جا می‌گذارد

#فاضیل_حوسنو_داغلارجا
#ترجمه

https://telegram.me/faryad_naseri
شعر ضیایی و اشیا شعرهایش اما در کدام سوی ماجرا هستند. در جهانی که اشیا به خواست خداوند به کار می‌آیند؟ یا جهانی که اشیا از ید قدرت خداوند خارج شده‌اند و در دست‌های انسان نو آمده با هزار فشار و خشونت همانی می‌شوند که او می‌خواهد؟ به گمان من اشیا جهان شعرهای ضیایی نه آنند و نه این. بلکه بیشتر این است که آنها بر انسان مسلط‌اند یا گاهی حتا خودسرانه برای خودشان زندگی می‌کنند بدون آنکه خدا یا انسان بر آنها قدرتی داشته باشد. بلکه آنها تنها به روی شکلی از معصومیت و نادانستگی انسان گشوده‌اند. اشیا جهان شعرهای ضیایی از چنگال حکمت خداوند و از دست عقل انسان درآمده‌اند و برای خود خودسرانه به زندگی‌شان ادامه می‌دهند و تنها به روی کودکی گشوده‌اند:

تنها کودکان



مقابل انتظار پنهانی اشیا

چه می‏توان کرد

قرقره‏ی خالیِ پرت شده

نخ و بادبادکش را به دست که سپرد

انتظار این جهانیِ او

آویخته از بال قاصدک و

نخ‏های رهایی که میان شاخه‏ها

آویزان مانده‏اند

تنها کودکان راه به‏کارگیری اشیای بی مصرف را می‏دانند (گزینه‌ی اشعار، 1396: 50)



این گونه است که انسان باور دارد اشیا بدون او "بی‌مصرف"اند و شاعران و بعضی فیلسوفان معتقدند: راه درست مصرف کردن چیزها را تنها کودکان و هنرمندان می‌دانند. اگرچه این تصور هم تصوری انسانی‌ست یا فکری‌ست در میان فکرها اما چیزها را و ما را از مصرف کردن و مصرف شدن نجات می‌دهد. چرا که کودک چیزها را خارج از آن ارجاعیتی که هایدگر تعریفش کرده است به کار می‌بندد و کارا می‌کند. انسان‌ها می‌آموزند هر چیزی برای چیست، خودکار برای نوشتن، لیوان برای نوشیدن کودک اما این ارجاعیت را به هم می‌زند و با این برهم زدنش شکل جهان را تغییر می‌دهد. کودک کارآمدی مرسوم را خط می‌زند تا کارایی واقعی چیزها را عیان کند. همان کاری که هایدگر آن را به عهده‌ی هنر می‌گذارد: "در کار هنری، حقیقت موجود خود را در کار نشانده ]یا نهاده[ است.
#ایرج_ضیایی
#نشر_حکمت_کلمه
http://tananegi.blogfa.com/post-133.aspx

https://telegram.me/faryad_naseri
تقی رفعت و «قیود یک ماضی هفتصد ساله»
این یادداشت را دو سال پیش نوشتم ولی حال برای اولین بار آن را چاپ می‌کنم.
بر آن شدم تا از آنها که «نامشان از یادها، تصویرشان از قابها‌» رفته است یادی کنم. بی درنگ به یاد تقی رفعت افتادم. رفعت نود و اندی سال پیش ازین، هنگامی که سی و یک سال بیشتر نداشت، خود را کشت. ازو نه جُنگ آثاری بجاست و نه نشان آرامگهش پیداست. سرمایهً زندگی بر سر کارزار در دو جبهه ی ادبی و سیاست گذاشت و در هر دو شکست خورد و چون چه بسیار شکست خوردگان دیگر، کسی نیز برایش مجلس بزرگداشتی نگذاشت.
او که هم مرام با شیخ محمد خیابانی سروده بود:
«بر یاُس تن مده، مکْن از زندگی امید
باید برای جنگ بقا نقشه ای کشید»
همرزم خود را که در خون خفته دید، خانه عمر از امید بپرداخت و در «جنگ بقا» نام و نشان درباخت. تقی رفعت (۱۲۶۸-۱۲۹۹) نیز مانند ابولقاسم لاهوتی، عارف قزوینی، فرخّی یزدی و میرزاده عشقی فن و هنر ادبی را با سیاست ورزی در می آمیخت. یکجا آنچه را که فرهنگ و ادب سنّت پیشه می شمرد می نکوهید و با سیاست پیشگی محافظه کارانه و سنتی به ستیزه بر می خاست.
مرامنامه ی روزنامه ی «آزادیستان» که به سرپرستی او انتشار می یافت چنین بود: «مجله ای است هواخواه تجّدد در ادبیات.» تقی رفعت پیش ازین نیز که سردبیر روزنامه ی «تجدد»، ارگان حزب دموکرات آذربایجان، بود، پروای وزنهای عروضی نداشت و بر آن بود تا در برگهای روزنامه اش به شعر نو پر و بال پرواز دهد.
نوپردازیهای ادیب جوان اماّ به کام دیگر شاعران و نویسندگان ایرانی شیرین نمی افتاد و حتی دست اندرکاران روزنامه «کاوه» در برلن را بر می آشفت. از یک سو رفعت چنین می نوشت: «جوانان به قلعه ی استبداد و ارتجاع ادبی کنونی می توانند تاخت برد. و باید ببرند. زیرا که باید فرزندان زمان خود بشویم. صدای توپ و تفنگ محاربات عمومی، در اعصاب ما هیجانی را بیدار می کند که زبان موزون و معتدل و جامد و قدیمی سعدی و همعصران تقریبی او نمی توانند با سرودهای خودشان آنها را تسکین و ترجمه کنند. ما احتیاجاتی داشتیم که سعدی نداشت. ما گرفتار لطمات جریانهای مخالف ملّی و سیاسی هستیم که سعدی از تصوّر آنها عاجز بود. فقر روحی ما سائق این عصیان (عصیان ادبی) است.» و از دیگر سو، ملک الشعرا بهار در سر مقاله شماره مجله «دانشکده» از «تجدد آرام آرام و نرم نرم» سخن می گفت و هشدار می داد که این تجدد نباید تیشه عمارات تاریخی پدران شاعر و نیاکان ادیب» شود. در سر پر شور رفعت جوان امّا، مفهوم تجدد از عمل انقلابی جدا نمی توانست شد: « تجدد به مثابه انقلاب است و انقلاب را نمی شود با قطره شمار مانند دارو به چشم جماعت ریخت.» ازینرو، رو به ادیبان «دانشکده» چنین می نگاشت:
«امروز می بینید که شخصاً سعدی مانع از موجودیت شماست …هر که آمد عمارت نو ساخت و شما در خیال حراست کردن عمارت دیگران هستید، در صورتیکه اگر در واقع هر که می آمد عمارت نو می ساخت، سعدی منزل به دیگری نمی توانست پرداخت… در زمان خودتان اقلاً آنقدر استقلال و تجدد به خرج دهید که سعدی ها در زمان خودشان بخرج دادند. در زیر قیود یک ماضی هفتصد ساله پخش نشوید. اثبات موجودیت نمایید.»
رفعت، بر خلاف آقاخان کرمانی، ادبیات گذشته ایران را کم ارزش نمی دانست. اماّ بر آن بود که سدّ پرستش سنّت را بشکند و راهی نو بگشاید. شاید او که چندی در استانبول درس خوانده بود، همانند شاعر ترک توفیق فکرت (۱۸۶۸-۱۹۱۵) که به شعر ترکی صورتی تازه داده بود، در پی نوسازی شیوه های سرایش در ایران بود. امّا بسا که سرمایه ی فکری و ذوقی رفعت توان چنین کار سترگی را ازو دریغ می کرد. تنها دو سال پس از مرگ او «افسانه» نیمای نام آور نوید زایش شعر نو می داد اما افسوس که تقی رفعت که بسا بتوان چاووشی خوان قافله ی شعر نواش دانست، در میان نبود. شاگرد رفعت، یحیی آرین پور، در باره او چنین می نگارد: او «قربانی پیوند بد عاقبت سیاست و روزنامه نگاری یا سیاست و ادبیات شد.»
از خُنکی های تاریخ، مهدیقلی خان هدایت که جنبش سیاسی دلخواه رفعت را فرو نشاند و مایه ی خودکشی ادیب جوان شد، خود سخنرانی چیره دست و ادیبی دلبسته به سنت بود.
#تقی_رفعت
#مهرزاد_بروجردی
به نقل از سایت دکتر بروجردی
https://telegram.me/faryad_naseri